II SA/Bk 429/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A. I. na rozkaz personalny P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną rozkaz personalny oraz poprzedzającą jego wydanie rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2013 roku, [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na rzecz skarżącej A. I. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Komendant Miejski Policji w S. mianował st. sierż. A.I. (dalej jako Skarżąca) na stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowego Wydziału Patrolowo - Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w S. Powyższe było konsekwencją przeniesienia policjantki do dalszego pełnienia służby w tej jednostce Policji z Komendy Powiatowej Policji w S. W związku z tym, iż dnia [...] stycznia 2014 r. Skarżąca, na mocy ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji, stała się funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w S. zachodziła konieczność mianowania jej na konkretne stanowisko w strukturze tejże komendy. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, iż wnioskiem personalnym z dnia [...] września 2013 r. wystąpił o mianowanie Skarżącej - funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w S. na stanowisko służbowe w kierowanej przez niego jednostce Policji. Powyższe uzasadnił dużą liczbą wakatów w Wydziale Patrolowo - Interwencyjnym, wzmocnieniem służby prewencyjnej, zapewnieniem prawidłowej realizacji zadań oraz uzupełnieniem stanu etatowego jednostki. Komendant Powiatowy Policji w S. nie wniósł zastrzeżeń do wniosku. Wcześniej w toku sprawy rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2013 r. P. Komendant Wojewódzki Policji z dniem [...] listopada 2013 r. zwolnił Skarżącą z dotychczas zajmowanego stanowiska referenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w S. i z dniem[...] grudnia 2013 r. przeniósł ją z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, zmieniając datę przeniesienia na [...] stycznia 2014 r. Także w ustawowym terminie pełnomocnik adwokat B.C. wniosła odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżąca strona twierdzi, iż wydana decyzja godzi w uprawnienia rodzicielskie w związku z tym, iż policjantka jest w ciąży. Wskazuje również na niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i brak możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Twierdzi również iż stanowisko na które mianowano policjantkę nie jest stanowiskiem równorzędnym do zajmowanego poprzednio z uwagi na odmienne zadania i znaczne odrębności związane z kwalifikacjami funkcjonariuszy. Ponadto w odwołaniu powtórzone zostały argumenty strony przytaczane poprzednio w odwołaniu od decyzji o przeniesieniu policjantki z KPP w S. do KPP w S. dotyczące jej miejsca zamieszkania oraz konieczności dojazdów do miejsca pełnienia służby. Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. organ II instancji uchylił rozkaz nr [...] w zakresie daty powołania i określił ją na dzień [...] marca 2014 r. Z rozkazem tym niezgodził się Skarżąca wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: przepisów prawa materialnego, w postaci naruszenia: art. 79 ustawy o Policji w zw. z art. 178 § l Kodeksu pracy oraz art. 78 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji godzącej w uprawnienia rodzicielskie Pani A.I. gwarantowane przepisami prawa; art. 32 w zw. z art. 36 ust. l i 2 ustawy o Policji, polegającą na przyjęciu, że stanowiska w różnych jednostkach Policji, w różnych zespołach wypełniających odmienne zadania i charakteryzujących się znacznymi odrębnościami związanymi z kwalifikacją funkcjonariuszy, a jedynie o tej samej wartości uposażenia są stanowiskami równorzędnymi, a nadto poprzez zastosowanie instytucji przeniesienia policjanta z nadużyciem uzasadnionej potrzeby służby i niezgodnie ze słusznym interesem strony. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, w postaci naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § l oraz 80 k.p.a. - poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak przekonującego uzasadnienia decyzji podjętej w stosunku do A.I., co czyni tę decyzję dowolną i arbitralną; art. 10 k.p.a. w zw. z art. 78. § l k.p.a. - poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału i uniemożliwienie wypowiedzenia się przed ponownym wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie oraz brak przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu, którego przedmiotem była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy; art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak wyjaśnienia w decyzji w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przyczyn, z powodu których organ nie uwzględnił okoliczności wskazanych przez A.I., a mających znaczenie dla jej pozostania i dalszej służby w KPP w S.; art. 138 k.p.a. - poprzez zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia sprawy, mimo iż organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości; art. 155 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., gdy okoliczności sprawy przemawiały za uchyleniem go w całości, albowiem przemawiał za tym zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Ze względu na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w postaci rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. oraz utrzymanego w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub aktu następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie zachodzi. Jak słusznie wskazał organ podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, póz. 1687 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Z treści art. 32 ust. 1 ustawy wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Pomimo jednak, iż nie zawiera on typowych norm materialnoprawnych, określając przesłanki "mianowania na stanowisko" i "zwolnienia ze stanowiska", należy przyjąć, że wobec braku w ustawie odrębnych przesłanek "zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska" i "mianowania na równorzędne stanowisko", to właśnie ten przepis stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji (rozkazu personalnego) o przeniesieniu funkcjonariusza policji na inne równorzędne stanowisko służbowe (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 581/04, LEX nr 549651). Nie ulega także wątpliwości, na co także wskazuje organ, iż na podstawie powołanego przepisu zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko co najmniej równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Z akt sprawy wynika, że przeniesienie skarżącej nastąpiło na stanowisko służbowe z takim samym zaszeregowaniem: w 3 grupie, z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 330 zł. i dodatkiem za stopień 810 zł., a kwota podstawowego uposażenia na nowym stanowisku służbowym oraz mnożnik kwoty bazowej i stopień etatowy nie uległy zmianie. Nie oznacza to jednak, zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, że jest to stanowisko równorzędne. Nie tylko bowiem zaszeregowanie stanowi o równorzędności stanowisk pracy. Zasadnicze znaczenie ma także charakter i rodzaj wykonywanej pracy, który w przypadku Skarżącej i "nowego" stanowiska pracy w S. znacznie się różni od wykonywanego poprzednio w S. i jest w istocie znacznie bardziej wymagający niż poprzednio. Rację ma zatem skarżąca, że w tym wypadku nie można mówić o równorzędności stanowisk pracy. Zupełnie inne są bowiem kompetencje i obowiązki w wydziałach patrolowych i prewencyjnych, a inne w wydziałach związanych z przestępczością gospodarczą. Zakres obowiązków w tych pierwszych jest znacznie szerszy i połączony ze znacznie większym wysiłkiem fizycznym i różnymi porami pracy. Po analizie zakresu obowiązków na obydwu stanowiskach, można dojść do przekonania, iż przeniesienie Skarżącej było w istocie pewną formą "degradacji" pomimo pozostawienia stopnia i kategorii zaszeregowania na niezmienionym poziomie. Z tych względów słuszny jest zarzut naruszenia art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Zasadnym jest także zarzut naruszenia art. 79 ustawy o Policji w zw. z art. 178 § 1 Kodeksu pracy. Nie bez znaczenia w sprawie jest i powinna być bowiem ciąża Skarżącej. Fakt konieczności dojazdu do S. z S. w celu wykonywania służby może negatywnie wpływać zarówno na ciążę jak i później na wychowywanie dziecka. Skarżąca oświadczała bowiem, że zamieszkuje w S. na co przedstawiła odpowiednie dowody. Przedstawiła także zaświadczenie, że jest w ciąży. Organ natomiast w sposób bardzo lakoniczny odniósł się do tych dokumentów, czym naruszył w istocie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Słusznie zauważa pełnomocnik Skarżącej, że decyzja o mianowaniu, jak również przeniesieniu funkcjonariusza na stanowisko służbowe ma charakter decyzji uznaniowych. Należy jednak mieć na uwadze, iż "ramy takich decyzji wyznaczone są art. 7 kp.a. " (Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 marca 2006 r., IV SA/Po 581/04). Zgodnie z tym przepisem organ administracji, wydając decyzję o przeniesieniu winien był rozpatrzyć sprawę, biorąc pod uwagę nie tylko interes społeczny, ale również słuszny interes funkcjonariusza. Oznacza to, że decyzje uznaniowe nie umożliwiają właściwym organom kierowania się w trakcie ich podejmowania jedynie kryteriami potrzeb służby Policji, jej interesem i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania zadań Policji. Równie istotny jest bowiem interes strony, na którą decyzja taka wywiera skutek bezpośredni. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2012 r. II SA/Wa 1639/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006 r., II SA/Wa 1298/06, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na uwzględnienie zatem zasługuje także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadne są natomiast zarzuty naruszenia art. 138 i art. 155 k.p.a. Organ wskazał bowiem zarówno przyczyny przeniesienia, jak i merytorycznie zbadał sprawę. Mając na uwadzę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił zaskarżone rozkazy personalne. W kwestii wstrzymania ich wykonania Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy weźmie pod uwagę uzasadnienie niniejszego orzeczenia i wnioski z niego wynikające.