I SA/Po 218/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2014r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ( [...] 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów sądowych. W dniu [...] września 2013 r. A Sp. z o. o. z siedzibą w G. przy ul. [...] (dalej: "Spółka" lub "Wnioskodawca") złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w zakresie obowiązku aktualizowania danych adresowych dotyczących lokalizacji prowadzonej działalności gospodarczej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia [...] listopada 2013 r. o informacje doprecyzowujące przedstawiony stan faktyczny. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca wykonuje działalność gospodarczą na podstawie wpisu do krajowego rejestru sądowego. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest działalność oświatowa. Wnioskodawca poza siedzibą Spółki w G. posiada również stałą lokalizację (lokal biurowy na podstawie umowy najmu) w P. przy ul. [...], gdzie również prowadzi działalność oświatową. Ponadto Wnioskodawca realizuje projekty szkoleniowe współfinansowane ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki. Projekty realizowane są na terenie województwa wielkopolskiego oraz innych województwach na terenie całego kraju (średni okres realizacji projektu ok. 24 miesiące). Dla celów realizacji projektu Wnioskodawca na terenie konkretnego województwa wynajmuje lokal biurowy i prowadzi tam biuro projektu do kontaktu z uczestnikami projektu i zarządzania projektem. Zarówno lokalizacja w P., jak i biura projektowe nie stanowią wyodrębnionej i samodzielnej organizacyjnie (nie mają zdolności zawierania umów, wystawiania faktur oraz zatrudniania pracowników) części działalności Wnioskodawcy. Ponadto Wnioskodawca w ramach działalności oświatowej organizuje szkolenia poza siedzibą i wskazanymi wyżej lokalizacjami, trwające - w zależności od specyfiki - od kilku dni do często kilku miesięcy, na cele, których wynajmowane są sale szkoleniowe, plac manewrowy, spawalnia, inne. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek o następujące informacje: - jedynym formalnym organem zarządzającym w Spółce jest Zarząd Spółki, który znajduje się w siedzibie Spółki, tj. w G., a Spółka nie posiada organów nadzorczych; - w biurach znajduje się personel Wnioskodawcy oraz urządzenia biurowe typu komputery i telefony; - dokumentacja rachunkowa Spółki przechowywana jest w siedzibie w G.; - biura w P. oraz w województwach na terenie całego kraju (biura projektowe), poza biurem w P. służą wyłącznie do bieżącej obsługi projektu - biuro w P. służy do nawiązywania i utrzymywania relacji gospodarczych z klientami Spółki; - sprzedaż świadczeń bądź sprzedaż towarów na rzecz klientów Spółki prowadzona jest wyłącznie w siedzibie Spółki w G. oraz w biurze P. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy Wnioskodawca ma obowiązek aktualizowania w oparciu o art. 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (dalej w skrócie: "u.z.e.") danych adresowych dotyczących lokalizacji w P., danych adresowych dotyczących lokalizacji biur projektowych, danych adresowych dotyczących lokalizacji miejsc organizacji szkoleń organizowanych poza siedzibą Wnioskodawcy? Zdaniem Wnioskodawcy, dyspozycja normy prawnej zawartej w art. 9 w zw. z art. 5 u.z.e. nie nakłada na Wnioskodawcę obowiązku aktualizowania danych innych niż wymagane w art. 5 ustawy. W sytuacji bowiem osoby prawnej, jako płatnika posługującego się odrębnym numerem identyfikacji podatkowej NIP zastosowanie w zakresie danych objętych zgłoszeniem i aktualizacją znajduje art. 5 ust. 3 u.z.e. Wnioskodawca uważa zatem, że nie ma obowiązku aktualizowania danych adresowych dotyczących lokalizacji w P., danych adresowych dotyczących lokalizacji biur projektowych, danych adresowych dotyczących lokalizacji miejsc organizacji szkoleń organizowanych poza siedzibą Wnioskodawcy. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu uznał, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zdaniem organu podatkowego, dla uznania czy dane miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej, jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej istotne jest czy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie personalnym i technicznym umożliwiającą, a zarazem i zapewniającą prowadzenie działalności m.in. takiej jak sprzedaż świadczeń/towarów wytwarzanych przez podatnika. Organ podatkowy podniósł, iż z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, że w biurach, w którym Wnioskodawca prowadzi działalność znajduje się Jego personel i urządzenia biurowe typu komputer i telefony. Zatem należy stwierdzić, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe pozostaje w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wszystkie bowiem biura wykorzystywane są do wykonywania czynności związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością oświatową. Organ podatkowy podniósł zatem, że miejscem prowadzenia działalności jest miejsce, gdzie wykonywana jest w sposób ciągły i zorganizowany jakakolwiek działalność gospodarcza w celach zarobkowych, tj. w celu osiągnięcia przychodu (zysku). Tym samym, zdaniem organu podatkowego, Wnioskodawca winien podać w zgłoszeniu NIP-2 jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej adresy wyszczególnionych wyżej biur. Mimo, że jak wskazano są to miejsca, które nie są organizacyjnie wyodrębnionymi oddziałami Spółki, nie są też miejscami, w których znajdują się organy uczestniczące w zarządzaniu i nadzorowaniu działalności Spółki. Istotny bowiem w niniejszej sprawie jest fakt, że w lokalach, będących przedmiotem zapytania, Spółka podejmuje czynności w ramach prowadzonej działalności oświatowej, zatrudniony jest personel osobowy, który świadczy w imieniu Wnioskodawcy usługi szkoleniowe, tj. wykonuje czynności związane z osiągnięciem obrotu z tego tytułu, a w obiektach znajdują się niezbędne urządzenia techniczne służące do świadczenia ww. usług. Zatem z powyższego jednoznacznie wynika, że Wnioskodawca posiada w obiektach, o których mowa wyżej, wystarczające zasoby ludzkie i techniczne do realizacji zadań Spółki. W związku z powyższym, organ podatkowy stwierdził, że położenie wskazanych przez Spółkę biur, w których wykonywana jest przez Wnioskodawcę jakakolwiek działalność gospodarcza, należy uznać za "miejsce prowadzenia działalności" i jako takie winno zostać wymienione w polu B.l 1 formularza NIP-2, a w przypadku, gdy liczba tych miejsc przekroczy 3, w formularzu NIP-C lub wskazane poprzez sporządzenie listy adresów ww. miejsc z zaznaczeniem powodu zgłoszenia każdego adresu. Zgłoszeniem winny zostać bowiem objęte wszystkie nieruchomości, w których są wykonywane czynności mające związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością oświatową. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz opis sprawy, organ podatkowy stwierdził, że za miejsce prowadzenia działalności, które należy wykazać w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2 - zgodnie z art. 5 ust. 4 u.z.e. - należy uznać miejsce, w którym prowadzona jest w sposób zorganizowany oraz ciągły działalność przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz personelu osobowego, w ramach której Wnioskodawca dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca ma zatem obowiązek wykazania w zgłoszeniu aktualizującym NIP-2: biura w P. przy ul. [...] oraz biur w województwach na terenie całego kraju (biur projektowych), a także miejsc, w których organizuje szkolenia poza siedzibą Spółki. Spółka nie zgodziła się z powyższą interpretacją i wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i zmianę interpretacji. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, jako naruszającej prawo, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła przedmiotowej interpretacji naruszenie prawa poprzez niewłaściwą wykładnię art. 5 ust. 3 w zw. z art. 9 u.z.e. W uzasadnieniu powyższej skargi podniesiono, że treść art. 5 ust. 3 u.z.e. nie wymaga podania w zgłoszeniu identyfikacyjnym, ergo również aktualizacyjnym wszystkich miejsc wykonywania działalności, a jedynie dane ściśle wskazane w dyspozycji ust. 3 art. 5 ustawy. Wydane na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych wydane zostało z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ zawiera regulacje nieprzewidziane w upoważnieniu zawartym w art. 5 ust. 5 u.z.e., co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 891/09). Ponadto Skarżąca zwróciła uwagę na stwierdzenie przez organ podatkowy w wydanej interpretacji, iż dla uznania czy dane miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej istotne jest czy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie personalnym i technicznym umożliwiającą, a zarazem i zapewniającą prowadzenie działalności m.in takiej jak sprzedaż świadczeń/towarów wytwarzanych przez podatnika. Skarżąca wyjaśniła, iż w ramach wniosku o wydanie interpretacji wyjaśniła, iż miejsca inne niż siedziba Skarżącej oraz lokalizacja w P. przy ul. [...], nie charakteryzują się stałością, a mają charakter okresowy i celowy. Ponadto w miejscach gdzie organizowane są szkolenia (ad. 2 odpowiedzi na wezwanie) nie znajduje się personel osobowy oraz urządzenia techniczne służące do realizacji świadczonych usług. Takie urządzenia i personel znajdują się wyłącznie w biurach (siedziba Skarżącej, biuro na ul. [...] w P., biura przeznaczone do realizacji projektów). Jednakże Skarżąca wyjaśniła, iż biura projektowe i prowadzona w nich działalność nie służy do osiągania przychodu (zysku), jak bowiem Skarżąca wskazała we wniosku prowadzona w rzeczonych biurach działalność służy wyłącznie obsłudze projektów unijnych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w interpretacji poddanej sądowej kontroli sprowadza się do zakresu obowiązków ewidencyjnych nakładanych na podatników podatku od towarów i usług, a w szczególności do wykładni art. 5 ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 1314; dalej: u.z.e.). Zgodnie z art. 5 ust. 3 u.z.e. zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera w szczególności pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, a ponadto: 1) w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych jednostek wewnętrznych będących podatnikami - NIP oraz inne dane dotyczące jednostki macierzystej; 2) w przypadku spółek cywilnych, osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych - dane dotyczące wspólników, w tym również identyfikator podatkowy poszczególnych wspólników; 3) w przypadku podatkowych grup kapitałowych - dane dotyczące spółek wchodzących w skład grupy, w tym również NIP nadane tym spółkom. Na mocy art. 5 ust. 5 u.z.e. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych, z wyjątkiem zgłoszeń osób fizycznych będących przedsiębiorcami, biorąc pod uwagę kompletność przekazywanych danych niezbędnych do ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Art. 6 ust. 1 u.z.e. stanowi, że podatnicy podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego są obowiązani dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu jednym z tych podatków, z tym że osoby fizyczne są obowiązane dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego tylko w przypadku dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626, z późn. zm.). Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się niezależnie od zgłoszenia rejestracyjnego. Na podstawie art. 9 ust. 1 u.z.e. podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, 1a i 10, mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy stwierdził, że za miejsce prowadzenia działalności, które należy wykazać w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2 należy uznać miejsce, w którym prowadzona jest w sposób zorganizowany oraz ciągły działalność przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz personelu osobowego, w ramach której Wnioskodawca dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca ma zatem obowiązek wykazania w zgłoszeniu aktualizującym NIP-2: biura w P. przy ul. [...] oraz biur w województwach na terenie całego kraju (biur projektowych), a także miejsc, w których organizuje szkolenia poza siedzibą Spółki. Stanowisko takie nie znajduje jednak uzasadnienia w przepisach u.z.e. Sąd podziela bowiem, co do zasady, argumentację przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2010 r., II FSK 891/09 (wyrok dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze zawarte w tym wyroku tezy należy stwierdzić, że delegacja ustawowa, uregulowana w art. 5 ust. 5 u.z.e., upoważnia ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych, obligując go zarazem do wzięcia pod uwagę kompletności przekazywanych danych. "Kompletność danych" podatników niebędących osobami fizycznymi, o jakiej mowa w tym przepisie, musi być określana z uwzględnieniem i w granicach zakreślonych w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział podanie danych adresowych tylko siedziby podatnika oraz miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej, a nie wszystkich miejsc, w których podatnik wykonuje swoją działalność. Na marginesie należy zwrócić uwagę na zasadniczo odmienną redakcję art. 5 ust. 4 u.z.e., na który powołał się organ podatkowy w konkluzji zaskarżonej interpretacji, odnoszący się do podatników będących osobami fizycznymi wykonujących działalność gospodarczą (a więc nie dotyczący stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, gdyż wnioskodawca nie jest osobą fizyczną). W tym przypadku ustawodawca wymaga, by podatnicy ci (podatnicy będący osobami fizycznymi) wskazywali, w szczególności adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej oraz adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności. Tego rodzaju zastrzeżenie dotyczące głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej oraz dodatkowych miejsc wykonywania działalności nie dotyczy jednak podatników niebędących osobami fizycznymi (a tym skarżącej spółki), wobec których zakres obowiązków ewidencyjnych sformułowany został w art. 5 ust. 3 u.z.e. W świetle omawianych przepisów u.z.e. nie jest zatem uzasadnione twierdzenie organu podatkowego, że podatnicy niebędący osobami fizycznymi, jak to ma miejsce w przypadku skarżącej spółki, winni wykazywać w zgłoszeniu wszystkie nieruchomości, w których są wykonywane czynności mające związek z prowadzoną przez spółkę działalnością oświatową. Wobec powyższego podkreślić należy, że całkowicie nieuzasadnione jest powołanie się przez organ podatkowy w konkluzji zaskarżonej interpretacji na przepis art. 5 ust. 4 u.z.e., jako przepis, który znajdzie zastosowanie w opisanym przez skarżącą spółkę stanie faktycznym. Przepis ten bowiem, jak wskazano wcześniej, wyznacza zakres obowiązków ewidencyjnych podatników będących osobami fizycznymi wykonujących działalność gospodarczą. Nie dotyczy on zatem skarżącej, która jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie jest również uzasadniony wywód organu podatkowego, z którego wynika, że wskutek użycia w art. 5 ust. 3 u.z.e. zwrotu: "w szczególności" delegacja ustawowa zawarta w art. 5 ust. 5 u.z.e. ma charakter otwarty, niewyczerpujący i wskutek tego umożliwia organowi wydającemu przepisy wykonawcze poszerzenie katalogu danych o elementy wprost w przepisach ustawy nie wymienione. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania; upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Szczegółowość ustawowego upoważnienia do wydania rozporządzenia należy oceniać pod względem podmiotowym, przedmiotowym i treściowym, a jeśli chodzi o ten ostatni aspekt, Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że upoważnienie ustawowe nie może mieć charakteru blankietowego i nie może pozostawiać prawodawcy rządowemu zbyt daleko idącej swobody w kształtowaniu merytorycznych treści rozporządzenia (np. w orzeczeniu o sygn. K 12/99, ale także: Uw 4/88, K 4/95, K 25/97 czy U 19/97). Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w rozporządzeniu z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych (Dz. U. nr 298, poz. 1765 ze zm.), obowiązującym w dacie wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, zamieszczono regulacje, które nie wynikają z treści upoważnienia zawartego w art. 5 ust. 5 u.z.e.. W szczególności nie znajduje umocowania ustawowego wymóg podawania adresów wszystkich nieruchomości, w których są wykonywane czynności mające związek z prowadzoną przez skarżącą spółkę działalnością oświatową. W art. 5 ust. 3 ustawy jest mowa tylko o adresach siedziby i miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej, a nie o adresach, w których prowadzona jest działalność przez podatników. Odmowa zastosowania przepisów wspomnianego rozporządzenia znajduje więc umocowanie konstytucyjne, a konkluzja z niej wypływająca w postaci uchylenia interpretacji wydanej w oparciu o przepisy rozporządzenia wydanego z przekroczeniem zakresu ustawowej delegacji, jest uzasadniona. Dodatkowo nie sposób pomiąć celu, który miała realizować u.z.e. Jak wyjaśnił NSA w powołanym powyżej wyroku z 5 października 2010 r., celem tym jest zaewidencjonowanie wymienionych podmiotów i nadanie im numerów identyfikacji podatkowej (por. art. 1 ustawy), a nie ewidencjonowanie wszystkich miejsc, w których podatnicy wykonują czynność z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej. Również zatem z tych względów wydana interpretacja narusza przepisy i rozporządzenia, i ustawy, i powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Odnosząc się natomiast do przedstawionej przez organ podatkowy argumentacji zawartej w zaskarżonej interpretacji, nawiązującej do bogato przywołanego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, stwierdzić należy argumentacja organu podatkowego mogłaby okazać się skuteczna, gdyby spór dotyczył zgodności z prawem Unii Europejskiej obowiązków nakładanych na podatników przez ustawę krajową. W świetle przepisów konstytucyjnych obowiązki na podatników mogą być bowiem nakładane wyłącznie w drodze ustawy. Tymczasem ustawa krajowa nie zawiera przepisów, na podstawie których organy podatkowe mogłyby domagać się od podatników spełnienia obowiązków wykraczających poza ramy regulacji unijnych. Obowiązki ewidencyjne, których spełnienia domaga się organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji wynikają wyłącznie z treści załącznika do rozporządzenia, tj. z objaśnienia do pkt. B 11 formularza zgłoszenia identyfikacyjnego. Jak wskazano powyżej obowiązki te wykraczają poza zakres delegacji ustawowej, ustanowionej w art. 5 ust. 5 u.z.e.. W tej sytuacji przedstawiona przez organ podatkowy argumentacja odwołująca się do orzecznictwa europejskiego nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonej interpretacji. Spór nie dotyczy bowiem tego czy ustawa krajowa nakłada na podatników obowiązki mieszczące się w ramach prawodawstwa europejskiego, lecz tego czy obowiązki zostały nałożone na podatników z poszanowaniem norm konstytucyjnych. Konkludując stwierdzić należy, że podatnicy niebędący osobami fizycznymi (m.in. skarżąca spółka) zobowiązani są, w oparciu o art. 9 ust. 1 u.z.e., wyłącznie do aktualizowania danych wskazanych w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Zakres informacji żądanych przez organ podatkowy nie może zostać rozszerzony w drodze rozporządzenia, a zatem zakres obowiązków nakładanych na podatników nie może wynikać z objaśnienia do formularza, będącego załącznikiem do rozrządzenia wydanego na podstawie art. 5 ust 5 u.z.e. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić wykładnię prawa dokonaną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.