II GSK 2851/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 188/14 w sprawie ze skargi M. Spółki z o.o. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacja przepisów prawa telekomunikacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz M. Spółki z o.o. w K. 837 (osiemset trzydzieści siedem) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego Wyrokiem z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 188/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisu art. 185 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skierowanym do Prezesa UKE M. sp. z o.o. wniosła o wydanie interpretacji w zakresie podstawy uiszczania opłat telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 185 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej: P.t.). We wniosku wskazała, że prowadzi działalność nadawczą w zakresie radiofonii, w ramach której występuje o decyzje rezerwacji częstotliwości a następnie, aby w ramach dysponowania częstotliwością użytkować konkretne stacji nadawcze, występuje o decyzje o pozwoleniu radiowym. Podniosła, że w praktyce zdarzają się sytuacje, gdy zachodzi potrzeba, przejściowej zmiany lokalizacji stacji nadawczej. W tej sytuacji, zgodnie P.t., opłaty za częstotliwość w zakresie radiofonii ustalane są albo w decyzji o rezerwacji częstotliwości albo w decyzji o pozwoleniu radiowym w oparciu o warunki techniczne wykorzystania częstotliwości określone zarówno w jednej, jaki drugiej decyzji. Wobec powyższego, zdaniem spółki, opłata powinna być taka sama, niezależnie od decyzji, na podstawie której została ustalona. Strona podniosła, że Prezes UKE w sytuacji wydania tymczasowego pozwolenia radiowego w związku z np. zmianą lokalizacji stacji nadawczej, pobiera jednak obecnie opłatę wyższą, czyli w praktyce podstawą naliczania opłaty jest decyzja, z której wynika opłata wyższa. W opinii wnioskodawcy, praktyka taka jest całkowicie bezpodstawna i dlatego zachodzi konieczność rozstrzygnięcia wątpliwości, na podstawie której decyzji naliczać należy opłatę, o której mowa w art. 185 P.t. Z przepisu art. 185 ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy spółka wywiodła, że opłatę wynikającą z decyzji o tymczasowym pozwoleniu radiowym powinno się ustalać i uiszczać jedynie wtedy, gdy nie ma odpowiedniej decyzji o rezerwacji częstotliwości. Przeniesienie stacji nadawczej jest dokonywane w ramach decyzji o rezerwacji częstotliwości, stanowiąc faktyczną zmianę jednego z jej elementów. Ponadto, wydanie decyzji o tymczasowym pozwoleniu nie może powodować zmiany opłaty, tym bardziej, że decyzje te wydawane są tymczasowo (co do zasady na okres do 6 miesięcy) i po krótkim czasie może dojść do ponownego wykorzystania pierwotnej lokalizacji stacji nadawczej. Uzależnienie zatem wysokości opłat od tymczasowego pozwolenia wprowadziłoby niepewność, co do wysokości opłaty. W ocenie skarżącej, interpretacja taka jest dodatkowo nieuzasadniona również z uwagi na to, że tymczasowe pozwolenie radiowe wydawane jest najczęściej w sytuacjach losowych, nagłych, niezależnych od spółki. Mając na względzie powyższe, strona skarżąca wskazała, że decyzja o rezerwacji częstotliwości, jako decyzja administracyjna w sposób ostateczny i kompletny reguluje wszystkie kwestie związane z dysponowaniem częstotliwością (także te finansowe), a co za tym idzie, późniejsza zmiana lokalizacji stacji, na którą udzielono zezwolenia w tymczasowym pozwoleniu radiowym, nie może zmienić wysokości opłaty. W ocenie skarżącej spółki, zmianę tę może wywołać dopiero nowa decyzja o rezerwacji częstotliwości. W wyniku rozpatrzenia wniosku, Prezes UKE - działając na podstawie przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej: u.s.d.g.) oraz art. 206 ust. 1 P.t. - decyzją z dnia [...] maja 2013 r., udzielił następującej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej: 1) Uprawnieniem, z którym wiąże się obowiązek uiszczania opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością, o której mowa w art. 185 ust. 1 P.t., jest rezerwacja częstotliwości, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3 poniżej. 2) W przypadku, gdy podmiot nie posiada rezerwacji częstotliwości, ale uzyskał prawo do ich wykorzystywania w pozwoleniu radiowym, podstawą naliczenia wyżej wymienionej opłaty jest to pozwolenie radiowe, zgodnie z art. 185 ust. 3 P.t. 3) W przypadku, w którym podmiot posiada rezerwację określonych częstotliwości wraz z określonymi warunkami ich wykorzystania oraz pozwolenie radiowe dotyczące tych częstotliwości, ale określające inne, niż rezerwacja tych częstotliwości warunki ich wykorzystywania, wówczas podmiot ten zobowiązany jest do: - uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 1 P.t. z tytułu uzyskania prawa do dysponowania częstotliwości wynikającego z ww. rezerwacji częstotliwości, oraz jednocześnie do - uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 P.t. z tytułu posiadania uprawnienia do wykorzystywania częstotliwości wynikającego z ww. pozwolenia radiowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., Prezes UKE - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 5 u.s.d.g. i art. 206 ust. 1 P.t., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez M. sp. z o.o. utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Prezes UKE stwierdził, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, że przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty rocznej za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie art. 185 ust. 3 P.t. jest brak posiadania rezerwacji częstotliwości w stosunku do tych częstotliwości. Posiadanie przez podmiot rezerwacji częstotliwości na odmienne warunki jej wykorzystania, niż warunki określone na mocy pozwolenia radiowego, prowadzi do naliczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 P.t. wobec tego podmiotu. W takim przypadku, podmiot jest uprawniony bowiem do korzystania z częstotliwości na dwa różne sposoby, czyli z zgodnie z warunkami wykorzystania częstotliwości na mocy pozwolenia radiowego (z jednej strony) i zgodnie z warunkami wykorzystania częstotliwości na mocy rezerwacji częstotliwości (z drugiej strony). Dalej organ stwierdził, że przepisy P.t. pozwalają na wydanie pozwolenia tymczasowego bez uprzedniego uzyskania przez podmiot decyzji rezerwacyjnej. Uzyskanie przez podmiot pozwolenia tymczasowego określającego warunki wykorzystywania częstotliwości, które są niezależne od warunków wykorzystywania częstotliwości określonych w posiadanej przez ten podmiot rezerwacji częstotliwości, jest osobną i odrębną podstawą do wykorzystywania częstotliwości i jednocześnie powoduje konieczność uiszczenia odrębnej opłaty. W ocenie Prezesa UKE, jeżeli zatem pozwolenie tymczasowe i rezerwacja częstotliwości dotyczą wprawdzie tych samych częstotliwości, lecz różnią się co do warunków ich wykorzystania, tj. np. różnią się co do lokalizacji, obszaru wykorzystania częstotliwości, mocy promieniowanej czy też polaryzacji, podmiot zobowiązany jest do uiszczenia dwóch opłat, obliczonych zgodnie ze stosownymi przepisami wykonawczymi do P.t. Zdaniem organu, w szczególnych przypadkach, tj. gdy podmiot posiada prawo do dysponowania częstotliwością, a w rezerwacji przyznającej to prawo określone zostały warunki wykorzystywania częstotliwości i jednocześnie podmiot ten uprawniony jest do wykorzystywania tych samych częstotliwości na podstawie tymczasowego pozwolenia radiowego jednakże na odmiennych warunkach ich wykorzystywania, podmiot ten, w obowiązującym na dzień wydania decyzji stanie prawnym, zobowiązany będzie do uiszczenia zarówno opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 1 P.t. za prawo związane z uzyskaniem takiej rezerwacji, jak i zobowiązany będzie do uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 tej ustawy w związku z wykorzystywaniem pozwolenia radiowego. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2013 r. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wskazał, że decyzje Prezesa UKE nie naruszają norm prawa materialnego, w tym - w szczególności - podlegającego interpretacji art. 185 ust. 1 i ust. 3 P.t. W ocenie Sądu, Prezes UKE dokonując interpretacji spornych przepisów, słusznie wskazał, że istotne jest rozróżnienie między uprawnieniem do dysponowania częstotliwościami, którego uzyskanie następuje na mocy rezerwacji częstotliwości, a uprawnieniem do wykorzystania częstotliwości, które jest określone w warunkach wykorzystania częstotliwości. Sama rezerwacja częstotliwości nie wystarczy do jej wykorzystania, ale koniecznym jest jeszcze określenie warunków korzystania z tej częstotliwości. Istota rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji sprowadza się do tego, że posiadanie przez podmiot rezerwacji częstotliwości na odmienne warunki jej wykorzystania, niż warunki określone na mocy pozwolenia radiowego, prowadzi do naliczenia wobec tego podmiotu opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością, na podstawie art. 185 ust. 3 P.t. Prezes UKE słusznie zdaniem Sądu I instancji zauważył, że konsekwencją określenia w decyzji rezerwacyjnej warunków wykorzystania częstotliwości jest uzyskanie przez podmiot, któremu udzielono rezerwacji częstotliwości, uprawnienia polegającego na prawie do dysponowania przyznaną częstotliwością zgodnie z warunkami ich wykorzystywania ustalonymi w tej decyzji. W przypadku np. pozwolenia tymczasowego wnioskodawca może uzyskać pozwolenie radiowe na inne niż określone w rezerwacji warunki wykorzystania częstotliwości. Wówczas takie pozwolenie nie jest związane z wydaną wcześniej rezerwacją częstotliwości, a zatem dochodzi de facto do sytuacji, w której podmiot posiada dwie niezależne decyzje administracyjne: rezerwację częstotliwości i tymczasowe pozwolenie radiowe z określonymi warunkami, które daje temu podmiotowi prawo do dysponowania częstotliwością w dwóch różnych lokalizacjach, czyli o różnych warunkach wykorzystania częstotliwości. W takiej sytuacji podmiot wykorzystuje częstotliwości na podstawie dwóch odmiennych decyzji, które mogą jednocześnie funkcjonować w obrocie prawnym w sposób niezależny. Podmiot ten zobowiązany jest do uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością, na podstawie art. 185 ust. 3 cyt. ustawy, w związku z wykorzystywaniem pozwolenia radiowego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ regulacyjny, wbrew zarzutom skarżącej spółki, nie dopuścił się obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. Sp. z o.o. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 185 ust. 1 i 3 P.t. przejawiającą się uznaniem, że w przypadku, w którym podmiot posiada rezerwację określonej częstotliwości wraz z określonymi warunkami jej wykorzystywania wynikającą z decyzji rezerwacyjnej oraz pozwolenie radiowe dotyczące tej samej częstotliwości, ale określające inne niż decyzja rezerwacyjna warunki jej wykorzystywania, wówczas podmiot ten zobowiązany jest do: - uiszczenia opłaty rocznej za prawo dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 1 P.t. z tytułu uzyskania prawa do dysponowania częstotliwością wynikającego z ww. decyzji rezerwacyjnej, oraz jednocześnie do - uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 P.t. z tytułu posiadania uprawnienia do wykorzystywania częstotliwości wynikającego z ww. pozwolenia radiowego. Argumentację na poparcie swoich zarzutów spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 p.p.s.a. przez uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2013 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Istota problemu prawnego sprowadza się do oceny prawidłowości poglądu Sądu I instancji, który uznał za prawidłowe stanowisko Prezesa UKE dokonującego, na podstawie art. 10 ust. 1 i 5 u.s.d.g., interpretacji art. 185 ust. 1 i ust. 3 P.t. W wyniku tej interpretacji przyjęto, że podmiot, który uzyskał prawo do wykorzystywania dysponowania częstotliwością w rezerwacji ponosi roczną opłatę z za to prawo i niezależnie od niej, ponosi roczną opłatę za prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu, jeśli tworzy ono odmienne od rezerwacji warunki wykorzystywania częstotliwości. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu i uznaje za w pełni uzasadniony zarzut kasacyjny naruszenia art. 185 ust. 1 i 3 P.t. przez jego błędną wykładnię. Jak stanowi art. 185 ust. 1 P.t. podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Natomiast zgodnie z ust. 3 tego artykułu, podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu, uiszcza roczną opłatę, o której mowa w ust. 1. Literalne brzmienie przytoczonych regulacji wskazuje zatem w sposób wystarczająco jednoznaczny, że przewidzianą art. 185 ust. 1 P.t. opłatę za uzyskane prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości uiszcza także podmiot, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu – ale tylko wówczas gdy nie posiada rezerwacji częstotliwości. Treść przywołanych przepisów jest zatem klarowna i zrozumiała i prowadzi do wniosku, iż są dwa różne tytuły do ponoszenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego rocznej opłaty, a mianowicie: dysponowanie częstotliwością w rezerwacji, a w razie nieposiadania rezerwacji - wykorzystywanie częstotliwości w pozwoleniu. W obu wskazanych art. 185 ust. 1 i 3 P.t. przypadkach i tylko w tych przypadkach, ustawodawca przewidział jedną opłatę, którą określił jako roczną opłatę za prawo dysponowania częstotliwością. Niezależnie zatem od tego, czy przedsiębiorca korzysta z częstotliwości "dysponując nią w rezerwacji", o czym stanowi ust. 1, czy - przy braku rezerwacji - korzysta z częstotliwości "wykorzystując ją w pozwoleniu", o czym mowa w ust. 3 art. 185 P.t., w każdym przypadku nabywa prawo do dysponowania daną częstotliwością, a prawu temu odpowiada obowiązek uiszczenia jednej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Również posiłkując się wykładnią celowościową, należy stwierdzić, iż przedsiębiorca telekomunikacyjny korzystać może z częstotliwości w pierwszym rzędzie na podstawie rezerwacji w wyniku wydanej w tej sprawie decyzji. I mimo że celem rezerwacji częstotliwości jest, zgodnie z art. 114 ust. 1 P.t., uzyskanie pozwolenia na tę samą częstotliwość, to ostatecznie może do niego nie dojść, choćby w drodze zwolnienia przez Prezesa UKE na podstawie art. 115 ust. 2a P.t. W efekcie cel ostateczny rezerwacji nie zostanie osiągnięty, a wykorzystywanie częstotliwości będzie realizowało się wyłącznie na podstawie rezerwacji. Oznacza to, że przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne przewidują dwa możliwe tytuły do tego samego prawa jakim jest dysponowanie określoną stosownie do art. 115 P.t. częstotliwością i jest to albo rezerwacja częstotliwości albo pozwolenie, do którego rezerwacja zmierza. Jeśli więc zważy się, że niezależnie od tytułu mamy do czynienia z prawem do dysponowania jedną częstotliwością, to językowa wykładnia art. 185 ust. 1 i ust. 3 P.t. narzuca jedną opłatę za dysponowanie tą częstotliwością, niezależnie od tytułu prawnego. Zaznaczyć potrzeba, że ani z art. 185 ust. 1 i ust. 3 P.t. ani z żadnych innych przepisów tej ustawy nie można wyprowadzić poglądu zaprezentowanego przez Sąd I instancji, a także przez organ, że w sytuacji, gdy pozwolenie kreuje inne warunki lub inny sposób wykorzystywania częstotliwości, niż to czyni rezerwacja, wówczas przedsiębiorca telekomunikacyjny obowiązany jest uiszczać opłatę za prawo do dysponowania częstotliwością. Wszakże niezależnie od ewentualnie inaczej ukształtowanych pozwoleniem tymczasowym warunków wykorzystywania częstotliwości, w dalszym ciągu przedsiębiorca będzie wykorzystywał tę samą częstotliwość, za dysponowanie którą musi uiścić opłatę roczną, o której mowa w art. 185 ust. 1 P.t. Ponadto, zgodzić należy się z poglądem, który wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny, że istotą rezerwacji częstotliwości jest przyznanie podmiotowi prawa do dysponowania częstotliwością z wyłączenie innych podmiotów, a nie określanie "sposobu wykorzystania częstotliwości" na podstawie aktu administracyjnego (wyrok z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2584/14). Wreszcie podkreślenia wymaga, że na co słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku, że opłaty uiszczane na podstawie art. 185 ust. 1 i 3 P.t. mają charakter daniny publicznej i co za tym idzie obowiązek w tym zakresie musi być określony jednoznacznie i wynikać wprost z ustawy (art. 217 Konstytucji RP). Oznacza to, że przepis tego rodzaju należy wykładać ścieśniająco. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej odwołującej się do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. 2013 r., poz. 1586), wyjaśnić należy, iż wykładni przepisu ustawy nie można dokonywać w oparciu o przepisy aktu wykonawczego wydanego na jej podstawie, co oczywiście nie przeszkadza, aby móc stwierdzić, że przepisy rozporządzenia odpowiadają dokonanej wykładni. Wreszcie za chybioną, z racji postawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 185 ust. 1 i ust. 3 P.t., należy uznać argumentację opartą na "dotychczasowej praktyce organu", a więc koncentrującą się na kwestii procesowej jaką jest naruszenie zasady zaufania do organów państwa. Trzeba jednak podnieść, że na gruncie art. 8 k.p.a. istotnie przyjmuje się, że zmienność rozstrzygnięć, podejmowanych przez organy administracji publicznej w tym samym stanie faktycznym i prawnym narusza zasadę postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa oraz świadomość i kulturę obywatela (por. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; 10.wydanie, str. 63; Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2009 i powołane tam orzecznictwo). Nie można jednak nie wziąć pod uwagę przedmiotu rozpoznawanej sprawy i tym samym specyfiki postępowania prowadzonego z wniosku o wydanie interpretacji. Celem interpretacji przepisów prawa jest bowiem wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie, znajdującego oparcie w prawie materialnym. Mając na uwadze, iż błąd wykładni art. 185 ust. 1 i ust. 3 P.t. dotyczył, poza zaskarżonym wyrokiem, także decyzji zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezesa UKE, zaś stan faktyczny nie był w ogóle przedmiotem sporu, zatem istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Postanowienie w przedmiocie kosztów wydano na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).