III SA/Wa 281/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidulaną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. K. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynika, że M. K. (dalej: “Strona", “Skarżący") zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla usług montażu zabudowy wnękowej. W przedmiotowym wniosku opisując zdarzenie przyszłe Skarżący wskazał, że przedmiotem działalności jest montaż stolarki budowlanej polegający m.in. na wyposażeniu obiektów budownictwa mieszkaniowego (lokale/budynki mieszkalne) w zabudowy kuchenne oraz zabudowy wnęk, wykonywanie na wymiar , pod dokładnie określone i sprecyzowane zamówienie klienta. Zabudowa kuchenna wykonywana jest od ściany do ściany szafkami skręconymi wzajemnie ze sobą i wspólnie trwale przymocowanymi do ściany, dodatkowo połączonymi wspólnym blatem kuchennym i innymi listwami, kształtem ściśle dostosowanymi do konkretnej zabudowy i pomieszczenia. Niejednokrotnie szafki używane do zabudowy danej kuchni całkowicie różnią się wymiarami i kształtem od szafek typowych sprzedawanych w sklepach. Są każdorazowo dostosowywane do indywidualnych wymiarów pomieszczenia oraz wymagań klienta. Montaż stolarki budowlanej wykonywany jest na bazie zakupionych u producentów części składowych (płyt meblowych, frontów, blatów, zawiasów i innych metalowych i niemetalowych części). Czynności związane z montażem są czasochłonne i w całości odbywają się w miejscu zlecenia, a nie w warsztacie. Większość elementów zabudowy jest docinana i dopasowywana u klienta do konkretnego pomieszczenia, osobno do każdej ściany czy podłogi. Prace w warsztacie określić można jako przygotowawcze, natomiast główne czynności związane z realizacją zlecenia odbywają się u klienta. Usługi montażu stanowią jeden, niedający się podzielić, kompleksowy proces. Należy podkreślić, iż wykonywane usługi są usługami montażu na stałe, tj. nie jest możliwe przeniesienie całości lub jakiejkolwiek części zabudowy w inne miejsce bez wcześniejszego demontażu i naruszenia całej zabudowy. Taki demontaż też wymaga odpowiednich umiejętności. Strona ponadto wskazała, że na indywidualny wniosek, ww. czynności zostały zaklasyfikowane przez Urząd Statystyczny w L. jako 43.32.10.0 - roboty instalacyjne stolarki budowlanej – zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. Nr 207, poz. 1293, ze zm.). Ponadto Strona wskazała na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wydaną w dniu 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 w której NSA zajął stanowisko, iż świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług. 2. W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytania: 1. Czy usługa montażu zabudowy wnękowej, w tym kuchennej, produkowana z zakupionych materiałów: płyt meblowych, blatów, okuć, elementów metalowych i innych, dopasowanych każdorazowo, indywidualnie na konkretny wymiar i trwale montowana w budynkach i lokalach mieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB grupa 111 i 112, podlega opodatkowaniu stawką podatku VAT w wysokości 8%? 2. Czy wobec rozstrzygnięcia dokonanego przez poszerzony skład NSA w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 stwierdzającego, iż w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr. 74, poz. 397 ze zm.) – (dalej: “ustawa o VAT") Strona miała prawo stosować stawkę VAT w wysokości 8% dla usług montażu zabudowy wnękowej od dnia 1 stycznia 2011 r. do chwili obecnej? 3. Czy wobec twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 2 Skarżący ma prawo dokonać korekty stawki podatku z 23% do 8% oraz konsekwentnie wartości podatku VAT należnego od wykonanych po 1 stycznia 2011 r. usług montażu zabudowy wnękowej? 3. W zakresie pytania pierwszego Skarżący zajął następujące stanowisko: stawkę VAT 8% stosuje się – na mocy art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT – do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym W świetle powyższego montaż trwałej zabudowy meblowej w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym jest usługą budowlaną, dla sprzedaży której znajduje zastosowanie 8% stawki VAT. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w uchwale NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13. Odnośnie pytania drugiego Strona uznała, że na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT miała prawo od 1 stycznia 2011 r. opodatkować, sprzedaż usług trwałej zabudowy wnękowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego, stawką 8 %. Uznając swoje stanowisko odnośnie pytania drugiego za zasadne, Skarżący wskazał, że ww. stawkę podatku VAT stosował do momentu otrzymania w dniu 18 października 2011 r. zmiany interpretacji indywidualnej (PT8/033/24/WCX/11/PT-1169 z dnia 12 października 2011 r.). Zdaniem Skarżącego stawka ta była właściwa, a zatem nie powinien On (mimo postanowień przeprowadzonej 2012 r. kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego) korygować ww. stawki dla sprzedaży za okres od 1 stycznia do 18 października 2011 r. Strona powinna natomiast mieć prawo do skorygowania wysokości stawki oraz podatku należnego od wykonanych usług począwszy od października 2011 r. do chwili obecnej. 4. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 11 października 2013 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść przepisów art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1 art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 – 2, 41 ust. 12a, art. 41 ust. 12, art. 2 pkt 12, art. 41 ust. 12b i art. 41 ust. 12c ustawy o VAT. Następnie wskazał, że w myśl § 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT obniża się do wysokości 8% dla: 1. robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 2. robót konserwacyjnych dotyczących: a. obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych; b. lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne rozumie się natomiast roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 7 ust. 2 ww. rozporządzenia). Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują natomiast pojęć "budowa", "remont", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane", dlatego też w tym zakresie należy dokonać ich wykładni w oparciu o przepisy z innych dziedzin tj. do art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i ich znaczenia słownikowego. Minister Finansów wskazał, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny zatem mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności związanych z budownictwem mieszkaniowym, jednakże nie do wszystkich usług dotyczących samego instalowania, czy montażu różnych towarów. Czynności polegające na montażu trwałych zabudów wnękowych lub mebli kuchennych są zaopatrywaniem budynku w elementy wyposażenia – mebli na indywidualne zamówienie klienta czyli w sprzęt użytkowy. Wyposażenie – w postaci trwałej zabudowy meblowej nie stanowi w ocenie organu elementów konstrukcyjnych budynku. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Ministra Finansów, świadczonych przez Skarżącego czynności w zakresie montażu zabudowy wnękowej oraz mebli kuchennych, nie można uznać za konserwację, remont, modernizację, zabudowę wnęk i mebli kuchennych, montowaną w sposób przedstawiony we wniosku, uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia np. do ścian, podłoża bądź sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu). Reasumując Minister Finansów wskazał, że usługa montażu zabudowy wnękowej i mebli kuchennych, która jest produkowana z zakupionych materiałów: płyt meblowych, blatów, okuć i elementów metalowych dociętych na konkretny wymiar i trwale montowana w budynkach i lokalach mieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB grupa 111 i 112, tj. w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym, nie podlega opodatkowaniu obniżoną 8% stawką podatku, lecz podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. Tym samym Strona nie miała prawa stosować do usług opisanych we wniosku 8% stawki podatku VAT od dnia 1 stycznia 2011 r. , a stanowisko Skarżącego w zakresie dwóch pierwszych pytań zawartych we wniosku należało uznać za nieprawidłowe. Ponadto Minister Finansów uznał, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania wykładnia zawarta w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, bowiem dotyczy ona zastosowania obniżonej 8% stawki podatku VAT dla usług modernizacji wykonywanych w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a polegających na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudową metalową, natomiast Skarżący nie świadczy usług modernizacji, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, a jedynie usługi wyposażenia budynku (lokali) w szafy wnękowe i zabudowę kuchenną. Natomiast obniżoną stawkę można stosować tylko wtedy, gdy zabudowa kuchenna zostałaby trwale związana z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, gdyż dopiero wtedy posiada cechy modernizacji lokalu czy domu. Końcowo organ stwierdził, że odpowiedź na trzecie z zadanych pytań należało uznać za bezprzedmiotowe, bowiem Skarżący oczekiwał odpowiedzi na to pytanie w sytuacji udzielenia odpowiedzi pozytywnej na drugie pytanie. 5. Skarżący po skorzystaniu z uprawnienia do wezwania Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wydanej interpretacji indywidualnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym uznaniu, że czynności podejmowane przez Skarżącego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegające na oferowaniu kompleksowej usługi zawierającej produkcję mebli tj. szaf wnękowych i zabudowy kuchennej wykonane na wymiar na podstawie przygotowanego projektu wraz z montażem zabudowy w lokalu klienta nie stanowi usługi modernizacyjnej, a w konsekwencji stanowi dostawę towaru opodatkowaną stawką 23% VAT. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT zastosowanie obniżonej 8% stawki podatku uzależnione zostało od spełnienia dwóch przesłanek. Przede wszystkim zakres czynności dotyczyć powinien budowy modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części a także powinien dotyczyć obiektów objętych społecznym programem mieszkaniowym. Organy podatkowe nie zakwestionowały zaistnienia drugiej z przesłanek warunkujących zastosowanie obniżonej stawki VAT, a w konsekwencji Skarżący przyjął, że usługi wykonywane co do zasady przez Skarżącego "na potrzeby" obiektów objętych społecznym programem budownictwa mieszkaniowego. Natomiast odnośnie pierwszej z przesłanek, Skarżący wskazując, na pojęcie modernizacji jako unowocześnienia pod względem funkcjonalnym lub estetycznym trwale związanym z elementami konstrukcyjnymi budynku, powołał się na opinię językową tego pojęcia dokonaną przez profesora J. Bralczyka. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Skarżącego oferowane przez niego usługi mają charakter modernizacyjny, bowiem używane przy produkcji mebli materiały meblarskie, jak również osprzęt techniczny niewątpliwie należą do nowoczesnych rozwiązań aranżacji wnęk czy powierzchni kuchennych. Co więcej projekty zabudowy wnękowej czy kuchennej tworzone są przy uwzględnieniu nie tylko wymagań estetycznych ale również funkcjonalnych. Ponadto meble wykonywane przez Skarżącego w większości przypadków mają niestandardowe wymiary, które wynikają każdorazowo z potrzeby dopasowania zabudowy do wymagań lokalu. W takiej sytuacji, Skarżący za nieuzasadniony uznał pogląd, że świadczona przez Niego usługa jest tym samym co zakup mebli wolno stojących bądź modułowych. W konsekwencji nie sposób jest uznać, że zróżnicowanie sytuacji podatkowej dostawców mebli wolnostojących czy też modułowych w porównaniu z usługą świadczoną przez Skarżącego może budzić wątpliwości w zakresie zgodności z pkt 7 preambuły do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz. U. UE serial L z 2006 r. Nr 347) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, stanowiącym, że "wspólny system VAT powinien pozwolić na osiągnięcie neutralnych warunków konkurencji, w takim znaczeniu, że na terytorium każdego państwa członkowskiego podobne towary i usługi podlegają takiemu samemu obciążeniu podatkowemu, bez względu na długość łańcucha produkcji i dystrybucji". W ocenie Skarżącego usługa przez niego oferowana jest tak istotnie różna od sprzedaży mebli wolnostojących czy modułowych, że trudno jest mówić o oferowaniu podobnych towarów i usług. Trwałego charakteru modernizacji dokonywanej przez Skarżącego nie zmienia również możliwość demontażu zabudowy, bowiem czynność ta nie sprowadza się jedynie do prostego demontażu kołków bądź wkrętów mocujących zabudowę do ścian czy sufitów, a wiąże się z ingerencją w samą zabudowę, a także choćby częściowym jej uszkodzeniem lub zmianą. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, że czynności modernizacyjne wymagają zmian elementów konstrukcyjnych budynku. W ocenie Skarżącego przy kwalifikowaniu danej usługi jako modernizacji należy kierować się raczej stanowiskiem, w którym bez elementów konstrukcyjnych budynku lub jego części dana zabudowa nie spełniałaby swoich funkcji użytkowych. Dlatego też właśnie z uwagi na fakt, że usługa oferowana przez Skarżącego sprowadza się do trwałego powiązania i wykorzystania obiektu budowlanego z częściami, które są montowane można mówić o modernizacji w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o VAT, a w konsekwencji zastosowania obniżonej stawki podatku. Skarżący ponownie powołał się na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. I FPS 2/13. 6. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. 7. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonej kognicji Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. 8. Spór w sprawie dotyczy oceny, czy art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, przewidujący obniżoną 8 % stawkę podatku (zgodnie z art. 146a pkt 1 ww. ustawy, stawka ta ma obowiązywać od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016r.) ma zastosowanie do opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czynności polegających na montażu trwałej zabudowy meblowej (szafy wnękowe i garderoba) oraz zabudowy kuchenne w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 12 u.p.t.u. obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a u.p.t.u., obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Przepis art. 41 ust. 12b u.p.t.u. stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². W rozpoznawanej sprawie, poza sporem pozostawię okoliczność, że wykonywane przez Skarżącego czynności montażu trwałej zabudowy wnękowej miały miejsce w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, a do której to przesłanki odnosi się hipoteza art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Spór dotyczyły wyłącznie oceny, czy wykonywane przez Skarżącego czynności zawierają w sobie element (noszą cechę) remontu, modernizacji czy przebudowy. Skarżący twierdzi, że świadczone przez niego prace są usługami o charakterze modernizacji budynku (lokalu).Organ wydający interpretacje, uznając stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe, twierdzi, że co prawda wykonywana przez niego trwała zabudowa meblowa wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku, ale nie występuje na tyle istotny związek między tymi elementami a wykonaną zabudową, aby wykonane prace uznać za mające charakter modernizacji budynku. W ocenie organu interpretującego, związek taki wystąpiłby wówczas, gdyby demontaż wykonanej przez Skarżącego zabudowy skutkował uszkodzeniem konstrukcji budynku. 9. Zaznaczyć wypada, że obie strony sporu prezentowały stanowisko, że Skarżący, wykonując trwałą zabudowę meblową, świadczy usługi (art. 8 ust. 1 u.p.t.u), co zgodne jest ze stanowiskiem, wiążącym Sąd, wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publikowane w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W sentencji tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 u.p.t.u. Uznając ww. czynności za mające charakter usługi, wyjaśnił że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. 10. W powołanej wyżej uchwale wskazano także, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Przy czym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, ale wyłącznie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Oznacza to, że montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie jest objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Wyjaśnić należy, że z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd, podzielając tezy przytoczonej uchwały, nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego i przedstawienia zagadnienia do ponownego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd stwierdził, że Minister Finansów, mimo odwołania się do treści powołanej wyżej uchwały, nie uwzględnił, wynikającej z tej uchwały, wykładni przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Wnioski jakie wyprowadził z treści uchwały w odniesieniu do przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego, są niemożliwe do zaakceptowania, a stanowisko wyrażone w interpretacji narusza art. 41 ust. 12 u.p.t.u., co słusznie podnosi Strona skarżąca. 11. Opisane przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji czynności są znacząco zbliżone do przedstawionych w stanie faktycznym sprawy, na gruncie której została podjęta ww. uchwała. Decydujące znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o interpretację w tej sprawie ma zatem ocena czy zabudowa meblowa, którą strona wykonuje w ramach prowadzonej działalności, tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokal) trwałą zabudowę meblową. Nie można zaakceptować stanowiska Ministra Finansów zmierzającego do uznania zabudowy meblowej za trwałą jedynie w przypadku gdy usunięcie takiej zabudowy doprowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził "w analizowanej sprawie do montażu ww. zabudowy meblowej nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku". Odnosząc się do przedstawionego stanowiska, Sąd stwierdza, że w powołanej przez organ uchwale faktycznie znajduje się jedynie stwierdzenie, iż modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudowa określoną funkcję użytkową. Zdaniem Sądu, z zabudową meblową (szafy wnękowe i garderoba) oraz zabudową kuchenną o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. Natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, dach nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli. Wnioski organu o konieczności uszkodzenia konstrukcji budynku, w ocenie Sądu, są zbyt daleko idące i niczym nieuzasadnione, nie wynikają też ani z sentencji, ani z uzasadnienia uchwały. We wniosku o wydanie interpretacji Skarżący wskazał, że demontaż zabudowy meblowej oraz kuchennej wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów meblowych oraz uszkodzeniem elementów budynków, w szczególności ścian, gdyż meble montowane są do tych ścian za pomocą kotew. Nie jest także praktycznie możliwe przeniesienia zdemontowanej zabudowy do innego pomieszczenia. Uwzględniając opisany we wniosku stan faktyczny oraz treść powołanej uchwały, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez skarżącą zabudowa meblowa (szafy wnękowe i garderoba) oraz zabudowa kuchenna nie jest połączona w sposób trwały z elementami budynku (lokalu), a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). Zdaniem Sądu organ niesłusznie pojęcie "trwałości zabudowy" (oraz "trwałości połączenia") wiąże z "nierozerwalnością" łączenia, z tym, że zabudowy nie będzie można zdemontować bez istotnego uszkodzenia elementów konstrukcyjnych budynku. Ogólnie rzecz ujmując, "rozłączność" połączenia konstrukcyjnego (rozłączne, bądź nierozłączne) zasadniczo zależy od techniki łączenia (determinującej użycie określonych łączników), która jest właściwa z technicznego punktu widzenia, uwzględniającego rodzaj łączonych elementów oraz spełnianą przez nie funkcję. Przykładowo, zespolenie elementów stalowych poprzez spawanie będzie miało charakter nierozłączny, zaś ich skręcenie śrubami – rozłączny. Jednakże trafnie zwraca uwagę Skarżący, że sposób montażu przygotowanej "na wymiar" zabudowy meblowej oraz kuchennej, z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, stropów – ich górnej bądź dolnej części) jest zasadniczo taki sam we wszystkich przypadkach i następuje przy użyciu kołków, śrub, wkrętów i tym podobnych łączników. Zaprojektowana przez Skarżącego zabudowa może być, inaczej niż w przypadku mebli wolnostojących, zamontowana jedynie w konkretnym pomieszczeniu i w ściśle określonej konfiguracji. Po zespoleniu z elementami konstrukcyjnymi budynku (ścianami, stropami) zabudowa ta nie może być w łatwy sposób przemieszczana, lecz tylko po uprzednim demontażu. Te okoliczności zasadniczo powodują, że zabudowa ma cechę trwałości, to jest zdatności do użytku przez dłuższy czas. Wart także podkreślić, iż przy takiej zabudowie powierzchni lokalu dokonuje się trwałych zmian ścian poprzez położenie odpowiedniego pasa glazury, przygotowanie instalacji elektrycznej uwzględniającej miejsce położenie szafek itp. 12. W znaczeniu potrzebnym dla przedmiotowej kwalifikacji podatkowej "trwałość" zabudowy meblowej jest oderwana od faktycznego okresu wykorzystywania, lecz wynika, tak jak to wskazano, z jej zindywidualizowanego charakteru (dopasowania do konkretnego pomieszczenia) oraz odpowiedniego połącznia z elementami konstrukcyjnymi budynku, uniemożliwiającego przemieszczanie elementów zabudowy bez ich uprzedniego demontażu (rozłączenia z elementami obiektu budowlanego). 13. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ interpretujący naruszył art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez jego wadliwą wykładnię. Błędne jest bowiem stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej interpretacji, odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Tym samym błędny jest pogląd organu o wysokości stawki podatku od towarów i usług od usługi opisanej we wniosku o wydanie interpretacji. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i udzielić odpowiedzi na zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji dalsze pytania podatnika w zgodzie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd. 14. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a,, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie 457,00 zł obejmują uiszczony wpis w wysokości 200,00 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240,00 zł i opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w kwocie 17,00 złotych