II SA/Kr 1794/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi E. W.-K. i A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. skargę oddala; II. przyznaje D.M. – kuratorowi dla nieznanej z miejsca pobytu M.S. wynagrodzenie w wysokości 120 zł ( słownie: sto dwadzieścia złotych ) płatne przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z zaliczki uiszczonej przez skarżących w dniu 11.04.2012 r. Prezydent Miasta K. w decyzji z dnia 29 października 2010r., znak: [....] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa zespołu sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. wraz z przebudową istniejącej i budową nowej infrastruktury technicznej na działkach nr nr [....] obr. [....] oraz budową wjazdu z ul. [....] na działkach nr nr [....] obr. [....] i budową wjazdu z ul. [....] na działkach nr nr [....] obr. [....] w K. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie aktualnych warunków, odnośnie zaopatrzenia planowanej inwestycji w media techniczne, pozwalających na ustalenia czy istniejące bądź projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia. W odwołaniu od ww. decyzji, B.S. zarzuciła, że brak było podstaw do nakładania obowiązku przedłożenia aktualnych warunków odnośnie zaopatrzenia planowanej inwestycji w media techniczne pod rygorem umorzenia postępowania. Odwołująca wskazała, iż przedłożyła żądane dokumenty niezwłocznie po ich otrzymaniu od dostawców mediów. Nadto podniosła, iż terminowe rozpoznanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie doprowadziłoby do utraty ważności uprzednio złożonych dokumentów, potwierdzających istnienie tych warunków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , w decyzji z dnia 9 września 2011r., nr [....] , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a/ w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717) oraz art. 64 ust. 2 i art. 58 i art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że elementami formalnymi wniosku w sprawie o ustalenie warunków zabudowy winny być m.in. również dokumenty wykazujące istnienie, bądź projektowanie uzbrojenia terenu, które będzie wystarczające dla planowanego zamierzenia (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy). Są one bowiem elementem formalnym złożonego wniosku, z punktu widzenia przesłanek określonych w ostatnim z przywołanych przepisów (vide: Z..Niewiadomski..., str. 410). W toku sprawy, wnioskodawca przedłożył wymagane dokumenty z których wynikało, że spełniona była przesłanka wynikająca z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którą istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Skutkiem upływu czasu, wynikającego z długotrwałości prowadzonego postępowania, zapewnienia stosownych dostawców mediów utraciły ważność. Organ odwoławczy uznał, że wniosek spełniał wymogi formalne, a przedłożone dokumenty potwierdzały, iż uzbrojenie terenu jest wystarczające. Wyłącznie z uwagi na długotrwałość rozpoznawania sprawy, dokumenty te utraciły ważność, a możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy uzależniona była od uzupełnienia (potwierdzenia) aktualności poprzednio wydanych warunków. W postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2010r. wezwano wnioskodawcę do ich uzupełnienia w wyznaczonym terminie. W ocenie SKO, pomimo faktu, że dokumenty nie zostały przedłożone w zakreślonym, brak podstaw do przyjęcia, iż złożony wniosek był bezprzedmiotowy w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Braki w omawianym zakresie na wstępnym rozpoznania wniosku winny być bowiem uzupełniane w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a ich stwierdzenie, bądź utrata ważności w toku postępowania, nie skutkuje bezprzedmiotowością postępowania, a jego bezzasadnością, która winna ewentualnie skutkować wydaniem merytorycznej decyzji odmownie załatwiającej sprawę. Zdaniem organu II instancji, brak było podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania na tej podstawie, iż wnioskodawca nie wykazał by istniejące, bądź projektowanie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, gdyż nie jest to przesłanka bezprzedmiotowości wynikającą z przepisu art. 105 § 1 k.p.ą. Jednocześnie w postępowaniu międzyinstancyjnym wnioskodawcą uzupełnił żądane dokumenty, co skutkuje przyjęciem, iż przesłanki do merytorycznego, ewentualnie korzystnego rozpatrzenia sprawy uaktualniły się po wydaniu decyzji I instancyjnej, zaś wydana decyzja, jako wadliwa, winna zostać uchylona. Z uwagi na nieistnienie w postępowaniu administracyjnym instytucji prekluzji dowodowej, strony uprawnione są składać wnioski dowodowe i przedstawiać dokumenty w każdym czasie, aż do zakończenia postępowania w II instancji. SKO uznało, że z uwagi na fakt, iż żądane dokumenty zostały przedłożone po wydaniu decyzji I instancyjnej, powinny one zostać uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 września 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli E.W. i A.K. , reprezentowani przez radcę prawnego G.P. , wnosząc o jej uchylenie w całości przez sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec wydania orzeczenia o charakterze kasacyjnym, podczas gdy Kolegium Odwoławcze przeprowadziło dodatkowe postępowanie w wyniku którego - zgodnie z zasadą związania organu wnioskiem warunków zabudowy - istniały podstawy do wydania orzeczenia merytorycznego (reformatoryjnego), tj. oddalenia przedmiotowego wniosku; - art. 138 § 2 zd. 2 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., wobec: a) braku szczegółowych wskazań w zaskarżonej decyzji co do dalszego postępowania przed organem pierwszej instancji; b) wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia prawnego; oraz c) braku wskazania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które zostały udowodnione. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone orzeczenie kasatoryjne wydane zostało bezpodstawnie. W ocenie skarżących, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, ze wniosek o ustalenie warunków zabudowy odpowiada przepisami prawa. Jeżeli zatem SKO uznało, że pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego, wnioskodawca nie wykazał, ze zostały spełnione wszystkie wymagania przewidziane przepisami prawa dla ustalenia warunków zabudowy (w której to sprawie organ jest związany żądaniem wniosku), to powinno ono przedmiotowy wniosek oddalić, a nie przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta K. W konsekwencji naruszono art.138 § 2 kpa przez niezastosowanie art.138 § 1 pkt 2 kpa, czyli niewydanie przez SKO decyzji reformatoryjnej. Zarzucono organowi odwoławczemu także to, że nie powinien zastępować organu I instancji w ocenie materiału dowodowego, a jedynie wskazać na jaką okoliczność postępowanie dowodowe powinno być uzupełnione. Zaniechano również wskazań, co do obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego na inne okoliczności, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Następnie skarżący podnieśli, że zgodnie z art. 64 kpa uchybienie siedmiodniowemu terminowi do uzupełnienia braków formalnych, skutkuje pozostawieniem podania (w tej sprawie wniosku) bez rozpoznania. Zarzucono SKO niewyjaśnienie dlaczego wniosek o ustalenie warunków zabudowy został oddalony, a nie pozostawiony bez rozpoznania. W ocenie skarżących, decyzja powinna zostać uchylona również z tego względu, że nie zawiera ona wyczerpującego uzasadnienia faktycznego. Przede SKO nie wskazało jakie fakty zostały uznane za udowodnione na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę w postępowaniu międzyinstancyjnym. Z zaskarżonej decyzji nie wynika czy SKO uznało, że wniosek został tylko formalnie uzupełniony, czy też, że uzupełnienie to jest również merytorycznie wystarczające dla przesłanki wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt c) Ustawy. Co więcej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano jakie okoliczności doprowadziły do uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy Prezydentowi Miasta K. do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy niespełnienie przez wniosek wszystkich warunków wymaganych przez prawo dla ustalenia warunków zabudowy powinno skutkować jego oddaleniem. Zdaniem skarżących wnioskodawca powinien mieć świadomość, że postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie przez organ I instancji ulegnie przedłużeniu (por. art. 36 k.p.a.) oraz tego, w jakiej dacie upłynie termin ważności dokumentów potwierdzających projektowane uzbrojenie. Powinien on bowiem przewidzieć konieczność uzupełnienia przedmiotowego wniosku o aktualne dokumenty potwierdzające planowane uzbrojenie terenu. Wnioskodawca jednak nie tylko tego nie uczynił, ale co więcej, wystąpił do poszczególnych dostawców mediów o potwierdzenie aktualności warunków dostawy mediów dopiero na dziesięć dni przed zakreślonego 60-dniowego terminu na uzupełnienie braków co sprawiło, że nie uzyskał on stosownych dokumentów na czas. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "Upsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Skarga jest nieuzasadniona, a żaden z jej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu, organ odwoławczy prowadząc postępowanie nie naruszył przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanej decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja o uchyleniu przez organ II instancji rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w trybie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Zdaniem składu orzekającego, w stanie faktycznym sprawy, organ II instancji nie naruszył regulacji art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej w skrócie "U.p.z.p." wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 powołanego przepisu. Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji nastąpić może wyłącznie w przypadku niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z konkretnymi przepisami prawa. Podstawowym elementem postępowania wyjaśniającego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest przeprowadzenie przez organ orzekający analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która ma zasadnicze znaczenie zarówno dla oceny dopuszczalności planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), jaki i spełnienia pozostałych warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z analizy akt sprawy wynika, ze Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy z braku przedłożenia przez wnioskodawcę aktualnych zapewnień dostaw mediów, bowiem zapewnienia uzyskane w ramach postępowania prowadzonego przez organ I instancji utraciły ważność. Przede wszystkim wskazać należy na rodzaj rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie przed organem I instancji. Otóż organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie na podstawie art.105 k.p.a. Jednak w uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia wskazał nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie aktualnych warunków dotyczących zaopatrzenia planowanej inwestycji w media techniczne. W świetle doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych przyczyny te w żaden nie mogły być powodem umorzenia postępowania administracyjnego. Jak zasadnie napisano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy odróżniać sytuację bezzasadności żądania wniosku od jego bezprzedmiotowości. Żądanie może być bowiem bezzasadne, ale nie jest to równoznaczne z bezprzedmiotowością, której skutkiem jest umorzenie postępowania administracyjnego. Bezzasadność żądania strony oznacza brak spełnienia przesłanek określonych prawem (ustawą) i możliwości uwzględnienia wniosku – a tym samym brak podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Bezzasadność żądania strony musi prowadzić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej załatwiającej ją co do istoty, ale będzie to decyzja negatywna (odmawiająca przyznania uprawnień, bądź nałożenia obowiązków). Natomiast bezprzedmiotowość postępowania prowadzi tylko do procesowego zakończenia, z przyczyn formalnych, postępowania administracyjnego w drodze decyzji. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 462), W związku z tym wszczęcie postępowania w sprawie, która nie jest sprawą administracyjną, jak i utrata w toku postępowania charakteru sprawy administracyjnej przez sprawę rozpatrywaną przez organ administracji publicznej w tym postępowaniu prowadzą do umorzenia postępowania, przy czym w tym drugim wypadku powodem bezprzedmiotowości postępowania jest zmiana przepisów ustawowych stanowiących podstawę żądania strony lub decyzji podejmowanej z urzędu. Postępowanie staje się także bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy (jedyna) strona postępowania administracyjnego utraciła przymioty, o których mowa w art. 28, lub wskutek śmierci strony w toku postępowania dotyczącego praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony. Nadto postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy postępowanie nie stało się (obiektywnie) bezprzedmiotowe, lecz stało się z jakichkolwiek przyczyn bezprzedmiotowe dla strony postępowania w tym sensie, że strona nie jest zainteresowana kontynuacją postępowania i uzyskaniem merytorycznego załatwienia sprawy w drodze decyzji. Wniosek o umorzenie postępowania musi pochodzić od strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, i powinien zawierać uzasadnienie, które umożliwi organowi prowadzącemu postępowanie ocenę, czy ewentualne umorzenie postępowania będzie zgodne z interesem społecznym. Dopuszczalność umorzenia postępowania na wniosek strony jest uwarunkowana brakiem sprzeciwu innych stron, do których organ administracji publicznej musi zwrócić się o zajęcie wyraźnego stanowiska w tej kwestii. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21 lutego 2007 r., II OSK 377/06, LEX nr 337479: "Wycofanie przez stronę wniosku o wszczęcie postępowania, a tym samym cofnięcie zgody na jego prowadzenie skutkuje jego bezprzedmiotowością. Bezprzedmiotowość zaś wymaga umorzenia postępowania - zgodnie z art. 105 § 2 k.p.a." W konsekwencji, jak wskazano wyżej, w piśmiennictwie i orzecznictwie akcentuje się konieczność oraz celowość rozróżnienia między bezprzedmiotowością postępowania a bezzasadnością żądania strony (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 463. W wyroku z dnia 29 września 1987 r., IV SA 220/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 67, NSA przyjął, że: "Umorzenie postępowania w I instancji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie to było bezprzedmiotowe. Jeśli jednak istnieje stan faktyczny, podlegający uregulowaniu przez organ administracji państwowej, na wniosek strony, bądź z urzędu, postępowanie I instancji nie może być uznane za bezprzedmiotowe" (podobnie wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1989 r., SA/Wr 957/88, ONSA 1989, nr 1, poz. 22, zgodnie z którym: "Brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony"; wyrok NSA z dnia 7 czerwca 1994 r., I SA 815/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 82, w którym stwierdzono, że: "Niespełnienie przez określony podmiot ustawowych przesłanek do uzyskania mienia ogólnonarodowego w trybie komunalizacyjnym nie oznacza bezprzedmiotowości postępowania dającej podstawę do jego umorzenia, lecz jedynie brak podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla strony"; NSA w wyroku z dnia 16 stycznia 1992 r., I SA 1289/91, ONSA 1992, nr 1, poz. 17, w którym stwierdzono, że: "Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być prowadzone. Dopiero wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony"; z nowszego orzecznictwa zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., II OSK 79/10, LEX nr 746913, w którym stwierdzono, że: "Brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony". W konsekwencji w niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia przez organ I instancji prowadzonego postępowania na tej podstawie, że wnioskodawca nie wykazał by istniejące, bądź projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego zamierzenia, gdyż nie jest to przesłanka bezprzedmiotowości wynikająca z przepisu art.105 k.p.a. Dlatego też SKO zasadnie uchyliło decyzję organu I instancji, ponieważ zawierała ona rozstrzygnięcie, które było nieprawidłowe i niedopuszczalne w świetle stanu faktycznego sprawy oraz nieadekwatne do obowiązującego stanu prawnego. Jak wskazano wyżej brak było bowiem jakichkolwiek podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a tym samym organ I instancji naruszył art.105 k.p.a. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art.15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że organ odwoławczy nie mógł we własnym zakresie odnieść się merytorycznie do sprawy i rozstrzygnąć ją co istoty. Takie postępowanie organu odwoławczego naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania, gdyż merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy pozbawiałoby strony postępowania możliwości żądania weryfikacji decyzji przez organ II instancji, a więc de facto pozbawiałoby strony instancji odwoławczej. Sama sprawa byłaby rozpatrzona merytorycznie tylko przez jedną instancję administracyjną. Jak wskazano wyżej decyzja organu I instancji, od której wniesiono odwołanie była rozstrzygnięciem formalnym, nie rozstrzygającym sprawy co do istoty. Dlatego też organ odwoławczy uchylając z powyższych względów decyzję organu I instancji nie mógł jednocześnie orzec merytorycznie co do istoty sprawy, lecz przestrzegając zasady dwuinstancyjności postępowania mógł jedynie przekazać sprawę do ponownego (merytorycznego) rozpoznania przez Prezydenta Miasta K. W przeciwnym wypadku SKO w K. zasadnie naraziłoby się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności i wadliwości swojej decyzji w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na zakończenie dodać należy, że z uwagi na brak w postępowaniu administracyjnym instytucji prekluzji dowodowej, strony mogą składać wnioski dowodowe i przedstawiać dokumenty w każdym czasie, aż do zakończenia postępowania odwoławczego (a w pewnych sytuacjach mogą być one nawet podstawą do wznowienia postępowania). W konsekwencji złożone w toku postępowania odwoławczego dokumenty muszą być uwzględnione i ocenione przez organy administracyjne na każdym etapie postępowania. Wraz z wnioskiem inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty z których wynikało również, że spełniona była przesłanka wynikająca z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którą istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do żądania pozostawienia wniosku inwestora w niniejszej sprawie bez rozpoznania. Z uwagi na fakt, że przedmiotowe postępowanie administracyjne toczy się od dnia 24 listopada 2005r. (data złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy), zapewnienia dostawców mediów straciły ważność. Nie można jednak obciążać strony niezależnymi od niej skutkami długotrwałości prowadzonego postępowania, ani wymagać od niej, że powinna była taki stan przewidzieć. Podsumowując w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja SKO w K. jest zgodna z prawem. Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.