VII SA/Wa 684/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] w związku z odwołaniem R.Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...], umarzającej wszczęte na wniosek R. Z. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...], znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i J.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego oraz ogrodzenia w [...], gm. [...], na działce nr ew. [...], oraz przenoszącej ją na rzecz J. D. decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] znak: [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...], umorzył wszczęte na wniosek R.Z. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...] znak [...] oraz przenoszącej ją na rzecz J. D. decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego R. Z., w terminie, złożył odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. 3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał treść art. 61a § 1 kpa, art. 105 § 1 kpa oraz art. 61 § 1 kpa. Podał, iż z akt sprawy wynika, że R.Z. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...] znak [. Pismem z dnia [...] września 2013 r. Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu na wniosek R. Z. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...]. Ponadto, tym samym pismem zawiadomiono o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...], pomimo, że w stosunku do tego rozstrzygnięcia nie został złożony wniosek. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż organ wojewódzki wszczął postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...], pomimo że brak było wniosku w tej sprawie. Należało zatem, zdaniem organu, umorzyć wszczęte w stosunku do tej decyzji postępowanie. Ponadto organ zaznaczył, że stosownie do art. 40 ust. 3 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę lub o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji. Tym samym wszczęcie postępowania w stosunku do decyzji Starosty [...] z dnia [...]września 2005 r. nr [...] było również niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Odnosząc się do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w części, w jakiej umarza postepowanie w stosunku do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...], organ stwierdził, że przepisem prawa, którego interpretacja i adekwatność ma podstawowe znaczenie dla ustalenia kręgu stron postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), będący przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa. Powyższe unormowanie zostało wprowadzone do systemu prawa przepisem art. 1 ust. 21 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), i obowiązuje ono od dnia 11 lipca 2003 r. Stosownie do jego treści stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Legitymację do wszczęcia postępowania nadzorczego wobec decyzji wydanej przed dniem [...] lipca 2003 r. wywodzić należy zatem z art. 28 kpa, w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca R.Z. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...] ani nie przeniesiono na jego rzecz tej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewoda [...] wezwał R. Z. o wykazanie interesu prawnego do występowania w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...] poprzez przesłanie dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością, której jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą, a która znajduje się w zasięgu oddziaływania jednorodzinnego budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] września 2013 r., R.Z. wyjaśnił, że jego interes prawny do kwestionowania pozwolenia na budowę wynika z zawartej w dniu [...] maja 2011 r. z K. D. w formie aktu notarialnego "umowy sprzedaży nieruchomości". W załączeniu do tego pisma skarżący przesłał kopię zawartej w dniu [...] maja 2011 r. w formie aktu notarialnego umowy przedwstępnej sprzedaży warunkowej nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. [...], stanowiącej działkę nr [...], obręb [...], zawartej między sprzedającym K. D. a kupującym R.Z.. Z dokumentów wynika, że umowa przyrzeczona nie została zawarta (pisma K. D. z dnia [...] listopada 2013 r. oraz [...] października 2013 r., kopia wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...]lipca 2013 r. sygn. akt [...]), natomiast z księgi wieczystej nr [...] wynika, że jedynym właścicielem działki nr [...] jest K.D. Tym samym, zdaniem organu, nie doszło do przeniesienia prawa własności (ani też innego prawa) tej nieruchomości na rzecz R. Z.. Zdaniem organu prowadzi to do stwierdzenia, że R. Z. nie wykazał, że posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa do występowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...]. Wnioskodawca nie udowodnił także posiadania prawa własności, użytkowania wieczystego lub zarządu nieruchomością znajdującą się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Skoro zatem wnioskodawca nie wykazał, że jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, to należało umorzyć wszczęte na wniosek R.Z. postępowanie w stosunku do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...], i utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że samo zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości nie prowadzi do przeniesienia tytułu prawnego nieruchomości, a tylko z jego posiadania można wywodzić przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Zdaniem organu, w zgromadzonym materiale nie znajduje również potwierdzenia zarzut naruszenia art. 8 kpa i art. 10 § 1 kpa. W piśmie Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. poinformowano bowiem, że strony postępowania zgodnie z art. 10 § 1 kpa mogą zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym oraz składać wyjaśnienia. Z jednolitego i utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika ponadto, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r. II GSK 1142/11, z dnia 18 grudnia 2012 r. II OSK 1490/11, z dnia 16 października 2012 r. II OSK 1122/11, z dnia 2 września 2009 r. II OSK 1320/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r. II GSK 431/12). Organ stwierdził, iż przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że odwołujący się nie wskazał, jakich czynności procesowych nie mógł dokonać w związku z brakiem zawiadomienia przez organ wojewódzki, o którym mowa w art. 10 § 1 kpa. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R.Z.; zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na skarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa oraz art. 81 kpa w zw. z art. 140 kpa oraz w zw. z art. 28 kpa, art. 140 kc, art. 155 § 1 i 2 kc, art. 157 § 2 kc, art. 389 § 1 kc oraz art. 390 § 1, 2 i 3 kc poprzez wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sytuacji, gdy strona postępowania posiadała interes prawny do występowania [wszczęcia] niniejszego postępowania, ponieważ R.Z. jest stroną umowy zobowiązującej właściciela nieruchomości do przeniesienia na niego własności nieruchomości, której dotyczy spór, a umowa ta nie została do dnia dzisiejszego rozwiązana – - wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. 2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] umarzającą wszczęte na wniosek R. Z. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i J. A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz ogrodzenia w [...], gm. [...], na działce nr ew. [...], oraz przenoszącej ją na rzecz J. D. decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Zgodnie z art. 61 § 1 kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie natomiast z art. 61a § 1 kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jeśli zaś postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 105 § 1 kpa. 3.2. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że R. Z. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...], i Wojewoda [...] wszczął na wniosek R. Z. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz równocześnie tym samym pismem Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]września 2005 r. nr [...], pomimo, że w stosunku do tego rozstrzygnięcia wniosek nie został złożony. Słusznie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż skoro organ wojewódzki wszczął postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...], pomimo że brak było wniosku w tej sprawie, to należało umorzyć wszczęte w stosunku do tej decyzji postępowanie. 3.3. Z akt sprawy wynika również, że wnioskodawca R. Z. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, której stwierdzenia nieważności domagał się, czyli decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i J. A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz ogrodzenia w [...], ani też nie przeniesiono na jego rzecz tej decyzji. Z twierdzeń skarżącego R. Z. wynika, że jego interes prawny w sprawie wynika z zawartej w dniu [...] maja 2011 r. umowy przedwstępnej sprzedaży warunkowej nieruchomości, której dotyczy decyzja z dnia [...] listopada 1998 r., jednakże umowa przyrzeczona nie została zawarta. Oznacza to, że nie doszło do przeniesienia własności, z którego to tytułu można wywodzić przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Umowa przedwstępna wywołuje określone skutki cywilnoprawne, jeżeli jednak nie została zawarta umowa ostateczna – przeniesienia własności – to nie może ona stanowić podstawy do wywodzenia prawa strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Słusznie zatem również w tej części postępowanie zostało umorzone. Według twierdzeń skarżącego zawartych w skardze, umowa przyrzeczona nie została zawarta, ponieważ skarżący powziął wiedzę o wadzie prawnej przedmiotu sprzedaży – budynku mieszkalnego, i złożył pozew o zwrot zaliczki z umowy przedwstępnej oraz zwrot wpłaconego zadatku. Proces zakończył się wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. sygn. akt [...], w którego uzasadnieniu Sąd wskazał, że R.Z. nie udowodnił wady prawnej przedmiotu sprzedaży, a wraz z przedawnieniem roszczeń nie doszło do ich wygaśnięcia. Po zakończeniu postępowania dotyczącego legalności decyzji architektoniczno – budowlanych, jak podniósł skarżący, i w zależności od ich wyniku podejmie decyzję odnośnie zasadności wznowienia postępowania w przedmiocie zakończonego przed Sądem Apelacyjnym w [...] albo zakupienia przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzić zatem należy, iż nie jest słuszny pogląd skarżącego, że umowa przedwstępna nadal obowiązuje. Umowa przedwstępna została zawarta w dniu [...] maja 2011 r., i wynikało z niej, że umowa przyrzeczona zostanie zawarta najpóźniej w dniu [...] lipca 2011 r. Zgodnie z art. 489 § 2 kc, jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia. Z akt sprawy wynika, że terminy do zawarcia umowy przyrzeczonej minęły, i nie może ona być zawarta. Powoływany przez skarżącego art. 394 kc ma zastosowanie do zadatku, i nie ma żadnego znaczenia w kwestii ewentualnego zawarcia umowy przyrzeczonej. W postępowaniu cywilnym sąd samodzielnie przeprowadza postępowanie dowodowe w kwestii ewentualnych wad fizycznych czy prawnych, i może je ustalić bez względu na wynik postępowania administracyjnego. Stwierdzić zatem należy, że umowa przyrzeczona nie może być zawarta na podstawie umowy przedwstępnej z dnia [...] maja 2011 r., i już z tego także powodu nie można wywodzić statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z 1998 r. 3.4. Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że dla ustalenia kręgu stron postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę zasadnicze znaczenie ma art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), będący przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa. Unormowanie to zostało wprowadzone do systemu prawa przez art. 1 ust. 21 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), i obowiązuje od dnia 11 lipca 2003 r. Stosownie do jego treści stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednakże, legitymację do wszczęcia postępowania nadzorczego wobec decyzji wydanej przed dniem [...] lipca 2003 r. wywodzić należy z art. 28 kpa, w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (v. Prawo budowlane – Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego. 5. Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 347-349). Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Z akt sprawy wynika, że R. Z. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 1998 r. i nie przeniesiono na jego rzecz tej decyzji. Skarżący twierdzi, że jego interes prawny do kwestionowania przedmiotowego pozwolenia na budowę wynika z zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] maja 2011 r. z K. D. umowy sprzedaży nieruchomości, jednakże umowa przyrzeczona nie została zawarta a jedynym właścicielem działki nr [...] jest K. D.. Słusznie zatem stwierdził organ, iż nie doszło do przeniesienia prawa własności (ani też innego prawa) tej nieruchomości na rzecz R. Z.. Prawidłowo również uznał organ, że R. Z. nie wykazał, że posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa do występowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1998 r. Nie udowodnił posiadania prawa własności, użytkowania wieczystego lub zarządu nieruchomością znajdującą się w obszarze oddziaływania obiektu, o czym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skoro zatem wnioskodawca R.Z. nie wykazał, że jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania w stosunku do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r., to postępowanie wszczęte na jego wniosek należało umorzyć. Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że samo zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości nie prowadzi do przeniesienia tytułu prawnego nieruchomości, a tylko z jego posiadania można wywodzić przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.