II GZ 870/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "G. P.- B." Spółki z o.o. w B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1661/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "G. P.- B." Spółki z o.o. w B.W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 28 lutego 2014 r. nr . w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1661/14 odmówił "G. P. B." Sp. zo.o. w B. W.przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 28 lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że skarżący jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazał błędne zaadresowanie koperty przez pracownika kancelarii pełnomocnika profesjonalnego. Błąd ten polegał na tym, że pracownik zaadresował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zamiast do organu drugiej instancji, którego decyzja była przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nieprawidłowe zaadresowanie przesyłki przez pracownika kancelarii pełnomocnika strony skarżącej nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) gdyż brak staranności pracownika jest tożsamy z winą pełnomocnika profesjonalnego. Pełnomocnik profesjonalny dochowując należytej staranności powinien był bowiem sprawdzić. czy przesyłka została zaadresowana na właściwy adres. Zaniechanie pełnomocnika w tym zakresie jest równoznaczne z jego winą w złożeniu skargi do sądu z uchybieniem terminu. "G. P. B." Sp. z o.o. w B. W. zażaleniem zaskarżyła powyższe postanowienie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez niezasadne odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia skargi z powodu niewykazania przez pełnomocnika skarżącej okoliczności usprawiedliwiających brak winy w uchybieniu terminu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zatem przeszkoda uniemożliwiająca stronie dokonanie określonej czynności procesowej w terminie ustawowym musi mieć charakter obiektywny, nieusuwalny i niezależny tzn. taki na który strona nie miała żadnego wpływu. Analiza okoliczności podanych przez stronę we wniosku i dowodów potwierdzających zaistnienie tych okoliczności pozwala Sądowi stwierdzić, czy niemożność zrealizowania czynności procesowej w terminie miała obiektywny charakter. W rozpoznawanym zażaleniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było skutkiem działania pracownika kancelarii, który błędnie zaadresował kopertę a nie pełnomocnika i tym samym nie można przypisać mu winy w dokonaniu czynności procesowej po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyższego stanowiska. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. W szczególności dotyczy to błędów organizacyjnych w pracy kancelarii profesjonalnego adwokata lub radcy prawnego. Tym samym błędne zaadresowanie skargi kasacyjnej przez pracownika kancelarii, nie może być uznane za okoliczność niezawinioną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 679/14). Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd również w niniejszej sprawie i stwierdza, że błędne zaadresowanie skargi przez pracownika kancelarii pełnomocnika profesjonalnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zamiast do Dyrektora Izby Celnej w W. nie stanowi o braku winy pełnomocnika w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi i tym samym nie może być podstawą przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.