II SA/Go 427/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Muzeum na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: odrzucić skargę. Skargą z dnia [...] maja 2014 r. (data wpływu do Sądu: 11 czerwca 2014 r.) Muzeum [...], działając przez pełnomocnika – adwokata J.M. oraz adwokata W.K. , wniosła skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania. Do skargi załączono dokument pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie w/w pełnomocników do występowania w imieniu Muzeum [...] w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obu instancji. Pełnomocnictwo podpisane zostało przez W.P., jednakże do skargi nie załączono dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do występowania w imieniu strony skarżącej, w tym do udzielenia wskazanego pełnomocnictwa. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego – adwokat J.M. został wezwany do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu dokumentu określającego umocowanie osoby udzielającej w/w pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej. Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 czerwca 2014 r. Pomimo wezwania do dnia 25 czerwca 2014r. ( wraz z tym dniem upływał dla strony termin do uzupełnienia braków skargi) nie przesłał dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej w/w pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego poprzedzone jest zawsze obligatoryjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sąd bada, czy wniesiona skarga odpowiada wymogom formalnym przewidzianym dla pisma procesowego, określonym w art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej - p.p.s.a., a także wymogom formalnym skargi, określonym w art. 57 p.p.s.a. Jednym z istotnych wymogów formalnych skargi, jako pisma procesowego, jest podpisanie skargi przez osobę ją wnoszącą lub osobę uprawnioną do reprezentowania strony skarżącej (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), a także złączenie dokumentu potwierdzającego to umocowanie ( art. 37 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, przez wykazanie umocowania do działania rozumie się nie tylko wykazanie, iż strona skarżąca udzieliła jej pełnomocnictwa, ale w przypadku, gdy stroną skarżącą jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, wykazanie, iż osoba, która udzieliła pełnomocnictwa, tj. podpisała je, jest uprawniona do reprezentowania strony skarżącej, co wynika z treści art. 29 p.p.s.a. Z treści art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o Muzeach (Dz. U. z 2012 r. poz. 987) wynika, iż muzea mogą mieć formę prawną – osoby prawnej bądź też występować w obrocie prawnym jako jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji takich podmiotów ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Podkreślić należy, iż złożenie pełnomocnictwa, czyniące zadość dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a.- bez wykazania dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony - nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu. Jest to niewątpliwie brak formalny skargi, który doprowadzić może do zniesienia postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt I GSK 148/08, z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt 1316/08, z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt II GZ 19/05, z dnia 31 lipca 2008 r. sygn. akt I FSK 1171/08, CBOSA), a zatem podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w sprowadzać się może, jak w niniejszej sprawie przez złożenie Statutu Muzeum oraz aktu powołania na Dyrektora Muzeum, bądź też przesłanie danych rejestrowych wskazanych w rejestrze prowadzonym na podstawie art. 13 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o Muzeach (Dz. U. z 2012 r. poz. 987), zaś niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyroku z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, CBOSA). W doktrynie wskazuje się na fakt, że: "art. 49 p.p.s.a. nie daje podstaw do samodzielnego uzupełniania braków pisma przez sąd lub przez przewodniczącego wydziału, chyba że dotyczy to czynności, która nie stoi na przeszkodzie nadaniu sprawie dalszego biegu (...)." (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck 2011, Wydanie IV, LEX2011). Niedopuszczalne jest przerzucanie na sąd ustawowych obowiązków strony skarżącej dotyczących wymogów formalnych skargi, zwłaszcza jeżeli jest ona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (patrz postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1978/11, CBOSA). Zgodnie bowiem z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych (w tym w przypadku braku dokumentu potwierdzającego prawidłowość udzielonego pełnomocnictwa), pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie 7 dni. Każde zaś nieuzupełnienie właściwie zdiagnozowanych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. Jeśli bowiem przewodniczący wydziału zdecydował się zastosować w sprawie art. 49 § 1 P.p.s.a., to już w tym momencie uznał, że chodzi o brak istotny - którego nieuzupełnienie nie pozwoli nadać pismu (skardze) prawidłowego biegu. Gdyby chodziło o inny brak (nieistotny), to przecież nie zachodziłaby potrzeba stosowania powołanego przepisu, opatrzonego bezwzględnym rygorem. Niedołączenie wymaganych odpisów skargi dla pozostałych uczestników postępowania jest istotnym brakiem skargi -uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu (P. Brzozowski glosa do postanowienia NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., I OSK 1623/09, LEX). Co więcej z treści art.49 § 2 i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika w sposób jednoznaczny obowiązek dochowania przez stronę terminu zakreślonego do usunięcia braku w postaci dołączenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu strony (art. 37 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a.). Ustawodawca określił, że jest to termin siedmiodniowy. Trzeba także zwrócić uwagę, że ustawodawca nie uzależnia skutków uchybienia terminu i w konsekwencji odrzucenia skargi od charakteru, rodzaju, czy ilości uchybień. Nie można przyjąć, że niepodpisanie skargi w terminie zakreślonym przez przewodniczącego powoduje jej odrzucenie, zaś nie załączenie do niej dokumentów potwierdzających umocowanie danej osoby do występowania w imieniu strony skarżącej takiej podstawy już nie stanowi. Wezwanie w niniejszej sprawie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 18 marca 2014 r. Termin do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych skargi upłynął w dniu 25 czerwca 2014 r. Jednakże w tym terminie nie uzupełniono, stosownie do wezwania, braków formalnych wniesionej skargi. Wobec zatem wezwania – na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. - pełnomocnika strony skarżącej i nie uzupełnienia przez niego w wyznaczonym terminie stwierdzonych braków, ziściła się przesłanka, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obligująca sąd do odrzucenia wniesionej skargi. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.