I SA/Gd 502/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 lipca 2014 r. sprawy ze skargi ,,A’’. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457(czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: "A" S.A. z siedzibą w G. – dalej jako "Spółka", wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy wnioskodawczyni podała, że przedmiotem jej działalności jest prowadzenie robót budowlanych oraz remontowych, jak również działalność związana z rynkiem nieruchomości. Spółka planuje debiut na Giełdzie Papierów Wartościowych, w związku z czym poniosła lub poniesie liczne wydatki, w szczególności na sporządzenie prospektu emisyjnego, czy też wszelkiego rodzaju doradztwo. Debiut odbędzie się w formie przygotowania i przeprowadzenia publicznej oferty akcji Spółki. Podano, że celem sprzedaży akcji i wprowadzenia Spółki na giełdę jest umocnienie jej wizerunku oraz podniesienie jej wiarygodności w oczach inwestorów, jak również zbudowanie stabilnego i zarazem rozproszonego akcjonariatu. Ponadto, obecność Spółki na giełdzie umożliwi łatwiejsze pozyskanie kapitałów. W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawczyni zwróciła się z pytaniem, czy wydatki związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem publicznej oferty akcji Spółki stanowią dla niej koszty uzyskania przychodów potrącalne w dacie ich poniesienia? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka podała, że opisane wyżej wydatki stanowią dla niej koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami Spółki, potrącalne w dacie ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 1 i 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) – dalej jako "u.p.d.o.p.". Zdaniem Spółki, poniesienie przez nią kosztów związanych z przeprowadzeniem publicznej oferty jej akcji, było uzasadnione z gospodarczego punktu widzenia, a także ma pośredni związek z jej przychodami. Dzięki przeprowadzeniu oferty Spółka uzyskała lepszą rozpoznawalność na rynku, a także podwyższyła swoją wiarygodność i zaufanie wśród klientów i kontrahentów. Wyższy poziom zaufania i stabilności działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę spowoduje, że klienci i kontrahenci będą chętniej z nią współpracowali, co znajdzie swe przełożenie w osiąganych przez nią dochodach. Wnioskodawczyni przyznała, że wydatki związane z przygotowaniem publicznej oferty nie są związane bezpośrednio z osiąganiem określonego przychodu, trudno bowiem przypisać je do konkretnego źródła przychodów. Dotyczą one natomiast całokształtu działalności Spółki, w tym w szczególności związanej z budowaniem jej wiarygodności, zaufania klientów, stabilnej pozycji na rynku, a także pośrednio reklamy jej produktów. Wydatki te należy więc uznać za koszty pośrednio związane z przychodem osiąganym przez Spółkę. Uzupełniając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka podniosła, że w dniu 24 stycznia 2011 r. siedmioosobowy skład Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął uchwałę w sprawie II FPS 6/10, o następującej treści: wydatki związane z emisją nowych akcji, bez których nie jest możliwe podwyższenie przez spółkę akcyjną kapitału zakładowego, nie są kosztami uzyskania przychodów, stosowanie do reguł wyrażonych w treści art. 12 ust. 4 pkt 4 i art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. w zw. z art. 15 ust. 1 tej ustawy. W opinii Spółki, wydanie przez NSA uchwały w zakresie będącym przedmiotem złożonego wniosku stanowi istotny argument wspierający uzasadnienie przedstawionej przez nią tezy. W interpretacji indywidualnej z dnia 20 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko przedstawione przez wnioskodawczynię jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ administracji stwierdził, że wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego nie można traktować jako kosztów uzyskania przychodów, bowiem odnoszą się one do przychodu niestanowiącego przychodu podatkowego zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. Oznacza to, że wydatki w sposób wyraźny i bezpośredni związane z przychodem otrzymanym na podwyższenie kapitału zakładowego Spółki nie spełniają zasadniczego warunku uznania ich za koszty uzyskania przychodów z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, tj. poniesienia w celu osiągnięcia przychodu podatkowego. Stanowi to element przesądzający o ich kwalifikacji prawnej. Reasumując Minister Finansów stanął na stanowisku, że wskazane przez Spółkę wydatki na sporządzenie prospektu emisyjnego, jak również koszty doradztwa prawnego i finansowego, marketingu, analiz ekonomicznych oraz inne tego rodzaju wydatki przy operacji podwyższenia kapitału zakładowego, jako związane z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie stanowią dla Spółki kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 12 ust. 4 pkt 4 oraz art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Po bezskutecznym wezwaniu organu administracji do usunięcia naruszenia prawa Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jej uchylenia w całości i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisu art. 12 ust. 4 pkt 4 oraz art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez przyjęcie, że wskazane przez Spółkę koszty doradztwa prawnego i finansowego, marketingu, analiz ekonomicznych oraz inne tego rodzaju wydatki przy operacji podwyższenia kapitału zakładowego, jako związane z podwyższeniem tego kapitału, nie stanowią dla Spółki kosztów uzyskania przychodów. Zaskarżonej interpretacji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 w zw. z art. 14h, art. 14c § 1 i 2, art. 14e § 1 oraz art. 121 § 1 w zw. art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie ocen prawnych formułowanych w orzecznictwie sądowym. Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 836/11 WSA w Gdańsku oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd – powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10 – stwierdził, że nie są kosztami uzyskania przychodów wydatki związane z emisją nowych akcji, bez których nie jest możliwe podwyższenie przez spółkę akcyjną kapitału zakładowego i których podatnik nie ponosiłby, gdyby nie jego decyzja o emisji nowych akcji. Do takich wydatków należy zaliczyć opłaty notarialne i sądowe, podatek od czynności cywilnoprawnych, a w przypadku podwyższenia kapitału w drodze emisji akcji będących przedmiotem oferty publicznej, objętych prospektem emisyjnym – koszty sporządzenia tego prospektu oraz związanego z tym doradztwa prawnego i finansowego, opłaty giełdowe, koszty druku dokumentów akcyjnych, sporządzenia, drukowania i dystrybucji prospektu emisyjnego oraz koszty oferowania papierów wartościowych. Pozostałe wydatki, stanowiące koszty funkcjonowania spółki kapitałowej, są na mocy art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów. Z wyrokiem WSA w Gdańsku nie zgodziła się Spółka i w złożonej skardze kasacyjnej wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji lub rozpoznanie skargi, a także o zwrot kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a", zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że koszty doradztwa prawnego i finansowego, marketingu, analiz ekonomicznych oraz inne tego rodzaju wydatki poniesione przy operacji podwyższenia kapitału zakładowego, jako związane z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie stanowią dla Spółki kosztów uzyskania przychodów. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nieprawidłowe przedstawienie stanu sprawy, polegające na stwierdzeniu, że z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego wynikało, iż wszystkie ponoszone wydatki były bezpośrednio związane z pozyskaniem dodatkowego kapitału w drodze publicznej emisji akcji, - art. 269 § 1 P.p.s.a. przez nieprzedstawienie zagadnienia prawnego odpowiedniemu składowi NSA, pomimo zajęcia stanowiska de facto sprzecznego z uchwałą tego Sądu z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10, przez odmowę uznania za koszty uzyskania przychodów takich wydatków związanych z emisją nowych akcji, bez których pozostaje możliwe podwyższenie kapitału zakładowego przez spółkę akcyjną. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na swoją rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 552/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. W uzasadnieniu NSA podniósł, że stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd pierwszej instancji uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10 różnicuje możliwość kosztowego rozliczenia wydatków poniesionych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki akcyjnej w drodze publicznej emisji akcji w zależności od tego, czy ich poniesienie jest konieczne dla przeprowadzenia oferty publicznej i czy są one poniesione wyłącznie w tym celu. Jeżeli wydatki, nawet związane z publiczną emisja akcji, są ponoszone także w innym celu, służąc funkcjonowaniu spółki jako organizmu gospodarczego, do kosztów uzyskania przychodów mogą być zaliczone. NSA podał, że okoliczność tę dostrzegł także Sąd pierwszej instancji, ale z przyjętego prawidłowego założenia nie wyprowadził poprawnych wniosków. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji (w uzasadnieniu wyroku przedstawionego zresztą niewyczerpująco i nieprecyzyjnie) wynika bowiem, że skarżąca pyta o różnego rodzaju wydatki, w kontekście poglądu prawnego wyrażonego w cytowanej uchwale dające się zakwalifikować zarówno do takich, bez których poniesienia podwyższenie kapitału zakładowego w drodze publicznej emisji akcji nie byłoby możliwe, jak i do takich, które służąc wprawdzie wspomnianej emisji akcji, mogą być także uznane za stanowiące koszty ogólne funkcjonowania spółki. Ponieważ organ interpretacyjny wszystkie te wydatki uznał za nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów, wydaną interpretację w kontekście wykładni prawa dokonanej przez NSA należałoby uznać za wadliwą (w odniesieniu do części wydatków wymienionych w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym). W tej sytuacji oddalenie skargi, mimo, że co do części opisanych wydatków była ona zasadna, było nieprawidłowe. Prowadzi to do uznania zasadności postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nieprawidłowe przedstawienie stanu sprawy oraz błędne wyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Za niezasadne NSA uznał natomiast zarzuty naruszenia art. 269 § 1 P.p.s.a. oraz art. 15 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy NSA polecił Sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji w zakresie kwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącą w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego w drodze publicznej emisji akcji i skonfrontowanie jej treści ze stanowiskiem wyrażonym w tej kwestii przez NSA w uchwale z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10, biorąc pod uwagę także wynikające z tej uchwały zróżnicowanie poszczególnych kategorii wydatków. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej w pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez "A" S.A. z siedzibą w G. skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 552/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W związku z powyższym w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Jednakże, jak podkreśla się w piśmiennictwie, z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną NSA co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 268), natomiast w pozostałym zakresie ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 P.p.s.a. należy bowiem rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku NSA, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą. Poza tym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną NSA i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy (wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1311/07, LEX nr 510043). W judykaturze i doktrynie zwraca się również uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez NSA, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak – Molczyk [w:] H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005). Odnosząc przedstawione powyżej uwagi teoretyczne do okoliczności rozpoznawanej sprawy WSA w Gdańsku nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku NSA. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. W związku z powyższym tutejszy Sąd stwierdził, że skarga Spółki zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ponowna ocena legalności zaskarżonego aktu doprowadziła Sąd do wniosku, że interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2011 r. narusza prawo. Stawiając powyższą tezę skład orzekający miał na uwadze uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r. (sygn. akt II FPS 6/10, ONSAiWSA 2011/3/46), w której przesądzono, że tylko wydatki związane z emisją nowych akcji, bez których nie jest możliwe podwyższenie przez spółkę akcyjną kapitału zakładowego, nie są kosztami uzyskania przychodów, stosownie do reguł wyrażonych w treści art. 12 ust. 4 pkt 4 i art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1 tej ustawy. Do tego rodzaju wydatków NSA zaliczył opłaty notarialne, sądowe, podatek od czynności cywilnoprawnych, a w przypadku podwyższenia kapitału w drodze emisji akcji będących przedmiotem oferty publicznej, objętych prospektem emisyjnym, dodatkowo ponoszone w związku z tym opłaty giełdowe, koszty druku dokumentów akcyjnych, koszty sporządzenia, drukowania oraz dystrybucji prospektu emisyjnego lub jego skróconej wersji oraz koszty oferowania papierów wartościowych. Pozostałe wydatki, stanowiąc koszty ogólne funkcjonowania spółki kapitałowej, są – zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. – kosztami uzyskania przychodów. Powyższa uchwała została podjęta w trybie art. 187 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca (art. 187 § 2 P.p.s.a.), ma ona ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a. Ostatni wymieniony przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (tak: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006, s. 441). Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że skarżąca pyta o różnego rodzaju wydatki, które w kontekście poglądu prawnego wyrażonego w cytowanej wyżej uchwale dają się zakwalifikować zarówno do takich, bez których poniesienia podwyższenie kapitału zakładowego w drodze publicznej emisji akcji nie byłoby możliwe, jak i do takich, które służąc wprawdzie wspomnianej emisji akcji, mogą być także uznane za stanowiące koszty ogólne funkcjonowania Spółki. Ponieważ organ interpretacyjny wszystkie te wydatki uznał za nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów, wydaną interpretację w kontekście wykładni prawa dokonanej przez NSA należy uznać za wadliwą (w odniesieniu do części wydatków wymienionych w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym). Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów wyda interpretację indywidualną, w której dokona prawidłowej kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącą w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego w drodze publicznej emisji akcji, mając na względzie, że w uchwale z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10 NSA zróżnicował poszczególne kategorie tych wydatków. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 2–4 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), zasądził od organu administracji na rzecz strony skarżącej.[pic]