I SAB/Wa 56/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Gierak-Podsiadły WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2014 r. sprawy ze skargi B. L. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku B.L., E.W., I. L., o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...] ozn. jako dz. ewidencyjna nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz B.L. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. L. pismem z dnia [...] złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną położoną przy ul. [...] dz. ew. [...] z obrębu [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia [...] B. L., I. L. i E. W. złożyli do Prezydenta [...] wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną położoną przy ul. [...] oznaczoną w ewidencji gruntów jako dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Pismem z dnia [...] pełnomocnik B. L. – adw. P. I. – złożył do organu wniosek o powiadomienie na jakim etapie znajduje się rozpoznanie sprawy o przyznanie odszkodowania. Prezydent [...] pismem z dnia [...] poinformował strony postępowania, że mimo wezwania z dnia [...] nie uzupełniły wniosku poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji Wojewody [...] wydanej na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w postępowaniu w sprawie wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto –[...] nieruchomości objętej wnioskiem i nie wyjaśniły rozbieżności w numeracji działki ewidencyjnej. W odpowiedzi na ww. pismo, pełnomocnik B. L. pismem z dnia [...] wskazał, że we wniosku z dnia [...] podano błędny numer działki zajętej pod drogę publiczną, a numer prawidłowy ww. działki to [...]. Z kolei, w odniesieniu do decyzji Wojewody [...] pełnomocnik poinformował, iż postępowanie nie zakończyło się jeszcze wydaniem decyzji administracyjnej. Decyzją z dnia [...] Nr. [...] Prezydent Miasta [...] odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość objętą wnioskiem. Na skutek wywiedzionego odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I Instancji. Akta sprawy wraz z decyzją zostały zwrócone organowi I instancji w dniu [...]. Kolejną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę Miasto [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności udziału wynoszącego ½ części w nieruchomości objętej wnioskiem. Od decyzji tej żadna ze stron w ustawowym terminie nie wniosła odwołania. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...]. Pismem z dnia [...] Urząd Miasta [...] powiadomił strony o braku możliwości rozpatrzenia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. i na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. poinformował, że wniosek o przyznanie odszkodowania zostanie rozpatrzony w terminie 2 miesięcy od daty rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącej nadesłał do Urzędu ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] i wniósł o wydanie decyzji kończącej postępowanie. W dniu [...] Prezydent [...] skierował do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Pismem z [...] organ I instancji potwierdził swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [....]. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] znak: [....], odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...]. Postanowienie to nie zostało przez strony zaskarżone. Pismem z dnia [...] B. L. wniosła na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w sprawie dotyczącej odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną (gminną) - ulicę [...], stanowiącą dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2. Postanowieniem z dnia [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...]. Pismem z dnia [...] organ I instancji zwrócił się do [...] Urzędu [...] w [...] o podanie informacji czy za nieruchomość objętą wnioskiem wypłacono odszkodowanie i czy prowadzono postępowanie wywłaszczeniowe. W odpowiedzi na ww. pismo, Biuro Gospodarki Nieruchomościami, kolejno pismami z dnia [...] i [...] poinformowało, że nie odnaleziono dokumentów dotyczących ustalenia bądź wypłaty odszkodowania ani prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] uznał zażalenie za uzasadnione i jednocześnie wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy termin załatwienia sprawy wynoszący 3 miesiące od dnia doręczenia postanowienia. Organ I instancji odebrał ww. postanowienie w dniu [...]. Pismem z dnia [...] organ I instancji poinformował strony, iż nie było możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...], tj. do dnia [...] z uwagi na konieczność zgromadzenia całości akt sprawy i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień [...]. Pismem z dnia [...] organ I instancji otrzymał od Urzędu [...] w [...] informację, iż odnaleziono dokumenty stwierdzające, że przedmiotowy grunt stał się własnością Skarbu Państwa na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]. W związku z niedotrzymaniem przez organ I instancji terminu wskazanego przez Wojewodę [...], pełnomocnik B.L. w dniu [...] złożył skargę na bezczynność Prezydenta [...]. Zdaniem strony skarżącej, organ w sposób oczywisty dopuścił się naruszenia art. 36 k.p.a., bowiem przedmiotowa sprawa jest rozpatrywana od 6 lat. W ocenie strony skarżącej, brak jest prawnych przeszkód do jej zakończenia, a mimo to Prezydent [...], w sytuacji kiedy miasto korzysta z nieruchomości, za którą strona skarżąca winna otrzymać odszkodowanie 6 lat temu, takiego odszkodowania nie przyznaje. Takie działanie zdaniem strony skarżącej jest sprzeczne z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności wyrażonymi w art. 8 k.p.a. oraz art. 12 § 1 k.p.a. Strona skarżąca uważa, że powoływanie się na konieczność zweryfikowania czy przedmiotowy grunt stał się własnością Skarbu Państwa na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] jest niezasadne i stanowi poszukiwanie pretekstu do odmowy wypłaty odszkodowania. Organ złożył odpowiedź na skargę, w której wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że w związku z postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] Prezydent [...] przygotował projekt decyzji. Następnie, zawiadomieniem z dnia [...] organ poinformował strony, iż na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. mogą składać pisemne wyjaśnienia, wnioski, a także zapoznać się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. W nawiązaniu do powyższego zawiadomienia, Delegatura Biura Gospodarki Nieruchomościami pismem z dnia [...] poinformowała, iż odnalezione zostały dokumenty stwierdzające, że przedmiotowy grunt stał się własnością Skarbu Państwa na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]. Organ wskazał, iż w związku z powyższym, zbierana jest dokumentacja w celu wystąpienia z wnioskiem do Sądu o założenie księgi wieczystej, a następnie złożenie wniosku do Wojewody [...] w trybie art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10.05.1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę - Miasto [...] z mocy prawa w dniu [...] nieodpłatnie własności nieruchomości. Ponadto, organ zapewnił, iż wystąpi do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. W ocenie organu, postępowanie odszkodowawcze wiąże się z dysponowaniem środkami publicznymi, toteż powinno być szczególnie wnikliwe i rzetelne, nie zaś pochopne, inspirowane szybkością za wszelką cenę. Obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy nie może bowiem naruszać obowiązków spoczywających na organie z mocy innych przepisów, w szczególności wynikających z art. 7, 9 i 10 oraz 77 § 1 k.p.a. sam upływ terminu załatwienia sprawy jeszcze nie oznacza bezczynności, czy długotrwałej nieuzasadnionej przewlekłości organu w prowadzeniu sprawy, mając na uwadze jej indywidualną złożoność i podejmowanie czynności koniecznych do jej zakończenia. Wobec powyższego, pismem z dnia [...] organ działając na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. poinformował strony postępowania, iż nie było możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie wyznaczonym postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] na 3 miesiące od daty otrzymania postanowienia, tj. [...], z uwagi na konieczność zgromadzenia całości akt sprawy - zgodnie z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz ze względu na skomplikowany charakter sprawy, w wyniku którego konieczna jest pogłębiona analiza stanu prawnego. Wskazał, iż wyjaśnienia wymaga m.in. kwestia zweryfikowania czy przedmiotowy grunt stał się własnością Skarbu Państwa na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]. Organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na [...]. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że popiera skargę, wnosi o zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia i rozważenie możliwości zastosowania art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik oświadczył, że decyzja z dnia [...] jest prawomocna, a Prezydent [...] zamierza złożyć wniosek o stwierdzenie jej nieważności, wobec odnalezienia dokumentów, które świadczą o tym, że ta nieruchomość została wywłaszczona w latach 70 – tych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl przepisu art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego rzędu. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] strona skarżąca złożyła do Wojewody [...] skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...] dz. ew. nr [...], z obrębu [...] o powierzchni [...] m2. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia postanowienia. Tym samym spełniony został formalny wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu. Oceniając zatem merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale –mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., czy też nie. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej jako; k.p.a.) zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że wystąpiły w niej niewątpliwie przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], a tym samym wydania przez Sąd orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. (a więc zobowiązania organu do wydania aktu w określonym przez Sąd terminie). Bezsporne jest bowiem, iż organ, wbrew obowiązkom wynikającym z ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie rozpoznał sprawy z wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], dz. ew. nr [...], z obrębu [...] i w dacie orzekania nadal pozostaje w zwłoce. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o ustalenie odszkodowania został złożony przez B. L. w dniu[...] – data wpływu do Kancelarii Urzędu [...]. Decyzją z dnia [...] Prezydent [...] odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowienie zostało doręczone Prezydentowi [...] w dniu [...]. Od tej zatem daty rozpoczęły bieg terminy określone w art. 36 i 37 k.p.a. Tymczasem, mimo upływu ponad 3 lat od przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, Prezydent [...] nie zakończył postępowania i nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt, przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie, organ upatruje w złożonym charakterze postępowania, konieczności zgromadzenia całości akt sprawy i przeprowadzenia pogłębionej analizy stanu prawnego. Na podstawie zgromadzonego materiału należy wskazać, iż w celu rozpoznania wniosku B. L. Prezydent [...] podejmował czynności w celu skompletowania materiału dowodowego sprawy, jednakże nie prowadził w długich okresach czasu innych czynności merytorycznych, a to co wykonał na przestrzeni ponad 3 lat od dnia doręczenia akt, powinien dokonać w momencie ich otrzymania albo bezpośrednio później. Sąd zauważa, że na obecnym etapie postępowania, jedyną czynnością, którą powinien podjąć organ w celu rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania jest powołanie biegłego z zakresu wyceny nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że organ pismem z dnia [...] powiadomił stronę, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostanie zakończone w terminie 2 miesięcy od daty rozpatrzenia przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że po pierwsze, powyższe zawiadomienie nie spełnia wymogów wskazanych w art. 36 § 1 k.p.a., bowiem nastąpiło po przekroczeniu terminów wskazanych w art. 35 k.p.a., a termin rozpatrzenia sprawy nie został określony zgodnie z treścią art. 57 k.p.a., a pod drugie, w tej dacie organ jeszcze nie zwrócił się do Ministra z ww. wnioskiem. Z takim wnioskiem organ zwrócił się do Ministra pismem z dnia [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku, postanowieniem z dnia [...] Minister odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...], a postanowieniem z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Obecnie pełnomocnik Prezydenta [...] zaznacza, iż organ zamierza złożyć kolejny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] wobec odnalezienia dokumentów, które mają wskazywać, że nieruchomość została wywłaszczona w latach 70. Zdaniem Sądu, mając powyższe na uwadze, trzeba podkreślić, że postanowienie Ministra o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] jest prawomocne, a ewentualne przyszłe, hipotetyczne wnioski Prezydenta [...] o stwierdzenie jej nieważności, nie mają wpływu na wynik postępowania w przedmiocie przyznania odszkodowania, dlatego nie usprawiedliwiają przekroczenia przez Prezydenta [...] terminów zakończenia sprawy wskazanych w art. 35 k.p.a. Nawet jeśli organ I instancji podejmie decyzję o złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], zważywszy na wynik poprzedniego postępowania prowadzonego w tym przedmiocie, nie można jednoznacznie uznać, że Minister po rozpoznaniu sprawy stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 156 k.p.a. Z akt niniejszej sprawy wynika także, że organ nie rozstrzygnął sprawy w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] i wskazał stronie nowy termin rozpoznania sprawy, tj. do dnia [...]. Trafnie wskazano w uzasadnieniu skargi, że zawiadomienie o dodatkowym terminie załatwienia sprawy - pismem z dnia [...] - stanowi rażące naruszenie prawa. Należy podkreślić, iż zawiadomienie nie spełnia wymogów określonych w art. 36 k.p.a., gdyż zostało wystosowane po przekroczeniu terminu wskazanego przez Wojewodę [...], który został wyznaczony po znacznym przekroczeniu przez organ I instancji terminów skazanych w art. 35 k.p.a. W ocenie Sądu, stanowisko Prezydenta [...] w sprawie nie wyjaśnia bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość, stanowi jedynie przyjętą przez organ I instancji linię obrony usprawiedliwiającą przewlekłe prowadzenie postępowania. Z uwagi na to, iż organ dotychczas nie podjął czynności mających doprowadzić do rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącej, Sąd uznał zasadność skargi na bezczynność. Stanu tego nie wyłącza nieuzasadnione wyznaczanie przez organ I instancji nowego terminu na załatwienie sprawy. Należy bowiem mieć na uwadze, co podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przedłużanie terminu zakończenia postępowania, stanowiące nadużycie instytucji przewidzianej w art. 36 § 1 k.p.a., które zmierza w istocie wyłącznie do próby uchylenia się od skutków zwłoki w załatwieniu sprawy, uzasadnia przyjęcie, że organ pozostaje w bezczynności (patrz: wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 594/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 181/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Czas trwania tego postępowania (ponad 3 lata), przy braku obiektywnych przyczyn usprawiedliwiających przekroczenie terminów określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a także braku przyczyn usprawiedliwiających przekroczenie terminu wskazanego przez Wojewodę [...], uzasadnia stwierdzenie, iż bezczynność w załatwieniu sprawy ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ I instancji powinien powołać biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, a jednak tego nie uczynił. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nie wystarczy przy tym samo językowe wyjaśnienie tego pojęcia, gdyż musi zostać ono osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (patrz: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga dotycząca zobowiązania organu do rozpoznania wniosku jest uzasadniona. Zdaniem Sądu, należało wyznaczyć organowi dwumiesięczny termin do załatwienia sprawy. Wyznaczając ten termin Sąd miał na względzie zarówno określone w przepisach procedury administracyjnej terminy obligujące organ administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy, jak też realną możliwość jej załatwienia przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie. W ocenie Sądu, wskazane okoliczności nie uzasadniają celowości wymierzenia organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. Konkludując, uznając skargę na bezczynność za uzasadnioną, Sąd orzekł zgodnie z przepisem art. 149 § 1 i 2 oraz art. 200 p.p.s.a.