VI SA/Wa 3657/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia nagany dla osoby posiadającej uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii oddala skargę Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] udzielającą M. W. (skarżącej w niniejszej sprawie) kary nagany z wpisaniem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego pismem z dnia [...] listopada 2007 r. wystąpił do Głównego Geodety Kraju z wnioskiem o zastosowanie wobec M. W. - geodety uprawnionego do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii (świadectwo uprawnień zawodowych nr [...]), sankcji dyscyplinarnych. Po analizie skarg B. O., w których zarzucono w szczególności M. W. bezprawne przesunięcie granicy nieruchomości sąsiednich podczas wykonywania podziału nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], położoną we wsi [...] gm. [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wszczął postępowanie wyjaśniające, mające na celu zbadanie, czy geodeta uprawniony M. W. z należytą starannością, zgodnie z przepisami prawa i standardami technicznymi obowiązującymi w geodezji i kartografii, a także ze stanem wiedzy w tym zakresie wykonywała prace geodezyjne i kartograficzne związane z przedmiotową sprawą. Ze zgromadzonej w trakcie postępowania dokumentacji technicznej dotyczącej opracowań geodezyjnych wynika, że na rozpatrywanym terenie założona w 1965 roku ewidencja gruntów nie umożliwiała jednoznacznego określenia granic poszczególnych nieruchomości.  Ponadto w obszarze objętym opracowaniem zaewidencjonowany został operat jednostkowy, dotyczący podziału nieruchomości sąsiedniej, stanowiącej wówczas działkę ewidencyjną nr [...], dla której granice użytkowania przyjęto do podziału jako granice własności i na bazie tak opracowanej dokumentacji została założona Księga Wieczysta. M. W. wykonując podział nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...] stwierdziła niezgodność granicy opisanej w operacie jednostkowym [...] z danymi wykazanymi w ewidencji gruntów, polegającą na błędnym przyjęciu granicy do podziału działki [...]. Pomimo błędnych danych wyjściowych kontynuowała prace, wykonując czynności ustalenia granic działki w ramach bieżącego opracowania, bez uwzględnienia obowiązujących przepisów prawnych wynikających z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, jak też z rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 1999 r. Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. nr 45 poz. 453). Czynności ustalenia granic działki należało dokonać w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym tym bardziej, że przyjęte w opracowaniu podziału przez M. W. granice działki [...] wchodziły w zasięg użytkowania (z niewłaściwie uznanymi na skutek opracowania [...] granicami własności) działek [...] i [...]. Dodatkowo w zawiadomieniach "o czynnościach przyjęcia przebiegu granic" działki [...] do podziału skarżąca nie podała podstawy prawnej tj. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 115, poz. 741, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. nr 25, poz. 130), a wobec rozpoznanej sytuacji; niezgodności granic działek sąsiadujących z danymi wykazanymi w ewidencji gruntów. Skarżąca dokonując czynności ustalenia granic działki [...], pominęła w zawiadomieniach o tych czynnościach stronę postępowania - właściciela działki [...]. Również załączony w części ewidencyjnej operatu wykaz zmian gruntowych, w części obejmującej "stan nowy", został sporządzony niezgodnie z przepisami zawartymi w § 61, § 62 i w § 85 rozporządzenia Ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) (tj. powierzchnie nowych działek projektowanych nie zostały wykazane w ha z dokładnością zapisu do 1 m2. Ponadto M. W. w "opisie nowych granic w protokole granicznym" oraz w wykazie współrzędnych stwierdza, że współrzędne punktów granicznych działki [...] obliczono na podstawie danych ewidencji gruntów [...]. W dokumentacji brak jest jednak obliczeń potwierdzających ten fakt, a szereg wykazanych w trakcie postępowania wyjaśniającego wątpliwości dotyczących obliczeń współrzędnych określających położenie punktów granicznych działki [...], jak i zapisów w samym protokole granicznym wskazują, że wykonawca prac geodezyjnych, naruszając przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (przepis obowiązujący w dacie wykonywania podziału) ustalił granice działki w ramach bieżącego postępowania, a nie dokonał czynności przyjęcia granic według istniejącego stanu prawnego, a jeżeli stanu takiego nie można było stwierdzić - według stanu uwidocznionego w katastrze nieruchomości. W trakcie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w W. wystąpił o opinię do Starosty [...], który stwierdził że protokół graniczny sporządzony w dniach [...] października 2002 r., [...] listopada 2002 r. i [...] lutego 2003 r. nie mógł być uznany "jako zbędny" przez pracowników ośrodka ponieważ brak jest na ten temat wzmianki w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Natomiast sam fakt spisania przez geodetę uprawnionego protokołu granicznego w dniu [...] marca 2003 r. i zastabilizowania znaków granicznych dzielonej nieruchomości na terenie nieruchomości B. O. (działka nr [...]), która bezpośrednio nie przylegała do nieruchomości dzielonej, należy uznać za obciążający i świadczący o niestarannym wykonywaniu zadań oraz łamaniu zasad współczesnej wiedzy technicznej i niestosowaniu obowiązujących przepisów prawa. W wyniku analizy całości akt sprawy, wyjaśnień geodety oraz opinii technicznej opracowanej na potrzeby postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał, że M. W. nie dochowała należytej staranności, nie dostosowała się do obowiązujących przepisów prawa i standardów technicznych, jak też nie wykorzystała w dostatecznym stopniu wiedzy z zakresu geodezji i kartografii i z własnej winy naruszyła przepisy art. 42 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, przyczyniając się do powstania sporu granicznego, a zatem należało jej udzielić karę nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe (v. decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r.). Na skutek wniosku M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. IV SA/Wa 1755/10 uchylił decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kolejna ostateczna decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] wydana na skutek ww. wyroku z dnia 25 listopada 2010 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. IV SA/Wa 779/11. Główny Geodeta Kraju ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] udzielającą skarżącej kary nagany z wpisaniem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jest uprawniony do złożenia wniosku o ukaranie w trybie przepisu art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - osób posiadających uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii, w każdym przypadku naruszenia przez nich ze swojej winy przepisów art. 42 ust. 3 ustawy, niezależnie od wyników kontroli obligatoryjnej, przeprowadzonej zgodnie z § 9 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz. Postępowanie w sprawie ze skargi B. O. wszczęte w trybie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z naruszeniem art. 42 ust. 3 ww. ustawy, jak i postępowanie kontrolne wszczęte za pismem z dnia [...] lutego 2008 r. na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a, są to dwa odrębne postępowania. Z brzmienia art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy wynika, że [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego działający w imieniu wojewody wykonuje zadania niezastrzeżone na rzecz organów administracji geodezyjnej i kartograficznej, a w szczególności kontroluje przestrzeganie i stosowanie przepisów ustawy, w szczególności zgodność wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w W. ([...] WINGiK) był uprawniony do wszczęcia takiego postępowania kontrolnego wobec M. W., a materiał dowodowy zgromadzony w takim postępowaniu mógł stanowić dowód w postępowaniu wszczętym w trybie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z naruszeniem art. 42 ust. 3 ustawy, jako dowód uzyskany przez organ z urzędu, w ramach realizowanych kompetencji, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że przepisy rozporządzenia w sprawie kontroli urzędów, instytucji publicznych i przedsiębiorców w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących geodezji i kartografii nie miały zastosowania wobec geodetów uprawnionych. Zgodnie z art. 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, prace geodezyjne i kartograficzne wykonują podmioty prowadzące działalność gospodarczą, a także jednostki organizacyjne utworzone zgodnie z przepisami prawa, jeżeli przedmiot ich działania obejmuje prowadzenie tych prac. Oznacza to, iż prace geodezyjne mogą wykonywać wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie geodezji. Stwierdził, że pracami musi kierować osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii tzn. zakres posiadanych przez taką osobę uprawnień musi obejmować wykonywanie tego rodzaju prac geodezyjnych. W konsekwencji, każda praca geodezyjna wykonywana jest w ramach prowadzonej profesjonalnie działalności gospodarczej, ale odpowiedzialność za jej prawidłowe wykonanie ponosi osoba, która posiada uprawnienia zawodowe i faktycznie kierowała pracami. W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że kwestionowaną pracę wykonała geodeta uprawniony – M. W. , a ww. uprawnienie wynikało wprost z art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2001 r. w sprawie kontroli urzędów, instytucji publicznych i przedsiębiorców w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących geodezji i kartografii. Główny Geodeta Kraju podniósł, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r., uchylającym zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2011 r., pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwrócił się do [...] WINGiK o przeprowadzenie kontroli doraźnej działalności przedsiębiorcy – M. W., dotyczącej pracy geodezyjnej [...], polegającej na podziale działki ew. nr [...]. [...] WINGiK przeprowadził w okresie od [...] lipca do [...] sierpnia 2012 r. Kontrolę doraźną w Starostwie Powiatowym w L. dotyczącą "prawidłowości prowadzenia powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w szczególności: prawidłowości przyjmowania do zasobu opracowań geodezyjnych i kartograficznych, pod względem, jakości i zgodności ze standardami technicznymi dotyczącymi geodezji i kartografii w odniesieniu do pracy geodezyjnej polegającej na podziale nieruchomości stanowiącej działką ewidencyjną nr [...] położoną w obrębie W., wykonanej przez geodetę uprawnionego M. W., przyjętej do zasobu pod numerem ewidencyjnym [...] w dniu [...].02.2003r.". Kontrola ta potwierdziła ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego odnośnie nieprawidłowości jakie miały miejsce przy realizacji przez M. W. pracy geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem ewidencyjnym [...]. W konsekwencji dokonanych ustaleń [...] WINGiK skierował do Starosty [...], pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. stanowiące zalecenia pokontrolne. W swoich zaleceniach [...] WINGiK zwrócił między innymi uwagę, że organ prowadzący zasób geodezyjny i kartograficzny w przeprowadzonej kontroli technicznej dokumentacji [...] nie wykazał nieprawidłowości, które miały miejsce przy realizacji tego opracowania. W konsekwencji [...] WINGiK zalecił zamieszczenie w ww. operacie dokumentu opisującego stwierdzone nieprawidłowości oraz informacji o zasadach dalszego udostępniania i wykorzystywania dokumentacji. Informacja taka powinna być zamieszczona we wszystkich dokumentach ilustrujących zasób, a więc w księgach ewidencyjnych, kartotekach dokumentów geodezyjnych, szkicach przeglądowych i wykazach zawartości odnoszących się do nieprawidłowo wykonanej dokumentacji. W odpowiedzi na zalecenia pokontrolne Starosta [...] poinformował, że w przedmiotowym operacie została umieszczona informacja dotycząca charakterystyki technicznej i zasad wykorzystania operatu [...] o treści: "1. Punkty graniczne działki [...] na odcinku z działką ewidencyjną [...] nie są zgodne z punktami granicznymi przyjętymi w opracowaniu [...]. (Różnice położenia odpowiadających sobie punktów wynoszą około 10 metrów, co narusza stan prawny działek nr [...] oraz [...] wynikający z aktu notarialnego [...] z dnia [...] listopada 1987 r.), 2. Protokół graniczny sporządzono bez zastosowania odpowiedniego trybu postępowania oraz bez udziału wszystkich zainteresowanych stron (brak powiadomienia właściciela działki [...]), 3. W ramach przedmiotowego opracowania ustalono granicę działki, a nie dokonano czynności przyjęcia granic według istniejącego stanu prawnego, a jeżeli nie było to możliwe według ujawnionego w katastrze nieruchomości przez co naruszono § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziału nieruchomości. 4. Wobec powyższych ustaleń operat [...] znajdujący się w Powiatowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym w L., może stanowić jedynie materiał pomocniczo poglądowy przy wykonywaniu kolejnych prac geodezyjnych na terenie który obejmuje swym zasięgiem. 5. Operat powyższy nie stanowi podstawy do wyznaczania lub przyjmowania granic działek w terenie. 6. Przed dalszym wykorzystaniem jakichkolwiek danych z przedmiotowego operatu należy przeprowadzić dokładną analizę ich przydatności dla wykonania kolejnych opracowań. 7. Informacje powyższą umieszcza się w operacie na polecenie [...]INGiK w W.". Główny Geodeta Kraju stwierdził w rezultacie, że opracowanie [...] nie należy do opracowań geodezyjnych powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które mogą być wykorzystywane jako obowiązujące ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi przy wykonywaniu kolejnych prac geodezyjnych i kartograficznych dotyczących terenu objętego tym opracowaniem. W skardze do Sądu na powyższą decyzję M. W. wniosła na podstawie art. 42 ust. 2 Konstytucji RP o: - powołanie obrońcy z urzędu; - przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji i kartografii; - przeprowadzenie dowodu z dokumentów, dotychczas nie załączonych do akt sprawy; - przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków; oraz na podstawie art. 45 ust. 1 Konstytucji o rozpatrzenie przedmiotowej sprawy co do jej istoty i uniewinnienie skarżącej od stawianych zarzutów. W przypadku, gdyby Sąd uznał, że złożone przez skarżącą wnioski nie mogą zostać uwzględnione, skarżąca wniosła o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w trybie art. 193 Konstytucji do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w związku z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie w jakim przepisy te upoważniają Głównego Geodetę Kraju do orzekania oraz w jakim nadzór orzeczniczy przekazują sądom administracyjnym, w sprawach z zakresu odpowiedzialności zawodowej geodetów i kartografów. W przypadku, gdyby Sąd uznał, że konstytucyjne prawo skarżącej do obrony w prowadzonym postępowaniu sądowym nie zostaje naruszone, a sprawa rozpatrywana jest przez sąd właściwy, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z uwagi na rażące naruszenie prawa procesowego i prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zgłoszonym przez M. W. w skardze do tutejszego Sądu wnioskiem o "rozpatrzenie przedmiotowej sprawy co do jej istoty i uniewinnienie mnie od stawianych zarzutów" w pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że w świetle obowiązującej struktury sądowej kontroli decyzji administracyjnej nie ma wątpliwości, że kontrola sądu, co do zgodności zaskarżonych decyzji z prawem nie powinna wkraczać w sferę bezpośredniego rozstrzygania sprawy administracyjnej, co należy do właściwości organów administracji. Takiemu rozróżnieniu postępowania administracyjnego od postępowania sądowoadministracyjnego odpowiada określona w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) wyłącznie kasacyjna w stosunku do zaskarżonych rozstrzygnięć kompetencja sądu administracyjnego, który uwzględniając skargę uchyla zaskarżoną decyzję (stwierdza jej nieważność), aby organ ponownie ją rozpoznał, biorąc pod uwagę stwierdzone wadliwości. Na wstępie należy poczynić pewne uwagi porządkujące, które wyjaśniają zakres rozważań merytorycznych organu oraz Sądu w niniejszej sprawie. Chronologia rozstrzygnięć podejmowanych przez organ oraz wojewódzki sąd administracyjny w tej sprawie jest następująca: 1. Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] udzielił geodecie uprawnionemu M.W. (skarżącej) nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe, 2. decyzją z dnia [...] lipca 2010r. organ ten, działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy powyższą decyzję, 3. wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1755/10 ze skargi M.W., uchylił ww. decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2010 r., 4. po ponownym rozpoznaniu sprawy, Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r., 5. w wyniku skargi wniesionej przez M. W. do tutejszego Sądu na decyzję z dnia [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 779/11 uchylił decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2011 r., 6. po powtórnym rozpatrzeniu wniosku skarżącej M. W. z dnia [...] czerwca 2010 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję pierwszoinstancyjną, 7. obecne postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte skargą M. W. dotyczy ostatecznej decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2013 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2010 r. Procedując w sprawie, której przedmiotem jest nałożenie na skarżącą M.W. sankcji dyscyplinarnej organ i Sąd byli związani wyrokami sądu administracyjnego wydanymi w sprawach sygn. akt IV SA/Wa 1755/10 oraz IV SA/Wa 779/11. Aktualnie Sąd związany jest wyrokiem w sprawie sygn. akt I V SA/Wa 779/11 z mocy przepisu art. 153 p.p.s.a. zgodnie, z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei związanie wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1755/10 wynika z dyspozycji przepisu art. 170 p.p.s.a. w myśl, którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Na gruncie tego przepisu (art. 170 p.p.s.a.) sformułowano pogląd, że swoistość przewidzianej w tym artykule mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, jako aktu władzy państwowej obejmuje także inne sądy (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) i inne organy państwowe, w tym także orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Związanie prawomocnym orzeczeniem nakazuje bezwzględnie wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez te organy następnych rozstrzygnięciach. Gdy chodzi o moc wiążącą w oparciu o przepis art. 153 p.p.s.a. Ocena prawna stanowi wyjaśnienie treści przepisów prawnych zawartych w uzasadnieniu wyroku mających zastosowanie w sprawie jak i zbadaniu prawidłowości zastosowania przez organ tychże przepisów w sprawie poddanej kontroli Sądu. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku oznacza, że ani organy administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych czy odmiennych poglądów będących w sprzeczności z uprzednio wyrażonym. Ocena prawna traci bowiem moc jedynie w sytuacji zmiany prawa, czy istotnych okoliczności faktycznych sprawy, które zaistniały już po wydaniu wyroku, jak również w sytuacji wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego taką ocenę prawną. Podobnie wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku wiążą Sąd jak i organy administracji orzekające w danej sprawie. Przywołany przepis pociąga za sobą daleko idące konsekwencje zarówno dla ponownie przeprowadzanego postępowania administracyjnego, toczącego się w następstwie wydania wyroku, jak i dla kolejnego postępowania sądowoadministracyjnego, w którym ocenie podlegałyby decyzje administracyjne wydane w tymże, ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Po pierwsze, co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowiłaby prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (tak w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 625/07, publ. LEX 344933). Po drugie, ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (tak w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1890/07, publ. LEX nr 397665). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r. HIRN 130/97/OSNP 1999/1/2 wyjaśnił, że zasada z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368, ze zm.), w myśl której "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd, będzie on związany, oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Wykładnia zawarta w przytoczonym orzeczeniu Sądu Najwyższego jest aktualna również na gruncie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r. IV SA 527/97 LEX nr 47275). Należy dodać, że ocena prawna wyrażona w niezaskarżonym przez strony wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego uchylającym zaskarżoną decyzje, jest wiążąca nie tylko dla tego Sądu oraz organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.p.s.a.) ale i Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 170 p.p.s.a.), rozpoznającego skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w tej samej sprawie (v. wyrok NSA z dnia 26 marca 2007 r. sygn. akt II FSK 418/06). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 779/11 stwierdził, że zaskarżona decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2011 r. narusza art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przypomniał, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1775/10) stwierdzono m.in. iż wydanie decyzji z zakresu odpowiedzialności zawodowej geodety na podstawie art. 46 p.g.k., w związku ze sporządzonym przez tego geodetę opracowaniem, które zostało skontrolowane i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jest możliwe tylko po uprzednim jednoznacznym podważeniu przeprowadzonej uprzednio kontroli w sposób i na zasadach dowodowych adekwatnych do urzędowego charakteru tej kontroli i związanych z nią domniemań, co do prawidłowości sporządzonego opracowania - w tym przypadku opracowania podziałowego nr KEM-Wieliszew-M-500/2003 (....) Negatywna ocena ww. opracowania musi najpierw znaleźć wyraz w podjęciu wobec niego stosownych działań kontrolnych w przepisanej do tego procedurze i formie, aby następnie można było wydać właściwe rozstrzygnięcie z zakresu odpowiedzialności zawodowej geodety. Obecnie bowiem powstała sytuacja, w której na potrzeby postępowania dyscyplinarnego opracowanie podziałowe skarżącej z 2003 r. uznane zostało za nieprawidłowe, jednakże opracowanie to nadał pozostaje w zasobie ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi przy wykonywaniu kolejnych prac geodezyjnych i kartograficznych dotyczących terenu objętego tym opracowaniem. Tymczasem, zdaniem WSA w Warszawie, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (z dnia 30 marca 2011 r.) nie wynika, aby organ orzekający odniósł się w jakikolwiek sposób do ww. kwestii. W szczególności nie wypowiedział się, co do tego, czy wobec opracowania podziałowego skarżącej z 2003 r., przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] podjęto stosowne działania kontrolne w przepisanej do tego formie i procedurze oraz czy w następstwie tych działań, opracowanie to nadal należy do zasobu jako obowiązujące, czy też nie. Brak jest również informacji na ten temat w aktach administracyjnych sprawy. Uznając, że w świetle wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1755/10 powyższe kwestie wymagają uprzedniego wyjaśnienia, aby "następnie można było wydać właściwe rozstrzygnięcie z zakresu odpowiedzialności zawodowej geodety" ponownie orzekając w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 779/11 WSA w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana, co najmniej przedwcześnie i jako taka narusza art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a.  Zdaniem Sądu, rozpoznającego niniejszą sprawę, procedując ponownie przed wydaniem decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym (decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]) organ wypełnił zalecenia zawarte w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r. Główny Geodeta Kraju wskazał, że z jego inicjatywy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w W. przeprowadził w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] sierpnia 2012 r. kontrolę doraźną w Starostwie Powiatowym w L., której wyniki potwierdziły ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego odnośnie nieprawidłowości, jakie miały miejsce przy realizacji przez skarżącą pracy geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem ewidencyjnym [...]. Zalecenia pokontrolne organu tj. [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w W. zostały wykonane przez Starostę [...], który w przedmiotowym operacie umieścił informację dotyczącą charakterystyki technicznej i zasad wykorzystania operatu [...]. Z treści tej informacji wynika, iż przedmiotowe opracowanie nie należy do opracowań geodezyjnych powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które mogą być wykorzystywane jako obowiązujące ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi przy wykonywaniu kolejnych prac geodezyjnych i kartograficznych dotyczących terenu objętego tym opracowaniem. W skardze do Sądu, M. W. zarzuca, że dokument pn. "Protokół kontroli doraźnej" pozostaje bez bezpośredniego związku z przedmiotową sprawą. Skarżąca akcentuje, że nie uczestniczyła w przedmiotowej kontroli Starostwa Powiatowego w L. a wnioski tej kontroli dokumentują uchybienia powiatowego organu administracji a nie uchybienia wykonawcy. Według skarżącej, przedmiotowy dokument nie stanowi przeciwdowodu w stosunku do dokumentu urzędowego jakim jest Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. sporządzonego w procedurze kontroli przedmiotowej dokumentacji przyjmowanej do zasobu. Odnosząc się do powyższego stanowiska skarżącej należy wskazać, że zgodnie z zapisem art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego ma uprawnienie do dokonywania kontroli przestrzegania i stosowania przepisów ustawy, a w szczególności w zakresie zgodności wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych z przepisami ustawy. Tryb dokonywania kontroli określa art. 9 ustawy i wydane na tej podstawie rozporządzenia w sprawie kontroli tych podmiotów (v. art. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, tryb i szczegółowy zakres przeprowadzania przez organy służby geodezyjnej i kartograficznej kontroli urzędów, instytucji publicznych i przedsiębiorców w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących geodezji i kartografii, uwzględniając podział zadań kontrolnych pomiędzy poszczególne organy służby geodezyjnej i kartograficznej oraz ich obowiązki i uprawnienia podczas wykonywania kontroli, a także obowiązki i uprawnienia podmiotów kontrolowanych). Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 5 a) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2001 r. w sprawie kontroli urzędów, instytucji publicznych i przedsiębiorców w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących geodezji i kartografii. (Dz.U.2001.101.1090), wydanego na podstawie art. 9 ww. ustawy: Kontrola przeprowadzana przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, zwana dalej "kontrolą", polega na sprawdzaniu przestrzegania przepisów dotyczących geodezji i kartografii przez urzędy, instytucje publiczne i przedsiębiorców, zwanych dalej "jednostkami kontrolowanymi", ma na celu sprawdzenie w szczególności prawidłowości prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prawidłowości przyjmowania do zasobu opracowań geodezyjnych i kartograficznych, pod względem jakości i zgodności ze standardami technicznymi dotyczącymi geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę kwestionowanie ustaleń protokołu kontroli, sporządzonego przez inspektora kontroli w ośrodku dokumentacji podczas procedury przyjmowania operatu do zasobu (w tym przypadku Protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r.) może nastąpić w procedurze kontroli, o której mowa w art. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W wyniku dokonania kontroli sporządzany jest protokół, zawierający m.in. stwierdzone nieprawidłowości. W ocenie Sądu, ustalenia zawarte w protokole tej kontroli mogą w legalny sposób podważyć ustalenia kontroli przeprowadzonej przez inspektora ośrodka dokumentacji w toku procedury przyjmowania operatu do zasobu. Taka też kontrola, w oparciu o przepis art. 9 ww. ustawy, została przeprowadzona w Starostwie [...], a stwierdzone podczas tej kontroli nieprawidłowości w zakresie spornego operatu zostały w szczegółowy sposób opisane w protokole kontroli, a następnie w zaskarżonej decyzji. Wzmiankowane nieprawidłowości świadczą o błędach wykonawcy (skarżącej) przy realizacji tego operatu. Należy zauważyć, że skarżąca nie podnosi konkretnych zarzutów wobec stwierdzonych w toku kontroli mankamentów operatu, a jedynie gołosłownie twierdzi, że zarzuty są "wadliwe pod względem merytorycznym". Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że sam fakt przyjęcia przedmiotowego operatu do zasobu geodezyjnego nie przesądza o tym, że przy jego sporządzaniu nie zostały popełnione błędy. Podsumowując należy stwierdzić, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu opisanymi szczegółowo w decyzji, że swoimi działaniami wykonywanymi bez dochowania należytej staranności geodeta M. W. przyczyniła się w rezultacie do powstania sporu granicznego. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku wydanym w tej sprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1755/10 Wydanie decyzji z zakresu odpowiedzialności zawodowej geodety na podstawie art. 46 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w związku ze sporządzonym przez tego geodetę opracowaniem, które zostało skontrolowane i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest zatem możliwe tylko po uprzednim jednoznacznym podważeniu przeprowadzonej uprzednio kontroli w sposób i na zasadach dowodowych adekwatnych do urzędowego charakteru tej kontroli i związanych z nią domniemań co do prawidłowości sporządzonego opracowania. Mając na uwadze wytyczne i ocenę prawną przedstawioną przez WSA w Warszawie w ww. wyroku z dnia z dnia 30 czerwca 2011 r. należy stwierdzić, że skoro w aktualnie przeprowadzonym przez organ odwoławczy postępowaniu administracyjnym nastąpiło skuteczne podważenie przeprowadzonej uprzednio kontroli zakończonej protokołem nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. otwarta została możliwość zastosowania wobec skarżącej sankcji z art. 46 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem Osobom wpisanym do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe, które ze swojej winy naruszyły przepis art. 42 ust. 3, można: 1) udzielić upomnienia; 2) udzielić nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe; 3) zawiesić wykonywanie uprawnień zawodowych na okres od 6 miesięcy do roku; 4) zawiesić wykonywanie uprawnień zawodowych do czasu ponownego przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym; 5) odebrać uprawnienia zawodowe, dopuszczając możliwość ubiegania się o ponowne ich uzyskanie po upływie 3 lat od dnia ich odebrania. 2. W sprawach wymienionych w ust. 1 orzeka, w drodze decyzji, Główny Geodeta Kraju, na wniosek wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Myśl art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii są obowiązane wykonywać swoje zadania z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. Skarżąca zarzuca, że organ orzekający naruszył powyższy przepis art. 46 w zakresie w jakim za przyjęcie wadliwej dokumentacji do zasobu wyłączną winę przypisał wykonawcy pracy podczas, gdy każda praca podlegająca przyjęciu do zasobu jest obligatoryjnie sprawdzana (kontrolowana) przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe we właściwym zakresie, upoważnioną przez organ prowadzący zasób. Rozpoznając powyższy zarzut należy wskazać, że opiera się on na wadliwym założeniu, gdyż wbrew twierdzeniom M.W., organ nie dokonywał ustaleń w zakresie winy skarżącej w aspekcie przyjęcia wadliwej dokumentacji do zasobu geodezyjnego lecz badał czy z własnej winy skarżąca naruszyła przepis art. art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rozważania organu w tym zakresie zostały jednoznacznie przedstawione w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej. W ramach postępowania dyscyplinarnego badana jest należyta staranność działania geodety oraz wykonywanie powierzonych mu prac zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. Należy przez to rozumieć szczególną dbałość jaką geodeta ma prezentować przy wykonywaniu prac, podejmowaniu czynności i pełnieniu funkcji, co winno także przebiegać zgodnie z obowiązującą go etyka zawodową (v. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 883/12). Przepis art. 46 ww. ustawy zawiera katalog sankcji nakładanych w trybie decyzji administracyjnej nie określając jednakże kryteriów wyboru konkretnej sankcji. Przepis ten przewiduje gradację kar od najłagodniejszej do najbardziej surowej. Zdaniem Sądu, decyzja w przedmiocie wymierzenia kary nie ma charakteru uznaniowego, gdyż sam fakt naruszenia art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne skutkuje wymierzeniem kary, a jedynie jej rodzaj uzależniony jest od organu. Niemniej jednak organ winien podać przesłanki, jakimi kierował się przy wyborze rodzaju kary, mając na uwadze stopień zawinienia sprawcy oraz rodzaj i charakter naruszenia. Stosownie do treści art. 42 ust. 3 Pgik. osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii są obowiązane wykonywać swoje zadania z należytą starannością zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. Przyjąć zatem należy, że wykonanie chociażby jednej pracy geodezyjnej z naruszeniem przepisów dotyczących geodezji i kartografii może skutkować nałożeniem sankcji dyscyplinujących, wynikających z art. 46 ust. 1 Pgik. Wskazać należy, że poprzez uzyskanie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii wykonawca może wykonywać samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii, tj. między innymi kierować pracami geodezyjnymi i kartograficznymi, wykonywać czynności rzeczoznawcy, pełnić funkcje inspektora nadzoru. Realizowanie takich zadań wiąże się z dużą odpowiedzialnością. Niewątpliwie każdego geodetę uprawnionego, także skarżącą należy traktować jako podmiot profesjonalny, od którego można wymagać znajomości przepisów prawa, a także umiejętności ich stosowania w praktyce. Powyższe wynika chociażby z faktu, że uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii może uzyskać tylko osoba, która posiada odpowiedni okres praktyki zawodowej, a także wykaże się w postępowaniu kwalifikacyjnym przed komisją kwalifikacyjną ds. uprawnień zawodowych znajomością przepisów prawnych oraz standardów technicznych z zakresu geodezji i kartografii. Należyta staranność stanowi pewien wzorzec zachowania, typowy dla osób wykonujących określony zawód. Oceny należytej staranności należy dokonywać w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe uwzględniając zawodowy charakter tej działalności. Profesjonalizm osób posiadających uprawnienia zawodowe powinien przejawiać się w postępowaniu zgodnym z regułami fachowej wiedzy i sumienności w stosowaniu obowiązujących przepisów prawnych. Orzecznictwo i piśmiennictwo w sposób jednoznaczny wskazuje, że dla ustalenia wzorca należytej staranności w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje się informacje zawarte w standardach formalnie obowiązujących dla danej grupy zawodowej, a także zbiorach norm, formułowanych w ramach grupy zawodowej, które określają właściwe dla danego środowiska zachowania. Wyrazem zachowywania należytej staranności w zawodzie geodety jest m. in. przestrzeganie przepisów o charakterze powszechnie obowiązującym oraz standardów technicznych. Niedochowanie ww. uregulowań jest równoznaczne z naruszeniem art. 42 ust. 3 Pgik. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, postępowanie skarżącej świadczy o tym, że nie wykonała swojego zadania z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi w dziedzinie geodezji i kartografii przepisami prawa i standardami technicznymi. W tej sprawie, jak już wyżej wskazano, organ w sposób drobiazgowy w uzasadnieniu decyzji wykazał na czym polegały uchybienia skarżącej przy wykonywaniu spornego operatu przypisując poszczególnym uchybieniom odpowiednie uregulowania prawne, bądź zasady które zostały przez skarżącą naruszone. Jak wynika z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej stosując wobec skarżącej M. W. karę nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowej Główny Geodeta Kraju wskazał, że rozważając wymiar nałożonej kary na wziął pod uwagę fakt, iż wadliwie wykonany operat techniczny, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem ewidencyjnym [...], jest w praktyce zawodowej tego geodety uprawnionego dotychczas jedynym kwestionowanym opracowaniem. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie nałożonej kary dyscyplinarnej należy zauważyć, że wybór sankcji zastosowanej przez organ nie został przez skarżącą zakwestionowany w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu. W ocenie Sądu, zastosowana wobec skarżącej kara dyscyplinarna nie może zostać uznana za nieadekwatną a to ze względu na wielość i rodzaj stwierdzonych uchybień podczas opracowywania spornego operatu, które zostały w sposób szczegółowy opisane w decyzji. Podsumowując należy stwierdzić, że zasadnie Główny Geodeta Kraju, mając na uwadze stopień i charakter zawinienia, nałożył na skarżącą karę odpowiednią do popełnionych przez nią uchybień przy wykonywaniu spornego operatu. Argument Skarżącej, dotyczący braku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego prowadzonego przez Głównego Geodetę Kraju, w ocenie Sądu, również nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca, pomimo informowania przez organ o przysługujących stronie prawach w toczącym się postępowaniu nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do przeglądania akt sprawy (v. np. pismo organu z dnia [...] lipca 2013 r.). Skarżąca była także informowana w trybie art. 35 i 36 k.p.a. o niezałatwieniu sprawy w dotychczas wyznaczonym przez organ terminie. Nawet jeżeli uznać, że procedowanie organu w niniejszej sprawie było opieszałe, w szczególności po dniu [...] września 2013 r. aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie miało to, zdaniem Sądu, wpływu na jej wynik, a więc dlatego nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy dodać, że skarżąca, oprócz powołania się ma naruszenie art. 35 k.p.a. w żaden sposób nie wykazała, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy a tylko w takim przypadku możliwe było ewentualne wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego (v. art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a.). Należy dodać, że przed tutejszym Sądem równolegle ze sprawą niniejszą toczy się sprawa ze skargi M. W. o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 p.p.s.a. (sygn. akt VI SA/Wa 3133/13). Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych jako, że nie mogą one być uwzględnione w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Gdy chodzi o pozostałe wnioski dowodowe skarżącej, dopuszczone przez Sąd w niniejszym postępowaniu należy wskazać, że nie zmieniają one stanowiska Sądu w zakresie oceny legalności zaskarżonej decyzji. Przed wszystkim należy podkreślić, że podstawą wydania decyzji o nałożeniu na skarżącą sankcji dyscyplinarnej były opisane powyżej wnioski wyprowadzone z kontroli "doraźnej" przeprowadzonej w Starostwie [...] w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] sierpnia 2012 r. a nie wyniki kontroli "problemowej" przeprowadzonej u skarżącej w okresie od [...] maja 2012 r. do [...] maja 2012 r. Należy wskazać, że przedmiotowa kontrola "problemowa" na którą w skardze powołuje się M. W. obejmowała okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] maja 2012 r. Tak więc kontrola ta (problemowa) nie obejmowała swoim zakresem okresu, w którym był sporządzony i przyjęty do zasobu geodezyjnego sporny operat Faktem jest, że w piśmie [...] WING z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] skierowanym do skarżącej widnieje zapis, że zostanie przeprowadzona kontrola problemowa "obejmująca okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] marca 2012 r. oraz wynikające z zaleceń Głównego Geodety Kraju opracowanie geodezyjne polegające na podziale nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] położona we wsi W. w gm. W. w powiecie l. [...]" (v. k. 17 akt sądowych) jednakże z treści załączonego przez stronę skarżącą protokołu z tejże kontroli (v. k. 21-24 akt sądowych) wynika w sposób nie budzący wątpliwości, jaki był faktyczny zakres tej kontroli, a więc jedynie okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] maja 2012 r. Mając na uwadze powyższe, wyniki tej kontroli nie mogły stanowić i - co należy jeszcze raz podkreślić - nie stanowiły podstawy do ustaleń i w konsekwencji wymierzenia wobec skarżącej kary nagany w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Wobec przedstawionych wyżej rozważań na temat kontroli w przeprowadzonej w Starostwie [...] zarzuty skarżącej, że sporządzono, a następnie załączono do akt sprawy dokument (protokół z kontroli doraźnej) pozostający bez bezpośredniego związku z przedmiotową sprawą nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe skargę M. W. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.