II SA/Wr 396/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 15 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościoła I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej zwany organem II instancji, organem odwoławczym lub w skrócie DWINB) zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 15 listopada 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej zwanego organem I instancji lub w skrócie PINB) nr [...] z dnia 24 lipca 2013 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A. SA wewnątrz wieży kościoła p.w. Św. K. przy ul. S. [...] we W.. Powyższe decyzje organów nadzoru budowlanego zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: PINB w dniu 25 maja 2010 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościoła przy ul. S. [...] we W.. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r. organ I instancji postanowił o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie A. w R. (dalej zwane Stowarzyszeniem. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w tym oględzin obiektu budowlanego, decyzją z dnia 16 listopada 2010 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., obecnie t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako prawo budowlane lub w skrócie u.p.b.), PINB nakazał A. SA – jako inwestorowi - rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży ww. kościoła, poprzez demontaż anten sektorowych, radioliniowych, konstrukcji służącej do montażu anten i odblokowywania urządzeń, okablowania i zasilania oraz zamontowanej na elewacji wieży kościoła skrzynki pomiarowej i podziału. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że oględziny nieruchomości potwierdziły, że w wieży kościoła do istniejącej konstrukcji więźby dachowej niższego poziomu wieży - będącego dzwonnicą (z dzwonem) – przy każdym oknie zamontowano konstrukcje stalowe wraz z zamocowanymi do nich czteroma antenami sektorowymi. Na wyższym poziomie wieży zamontowano dwie konstrukcje stalowe wraz z jedną anteną radioliniową. Zamontowano również okablowanie, panel przyłączenia zasilania i skrzynkę technologiczną. Na ścianie kościoła umieszczono skrzynkę oznaczoną napisami "pomiar A." i "szafa podziału wzl". W ocenie organu pierwszej instancji wykonane roboty budowlane należy kwalifikować jako przebudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7a u.p.b.), dla której zgodnie z art. 28 u.p.b. wymagane było pozwolenie na budowę. Organ ustalił, że inwestor przedmiotowych robót nie wystąpił do organu administracji architektoniczno-budowlanej o wydanie pozwolenia na wykonanie tych robót, nie zgłosił również właściwemu organowi zamiaru ich wykonania. Nadto z pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 29 października 2008 r. (przedmiotowy kościół znajduje się obszarze "[...]" który wpisany jest do rejestru zabytków decyzją z 2004 r.). na prowadzenie robót w zakresie stacji telefonii komórkowej wewnątrz i na zewnątrz wieży kościoła wynika, że inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Zdaniem PINB przy braku pozwolenia na budowę na wykonanie przedmiotowych robót zasadne było prowadzenie postępowania naprawczego na podstawie art. 51 u.p.b., przy czym nie ma możliwości zastosowania w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., gdyż wieża kościoła została zaprojektowana jako dzwonnica, a zamontowanie w niej konstrukcji stalowych do montażu anten uniemożliwia dokonanie czynności konserwacyjnych. W szczególności roboty te naruszają przepis art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.b., ponieważ środek przestrzeni wieży zajmuje dzwon, a konstrukcja pod montaż anten zajmuje przestrzeń po obwodzie wieży, na skutek czego brak jest możliwości przemieszczenia się po pierwszym poziomie wieży, a także komunikacji na jej drugi poziom. Nie można też ustalić zgodności wykonanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wreszcie – pomimo wezwań - inwestor nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego prawidłowość wykonanych robót budowlanych. W tych okolicznościach organ stwierdził, że doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem przedmiotowych robót możliwie jest tylko poprzez nakazanie ich rozbiórki. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor zarzucił naruszenie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 29 ust. 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.b. oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez nie poinformowanie spółki o dopuszczeniu na prawach strony do postępowania organizacji społecznej. DWINB decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji uzasadniając, że jest ona nieprawidłowa, gdyż wadliwie zakwalifikowano wykonane roboty budowlane jako przebudowę wieży. Ich wykonanie nie wiąże się z ingerencja w obiekt, która miałaby wpływ na jej parametry użytkowe i techniczne. Pomieszczenie w którym zostały one wykonane pełni dotychczasową funkcję i posiada dotychczasowe parametry. Organ II instancji przyjął, że sprawa dotyczy instalacji urządzenia technicznego jakim jest stacja bazowa. Ze względu na fakt, że roboty budowlane wykonane zostały w pomieszczeniu znajdującym się u szczytu wieży kościelnej nieprzeznaczonym na pobyt ludzi, nie ma podstaw aby traktować je inaczej jak montaż urządzeń na obiekcie budowlanym. Prowadząc postępowanie organ I instancji powinien był ustalić, czy tego typu prace wymagały uprzedniej akceptacji organu administracji architektoniczno – budowlanej w formie decyzji o pozwoleniu na budowę a konkretnie, czy mamy w sprawie do czynienia z przypadkiem o którym mowa w art. 29 ust. 3 u.p.b. czyli, czy przedmiotem postępowania jest przedsięwzięcie zaliczane do znacząca oddziałującego na środowisko lub mogącego znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru, lub nie wynika z tej ochrony, w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że nawet gdyby ustalono, że w sprawie faktycznie wystąpiła samowola budowlana, to nakaz rozbiórki należałoby uznać za przedwczesny. Organ wywiódł, że podstawą do orzeczenia nakazu rozbiórki na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 u.p.b., jest naruszenie w wyniku wykonanych robót konkretnego przepisu techniczno-budowlanego. W niniejszej sprawie organ I instancji takiego przepisu nie wskazał, natomiast powołał się na niepotwierdzone w materiale dowodowym (brak w tym względzie odpowiednich odniesień w protokole z oględzin) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.b., które zdaniem organu polega na uniemożliwieniu przeprowadzenia czynności konserwatorskich w części wieży kościelnej. Organ odwoławczy wytknął również organowi I instancji, że akta nie zawierają dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do poprawnego ustalenia kręgu stron postępowania. Akta zawierają jedynie notatkę służbową z dnia 18 maja 2010 r., z której wynika, że strony postępowania ustalono w oparciu o dane uzyskane z Biura Katastru Urzędu Miejskiego. Brak jest natomiast dokumentów zawierających te dane, przez co nie wiadomo jakie to informacje stanowiły dla organu podstawę dla ustalenia kręgu stron postępowania. Od przedmiotowej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosło Stowarzyszenie A. oraz M. M. Wojewódzki Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 195/11, oddalił skargę przychylając się do stanowiska organu odwoławczego, że stan faktyczny sprawy oraz zgromadzony w sprawie materiał dowody nie pozwalał na podjęcie orzeczenia merytorycznego rozstrzygającego o istocie sprawy, gdyż organ I instancji nie wyjaśnił i nie ocenił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, przy jednoczesnym znacznym zakresie koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. WSA nie podzielił natomiast przedstawionej przez organ odwoławczy oceny prawnej dotyczącej charakteru wykonanych robót budowlanych i wymaganej w takim przypadku procedury opisanej prawie budowlanym. Sąd administracyjny przyjął, że sporne roboty budowane wykonane być mogły dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrażając powyższe przekonanie odwołano się do przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez organ I instancji decyzji, który stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowanych (przed dniem 15 lipca 2010 r. dotyczył instalowania urządzeń na obiektach budowlanych). Podkreślono, że powyższe przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. Nie spełnienie choćby jednej z nich uniemożliwia zastosowanie omawianego wyjątku. WSA we Wrocławiu zwrócił wobec tego uwagę, że w kontrolowanej sprawie nie jest kwestionowane, że przedmiotowe roboty budowlane nie zostały wykonane na obiekcie budowlanym lecz wewnątrz obiektu budowlanego. Literalne brzmienie ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, że objęte nim zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym, a nie w obiekcie budowanym. A contrario, sąd administracyjny przyjął, że instalowanie urządzeń wewnątrz obiektu budowlanego nie jest objęte przedmiotowym zwolnieniem i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do kwestii mających znaleźć zastosowanie przepisów prawa budowlanego w zakresie legalizacji spornego obiektu budowlanego, WSA we Wrocławiu podkreślił, że nie podzielając oceny prawnej przedstawionej przez organ II instancji Sąd miał na uwadze, że ocena ta i sugestie co dalszego toku postępowania wyrażone przez organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej nie wiążą organu I instancji, który samodzielnie prowadzi postępowanie od początku i samodzielnie podejmuje decyzję co do stosowanych środków dowodowych, czynnościach prawnych, jak też o sposobie oceny i rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że na obecnym etapie postępowania nie było możliwym orzeczenie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. obowiązku nakazania rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż decyzja organu I instancji podjęta została z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. bez dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W przekonaniu składu orzekającego, wydanie decyzji kończącej postępowanie naprawcze powinno poprzedzić wnikliwe przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, sama zaś decyzja – aby uniknąć zarzutu dowolności - wskazywać winna kryteria oceny, na podstawie których organ dokonał rozstrzygnięcia. Organ winien zwłaszcza ocenić, czy w sprawie istnieją przesłanki zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. W tym zakresie konieczne jest wskazanie, czy wykonane roboty są zgodne z przepisami prawa, w tym również przepisami określającymi warunki techniczne. Ponadto za trafne potraktowane zostały zarzuty organu odwoławczego wskazujące, że z akt sprawy nie wynika w jaki sposób został ustalony krąg stron postępowania. Brak w nich jakichkolwiek dowodów pozwalających jednoznacznie określić podmioty którym przysługuje uprawnienie strony. Po zwrocie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji w dniu 4 listopada 2011 r. PINB przeprowadził oględziny w wieży kościoła przy ulicy S. [...] we W. z udziałem przedstawicieli inwestora oraz stron postępowania. W ich trakcie potwierdził ustalenia poczynione podczas oględzin w dniu 24 czerwca 2010 r. oraz ustalił, że inwestor na istniejącej konstrukcji wsporczej zamontowanej wewnątrz wieży o wymiarach 2,32 x 2,4 m zamontował dodatkowe anteny sektorowe, tak, że w świetle każdego z ośmiu okien zamontowane są anteny (podczas wcześniejszych oględzin zamontowano 4 anteny). Ustalono ponadto, że na powyższej przestrzeni - na konstrukcji stalowej z ceowników, kątowników i dwuteowników zamontowane są trzy dzwony, tj. dwa jeden nad drugim oraz jeden bezpośrednio przy wyłazie na poziom w którym zamontowano anteny sektorowe (dzwon zamontowany jest na wysokości 0,5 m od poziomu podłogi). Brak jest możliwości przemieszczenia się na wyższy poziom wieży w której zamontowano konstrukcję wsporczą i antenę radioliniową ponieważ pod dzwonem istnieje przestrzeń 0,5 m, a dzwon zamontowany jest na wysokości 1,54 m. Ustalono nadto, że od wysokości najwyższego poziomu wieży w której zamontowano konstrukcję pod anteny i antenę radioliniową, a także z poziomu wieży w której zamontowano konstrukcję pod osiem anten sektorowych poprowadzono okablowanie do skrzynek technologicznych zamontowanych w korytarzu klatki schodowej wieży. Okablowanie poprowadzono po ścianie - na zewnątrz wieży. Szerokość schodów wieży wynosi 0,6 m. Na zewnątrz wieży - na ścianie zamontowane są dwie skrzynki: pierwsza pomiar A., druga - szafka podziału WLZ. Następnie pismem z dnia 26 marca 2012 r. B. Ł. (zwany dalej strona lub skarżącym), za pośrednictwem swojego pełnomocnika, przedłożył PINB zawiadomienie o wykonaniu na zewnątrz wieży kościoła montażu czterech dodatkowych anten oraz wykonanych robotach wewnątrz wieży. Po otrzymaniu powyższego zawiadomienia PINB wystąpił z wnioskiem do Miejskiego Konserwatora Zabytków o przekazanie informacji dotyczącej montażu w/w anten, a także zawiadomił strony postępowania o zamiarze przeprowadzenia oględzin. Miejski Konserwator Zabytków pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. poinformował o wydaniu dla B. Sp. z o.o. decyzji zezwalającej na montaż czterech anten sektorowych na wieży kościoła oraz anten radioliniowych wewnątrz za żaluzjami - przy ul. S. [...] we W.. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 24 maja 2012 r. PINB ustalił, że dokonano montażu na elewacji wieży kościoła anten sektorowych (na wysokości okien z zamontowanymi żaluzjami), dodatkowych anten radioliniowych wewnątrz wieży kościoła na wysokości zamontowanych anten sektorowych, a także zamontowano skrzynki technologiczne i okablowanie. Obecny podczas oględzin przedstawiciel A. – P. A. oświadczył w protokole, że A. SA jest inwestorem robót opisanych w protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu 4 listopada 2011 r., i że nie posiada on wiedzy na temat montażu dodatkowych anten opisanych w protokole z dnia 24 maja 2012 r. Następnie PINB postanowieniem z dnia 19 lipca 2012 r., nr [...] wezwał Parafię Rzymskokatolicką (właściciela obiektu kościoła przy ul. S. [...]) do przedłożenia protokołów z okresowej kontroli obiektu - przeprowadzanej na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.b. W dniu 10 września 2012 r. przedłożono protokół z okresowej kontroli przedmiotowego obiektu, przeprowadzonej na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.b., zaś w dniu 10 października 2012 r. do PINB wpłynął protokół z badania wewnętrznej instalacji elektrycznej i piorunochronnej obiektu kościoła. PINB zwrócił się również do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego UM W. o przekazanie mapy w skali 1:500 terenu nieruchomości przy ul. S. [...] oraz terenu przyległego do tej nieruchomości. Zwrócono się również do Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. o wypożyczenie akt sprawy dotyczącej zgłoszenia przez inwestora robót - A. SA stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek Wydział Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. przesłał pisemną informację z której wynika, że w/w inwestor dwukrotnie zgłaszał wykonanie instalacji wytwarzającej pole elektromagnetyczne, lecz w związku z nieuzupełnieniem braków wniosku zgłoszenia pozostawiono bez rozpatrzenia. W udzielonej przez Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. odpowiedzi przesłana została natomiast dokumentacja dotycząca sprawy w ramach, której odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej z projektowym kontenerem usytuowanym poza bryłą kościoła - ze względu na brak pozytywnego stanowiska konserwatorskiego (decyzja Prezydenta W. z dnia 15 listopada 2005 r., nr [...]). Po przeprowadzeniu opisanych czynności PINB decyzją Nr 1747 z dnia 24 lipca 2013 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej A. SA wewnątrz wieży kościoła p.w. Św. K. przy ul. S. [...] we W. przyjmując, że pomimo wykonania przez inwestora robót w warunkach samowoli, to jednak wykonane one zostały poprawnie pod względem techniczno-budowlanym. Wymieniona decyzja została zaskarżona w drodze odwołań przez Stowarzyszenie oraz skarżącego. Organ II instancji po rozpoznaniu tych odwołań decyzją Nr [...] z dnia 15 listopada 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji DWINB, po przytoczeniu stosownej regulacji prawa budowlanego, stwierdził, że wykonanie przez inwestora robót budowlanych w warunkach wymienionych w art. 50 ust. 1 u.p.b. nie jest samo w sobie przesłanką do wydania decyzji nakazowej, o której mowa w art. 51 ust. 1 u.p.b. Warunkiem wydania takiej decyzji jest stwierdzenie, że wykonane roboty naruszają przepisy. W przeciwnym razie nie istnieje potrzeba wydawania w sprawie decyzji merytorycznej, wskutek czego postępowanie winno zostać umorzone w trybie art. 105 § 1 k.p.a. W tym kontekście wskazano, że wbrew przekonaniu skarżącego w badanym przypadku ww. ingerencja powinna się sprowadzać do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 50- 51 u.p.b., a nie w ramach regulacji art. 48 tej ustawy. Przedmiotowa inwestycja nie polegała bowiem na budowie obiektu budowlanego, o której mowa w art. 48 u.p.b., lecz montażu urządzeń technicznych w istniejącym budynku, czyli robót innych niż budowa do których odnosi się regulacja art. 50-51 u.p.b. Według organu odwoławczego słuszności zastosowania ww. trybu do badanej sprawy w żaden sposób nie zakwestionował WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 195/11, w którym wskazał, że przedmiotowe roboty budowlane poprzedzone być powinny uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji stwierdził, że w rozstrzyganym przypadku, nie ma podstaw aby w stosunku do efektu opisanych wyżej robót budowlanych wydać decyzję mającą podstawę w art. 51 u.p.b. Wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie stwierdził, że przy realizacji spornej stacji bazowej miało dojść do naruszeń przepisów techniczno-budowanych. Uzasadniając brak jakichkolwiek nieprawidłowości związanych z wykonaniem i funkcjonowaniem spornych urządzeń organ odwoławczy powołał się na przedłożony do akt sprawy protokołu z okresowej kontroli przedmiotowego kościoła przeprowadzonej na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Ponadto wskazał, że żadnych nieprawidłowości i uzasadnionych wątpliwości co do jakości wykonanych robót nie wykazały również przeprowadzone kilkukrotnie oględziny. Według organu II instancji również trudności przy ewentualnym remoncie kościoła wynikające z wykonania przedmiotowych robót, nie mogą być uznane za uzasadnione nieprawidłowości, ponieważ - mając na względzie technologię wykonanych robót – nic nie stoi na przeszkodzie, aby przed przeprowadzeniem remontu dokonać demontażu całości lub części przedmiotowej stacji. Powołując się na przedłożoną do akt sprawy przez inwestora "Kwalifikację przedsięwzięcia NR: [...]" organ II instancji przyjął, że nie znajdują się w zasięgu negatywnego oddziaływania przedmiotowej stacji obszary dostępne dla ludności. Wyrażając powyższe stanowisko organ odwoławczy zwrócił uwagę na brak przedłożenia przez odwołujących żadnych wiarygodnych dowodów wskazujących, że przedmiotowa stacja bazowa nie może funkcjonować w miejscu jej montażu ze względu na stwarzane zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego, mienia lub środowiska, które podważałyby przyjęte na podstawie zgromadzonych dowodów ustalenia. Ponadto zauważył, że właściwym organem w sprawie naruszenia przepisów ochrony środowiska, są organy inspekcji ochrony środowiska. Organy nadzoru budowlanego oceniając zasadność zastosowania przepisu art. 51 u.p.b. winny badać, czy wykonana inwestycja narusza przepisy prawa budowlanego, do których kontroli przestrzegania organy te zostały przez ustawodawcę powołane. Za niezasługujące na uwzględnienie potraktowane zostały również podnoszone przez odwołujące się Stowarzyszenie argumenty dotyczące kwalifikowania przedmiotowych robót. W tym zakresie organ odwoławczy zauważył, że odwołanie oparto na nieobowiązującym akcie prawnym. Powołane w odwołaniu rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. zostało bowiem zastąpione Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213 poz. 1397 ze zm.). Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że moc promieniowania poszczególnych anten w badanym przypadku nie przekracza wskaźników wynikających z § 2 ust. 1 pkt 7 obowiązującego rozporządzenia. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących kwestii ustalonego kręgu stron postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, że nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych nieprawidłowości. Udział w postępowaniu zapewniono wszystkim osobom mającym w nim interes prawny i mogących w nim być obarczonych obowiązkiem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję skarżący zarzucił organowi II instancji : 1) naruszenie przepisów prawa materialnego mającymi wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 48 ust. 1-5 u.p.b., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy samowola budowlana polegała na budowie budowli, a to telekomunikacyjnego obiektu budowlanego; - art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w postępowaniu naprawczym prowadzonym trybie art. 50-51 u.p.b. organ nadzoru budowlanego bada tylko, czy roboty budowlane są wykonane zgodne z przepisami techniczno- budowlanymi, podczas gdy chodzi o zgodność z wszystkimi przepisami prawa administracyjnego. 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: -art. 105 § 1 k.p.a. w związku z bezpodstawnym jego zastosowaniem, to jest umorzeniem postępowania, pomimo braku ku temu przesłanek; -art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie, co skutkowało dokonaniem błędnej oceny prawnej w sprawie.; -art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a. poprzez błędne określenie kręgu stron postępowania, wskutek czego organ nie dopuścił wszystkich uprawnionych podmiotów do udziału w niniejszym postępowaniu, co też stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; -art. 7, art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności zaś niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszono zasadę wnikliwego wyjaśnienia sprawy, a ponadto poprzez załatwienie sprawy w sposób niemający na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Formułując powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie decyzji DWINB z dnia 15 listopada 2013 r. oraz o uchylenie decyzji PINB z dnia 24 lipca 2013 r., a ponadto wystąpił o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że podstawową kwestią w sprawie było prawidłowe zakwalifikowanie ujawnionych robót budowlanych wykonanych w warunkach samowoli budowlanej pod kątem określenia ich zakresu oraz rodzaju (tzw. typologii). Według oceny prawnej organów nadzoru budowlanego wykonane roboty budowlane należało zaliczyć do kategorii robót polegających na montażu urządzeń technicznych w istniejącym budynku. W tym miejscu autor skargi podkreślił, że organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły w wydanych decyzjach co rozumieją przez pojęcie "montażu" oraz "urządzeń technicznych", a także nie odniosły tych pojęć do ustalonego stanu faktycznego sprawy, które wskazuje jednak, iż zakres wykonanych robót budowlanych wykracza poza wypracowane w judykaturze oraz literaturze przedmiotu znaczenie wymienionych wyżej pojęć. Dalej skarżący zauważył, że stojące stacje bazowe (do których odnosi się zaskarżona decyzja) mimo tego, że składają się z szeregu urządzeń (w skład których wchodzą np. baterie, grzejnik, wentylator awaryjny, centralka alarmowa, urządzenia wentylacji, urządzenie radiowe obsługujące ruch generowany przez użytkowników, anteny, maszty), to jednak złożone są także z metalowych szaf telekomunikacyjnych typu outdoor, które to do kategorii urządzeń nie sposób już zaliczyć. W świetle bowiem § 3 pkt 2) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U.2005 Nr 219. poz. 1864), kontenery telekomunikacyjne są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi. Zwrócił przy tym uwagę, że w Prawie budowlanym za obiekty kontenerowe uważa się metalowe obiekty kubaturowe występujące najczęściej w formie skrzyń lub szaf. Toteż kontenerami telekomunikacyjnymi będą kubaturowe obiekty metalowe wchodzące w skład infrastruktury telekomunikacyjnej, do których niewątpliwie można zaliczyć także opisane wyżej szafy telekomunikacyjne służące ochronie przed czynnikami zewnętrznymi i nieuprawnionym dostępem osób trzecich do znajdujących się w ich wnętrzu urządzeń zasilających i sterujących określoną stacją bazową (tzw. siłownią telekomunikacyjną). W ocenie pełnomocnika skarżącego powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że w przypadku sytuowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej mamy do czynienia z lokalizacją telekomunikacyjnych obiektów budowlanych. W tym stanie rzeczy odrzucając stanowisko DWINB dotyczące kwalifikacji prawnej takiego rodzaju obiektu budowlanego, autor skargi powołując orzecznictwo sądowo-administracyjne wskazał, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z budową budowli teletechnicznej nie zwolnioną z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc przypadkiem robót budowlanych, których ewentualna legalizacja winna zostać przeprowadzona w trybie art. 48 u.p.b. Wyrażając takie stanowisko skarżący jednocześnie wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniem DWINB, iż okolicznością niejako usprawiedliwiającą prowadzenie niniejszego postępowania na podstawie art. 50-51 u.p.b. było niezakwestionowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt: II SA/Wr 195/11, słuszności zastosowania w/w przepisów. W ocenie skarżącego, taka interpretacja przedmiotowego wyroku jest nieuprawniona, ponieważ Sąd skoncentrował się na kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., dlatego też nie wypowiadał się na temat słuszności zastosowanego trybu, jako że byłoby to przedwczesnym zabiegiem, skoro stan faktyczny sprawy oraz zgromadzony w sprawie materiał dowody nie pozwalały na podjęcie przez organy orzeczenia merytorycznego - rozstrzygającego o istocie sprawy. Niezależnie od powyższego według skarżącego błędny jest również pogląd DWINB, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50-51 u.p.b. organ nadzoru budowlanego bada tylko wykonanie robót budowlanych pod względem ich zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym zakresie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że celem postępowania prowadzonego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi, czy też Polskimi normami. W konsekwencji powyższego organu nadzoru budowlanego stwierdzając o zgodności z prawem analizowanej samowoli budowlanej pominęły tak istotne przepisy prawa administracyjnego jak regulujące kwestie zagospodarowania przestrzennego, czy też ochrony środowiska. W ocenie autora skargi błędnym było również wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, którą to decyzją nie może legalizować robót budowlanych, w sytuacji ustalenia, że takie roboty choć wykonane zostały bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia – to zostały zrealizowane w sposób, który nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. W przekonaniu skarżącego, taki sposób zakończenia postępowania nie może zyskać akceptacji w świetle obowiązujących przepisów prawa i powołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego organ I instancji błędnie określił krąg stron postępowania, czego organ odwoławczy nie zweryfikował krótko kwitując, iż powyższego naruszenia się nie dopatrzył. Ponadto organy nadzoru budowlanego przyjmując błędną wykładnię art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego z zakresu zbadania stanu faktycznego sprawy pod kątem jego zgodności z m.in. prawem ochrony środowiska oraz prawem zagospodarowania przestrzennego, co w pełni uzasadnia twierdzenie naruszeniu przez DWINB art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w skardze. W piśmie procesowym z dnia 25 marca 2014 r. Stowarzyszenie zarzuciło, iż obie decyzje dotknięte są wadą rażącego naruszenia prawa, a także podniosło, iż niniejsza sprawa winna być zawieszona z uwagi na złożenie przez Stowarzyszenie wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) wskazując w uzasadnieniu, że przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowalnego (dalej jako GINB) toczy się postępowanie z wniosku Stowarzyszenia, wszczęte przed wniesieniem skargi do tut. Sądu, dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji DWINB z dnia 15 listopada 2013 r., nr [...]. Pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Stowarzyszenie wniosło o podjęcie niniejszego postępowania, gdyż decyzją z dnia 18 kwietnia 2014 r. znak: [...] GINB utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 18 marca 2014 r., znak: [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji DWINB. Powyższe informacje znalazły potwierdzenie w piśmie GINB z dnia 4 czerwca 2014 r. Jednocześnie organ poinformował, że pismem z 13 maja 2014 r. zawiadomiono strony o wszczęciu na wniosek Stowarzyszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji GINB z dnia 18 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, z uwagi na wydanie przez GINB w dniu 18 kwietnia 2014 r. ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji DWINB z dnia 15 listopada 2013 r., postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Po podjęciu postępowania Stowarzyszenie złożyło do akt pismo z dnia 17 lipca 2014 r., w którym dodatkowo powołało się na wyroki NSA z dnia 27 maja 2014r., sygn. akt II OSK 3194/12 oraz z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2635/12, odnoszące się do konieczności poczynienia przez organy samodzielnych ustaleń dotyczących kwalifikacji prawnych inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 u.p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c u.p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Ponadto badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i lit. c) u.p.p.s.a.). Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 - 461). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Nadto zważywszy na dokonaną wykładnię prawa zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 195/11, zastosowanie w sprawie znajdzie również zasada wyrażona w art. 153 u.p.p.s.a., że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, w pierwszej kolejności stwierdził, iż w badanej sprawie nie zachodzą przesłanki przemawiające za stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. W dalszej kolejności podnieść należało, że legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz również z przepisami postępowania administracyjnego, bowiem naruszenia w zakresie procedury w istotny sposób rzutują na prawidłowość zastosowania norm prawa materialnego. Sąd zobligowany więc do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa procesowego uznał, iż organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów normujących zebranie i przeanalizowanie materiału dowodowego w kontekście dokonanej we wcześniejszym wyroku tut. Sądu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postepowania. Przypomnieć w tym miejscu można, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję PINB umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wykonania wewnątrz wieży kościoła stacji bazowej telefonii komórkowej. Podstawą prawną umorzenia postępowania przez organ I instancji był art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym reprezentowany jest jednolity pogląd, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy brak jest któregoś elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W sytuacji takiej brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy lub brak jest podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego. Na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Aby organy mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne to obowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięcie tej zasady przewiduje art. 77 § 1 k.p.a. nakładający na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to niewątpliwie, iż organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jako warunku koniecznego do przekonującego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu przedwcześnie doszło do umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego, u podstaw którego legła wadliwość kategorycznego przyjęcia, iż wykonanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie polegało na budowie obiektu budowlanego, o której mowa w art. 48 u.p.b., lecz montażu urządzeń technicznych w istniejącym budynku, czyli robót innych niż budowa do których odnosi się regulacja art. 50-51 u.p.b. W rozstrzyganym przypadku organy nadzoru budowlanego stwierdziły, iż "pomimo wykonania przez inwestora robót w warunkach samowoli, to jednak wykonane one zostały poprawnie pod względem techniczno-budowlanym", co w ich przekonaniu świadczyło o braku podstaw aby w stosunku do efektu robót budowlanych, wydać decyzję mającą podstawę w art. 51 u.p.b. Rozpoczynając rozważania celowym byłoby przypomnienie dwóch kwestii pozostających z sobą w ścisłym związku. Mianowicie- pierwszej dotyczącej stanowiska tut. Sądu zawartego wyroku z dnia 2 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Wr 195/11, oraz drugiej odnoszącej się do charakteru zamierzenia budowlanego, które było przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego pod kątem legalności w dacie jego wykonania. Przyjdzie zatem zauważyć, że wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyraził stanowisko, że instalowanie urządzeń wewnątrz obiektu budowlanego nie jest objęte zwolnieniem opisanym w art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przyznać należy również rację skarżącemu, który zasadnie zwrócił uwagę na brak wiążącego i stanowczego odniesienia się w opisanym wyroku do kwestii zasadności zastosowania w sprawie trybu postępowania o którym mowa w art. 50 -51 u.p.b. Poczynione w tym zakresie uwagi Sądu miały bowiem charakter ogólny i wobec popełnionych przez PINB uchybień proceduralnych, które zostały wskazane przez organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej, miały one charakter drugoplanowy. Wobec powyższego, uznając za przesądzoną, w myśl art. 153 u.p.p.s.a., podstawową dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię czy realizacja spornej stacji bazowej telefonii komórkowej w wewnątrz wieży kościoła mogła być przeprowadzona na podstawie zgłoszenia inwestora czy też koniecznym było uzyskania pozwolenia na budowę, można jedynie uzupełniająco, dla potwierdzenia powyższej oceny, odwołać się do obowiązujących w okresie poprzedzającym dokonane przez inwestora prace budowlane, tj. przed czerwcem 2010 r., przepisy prawne. Stosownie do art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b. obiektem budowlanym jest budowa stanowiąca całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W przepisie tym przykładowo wymieniono m.in. wolno stojące maszty antenowe. Nie ulega wątpliwości, że dokonane wyliczenie budowli ma charakter jedynie przykładowy, gdyż - na co zasadnie zwraca uwagę autor skargi - w myśl § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) przez "telekomunikacyjne obiekty budowlane" należy rozumieć linie kablowe podziemne, nadziemne, kanalizację kablową, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe. Stosownie natomiast do definicji urządzenia budowlanego zawartej w art. 3 pkt 9 u.p.b. należy przez nie rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jak słusznie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1480/12, z powyższej definicji wynika, iż charakterystyczną cechą urządzenia budowlanego jest jego funkcjonalny związek z obiektem budowlanym. Urządzenia techniczne niezwiązane funkcjonalnie z obiektem budowlanym, a służące innym celom, nie mogą być uznane za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b. Stanowią one wówczas odrębne obiekty budowlane. Stąd w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 r. o sygn. akt II OSK 1458/07) wypracowano pogląd, że o urządzeniu można mówić wówczas gdy istnieje już pewien nośnik w postaci obiektu lub budowli, z którym dane urządzenie pozostaje w funkcjonalnym związku i na którym ma być zainstalowane (tak też WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 756/13). Przyjmując zatem, że stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana wewnątrz wieży jest "obca" w stosunku do budynku kościoła, gdyż nie jest związana z jego funkcjonowaniem i przez to taka inwestycja wymagała pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 u.p.b., to przyjdzie skonstatować, iż w konsekwencji samowola budowlana polegająca na budowie takiej stacji bazowej bez pozwolenia na budowę może być legalizowana w oparciu o art. 48 i art. 49 u.p.b. a nie tak jak przyjęły to orzekające organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 50-51 u.p.b. (podobnie NSA w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 616/12). W świetle powyższego PINB rozpoznając ponownie sprawę i kierując się oceną prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu rozważy konsekwencje prawne jakie pociągało zrealizowanie spornej stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościelnej bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz zastosuje właściwy tryb postępowania, który powinien być wdrożony w odniesieniu do takiego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności wnikliwego określenia kręgu stron takiego postępowania. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 u.p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji uzasadnia art. 152 u.p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 u.p.p.s.a.