II SA/Rz 379/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. K. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi M.K. jest decyzja Wojewody [..] z dnia [..] lutego 2014 r. nr [..] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, którą wydano w następującym stanie sprawy: Podaniem z dnia 19 listopada 2013 r. E. i M. K. oraz Z. i E. J. zwrócili się do Starosty Powiatu [..] o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków handlowo-mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej wraz z wykonaniem przyłączy na działce nr ewid. 1990/4 przy ul. [..] w [..]. Postanowieniem z dnia [..] stycznia 2009 r., w związku z wystąpieniem przez A.S. do Burmistrza Miasta [..] z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [..] kwietnia 2005 r., zmienioną decyzją z dnia [..] kwietnia 2007 r., Starosta Powiatu [..] zawiesił postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podjął je postanowieniem z dnia [..] marca 2010 r., jednak rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone. Wskutek uwzględnienia zażaleń Wojewoda [..] postanowieniem z dnia [..] czerwca 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie uznając, że wznowione postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie zostało jeszcze zakończone, a to w związku z wydanym w sprawie warunków zabudowy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2010 r. II SA/Rz 881/09. Skoro przyczyna zawieszenia postępowania nie ustała, to brak było podstawy do jego podjęcia. Ponowne podjęcie postępowania nastąpiło postanowieniem Starosty z dnia [..] maja 2012 r., a postanowieniem z dnia [..] sierpnia 2012 r. Wojewoda [..] stwierdził niedopuszczalność zażalenia I.P. i A.S. na to rozstrzygnięcie. Decyzją z dnia [..] września 2012 r. nr [..], Starosta Powiatu [..] udzielił inwestorom pozwolenia na budowę dwóch budynków handlowo-mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej zlokalizowanych w granicy działek nr ewid. 1990/5, 1990/3 i 1991 na długości budynku nr [..] oraz w odległości 1,5 m od granicy działki nr ewid. 1991 i 1993 wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod. kan., c.o., elektryczną i gazową – kategoria obiektu I (dla części mieszkalnej) i XVII (dla części handlowej), oraz przyłącz wodociągowy, kanalizacyjny i energetyczny na działce nr ewid. 1990/4 przy ul. [..] w [..], obr. 4 oraz na działkach nr ewid. 1987, 1990/3 i 1991 dla przyłączy do ww. budynku. Odwołania od powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę wniosły I.P. oraz A.S. Po ich rozpatrzeniu decyzją z dnia [..] listopada 2012 r. nr [..], Wojewoda [..] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja ta została jednak uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Rz 155/13, ponieważ – jak wywiedziono w uzasadnieniu orzeczenia, została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej zwana "k.p.a.". Z uzasadnienia uchylonej decyzji nie wynikało bowiem, w jakim zakresie organ I instancji powinien prowadzić postępowanie wyjaśniające i jakie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały ustalone albo zostały ustalone wadliwie. Natomiast akta sprawy zawierały wszelkie niezbędne materiały do dokonania oceny decyzji Starosty Powiatu [..], a samo wadliwe uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej nie mogło stanowić podstawy do jej uchylenia. Po ponownym rozpatrzeniu ww. odwołań opisaną na wstępie decyzją z dnia [..] lutego 2014 r. Wojewoda [..] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że po otrzymaniu akt sprawy uzupełnił postępowanie dowodowego pod kątem wyniku nadzwyczajnego postępowania dotyczącego wydanych dla inwestorów warunków zabudowy. Ustalono, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy z dnia [..] kwietnia 2005 r., zmieniona decyzją z dnia [..] kwietnia 2007 r., nadal pozostaje w obrocie prawnym, postępowanie wznowieniowe nadal nie zostało prawomocnie zakończone, ale ponowna analiza wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wykazała, że nie spełniał on wymagań określonych w art. 34 i 35 Prawa budowlanego oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) i rozporządzeniu tego organu z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), a waga tych naruszeń uzasadniała wydanie decyzji w oparciu o dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. Projekt budowlany powinien być bowiem kompletny, a wobec dostrzeżonych braków inwestor powinien zostać wezwany do jego uzupełnienia. Jednym z wymagań wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego jest konieczność zaprojektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich. Realizacja tego obowiązku wymaga ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania, przy uwzględnieniu obszaru oddziaływania planowanego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Za stronę uznano m.in. wspólnotę mieszkaniową nieruchomości przy ul. [..] oznaczonej nr ewid. 1992, jednak Starosta nie wyjaśnił powodów, dlaczego działkę tę uznano za położoną w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że przedmiotowy obiekt został przewidziany do realizacji w granicy z działką nr 1990/3 bez oceny wpływu inwestycji na działkę nr 1990/1 przez pryzmat dyspozycji § 13 ust. 1 pkt 1a i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Natomiast w projekcie zagospodarowania nie określono odległości planowanego obiektu od granicy z działką nr 1990/1, choć przyjęta skala mapy wskazuje, że jest to odległość wynosząca około 1 m. Dlatego niezbędna i konieczna jest weryfikacja oddziaływania inwestycji na otoczenie. Z kolei dokumentacja projektowa wymaga dopracowania i uzupełnienia. Lokalizacja obiektu narusza postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i przepisów techniczno-budowlanych, ponieważ obiekt ma być zrealizowany w granicy z działką nr 1990/5 i z działką nr 1991 na długości znajdującego się na niej budynku mieszkalnego I.P., a dalej – poza budynkiem, w odległości 1,77 m od granicy działek odwołujących się o nr 1991 i 1993. Lokalizacja taka wymaga uwzględnienia postanowień § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i rozważenia konieczności sporządzenia ekspertyzy stanu technicznego istniejącego budynku oraz wpływu na niego planowanego obiektu. Ustalono też, że nieprzekraczalna linia zabudowy określona w decyzji o warunkach zabudowy nie pokrywa się z przyjętą w projekcie zagospodarowania terenu. Natomiast zmiana odległości obiektu od drogi wprowadzona decyzją z dnia [..] kwietnia 2007 r. zmieniającą decyzję o warunkach zabudowy wymagała zmiany ustalonej wcześniej linii zabudowy, której nie dokonano. To zaś ma mieć również wpływ na kwestię odległości od krawędzi drogi ustalonej decyzjami o warunkach zabudowy. Starosta Powiatu [..] nie wziął też pod rozwagę tego, że decyzją z dnia [..] listopada 2008 r. udzielił inwestorom pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego na działkach o nr 1990/5 i 1987, 1990/3, 1990/4, 1991 i nie ocenił wpływu tej inwestycji na planowaną do realizacji inwestycję na działce nr 1990/4, skoro przewidziano ją do wykonania w granicy tych działek. Okoliczność ta powinna zostać uwzględniona w projekcie budowlanym, w tym w projekcie zagospodarowania działki nr 1990/4. Decyzja z dnia [..] listopada 2008 r. wywrze bowiem wpływ na wynik niniejszego postępowania, dlatego powinna stanowić element materiału dowodowego. Dodatkowo, przyjęte rozwiązania architektoniczno-konstrukcyjne nie przedstawiają stosownych rozwiązań budowlano-architektonicznych na styku powiązania projektowanego budynku z istniejącymi (działka 1991) lub przewidzianymi do budowy (działka 1990/5) przyległymi obiektami budowlanymi w zakresie fundamentów, ścian zewnętrznych i konstrukcji dachu, stosownie do wymagań § 12 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Niewłaściwe podejście do tych kwestii wyraża się również w dokonaniu na rzucie parteru nieautoryzowanej korekty na styku z budynkiem stanowiącym własność I.P., jak również braku rysunków elewacji i charakterystycznych wymiarów obiektu. Brakowało więc w ocenie Wojewody projektu konstrukcyjnego obiektu budowlanego. Wojewoda [..] podkreślił, że przepisy prawa administracyjnego nie posługują się instytucją strony zbiorowej, dlatego korespondencję kierowaną do małżonków należy im doręczać oddzielnie, aby zadośćuczynić wymaganiom wynikającym z art. 10 k.p.a. i nie pozbawić strony udziału w postępowaniu, ponieważ okoliczność taka stanowić będzie podstawę do wznowienia postępowania. Jeżeli zatem doszło do pominięcia stron postępowania organ odwoławczy nie może odstąpić od wydania rozstrzygnięcia opartego na dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ zazwyczaj braku takiego nie da się, z uwagi na zasadę dwuinstancyjności, uzupełnić na etapie postępowania odwoławczego. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się M.K., zaskarżając je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuprawnione wydanie decyzji kasacyjnej, ponieważ decyzja organu I instancji w pełni odpowiadała prawu, a także art. 153 w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Rz 155/13 i wydaniu decyzji kasacyjnej pomimo niezastosowania przez Sąd wobec decyzji organu I instancji przepisu art. 135 ww. ustawy oraz wyrażeniu oceny o potrzebie wydania przez organ II instancji decyzji orzekającej o istocie sprawy. Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu wydanie decyzji kasatoryjnej było konieczne, ponieważ uzupełnienie dostrzeżonych braków dokumentacji projektowej nie było możliwe do zrealizowania w trybie określonym w art. 136 k.p.a., bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał organ jedynie do ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie odwoławczym i nie wykluczył możliwości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Skarga jest uzasadniona z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Na wstępie niniejszych rozważań Sąd odniesie się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. podniesionego w skardze, dotyczącego odstąpienia przez organ od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 155/13, którym uchylono decyzję Wojewody [..] z dnia [..] listopada 2012 r. nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wyroku tym zdaniem skarżącego Sąd wyraził ocenę o potrzebie wydania przez organ II instancji decyzji orzekającej o istocie sprawy. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd stwierdził, że naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. polega na tym, że z uzasadnienia decyzji odwoławczej nie wynika, w jakim zakresie organ I instancji powinien prowadzić postępowanie wyjaśniające i jakie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały ustalone, a taki brak nie dawał podstaw do orzekania kasatoryjnego. Wojewoda nie wskazał, jakie fakty powinny być wyjaśnione ze względu na to, że mają istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadnienie jest enigmatyczne, a przedstawiony stan sprawy nie zawiera oceny, jakie ustalenia co do faktów przed organem pierwszej instancji są wadliwe i w jakim kierunku należy je wyjaśnić. W dalszej części uzasadnienia Sąd wywiódł, że takie działanie organu nie może spotkać się z akceptacją, gdyż uchylenie decyzji w postępowaniu odwoławczym musi jednoznacznie wskazywać naruszenia, które legły u podstaw takiego działania. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że akta administracyjne zawierają wszelkie, niezbędne materiały do dokonania oceny decyzji Starosty Powiatu [..] i za wadę postępowania organu II instancji Sąd uznał unikanie dokonania takiej oceny poprzez kasatoryjne orzekanie z naruszeniem przesłanek, które uprawniają do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Stwierdzić więc wypada, że Sąd zobowiązał organ II instancji do przeprowadzenia postępowania odwoławczego w całokształcie, w tym przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w konsekwencji do oceny decyzji Starosty Powiatu [..]. Natomiast ostanie zdanie z uzasadnienia wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2013 r. należy odczytywać w ten sposób, że braki uzasadnienia decyzji organu I instancji należy wyeliminować przez zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z treści tego zdania, w ponownie prowadzonym postępowaniu, nie można wyprowadzić obowiązku orzekania przez organ II instancji tylko na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd nie zakazał w ponownie prowadzonym postępowaniu organowi II instancji orzekania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Nie sposób bowiem pominąć całego wywodu Sądu zawartego w uzasadnieniu wyroku na temat prawidłowego zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., które skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni respektuje. Z tych powodów Sąd za nieuzasadniany uznał zarzut naruszenia art. 153 w zw. z art. 135 p.p.s.a. Stosownie do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Przedstawiony wyżej w formie skrótowej zakres rozstrzygnięcia zawarty w wyroku WSA z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 155/13 pozwala aktualnie na przeprowadzenie kontroli zaskarżonej decyzji co do niżej opisanych naruszeń prawa procesowego. Sąd stwierdza, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. obligowało Sąd do uwzględnienia skargi. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Burmistrza [..] z dnia [..] stycznia 2013 r. nr [..] (karta akt admin. nr 88), informujące Starostę Powiatu [..], że w obrocie prawnym funkcjonuje między innymi postanowienie Burmistrza Miasta [..] z dnia [..] stycznia 2009 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji Burmistrza Miasta [..] z dnia [..] kwietnia 2005 r. znak: [..] w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu działki nr ew. gr. 1990/4 (obr. [...]) przy ul. [..] w [..]. Postanowienie to w nieuwierzytelnionej kserokopii zostało dołączone do ww. pisma. Podstawą prawną postanowienia był art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w trybie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wzajemne zależności decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla terenów, na których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a decyzją o udzielenie pozwolenia na budowę są jasne, a w każdym przypadku to właśnie te decyzje rodzą po stronie inwestora uprawnienie do złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie kluczowym zagadnieniem jest wyjaśnienie użytego w art. 152 § 1 k.p.a. zwrotu wstrzymanie wykonania decyzji, a w tym konkretnym przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy - czyli decyzji, która ze swej istoty nie podlega egzekucji administracyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.). Sprawa wstrzymania wykonalności decyzji zazwyczaj wiąże się z możliwością podjęcia określonych czynności, wykonywanych przez adresata lub organ egzekucyjny. Wykonalność decyzji ustalającej warunki zabudowy na tle art. 152 § 1 k.p.a. wiązać należy ze sferą zdolności do wywołania określonych skutków prawnych, czyli ich prawną skutecznością. Problematyką wykonalności w administracji zajęła się Agnieszka Krawczyk w publikacji pt. "Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej" (wyd. Wolters Kluwer Warszawa 2013 r. str. 98-121, 221, 230, 233, 263-266 oraz Monografie LEX 2013). Autorka stwierdziła, że skutki następcze mogą wywoływać nie tylko decyzje zobowiązujące, których wykonanie polega na dobrowolnej lub przymusowej realizacji objętych nimi świadczeń, ale także innego typu decyzje, o ile posiadają moc kształtowania stosunków społecznych w inny sposób, niż poprzez podjęcie na ich podstawie czynności wykonawczych. Dopiero brak funkcji kształtującej, tzn. brak możliwości orzekania o sytuacji prawnej adresata, wyklucza możliwość przypisania aktowi cechy wykonalności. Stąd, co do zasady nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji odmownych, czy też aktów prawa procesowego. Prawna skuteczność decyzji ustalającej warunki zabudowy będzie polegała na kształtowanie stosunków społecznych poprzez możliwość wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę planowanej inwestycji. W przypadku natomiast wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy postanowieniem wydanym w trybie art. 152 k.p.a., gdy inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, właściwy organ winien wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie wznowienia. Innymi słowy postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. skutkuje brakiem możliwości orzeczenia o sytuacji prawnej adresata, w tym przypadku udzielenia pozwolenia na budowę. Opisane okoliczności sprawy wynikające z akt administracyjnych zostały pominięte przez organy obydwu instancji, a w szczególności przez organ II instancji, który został zobowiązany wyrokiem WSA z 18 czerwca 2013 r. do dokonania oceny decyzji Starosty Powiatu [..], w tym do wyjaśnienia okoliczności związanych z postanowieniem Burmistrza Miasta [..] z dnia [..] stycznia 2009 r. i skutków dla prowadzenia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W tym zakresie organ naruszył przepis art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy. Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajdują się decyzja Burmistrza Miasta [..] z dnia [..] kwietnia 2005 r. Nr [..], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej an budowie dwóch budynków handlowo - mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. gruntów 1990/4 obr. [...] przy ul. [..] w [..] dla E.K., M.K., Z.J. i E.J., następnie zmienioną decyzją Burmistrza Miasta [..] w trybie art. 155 k.p.a. z dnia [..] kwietnia 2007 r. Nr [..]. Sądowi z urzędu jest wiadome, że w stosunku do obydwu decyzji prowadzone jest postępowanie wznowieniowe, w stosunku do decyzji z 2005 r. wniosek o wznowienie postępowania złożyła A.S. (data wniosku 8.01.2009 r). , a wnioskiem z dnia 5 czerwca 2012r. I.P. wystąpiła o wznowienie postępowania dot. decyzji zmieniającej warunki zabudowy z dnia [..] kwietnia 2007r. Odpowiednio do kolejności wymienionych decyzji objętych wznowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 291/13 stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] grudnia 2012 r. nr [..] i decyzji Burmistrza Miasta [..] z dnia [..] września 2012 r. [..] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Natomiast w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1068/13 wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014. WSA w Rzeszowie stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] sierpnia 2013 r. nr [..] i decyzji Burmistrza Miasta [..] z dnia [..] maja 2013 r. nr [..] w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy po wznowieniu postępowania. W obydwu sprawach powołane wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stały się prawomocne. Mając na względzie powyższe w ponownie prowadzonym postępowaniu organ ustali, czy w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie Burmistrza Miasta [..] z dnia [..] stycznia 2009 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji tego organu z dnia [..] kwietnia 2005 r. oraz na jakim etapie jest postępowanie wznowieniowe, co do obydwu decyzji w sprawie o ustalenie warunków zabudowy wydanych skarżącemu i pozostałym inwestorom, gdyż ma to znaczenie dla aktualności postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji objętej wznowieniem postępowania. Powyższe ustalenia mają istotny wpływ dla dokonania oceny czy możliwe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Z opisanych przyczyn Sąd uznał, że organ II instancji ponownie naruszył przepisy postępowania dotyczące szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy ze względu na dużą ilość rozstrzygnięć wydawanych przez różne organy administracji publicznej, co przełożyło się na wadliwe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż wskazania organu II instancji zawarte w zaskarżonej decyzji nie wynikają ze stanu faktycznego sprawy. Opisane działania organu stanowią naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż ze względu na tę szczególne powiązanie decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, wszystkie kwestie dotyczące tych postępowań nie mogą budzić żadnych wątpliwości i muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a tak nie jest w niniejszej sprawie. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżaną decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z uzasadnienia wyroku.