I FSK 1952/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , Protokolant Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1520/14 w sprawie ze skargi G. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2008 r. do stycznia 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd dotychczasowy przebieg postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1520/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalił skargę G. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 marca 2014 r., wydane wobec spółki w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2008 r. do stycznia 2009 r. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia 20 grudnia 2013 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2008 r. do stycznia 2009 r. w łącznej kwocie 765.140 zł, stanowiącej część nienależnie uiszczonej wpłaty, zaliczonej na poczet odsetek za zwłokę. 1.2.1. We wniosku o stwierdzenie nadpłaty skarżąca powołała się na art. 72 § 2 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."). Uzasadniając żądanie wskazała, że korygując rozliczenie w podatku od towarów i usług, za objęte wnioskiem okresy, dokonała wpłaty zaległości wraz z odsetkami, przyjmując – zgodnie z poglądami judykatury - że ubezpieczenie związane z usługami leasingu podlega opodatkowaniu. Korekta podatku została przeprowadzona metodą "w stu", poprzez doliczenie podatku do kwot wykazanych w pierwotnych deklaracjach, kwoty te zostały pobrane od leasingobiorców. W następstwie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 maja 2011 r. sygn. akt C – 224/11 (BGŻ Leasing) stanowisko to okazało się nieprawidłowe, co skłoniło stronę do żądania stwierdzania nadpłaty w wysokości wpłaconych przez nią odsetek. Ograniczenie żądania do tych należności strona uzasadniała brakiem uszczerbku majątkowego związanego z zapłatą kwoty głównej, co wywodziła z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2011 r. (sygn. akt I GPS 1/11). Końcowo wyjaśniła, że nadpłatę stanowi niewątpliwe kwota zapłaconych odsetek, co jednak nie wymaga korygowania deklaracji VAT-7. 1.3. Decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty. Orzeczenie to zostało uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., decyzją z 27 września 2013 r. Uzasadniając tę decyzję organ odwoławczy powołał art. 74 pkt 1 O.p., zwracając w szczególności uwagę na konieczność złożenia przez wnioskodawcę skorygowanych deklaracji, czego strona nie uczyniła. 1.4. Realizując zalecenia organu odwoławczego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wezwał stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o stwierdzenie nadpłaty poprzez złożenie korekt deklaracji VAT-7 za okres od stycznia 2008 r. do stycznia 2009 r., zweryfikowania treści wniosku w związku ze złożeniem tych korekt oraz złożenia korekt VAT-7 za okresy, w których wystawione zostały na przestrzeni lat 2009-2011 faktury korygujące z wykazanym podatkiem (pobranym metodą "od stu") i złożenia zestawienia wystawionych w latach 2009 - 2011 ww. faktur korygujących. 1.4.1. W odpowiedzi spółka wniosła o przedłużenie wyznaczonego terminu o 10 dni wskazując, że zebranie wszystkich wymaganych dokumentów wymaga znacznego nakładu pracy. 1.5. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego pozostawił wniosek strony z 22 kwietnia 2013 r. o stwierdzenia nadpłaty bez rozpoznania. 1.6. Orzeczenie to utrzymał w mocy organ odwoławczy, zaskarżonym aktem. Zgodził się z wnioskami organu pierwszej instancji, że art. 169 § 1 O.p. wyklucza przedłużenie wskazanego w nim terminu. Skutki nieuzupełnienia braków formalnych określa natomiast art. 169 § 4 O.p. nakazujący pozostawienie pisma bez rozpatrzenia. Powołując się na art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa (a zatem takich jak te w zaistniałej sprawie), podatnik składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest równocześnie obowiązany do złożenia skorygowanego zeznania (deklaracji). Skarżąca obowiązku tego nie dopełniła, pomimo wezwania. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której decyzji organu odwoławczego zarzuciła naruszenie art. 169 § 1 i 4 O.p., przez nieprawidłowe ich zastosowanie i pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku spółki spełniającego warunki przewidziane przepisami prawa oraz poprzez skierowanie do podatnika wezwania o dokonanie zmian w podaniu. Ponadto, zdaniem skarżącej nieprawidłowo nie zastosowano w sprawie art. 72 § 2, art. 74 pkt 3, art. 75 § 2, art. 76 § 1 art. 77 § 1 pkt 4 i art. 78 § 5 O.p. oraz pominięto i nie odniesiono się do przytaczanej podstawy prawnej działania spółki, co narusza art. 124 w związku z art. 210 § 4 O.p. 2.2. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uznał zasadności skargi spółki. Zdaniem bowiem tego Sądu w toku wydawania zaskarżonego postanowienia nie zostały naruszone żadne przepisy tak prawa materialnego jak i procesowego, które nakazywałaby uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd pierwszej instancji zauważył, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa w sposób opisany w art. 21 § 1pkt 1 O.p., co znajduje potwierdzenie w art. 99 ust. i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej powoływana również jako: "ustawa o VAT", "u.p.t.u." lub "ustawa o podatku od towarów i usług"). Ostatnio wymienione przepisy stanowią zaś, że podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133. Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. 3.3. Przenosząc to na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że dopóki skarżąca nie skoryguje swoich deklaracji, z których wynika zobowiązanie do zapłaty dopóty kwota w nich wykazana będzie uznawana za prawidłową. Sytuacja ta wyklucza zatem możliwość domagania się stwierdzenia nadpłaty w zakresie należności głównej ale także w zakresie odsetek od tej zaległości. Zasadnie bowiem wskazywały organy podatkowe, że odsetki są należnością akcesoryjną, zależną od istnienia zobowiązania głównego. 3.4. Sytuacji tej nie może, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zmienić treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, na którą powoływała się skarżąca. Dotyczy ona zupełnie innego zobowiązania (podatku akcyzowego), opartego na innej konstrukcji i zasadach, wydana została także w szczególnych uwarunkowaniach prawnych. 3.5. Kontynuując WSA we Wrocławiu ocenił, że obowiązek złożenia deklaracji korygującej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wynika wprost z art. 75 § 3 O.p. i ma istotne znaczenie. Jej brak powodowałby, że toczyłoby się postępowanie w przedmiocie opodatkowania podatkiem, który został przez podatnika zadeklarowany na zasadzie samoobliczenia. Dopiero więc skorygowanie deklaracji otwiera drogę do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a dla organu drogę do zbadania, czy skorygowana deklaracja określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego. 3.6. Końcowo za konieczne Sąd pierwszej instancji uznał również zwrócenie uwagi, że dostrzega on wynikające dla strony komplikacje, które nie zostały przez nią zawinione. Jednakże organ podatkowy nie negował prawa skarżącej w zakresie stwierdzenia nadpłaty, tak w zakresie należności głównej jak i wpłaconych przez stronę odsetek. W decyzji z dnia 27 września 2013 r. oraz w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych organy podatkowe wskazywały stronie na brzmienie art. 108 i art. 103 ustawy o podatku VAT i konieczności korekty deklaracji za kolejne okresy tj. 2009 r. - 2011 r., co zdaje się potwierdzać tezy organu podatkowego o respektowaniu praw strony do nadpłaty. Niezależnie jednak od tych deklaracji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stronie służy prawo do domagania się kwot nadpłaconych tytułem nienależnie wpłaconego zobowiązania wraz z odsetkami), które ma swoje umocowanie w zasadzie efektywności prawa unijnego oraz zasadzie lojalności wyrażonej w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem spółka, działając za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego – wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wyrokowi WSA we Wrocławiu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 133 P.p.s.a., poprzez błędne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które skutkowało oddaleniem skargi w okolicznościach, uzasadniających uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji; - art. 151 P.p.s.a., poprzez jego niezasadne zastosowanie, to jest oddalenie skargi w sytuacji, gdy była ona uzasadniona i zasługiwała na uwzględnienie. II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 74 pkt 3 w zw. z art. 72 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie, będące skutkiem nieprawidłowej wykładni - tj. nieprawidłowego uznania, że kwota wpłacona na rachunek organu błędnie jako "odsetki" nie stanowi kwoty traktowanej na równi z nadpłatą (nadpłaty), o której mowa w tych przepisach. Mając na uwadze powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Na podstawie zaś art. 135 P.p.s.a. wniesiono o usunięcie naruszenia prawa w stosunku do aktów organów administracji podjętych w postępowaniu podatkowym, poprzez uchylnie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 marca 2014 r., nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego w W. z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...], którym organ podatkowy pierwszej instancji pozostawił bez rozpatrzenia wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty Dodatkowo wniesiono, o zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. 5.1. Z uwagi na fakt, że stan faktyczny w sprawie nie jest kwestionowany za kluczowy należy uznać zarzut błędnej wykładni i niezastosowania art. 74 pkt 3 w zw. z art. 72 § 2 Ordynacji podatkowej tj. nieprawidłowego uznania, że kwota wpłaconych na rachunek organu błędnie jako "odsetki" nie stanowi kwoty traktowanej na równi z nadpłatą (nadpłaty), o której mowa w tych przepisach. 5.1.1. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że istota sporu daje się sprowadzić do odpowiedzi na pytanie, czy podatnik VAT może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty wyłącznie co do kwoty zapłaconych w zawyżonej części odsetek za zwłokę? Według spółki w takiej sytuacji podatnik nie koryguje deklaracji podatkowej, bowiem nie kwestionuje jej treści. Wskazano, że spółka zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji i organów podatkowych, że należne odsetki za zwłokę jako zobowiązanie akcesoryjne powinno dzielić los świadczenia głównego – zaległości podatkowej. Tym niemniej nie są jednak zobowiązaniem z tytułu odsetek (to w istocie nigdy nie istniało), a stają się – jako kwota zapłacona nienależnie na skutek błędnego przekonania podatnika o wysokości zaległości podatkowej – nadpłatą (kwotą traktowaną na równi z nadpłatą) w rozumieniu Ordynacji podatkowej. W sytuacji więc, gdy podatnik nie pragnie podnosić, że istnieje nadpłata związana z kwotą zapłaconą tytułem należności głównej (mając na względzie, że w tej części nie poniósł ekonomicznego ciężaru wpłaty (w świetle uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt I GPS 1/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), tylko kwota zapłacona tytułem odsetek pozostaje nadpłatą. Spółka żąda więc istnienia i zwrotu nadpłaty w kwocie głównej odpowiadającej kwocie zapłaconej przez spółkę i błędnie zaliczoną przez organ na poczet odsetek. 5.2. Odnosząc się do tej argumentacji należy przede wszystkim stwierdzić, że stanowisko, strony skarżącej, iż w sprawie nie ma potrzeby korygowania deklaracji VAT – jest błędne. 5.2.1. Zbędnym przy tym jest powielanie przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądów prezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Należy tylko zaakcentować, iż trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił, iż wobec złożenia przez stronę skarżącą w 2010 r. korekt deklaracji podatkowych za poszczególne miesiące 2008 r. zastąpiły one poprzednio złożone deklaracje i wywołały skutki podatkowe, podobnie jak wywołały wcześniej złożone deklaracje podatkowe. 5.2.2. Przepisy art. 75 § 1 i art. 75 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej dają podatnikom, których zobowiązanie powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli w zeznaniach (deklaracjach) wskazanych w tym przepisie wykazali oni zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, bądź też nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji) dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Stosownie do art. 75 § 3 Ordynacji podatnik jest zobowiązany do złożenia równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowanego zeznania, bądź skorygowanej deklaracji. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę - art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej, jeżeli natomiast weryfikacja wniosku oraz korekty deklaracji wykaże, że określenie wysokości nadpłaty przez podatnika jest nieprawidłowe, zachodzi potrzeba weryfikacji zobowiązania podatkowego, a wydanie decyzji staje się konieczne. 5.2.3. Nie można przy tym uwzględnić stanowiska autora skargi kasacyjnej, iż zapłacone przez spółkę odsetki od błędnie zadeklarowanej zaległości podatkowej stanowią nadpłatę i w trybie wniosku o stwierdzenie nadpłaty uprawnionym było wystąpienie o odsetki, bez konieczności składania korekt deklaracji. Stosownie do art. 74 pkt 1 oraz art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej podatnik jest zobowiązany do złożenia równocześnie z wnioskiem o (zwrot) stwierdzenie nadpłaty skorygowanego zeznania, bądź skorygowanej deklaracji. Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i organu odwoławczego, iż brak złożenia przez stronę skarżącą korekty deklaracji wraz z wnioskiem o zwrot nadpłaty skutkuje odmową stwierdzenia nadpłaty w odsetkach za zwłokę od zaległości podatkowych, skoro w obrocie prawnym są korekty deklaracji podatkowych za poszczególne miesiące 2008 r., których treść stanowiła podstawę do naliczenia tych odsetek. Deklaracja (a także jej korekta) jest bowiem przejawem samoobliczenia dokonanego przez podatnika, który ma prawo do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji - jeśli odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Takie skorygowanie następuje poprzez złożenie korekty deklaracji i wówczas dane objęte korektą zastępują dane ujęte w deklaracji pierwotnej, albo też w uprzednio złożonej jej korekcie. Są one wiążące do chwili ich ewentualnego zakwestionowania przez organ lub ponownej korekty dokonanej przez samego podatnika. 5.3. Strona skarżąca sama przyznaje, iż deklaracje uwzględniają nieprawidłową stawkę VAT dla ubezpieczeń, ale wskazuje, że prezentują rzeczywisty obraz transakcji gospodarczych potwierdzony w treści faktur. Wymaga zatem podkreślenia, iż stawka podatku jest tak samo istotnym elementem rozliczenia zobowiązania podatkowego, jak obowiązek podatkowy czy podstawa opodatkowania. Nie można wybiórczo traktować rozliczenia, w szczególności, że podatek od towarów i usług ma charakter wielofazowy. To oznacza, iż zmiana rozliczenia i objęcie zwolnieniem usług ubezpieczeniowych związanych z usługami leasingu, będzie skutkowało zmianą rozliczenia także dla leasingobiorców i powinna doprowadzić do ponownego wystawienia dla leasingobiorców korekt faktur do faktur korygujących wystawionych w 2010 r. Nie można zatem uznać, że sam fakt, iż faktury (korekty do faktur) prezentują rzeczywisty przebieg transakcji gospodarczych uzasadnia nieskładnie korekt deklaracji. 5.4. Ponieważ skarżąca nie dopełniła wymogów wynikających z treści art. 75 § 3 O.p. zasadnie organ podatkowy, uznał, że jej wniosek (podanie) nie spełnia wymogów wynikających z przepisów prawa. Konsekwentnie i poprawnie zastosował w sprawie przepis art. 169 § 1 O.p., pouczając o skutkach niezastosowania się do wezwania organu podatkowego. 5.5. Nie jest sporne, że skarżąca nie zastosowała się do wezwania organu podatkowego, co stosownie do brzmienia art. 169 § 4 O.p. oraz pouczenia organu podatkowego skutkować musiało pozostawieniem jej wniosku bez rozpoznania. 5.6. Pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art.141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu tego zarzutu podniesiono, że Sąd nie odniósł się do uchwały NSA z 22 czerwca 2011 r. sygn. akt I GPS 1/11 i nie wyjaśnił dlaczego uchwała, której przedmiotem był również podatek pośredni nie może znaleźć zastosowania do podatku VAT w sytuacji, gdy charakter konstrukcyjny obu podatków jest zbliżony, w obu przypadkach wymiar i pobór dotyczył podmiotu, który w rzeczywistości nie poniósł ciężaru podatkowego. 5.6.1. Odnosząc się do tej argumentacji w pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że dyspozycja art. 141 § 4 P.p.s.a. wymienia elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku, a które umożliwiają prześledzenie toku rozumowania sądu i poznania racji, która zadecydowała o rozstrzygnięciu o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji, w myśl powołanego art. 141 § 4 P.p.s.a., ma obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób aby sąd odwoławczy rozpoznający skargę kasacyjną nie miał wątpliwości, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszelkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. 5.6.2. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez nieodniesienie się do uchwały I GPS 1/11 jest przede wszystkim niezasadny z tego powodu, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do ww. kwestii na stronie 5 uzasadnienia. Całkowitą rację ma Sąd stwierdzając, że uchwała ta dotyczy zupełnie innego podatku, opartego na innej konstrukcji i zasadach. Po drugie, autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł kluczowej dla rozstrzygnięcia okoliczności, a mianowicie, że w stanie faktycznym, który stanowił podstawę orzekania w uchwale strona skarżąca wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złożyła korektę deklaracji. A właśnie okoliczność, iż do wniosku w niniejszej sprawie stosownych korekt deklaracji nie dołączono stanowiła podstawę rozstrzygnięcia. Nie można zatem bezrefleksyjnie opierać swoich zarzutów i argumentacji na orzeczeniu, które w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Skoro przywołana uchwała nie może znaleźć zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy, nie można mówić, że orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podzielił stanowiska prezentowanego w uchwale. 5.7. Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.