II SA/Wr 325/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi J.P. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla O. we W. oddala skargę. W dniu [...] r. Rada Miejska W., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla O. we W. podjęła uchwałę Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla O. we W. Pismem z dnia 29 lipca 2013 r. J. P. wezwał Radę Miejską W. do usunięcia naruszenia prawa powyższym aktem, które to wezwanie nie zostało uwzględnione uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. W tak kształtujących się okolicznościach pismem z dnia [...] r. J. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wyżej opisaną uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla O. we W. W uzasadnieniu skarżący podał, że w zaskarżonej uchwale teren oznaczony symbolem 5 KD przeznaczony został pod drogę niepubliczną, natomiast wrysowanie w planie drogi i opisanie, że jest to droga klasy dojazdowej sugeruje właścicielom tego terenu i potencjalnym nabywcom działek przyległych, że planuje się drogę publiczną. Zdaniem skarżącego przeznaczenie w miejscowym planie terenu pod drogę, która nie ma charakteru drogi publicznej pozostaje w sprzeczności z art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1999 Nr 15 poz. 139 ze zm.), jak też narusza interes prawny wszystkich właścicieli działek położonych na tym terenie lub w jego sąsiedztwie, gdyż według postanowień planu droga 5KD jest jedyną, poprzez którą ma się odbywać obsługa komunikacyjna i doprowadzenie infrastruktury do działek położonych na terenie MNRO i MN4. Jak dalej wskazał skarżący – korzystanie z przysługującego mu prawa własności do działki budowlanej [...] AM[...] obręb S. jest uzależnione od tego w jaki sposób będą zagospodarowane sąsiednie działki. Zatem w jego interesie prawnym jest, by planowane na sąsiednich działkach inwestycje były zgodne z prawem. Skarżący wyjaśnił również, że gdy w 2007 r. kupował sąsiadującą z terenem 5KD działkę nr [...]miał do wglądu tylko obowiązujący plan, a kiedy przystępował do projektowania i budowy domu otrzymał wypis i wyrys z tego planu. Ponieważ zgodnie z prawem w mpzp można było przeznaczać tereny pod drogi (wyłącznie) publiczne, miał prawo sądzić, że teren 5KD przeznaczony jest pod drogę publiczną. W związku z tym zaprojektował, usytuował i rozpoczął budowę (obecnie stan surowy otwarty) tak by było możliwe przyłączenie mediów i dojazd od strony planowanej drogi 5KD. Obecnie chciałby do budowanego domu doprowadzić wodę i gaz, ale to zgodnie z ustaleniami planu może zrobić tylko przez teren 5KD. Właściciele jednakże wydzielonych pod drogę 5KD działek nie chcą się na to zgodzić, gdyż uważają, że Gmina W. powinna im za te działki wypłacić odszkodowanie. Kiedy złożyli stosowne w tym przedmiocie wnioski, Gmina odmówiła wypłaty odszkodowań twierdząc, że teren 5KD nie jest przeznaczony pod drogę publiczną. Wobec powyższego skarżący wskazał, że istniejący stan narusza jego interes prawny, gdyż uniemożliwia zagospodarowanie działki zgodnie z jej przeznaczeniem tj. wybudowanie domu mieszkalnego z możliwością przyłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej i gazu. Ponadto, J.P. naruszenia swojego interesu upatruje również w braku możliwości prawidłowej wyceny nieruchomości, wywodząc, że inną wartość ma działka, która zgodnie z planem ma bezpośrednio przylegać do drogi publicznej z mediami, a inną działka, dla której dostęp ma się obywać poprzez prywatne tereny, na których koniecznym staje się ustanowienie odpowiednich służebności. Konkludując skarżący podał, że jeśli Gmina W. nie miała zamiaru na terenie 5KD realizować drogi publicznej, to nie miała prawa przeznaczać tego terenu na drogę i nanosić ją na rysunek planu. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o jej oddalenie wskazując, że w § 18 ust. 13 kwestionowanego planu ustalono ulicę klasy dojazdowej oznaczoną na rysunku planu symbolem 5KD. Postanowienie to nie zawiera określenia "ulica publiczna" w stosunku do wyznaczonego terenu 5KD, gdyż nie zachodziła potrzeba przeznaczenia w zaskarżonym planie terenów pod realizację ulic, placów i dróg publicznych. Dwie nowo wyznaczane drogi o charakterze sięgaczowym, oznaczone symbolami 3KD i 5KD, miały charakter, który obecnie przypisany jest drogom wewnętrznym, a nadanie im klasy, a co za tym idzie parametrów w zakresie szerokości jezdni, posiadania chodników, miejsc postojowych wynikało z tego, że ustalano dla terenów drogowych zasady ich zagospodarowania. Zgodnie z założeniami planu miejscowego ulice 3KD i 5KD stanowią dojazd ograniczony do obsługi komunikacyjnej nieruchomości prywatnych położonych wzdłuż nich. Nie obsługują żadnych obiektów publicznych i nadal mogą pozostać własnością osób prywatnych. Dalej organ wyjaśnił, że aby zaliczyć drogę do odpowiedniej kategorii dróg publicznych Skarb Państwa, województwo, powiat albo gmina muszą być właścicielem gruntu, przez który ta droga przebiega. W przypadku terenów oznaczonych symbolami 3KD i 5KD drogi te przebiegały w całości przez nieruchomości należące do właścicieli (osób prywatnych). Gmina posiadała uprawnienia, aby w celu przyszłego zagospodarowania terenów objętych sporządzanym planem miejscowym wyznaczyć obszary pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zapewnić nowo wydzielanym działkom obsługę komunikacyjną. Ulica 5KD została jako teren wyznaczona liniami rozgraniczającymi, nadano jej funkcję i ustalono dla niej zasady zagospodarowania. Tym samym zrealizowano zapis § 4 pkt 1 uchwały, wedle którego przedmiotem ustaleń planu jest przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach i różnych zasadach zagospodarowania. Nie podzielając twierdzeń skarżącego co do naruszenia zaskarżoną uchwałą jego interesu prawnego, organ wyjaśnił, że na działce nr[...], AM-[...], obręb S., której współwłaścicielem jest J.P., miejscowy plan wyznacza teren o symbolu MNRO. Na obszarze tym dopuszczona została zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o wiejskim stylu zamieszkiwania z uprawami ogrodniczymi. Plan miejscowy nie uniemożliwia zagospodarowania działki zgodnie z jej przeznaczeniem, w tym wybudowanie domu mieszkalnego, albowiem w oparciu o jego postanowienia wydano pozwolenie na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego i ta inwestycja jest w trakcie realizacji. Ponadto, organ zauważył, że ustalenia zaskarżanego planu nie nakazują wyłącznej obsługi działek na terenie MNRO od strony sięgacza o symbolu 5KD, jak też nie statuują obowiązku doprowadzenia mediów do obiektów na terenie MNRO jedynie w obrębie drogi 5KD. Budowa przyłączy nie jest uwarunkowana ani realizacją drogi 5KD ani zgodą sąsiadów, właścicieli działek wydzielonych pod planowaną drogę. Nie występuje zatem brak możliwości doprowadzenia sieci wodnokanalizacyjnej i gazowej do budynku na działce nr [...], AM-[...], obręb S. Sieci mogą być doprowadzone od strony ul. W. Ponadto organ wskazał, że w ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. O. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr[...], AM-[...], obręb S., w wyniku którego powstała m.in. działka nr[...], AM-[...] wskazano, że dostęp z drogi publicznej - ul. W. do tej działki odbywać się będzie przez działki nr [...] i[...], AM-[...] na zasadach ustalonych z właścicielami terenu, pod warunkiem ustanowienia odpowiednich służebności drogowych. Wreszcie organ wskazał, że wbrew twierdzeniu skarżącego, wrysowanie w planie drogi i opisanie, że jest to droga klasy dojazdowej nie może sugerować właścicielom tego terenu i potencjalnym nabywcom działek przyległych, że planuje się drogę publiczną. Nadmienił też, że sprawa ta, z inicjatywy B. K. – P. współwłaścicielki działki budowlanej nr [...] była już przedmiotem rozpatrzenia przez organy Gminy oraz pośrednio przez Sąd Administracyjny. Wielokrotnie też wyjaśniano przyczyny takich zapisów w zaskarżonym planie. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wskazał jednak również, że z treści zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że celem umożliwienia dostawy wody konieczne jest wybudowanie odcinka sieci wodociągowej w drodze określonej w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego jako 5KD, a wjazd na teren posesji, do czasu oddania do użytku drogi oznaczonej w mpzp jako 5KD, odbywać się będzie od strony ul. W. Ponadto, w wydanych w dniu[...]r. warunkach przyłączenia gazu zapisano, że projektowany gazociąg będzie przebiegał przez działki nr [...], [...], [...], [...], [...], a działki te to tereny planowanej drogi 5KD. Skarżący wyjaśnił też, że nie otrzymał decyzji podziałowej, gdyż działkę nabył dopiero w 2007 r., a w księdze wieczystej nie ma żadnej wzmianki o ustanowieniu jakichkolwiek służebności na jej rzecz. Skarżący dodał również, że postanowieniem nr [...] nałożono na niego obowiązek doprowadzenia projektu do zgodności z miejscowym planem m.in. w kwestii obsługi komunikacyjnej jedynie poprzez ulicę klasy dojazdowej 5KD. Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy wypisów z treści ksiąg wieczystych zawierających wpis ostrzeżenia o niezgodności treści wpisów z rzeczywistym stanem prawnym dotyczącym własności działek nr [...], [...] i [...], co też zdaniem J. P. podważa prawdziwość zawartych w odpowiedzi na skargę twierdzeń i wskazuje, że nieruchomości te stanowią własność Gminy W. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 5 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego wnosząc o uwzględnienie skargi jednocześnie sprecyzował jej żądanie oświadczając, że skarżący domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części § 18 pkt 13, w którym to Rada Miejska W. ustala istnienie ulicy dojazdowej, a pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanego aktu). W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla O. we W. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest, że skarga złożona została na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.), co też oznacza, że obowiązkiem Sądu było zbadanie czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne i czy podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Nie budzi wątpliwości to, że sprawa, w której zaskarżona uchwała została podjęta – uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zaliczana jest do spraw z zakresu administracji publicznej. Na podstawie przedstawionych Sądowi akt stwierdzić również można, że spełniony został warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W dalszej kolejności Sąd zobligowany był do rozważenia kwestii naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego strony skarżącej, która to wywodzi go z faktu nabycia w 2007 r. objętej zaskarżonym planem działki nr[...], AM – [...], obręb S., sąsiadującej z terenem oznaczonym w planie symbolem 5KD, który w § 18 pkt 13 kwestionowanej uchwały przeznaczony został pod ulicę klasy dojazdowej. Zdaniem skarżącego przyjęte kwestionowanym planem przeznaczenie terenu 5KD narusza jego interes prawny, gdyż uniemożliwia zagospodarowanie jego działki zgodnie z przeznaczeniem – tj. wybudowanie domu mieszkalnego z przyłączem wodno – kanalizacyjnym oraz gazowym. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Dla skuteczności skargi wniesionej na podstawie powyższego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały na sytuację skarżącego. W wyroku z dnia 3 września 2004 r. (sygn. akt OSK 476/04) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07). Zatem zadaniem Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostało naruszone zaskarżoną uchwałą w przedstawiony wyżej sposób. Istotne jest przy tym, że pojęcie "interes prawny" i "uprawnienie" - nie zostało normatywnie dookreślone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym czy w sprawie sądowoadministracyjnej rozumieć należy w ten sposób, że akt organu administracji musi dotyczyć interesu własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa. Skarga wniesiona bowiem w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. Oznacza to tyle, że do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu z zakresu administracji publicznej, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r, sygn. akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005, Nr 7-8, str. 69). Skoro zatem w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza to tyle, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że akt ten narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. A. Kisielewicz – "Skarga na akt organu gminy w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego", Samorząd Terytorialny z 2003r.,Nr 10). W niniejszej sprawie, skarżący obowiązany był zatem wykazać, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jego interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a jego własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. Tym samym od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżania rozstrzygnięć organów administracji, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej. W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego takiego naruszenia nie można się dopatrzyć w niniejszej sprawie. Strona skarżąca nie przedstawiła takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżona przez nią uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W tym kontekście wskazać przede wszystkim trzeba, że należąca do skarżącego działka nr [...] AM-[...], obręb S. oznaczona została w zaskarżonym planie symbolem MNRO i przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o wiejskim stylu zamieszkiwania z uprawami ogrodniczymi. Dla terenu tego jako przeznaczenie podstawowe ustalono zabudowę budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w układzie wolno stojącym. Tym samym w świetle postanowień kwestionowanego planu nie ma przeszkód, aby skarżący mógł korzystać z przysługującego mu prawa własności do działki nr [...]w tym zabudować ją planowanym domem jednorodzinnym, na którego realizację otrzymał pozwolenie i którego budowa jest w toku. Nie znajduje uzasadnienia w treści planu podnoszony przez skarżącego zarzut, że zgodnie z jego postanowieniami możliwość doprowadzenia do domu przyłączy wodno – kanalizacyjnych i gazu jest możliwe wyłącznie przez teren 5KD – tj. przez ulicę klasy dojazdowej, ulicę jednoprzestrzenną pieszo-jezdną o charakterze sięgaczowym typu alejowego z pętlą do zawracania i zielenią skwerową. Brak jest bowiem w planie zapisów nakładających na właściciela nieruchomości nr [...] taki obowiązek. Przyjęte w zaskarżonej uchwale zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej przewidują zaopatrzenie w wodę oraz gaz od strony ul. W. W kwestii natomiast odprowadzania i unieszkodliwiania ścieków sanitarnych przewidują budowę kanalizacji sanitarnej w liniach rozgraniczających istniejących i projektowanych ulic, ale do czasu jej realizacji dopuszczają stosowanie tymczasowych indywidualnych rozwiązań oczyszczania ścieków. Tym samym nie znajduje potwierdzenia zarzut skarżącego, że postanowienia zaskarżonego planu zawarte w § 18 pkt 13 uchwały naruszają jego interes prawny poprzez uniemożliwienie mu zagospodarowania należącej do niego działki zgodnie z jej przeznaczeniem – tj. wybudowanie domu mieszkalnego i doprowadzenie do niego przyłączy sieci wodno-kanalizacyjnej i gazu. Należy przy tym wskazać, że w niniejszym postępowaniu, którego istota sprowadza się do kontroli postanowień uchwały planistycznej w kontekście praw właściciela nieruchomości objętej jej regulacją, nie mogą zostać uwzględnione podnoszone przez skarżącego argumenty odwołujące się do zapisów zatwierdzonego projektu budowlanego. Treść decyzji o pozwoleniu na budowę pozostaje bowiem bez wpływu na ocenę kwestionowanej uchwały, gdyż to organy administracji architektoniczno – budowlanej, które są właściwe do wydania pozwoleń na budowę, muszą respektować obowiązujące w tej kwestii postanowienia planu miejscowego. Nie można także podzielić zarzutu skargi, iż przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 5KD pod drogę, która nie ma charakteru drogi publicznej stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Powyższa ustawa w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały nie tylko przewidywała możliwość przeznaczenie terenu pod ulice, ale wręcz w sytuacji gdy zachodziła taka potrzeba statuowała wymóg ustalenia w miejscowym planie linii rozgraniczających ulice (art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Definiowała także, że przez ulicę należy rozmieć drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której może być zlokalizowane torowisko tramwajowe (art. 4 pkt 3 cyt. ustawy). Nie sposób też zgodzić się ze skarżącym, że przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 5 KD pod ulice klasy dojazdowej narusza jego interes prawny, gdyż sugeruje właścicielom i potencjalnym nabywcom zamiar realizacji drogi publicznej czy też uniemożliwia prawidłową wyceną działki. Okoliczność ta stanowi bowiem wyłączne przekonanie skarżącego i ewentualnie może być rozpatrywane w aspekcie naruszenia interesu faktycznego, ale nie prawnego. Aby bowiem można było mówić o naruszeniu interesu prawnego aktem planistycznym konieczne jest, by kwestionowane ustalenie w sposób bezpośredni i realny, nie potencjalny było wymierzone w dobra prawne skarżącego, a zatem wyzuwało go z przysługujących uprawnień lub ograniczało w sposobach czynienia z niego użytku. Tymczasem przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 5 KD pod ulicę klasy dojazdowej, niebędącej drogą publiczną, ani nie pozbawia, ani nie ogranicza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego do władania nieruchomością sąsiednią tj. działką nr[...]. Konkludując, skoro w skardze nie wykazano, że zaskarżony akt organu jednostki samorządu terytorialnego narusza konkretny, aktualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu, który wniósł skargę, należało ją oddalić. Przyjęcie takiej oceny przez Sąd powodowało brak możliwości dokonywania kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem. Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.