III SA/Po 1813/13

Dnia 8 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Błaszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 września 2013 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Decyzją z dnia 20 czerwca 2013 r. (omyłkowo opisaną przez organ jako decyzja z dnia 20 czerwca 2012 r.), nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Poznaniu na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) nałożył na Spółkę A karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2013 r. w Poznaniu przy ul. [...] na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował P. F. W trakcie kontroli drogowej ustalono, że wykonywany był przewóz drogowy z miejscowości B. do G. przez firmę A. W trakcie oględzin ładowni ustalono, że przewożony był ładunek podzielny – artykuły spożywcze. Przesłuchany w charakterze świadka P. F. zeznał, że nie jest zatrudniony w przedsiębiorstwie wykonującym przewóz drogowy, lecz w firmie B. Podał, że otrzymał polecenie od swojego szefa – J. S., by podczas przewozów drogowych posługiwać się dokumentami poświadczającymi zatrudnienie go w firmie A. Strona w piśmie złożonym dnia 22 maja 2013 r. oświadczyła, że kierowca P. F. nie został wyposażony w odpowiednie dokumenty dotyczące licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Wyjaśniła, że mając w perspektywie upadek firmy, przyjęła zlecenie transportowe od klienta, jednocześnie rozpoczynając procedury formalne zmierzające do uzyskania wymaganych prawem pozwoleń. Organ uzyskał też informację z Urzędu Miasta Poznania z dnia 21 maja 2013 r. oraz informację Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia 20 maja 2013 r., z których wynika, że na dzień kontroli przedsiębiorstwo A nie posiadało licencji na transport drogowy rzeczy. Jednocześnie organ stwierdził, że Strona nie spełniła wymogów przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ nie był on wykonywany przez jej pracownika, a ponadto wyjaśnienia Strony wskazują na jego zarobkowy charakter. W związku z powyższym organ stwierdził naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i na podstawie art. 92 a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz załącznika nr 3 lp. 1.1 do ww. ustawy wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając: - naruszenie art. 92 a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym polegające na wymierzeniu przedsiębiorstwu odwołującego kary pieniężnej w związku z przyjęciem wykonywania przez odwołującego transportu drogowego bez wymaganej licencji, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, który miał wpływ na wydaną decyzję poprzez przyjęcie, że przedsiębiorstwo odwołującego winno otrzymać karę pieniężną w wysokości [...] zł, a nie niższą. Zdaniem odwołującego organ nie dokonał prawidłowego ustalenia, czy wykonywany przewóz był realizowany na rzecz osób trzecich i w celach zarobkowych czy też na potrzeby własne. W tym względzie oparł się wyłącznie na twierdzeniach kierowcy, który nie był w tej sprawie zorientowany, jaki przewóz, w czyim imieniu i z jakiego powodu wykonuje. By tę okoliczność wyjaśnić, należało przesłuchać samego odwołującego. Ponadto, jak wynika z treści pisma odwołującego z dnia 20 maja 2013 r., przewóz ten był jednorazowym przewozem, a zatem nie prowadzonym w ramach działalności odwołującego. Wyjaśnienia zawarte w tym piśmie nie wskazują również na zarobkowy charakter tego przewozu, a jedynie na fakt jego przyjęcia, które przecież mogło mieć na celu sprawdzenie, czy taki rodzaj działalności może być przez odwołującego prowadzony. Na wypadek nieuwzględnienia powyższych okoliczności odwołujący zakwestionował dodatkowo wysokość nałożonej kary. Zdaniem odwołującego, z uwagi na to, że było to jego pierwsze naruszenie oraz z uwagi na jego trudną sytuację finansową kara winna być naliczona w wysokości minimalnej, tj. 50 zł, skoro przepisy przewidują wysokość kary w granicach od 50 zł do 10000 zł. Ponadto odwołujący podniósł, że okoliczności, które wskazał w piśmie z dnia 20 maja 2013 r. organ winien rozważyć jako formalne podstawy do odstąpienia od nałożonej kary finansowej. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 25 września 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonane przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". W niniejszej sprawie kierowca w chwili kontroli nie był pracownikiem strony i tym samym nie mógł mieć miejsca przewóz na potrzeby własne. Wynika to ze złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej zeznań kierowcy, który podał, że od 1 kwietnia 2012 r. jest pracownikiem firmy B. Ponadto Strona sama w wyjaśnieniach wskazała wprost, że zdecydowała się wykonać transport pomimo nieposiadania licencji. Strona w dniu kontroli wykonywała zatem krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, a więc transport drogowy, w zakresie którego strona winna legitymować się licencją. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na stronę za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez licencji kary pieniężnej w wysokości [...] zł przewidzianej w lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że naruszenie to aktualnie – po zmianie, która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2013 r. polegającej na tym, że wymóg posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy zastąpiono wymogiem posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika – jest sankcjonowane na podstawie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. W świetle aktualnie obowiązujących przepisów pomiędzy dawną licencją na wykonywanie transportu drogowego rzeczy a obecnym zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika istnieje ciągłość wyrażająca się w tym, że zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika zastąpiło licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a poprzednio uzyskane licencje na wykonywanie transportu drogowego rzeczy uzyskały rangę zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika. Skoro licencja na transport drogowy rzeczy uzyskana w poprzednio obowiązującym stanie prawnym została zrównana z zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, to zaistnienie naruszenia w postaci braku tej licencji w chwili kontroli oznacza brak zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w chwili wydania decyzji przez organ II instancji. Wprawdzie na chwilę kontroli Strona nie mogła uzyskać zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, jednak mogła uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, która w obecnym stanie prawnym dawałaby Stronie te same uprawnienia co zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika. Ponadto organ II instancji stwierdził, że w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące na to, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania. Tym samym nie miał zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że nie ma możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej, ponieważ kary za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i nie mają charakteru uznaniowego, nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej, wskazanej w ww. załączniku. Jeżeli natomiast Strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary pieniężnej w orzeczonej wysokości może wystąpić do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej. W skardze na powyższą decyzję strona reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i zmianę decyzji organu I instancji poprzez nałożenie na Skarżącą kary w kwocie 50 zł w powołaniu na zarzuty przedstawione w odwołaniu. W uzasadnieniu podtrzymała stanowisko odwołania, że organ nie dokonał prawidłowego ustalenia, czy wykonywany przewóz był realizowany jako przewóz na rzecz osób trzecich i w celach zarobkowych czy też na potrzeby własne. Zdaniem Skarżącej nie mogły być uznane za wystarczające w tym zakresie zeznania kierowcy. W dalszym ciągu Skarżąca utrzymywała też, że w przypadku nieuwzględnienia powyższej argumentacji, kara pieniężna powinna być naliczona w wysokości 50 zł i zarzuciła, że organy obu instancji pominęły okoliczności dotyczące sytuacji finansowej Skarżącej przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem organu odwoławczego, że w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania. W tym względzie, zdaniem Skarżącej, organ nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego, nie przesłuchał kierowcy ani Skarżącej. Powinien wziąć także pod uwagę, że naruszenie nie miało charakteru ciągłego, lecz było pojedynczym przypadkiem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie, odnosząc się do wniosków sformułowanych w skardze, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i to pod względem zgodności z prawem. Z powyższego wynika, że sądowa kontrola jest dokonywana według kryterium legalności, a więc zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z prawem. Ponadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a. decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w myśl art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji, jeżeli ustali zaistnienie wady powodującej jej nieważność. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi orzeka wyłącznie kasacyjnie, nie posiada natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania o prawach lub obowiązkach strony. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w powyżej określonych granicach, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. W sprawie znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.), zwanej dalej u.d.t., w brzmieniu obowiązującym w chwili zdarzenia, z którym przepisy wiążą skutki prawne. Zgodnie z art. 4 pkt 3 ww. ustawy transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; Natomiast w myśl art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Według art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Natomiast stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji załącznik nr 3 do u.t.d. przewiduje karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, czyniąc zadość wymogom z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Dokonane przez organy ustalenia znajdują wyraz w treści decyzji zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, jak również znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Jednocześnie należy zauważyć, że zasadniczo okoliczności faktyczne sprawy ustalone przez organy nie były w istocie kwestionowane przez stronę skarżącą. Istota sprawy sprowadzała się natomiast do ich właściwej kwalifikacji i oceny ich skutków prawnych z punktu widzenia zastosowanych przez organy przepisów będących podstawą nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego niezgodnie z przepisami. Ze zgromadzonego materiału sprawy i dokonanych na ich podstawie ustaleń organów wynika, że w dniu kontroli drogowej, tj. 23 kwietnia 2013 r. kierowca P. F. wykonywał przewóz drogowy na rzecz skarżącej spółki. Zarówno kierowca w trakcie kontroli, jak i strona skarżąca w toku postępowania nie okazali licencji na wykonywanie transportu drogowego. Chybione w ocenie Sądu są zarzuty Skarżącej co do wadliwej oceny stanu faktycznego, który miał uzasadniać nałożenie wspomnianej kary. Sąd podkreśla, że z okoliczności sprawy, w szczególności z zeznań kierowcy pojazdu składanych bezpośrednio po zatrzymaniu do kontroli, pod rygorem odpowiedzialności karnej, w sposób jednoznaczny wynikało, że w dniu kontroli drogowej nie był on pracownikiem skarżącej spółki, lecz spółki B (od 1 kwietnia 2012 r.), a kontrolowany przewóz wykonywał na rzecz skarżącej spółki na polecenie swojego szefa, od którego otrzymał zaświadczenie poświadczające jego zatrudnienie w firmie A, a więc – jak z tego wynika, zaświadczenie poświadczające nieprawdę. Natomiast strona skarżąca okoliczności tej nie podważyła. Tym samym, już z uwagi na sam fakt, że w niniejszej sprawie transport wykonywany był przez osobę niezwiązaną w chwili kontroli pracowniczym węzłem prawnym, zasadnie nie zakwalifikowano go jako przewozu na potrzeby własne. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 4a u.t.d. jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do tego przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Nie sposób również dać wiarę gołosłownym twierdzeniom skarżącej spółki co do nieodpłatnego charakteru tego przewozu (który również stanowi warunek uznania przewozu za niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne), skoro – jak przyznała sama Skarżąca – stanowił on realizację zlecenia przyjętego od klienta i najprawdopodobniej – pomimo odmiennego twierdzenia strony skarżącej w tym zakresie – zdarzenie to nie miało charakteru jednorazowego (incydentalnego). Przeczą temu zeznania kierowcy, który na pytanie: "Czy w okresie Pana zatrudnienia w firmie B wykonywał Pan przewozy drogowe na rzecz firmy A?" odpowiedział: "Tak odkąd pracuję w tej firmie zawsze posługuję się wypisem z zaświadczenia na niezarobkowe przewozy rzeczy wystawione na firmę A" Ponadto zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie kierowcy w firmie A – jak wskazano wyżej poświadczające nieprawdę w tym względzie – zostało opatrzone datą 1 kwietnia 2012 r., co koreluje z treścią zeznań kierowcy i również wskazuje na wcześniejszą realizację przewozów przez skarżącą w sposób, jaki został stwierdzony w trakcie kontroli drogowej z dnia 23 kwietnia 2013 r. Nie sposób zatem przyjąć, uwzględniając te okoliczności oraz zasady doświadczenia życiowego, by kontrolowany przewóz mógł mieć nieodpłatny charakter, tym bardziej że skarżąca spółka wskazywała, że w tym czasie znajdowała się w trudnej kondycji finansowej, a dalsza realizacja zleceń poprawiłaby jej sytuację finansową. Istotny w niniejszej sprawie przewóz należało zatem zakwalifikować, jak trafnie uczyniły to organy obu instancji, jako wykonywanie transportu drogowego. Należy bowiem zauważyć, że z przywołanej powyżej regulacji prawnej wynika, że dla uznania danego przewozu za transport drogowy istotne jest, że dany przewóz posiada wskazane w powyższych przepisach cechy, niezależnie od tego, czy spełnia formalne wymogi prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego i to nawet gdyby był wykonywany tylko incydentalnie czy wręcz jednorazowo. Nie ma zatem znaczenia czy skontrolowany przewóz towarów miał jedynie epizodyczny charakter, do czego zmierzała strona skarżąca w odwołaniu i skardze (niezależnie od tego, że – jak wykazano powyżej – wiarygodność twierdzenia Skarżącej w tym zakresie podważa pozostały materiał dowodowy), ponieważ o tym czy, mamy do czynienia z wykonywaniem transportu nie decyduje powtarzalność ani częstotliwość jego wykonywania. W konsekwencji prawidłowo również wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W niniejszej sprawie, okolicznością bezsporną pozostawało, że Skarżąca w dniu kontroli, tj. 23 kwietnia 2013 r. nie posiadała stosownej licencji. Okoliczność ta wynika w sposób bezsprzeczny ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności informacji przekazanych ze Starostwa Powiatowego oraz Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz została potwierdzona zarówno przez kierującego pojazdem, jak i przez samą stronę skarżącą. Jednocześnie Skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego nie wykazała, że wykonywany w dniu kontroli przewóz zwolniony był z obowiązku posiadania licencji. Powyższe musiało zatem skutkować nałożeniem kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wysokość tej kary – [...] zł organy ustaliły zgodnie z pkt 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Należy przy tym podkreślić, że wobec zaktualizowania się przesłanki zastosowania powyższej kary pieniężnej, organy były zobligowane do jej nałożenia i to w wysokości określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. bez możliwości jej miarkowania na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. W tym ostatnim przepisie zostały bowiem określone jedynie minimalne i maksymalne granice kar pieniężnych. Natomiast konkretna wysokość tych kar za poszczególne naruszenia, mieszcząca się w powyższych granicach, została szczegółowo i precyzyjnie określona w załączniku nr 3 do u.t.d. poprzez przypisanie do konkretnego naruszenia kary w ściśle określonej wysokości. Znajduje to potwierdzenie w treści art. 92a ust. 6 u.t.d., stosownie do którego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W świetle obowiązujących przepisów prawnych brak było podstaw do ewentualnego obniżenia nałożonej kary pieniężnej z uwagi na powoływaną przez Skarżącą jednorazowość naruszenia. Fakt, że naruszenie zostało stwierdzono jednokrotnie znajduje wyraz w tym, że również kara została wymierzona jednokrotnie. Natomiast okoliczności związane z trudną sytuacją finansową firmy, niestanowiące również podstaw do miarkowania wysokości kary pieniężnej, Skarżąca może jedynie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, podnosić w ewentualnym wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych. Odpowiedzialność administracyjna określona w art. 92a u.t.d. nie ma oczywiście charakteru absolutnego. Złagodzenie tej odpowiedzialności ustawodawca przewidział m. in. w art. 92c u.t.d. Stosownie do art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., do którego nawiązywała Strona, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. o sygn. akt II GSK 976/09 (LEX nr 746376) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że jest to przepis wyjątkowy, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Ponadto NSA zaakcentował, że okoliczności objęte hipotezą powyższego przepisu powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, które zwalniają go od odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Skarżący powinien więc wykazać, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że Skarżąca tego rodzaju wyjątkowych okoliczności nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła. W tej sytuacji organy nie miały także podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu poszukiwania ewentualnych okoliczności, które mogłyby doprowadzić do wyłączenia odpowiedzialności Skarżącej za stwierdzone naruszenia, tym bardziej, że również zgromadzony materiał dowodowy sprawy tego rodzaju okoliczności nie uprawdopodabnia. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego i to w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.