II SA/Łd 429/14

Dnia 22 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 roku sprawy ze skargi K. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. LS [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu zażaleń K. R. i T. G., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 roku, zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 11 kwietnia 2011 roku w sprawie pierwszego budynku, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3, położonej w J. nr 40, gm. Z., do czasu wydania przez Wójta Gminy Z. decyzji o warunkach zabudowy. Mocą tego samego postanowienia organ jednocześnie wezwał T. G., jako właściciela działki do wystąpienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki nr ewid. 315/3, położonej w J. nr 40, gm. Z., dla pierwszego budynku kurnika, licząc od strony drogi, wybudowanego na tej działce. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 100 § 1, art. 101 § 1 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości – K. R. oraz inwestor – T. G. K. R. wskazał, że inwestor wnioskował o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., na który to przepis nie może powołać się strona. W dniu 19 listopada 2012 roku inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, po czym dnia 14 lutego 2013 roku wystąpił z wnioskiem do Wójta Gminy Z. o zawieszenie tego postępowania. W ramach toczącego się postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej inwestor nie odpowiada na wezwania organu, nie składa wyjaśnień, uzupełnień, lekceważy polecenia organów, zatem celowo przedłuża postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji środowiskowej i tym samym decyzji o warunkach zabudowy. T. G. w motywach swojego zażalenia argumentował, iż przed Wójtem Gminy Z. toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Zmiana obsad w budynkach inwentarskich na terenie fermy drobiu na działkach nr ewid.: 315/2, 315/3 i 315/4 w miejscowości J., gmina Z.". Jak napisał inwestor, słusznie organ pierwszej instancji stwierdził, iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w tej sprawie jest uzależnione od decyzji o warunkach zabudowy, a więc kwestia wydania tej decyzji stanowi zagadnienie wstępne w sprawie. Organ pierwszej instancji nie dostrzegł jednak, iż - w aktualnym stanie prawnym - do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Na tej podstawie T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej wezwania go do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ewentualnie o zmianę treści wezwania w ten sposób, iż będzie on zobowiązany do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w terminie 7 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu zażaleń, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż T. G. złożył w organie pierwszej instancji wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych w budynku pierwszego kurnika na działce nr ewid. 315/3 w miejscowości J. nr 40, gm. Z. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż inwestor nie wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dotyczącej budowy pierwszego kurnika licząc od strony drogi. W dalszej kolejności organ odwoławczy, cytując treść art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), wyjaśnił, że jeżeli obiekt wybudowany został niezgodnie z przepisami, stanowi to podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki, o ile spełniona zostanie jedna z przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ musi zatem ustalić, jakie jest przeznaczenie terenu, na którym zlokalizowany został obiekt, bądź też czy obiekt powoduje, bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Badanie zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odbywa się na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Przywołując regulację art. 97 § 1 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził, iż zagadnieniem wstępnym, prejudycjalnym jest kwestia materialnoprawna o charakterze otwartym i samodzielnym, która wyłoniła się w toku postępowania w określonej sprawie administracyjnej, do którego rozstrzygnięcia jest właściwy inny organ lub sąd, przy czym rozstrzygnięcie tego zagadnienia ma wpływ na etap rozpatrywania sprawy i zakończenie jej decyzją. W tej sytuacji - w ocenie organu - w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż przeprowadzenie skutecznej legalizacji spornego budynku inwentarskiego zależne jest od uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez T. G. organ dostrzegł, iż w przypadku samowoli budowlanej mającej miejsce przed 1995 rokiem, organy obowiązane są ocenić zgodność zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie orzekania przez organ, a w przypadku jego braku - z ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Organy nadzoru budowlanego winny zatem zapewnić inwestorowi możliwość wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o pozyskanie dokumentów niezbędnych dla skutecznego przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Nadto organ zwrócił uwagę, iż nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. kwestia uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zagadnieniem takim jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ w oparciu o ten właśnie akt administracyjny organy nadzoru budowlanego będą oceniać zaistnienie w sprawie przesłanek do legalizacji. Odnosząc się do zarzutów K. R. organ wskazał, iż postępowanie zażaleniowe ma charakter postępowania wpadkowego, incydentalnego (dotyczy kwestii wynikających w toku postępowania), zatem przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu jest kwestia proceduralna. W tej sytuacji na tym etapie postępowania organ nie mógł merytorycznie oceniać przebiegu postępowania. Co więcej, z uwagi na incydentalny charakter postępowania, przed wydaniem rozstrzygnięcia organ nie miał obowiązku zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami w trybie art. 10 § 1 K.p.a. W skardze do sądu administracyjnego K. R., wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji, wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonego postanowienia przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącego i brak podania przyczyn z powodu, których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. W sprawie, zdaniem skarżącego, doszło także do naruszenia przepisów postępowania, czyli art. 7 i art. 77 K.p.a. W uzasadnieniu skargi jej autor szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania, podnosząc zarzuty kwestionujące prawidłowość podejmowanych przez organ czynności. Jak podkreślił skarżący, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do jego uwag. Skoro organy zawiesiły postępowanie, to - według skarżącego - powinny też wstrzymać użytkowanie kurnika. Kurnik jest zaliczany do inwestycji szczególnie szkodliwych dla zdrowia ludzi i środowiska, zatem organy obu instancji uwzględniając treść art. 102 K.p.a. powinny wstrzymać użytkowanie kurnika. Aktualne użytkowanie kurnika jest bezprawne. Zawieszenie postępowania doprowadzi zatem do tego, że inwestor będzie zwlekał z przedstawieniem wymaganych dokumentów najpierw w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a potem w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w tym czasie będzie nadal nielegalnie użytkował wielkopowierzchniowy kurnik, powodując tym samym zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi i środowiska, co nie jest zgodne zarówno z przepisami prawa budowlanego, jak i ochrony środowiska. Kurnik jest źródłem zanieczyszczenia mikrobiologicznego powietrza i wód. W postanowieniu o zawieszeniu postępowania brak jest informacji, co będzie w sytuacji, gdy inwestor nie wystąpi z wnioskiem o uzyskanie warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W niniejszej sprawie kontroli sądu poddana została kwestia zawieszenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie budowy kurnika. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu zażaleń K. R., czyli skarżącego oraz T. G. będącego inwestorem, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania i zobowiązaniu inwestora do wystąpienia, w określonym terminie, z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Takie też rozstrzygnięcia stały się przedmiotem skargi K. R. (właściciela nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji) do sądu administracyjnego. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że odpowiada ono prawu, bowiem w sprawie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Podstawę rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie m.in. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wywód sądu rozpocząć winna uwaga, iż zawieszenie postępowania jest szczególną instytucją procesową wstrzymującą tok postępowania w sprawie i jej merytoryczne rozpoznanie, dlatego ustawodawca w sposób wyczerpujący określił w art. 97 § 1 K.p.a. przyczyny powodujące zahamowanie toku postępowania. Stosownie do regulacji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. "Zagadnienie wstępne", o jakim mowa w powołanym przepisie, stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Zagadnienie wstępne jest zatem kwestią warunkującą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Rzeczone zagadnienie musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania. Zagadnienie wstępne winno mieć bowiem bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Należy zaakcentować, że w konstrukcji zagadnienia wstępnego elementem najważniejszym, którego brak eliminuje możliwość zawieszenia postępowania, jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Odnosząc powyższe rozważania do stanu prawnego i faktycznego, jaki istniał w chwili podejmowania zaskarżonego postanowienia, należy stwierdzić, że organ nadzoru budowlanego zasadnie zawiesił postępowanie w sprawie budowy kurnika. W tym miejscu przypomnieć wypada, że powołana już uprzednio ustawa Prawo budowlane - w art. 40 w zw. z art. 37 - możliwość legalizacji obiektu budowlanego (lub wykonanych w nim robót budowlanych) uzależnia od przeznaczenia terenu zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, na którym znajduje się obiekt budowlany oraz od tego, czy obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W ocenie sądu rozstrzygnięcie kwestii zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkując możliwość legalizacji obiektu budowlanego, stanowi zatem zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 40 w zw. z art. 37 Prawa budowlanego. Wynik tego postępowania jest bowiem kluczowy dla oceny, czy jest możliwa legalizacja samowolnie wykonanych robót budowlanych, czy też organ nadzoru budowlanego powinien wydać nakaz rozbiórki. Pogląd powołany znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie, które skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela i akceptuje (por. np. wyroki NSA: z dnia 19 marca 2013 roku, II OSK 2217/11; z dnia 5 lutego 2008 roku, II OSK 2005/06 oraz wyroki WSA: w Krakowie z dnia 8 października 2010 roku, II SA/Kr 98/10; w Gdańsku z dnia 26 marca 2008 roku, II SA/Gd 53/08 i inne; wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie powołane orzeczenia odnoszą się do regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.). Jednakże z uwagi na to, iż przepisy art. 48 Prawa budowalnego z 1994 roku, jak i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku zawierają regulacje o charakterze analogicznym, poprzez uzależnienie możliwości legalizacji od zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powołane orzeczenia znajdują zastosowanie także do Prawa budowlanego z 1974 roku. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy ponadto przypomnieć, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w motywach ostatecznej decyzji z dnia 13 sierpnia 2013 roku, uchylając rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, zarzucił mu, iż nie ocenił on zgodności zabudowy objętej postępowaniem z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy (na terenie inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Z tego powodu organ odwoławczy za przedwczesne uznał wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku, decyzji zobowiązującej inwestora do wykonania określonych robót budowlanych w zakreślonym terminie, celem doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Realizując ten obowiązek organ, na wniosek inwestora, zawiesił postępowanie w sprawie i jednocześnie zobowiązał inwestora do wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Działanie takie - w ocenie sądu - nie narusza prawa. Podkreślić bowiem należy, że z przepisów prawa budowlanego wynika powinność rozważenia przez organ, w pierwszej kolejności, możliwości legalizacji samowoli budowlanej (por. np. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 roku, II OSK 2016/11 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lipca 2013 roku, II SA/Kr 590/13 i inne). Dopiero gdy brak będzie podstaw do legalizacji samowoli budowlanej, bądź inwestor nie będzie takim rozstrzygnięciem zainteresowany, organ będzie miał podstawy do wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Reasumując, uznać należy, że organ nadzoru budowlanego zasadnie zawiesił postępowanie. Podkreślić należy także, iż wobec stwierdzenia, że inwestor do czasu zawieszenia postępowania nie wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, organ jak najbardziej prawidłowo zobowiązał inwestora – w punkcie drugim postanowienia pierwszoinstancyjnego – do wystąpienia z takowym wnioskiem w określonym terminie. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zagadnieniem wstępnym w postępowaniu w sprawie doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a nie jak argumentował inwestor, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co nie zmienia faktu, że inwestycja - zgodnie z przepisami odrębnymi - wymaga także uzyskania takowej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi podnieść wypada, że sprawa na obecnym etapie postępowania (czyli na potrzeby oceny podstaw do zawieszenia postępowania) została wyjaśniona w sposób dostateczny. Niewątpliwie materiał załączony do akt administracyjnych nie pozwala jeszcze na wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, ale zastrzec od razu należy, że postępowanie w sprawie nie zostało jeszcze zakończone. Zawieszenie postępowania jest rozstrzygnięciem podejmowanym w toku postępowania i – skoro podstawą do zawieszenia postępowania jest konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego – to nie ma prawnej możliwości, by przed zawieszeniem postępowania sprawa została wyjaśniona w sposób wyczerpujący. Sformułowany w skardze zarzut, iż organ zawieszając postępowanie nie wydał postanowienia o wstrzymaniu użytkowania kurnika na podstawie art. 102 K.p.a., także nie jest uzasadniony. W przepisach prawa budowlanego zawarte są bowiem szczególne normy regulujące kwestię użytkowania obiektu i zarazem wstrzymania tegoż użytkowania. Ponadto, powołany przez skarżącego przepis art. 102 K.p.a. stanowiąc o podejmowaniu przez organ czynności niezbędnych do zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego, posługuje się określeniem "organ (...) może", czyli uprawnienie do podjęcia opisanych działań ma charakter fakultatywny. K. R. wyraził także w skardze obawy, iż zawieszenie postępowania doprowadzi do tego, że inwestor będzie zwlekał z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Także i ten zarzut nie miał wpływu na rozstrzygnięcie. Niewątpliwie organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 5 listopada 2013 roku o zawieszeniu postępowania zobowiązał inwestora do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i – co należy podkreślić – zakreślając mu w tym zakresie stosowny termin. Gdy inwestor nie dotrzyma tego terminu (ani nie uzyska jego przedłużenia) organ wówczas zobowiązany będzie podjąć zawieszone postępowanie i zakończyć je wydaniem rozstrzygnięcia. Skarżący, uznając, że organ prowadzi postępowanie przewlekle lub pozostaje w bezczynności może inicjować w tym zakresie odpowiednie akcje. Zarzut szkodliwego oddziaływania inwestycji na sąsiednie grunty, czyli także na działkę skarżącego, będzie stanowił okoliczność ocenianą przez organ na etapie wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie na podstawie art. 40 w zw. z art. 37 Prawa budowlanego. Tymczasem, skarżący zarzut szkodliwego oddziaływania inwestycji może podnosić inicjując postępowanie przed organami inspekcji sanitarnej. Sąd uznał ponadto za prawidłowe zakreślenie terminu do wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż wynika to wręcz z unormowania zawartego w art. 100 § 1 K.p.a., a jednocześnie ma na celu przyspieszenie ostatecznego załatwienia sprawy. W konkluzji motywów rozstrzygnięcia należy zwrócić uwagę, iż z akt administracyjnych i argumentacji skarżącego wynika, że postępowanie w sprawie budynku kurnika zostało wszczęte na wniosek poprzednich właścicieli sąsiedniej nieruchomości już w 2002 roku. Z dokumentów załączonych do akt nie wynika jednak, w jaki sposób zakończyło się to postępowanie. Skoro jednak odnosiło się ono do tego samego obiektu, to ustalenia poczynione przez organy w toku tego postępowania (być może także zawarte w rozstrzygnięciach organów nadzoru budowlanego) należy uwzględnić w toku niniejszego postępowania. Wobec powyższego, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi. d.r.