II FSK 1885/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Natalia Narejko, po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. J.-J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 612/14 w sprawie ze skargi M. J.-J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 20 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną. NSA/wyr. 1 - wyrok Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 612/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. J.-J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 20 maja 2014 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Po otrzymaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. oraz w dniu 14 sierpnia 2012 r. zawiadomień o zajęciu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. rachunków bankowych M. J.-J. (dalej jako: "skarżąca") wystosowała w dniu 21 sierpnia 2012 r. pismo, w którym wskazała, że "działanie w postaci zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego nie spełnia wymogów ustawowych, a związane z tymi czynnościami koszty powiększają tylko rozmiary wierzytelności. Czynność taka jest zatem niedopuszczalna". W odpowiedzi na wezwanie organu skarżąca doprecyzowała, że złożone pismo stanowi zarzuty z art. 33 ust. 3, 5, 6, 7, 8, 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej jako: "u.p.e.a.") na prowadzenie egzekucji administracyjnej z rachunku bankowego zobowiązanego. Postanowieniem z dnia 3 października 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, a postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 276/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 października 2012 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013 r. umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej jako: "K.p.a.") w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. ze względu na jego bezprzedmiotowość. Na skutek kontroli instancyjnej, zainicjowanej zażaleniem strony, Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 25 lutego 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wskazał, że przepis art. 105 K.p.a. nie znajduje zastosowania w przypadku, gdy brak jest podstawy materialno-prawnej dla merytorycznego rozpoznania wniosku. Podstawę dla rozstrzygnięcia tej kwestii stanowi natomiast przepis art. 61a § 1 K.p.a. Postanowieniem z dnia 21 marca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił skarżącej wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazał, że w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak jest podstawy materialno-prawnej dla rozpoznania żądania strony. Ustawa ta nie przewiduje bowiem możliwości złożenia zarzutów od zajęcia rachunków bankowych. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Podzielił stanowisko, iż brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania zarzutów od zajęcia rachunków bankowych. Na wniesienie tego środka ustawa przewiduje termin (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), który rozpoczyna bieg od dnia doręczenia dłużnikowi odpisu tytułu wykonawczego. W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 9 i art. 61a § 1 K.p.a., art. 7 oraz art. 33 u.p.e.a., art. 33 pkt 6 u.p.e.a. i art. 128 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. Wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 marca 2014 r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sąd stwierdził, że zastosowanie przez organy obu instancji przepisu art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jako podstawy orzekania jest w okolicznościach niniejszej sprawy w pełni uzasadnione. Wyjaśnił, iż instytucja zarzutów może być wykorzystana wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Nie służy ona weryfikacji czynności egzekucyjnych, podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i po upływie terminu do wniesienia zarzutów. Dłużnik może złożyć zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego, a uchybienie terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez zobowiązanego czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. Sąd uznał, że ze względu na stadium postępowania egzekucyjnego skarżącej nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zarzutów. Wskazał, że poza zarzutami w postępowaniu egzekucyjnym, zobowiązanemu służy skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i egzekutora oraz na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 1 i 2 u.p.e.a.). W postępowaniu egzekucyjnym środki zaskarżenia nie mogą być wobec siebie konkurencyjne. Oznacza to, że ustawodawca dla oceny zastrzeżeń odnoszących się do konkretnej czynności egzekucyjnej przewidział odrębny od zarzutów środek zaskarżenia. Skargę kasacyjną wywiodła skarżąca. Zarzuciła w niej: 1) stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego w postaci art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego winien być zawsze liczony od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, a nie od momentu, kiedy strona dowiedziała się o zastosowaniu takiego środka; 2) stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.; dalej jako: "P.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a w konsekwencji art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego sprawy nieznajdującego odzwierciedlenia w aktach sprawy, a w szczególności iż skarżąca nie wskazała, iż wnosi zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a.; 3) stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a w konsekwencji art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 33 § 1 pkt 3,5,6,7,8,10 u.p.e.a. poprzez niedostrzeżenie w postępowaniu przed organami egzekucyjnymi naruszenia przez nie przywołanych przepisów u.p.e.a., polegającego na dokonaniu oceny stanowiska zobowiązanego zawartego w jego pismach o samowolnie przez organ uzupełniony stan faktyczny i uznanie, iż zobowiązana nie wniosła zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i nie wskazała podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a także naruszenie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez błędne jego zastosowanie w sprawie i przyjęcie, iż siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego winien być zawsze liczony od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, a nie od momentu, kiedy strona dowiedziała się o zastosowaniu takiego środka 4) stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a w konsekwencji art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż organy egzekucyjne prawidłowo zastosowały art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., zaś w rzeczywistości zastosowanie w sprawie tych przepisów i odmówienie wszczęcia postępowania było błędne. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Ponadto wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu i jednocześnie oświadczyła, że opłaty nie zostały zapłacone w całości. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Postawiono w niej zarzuty naruszenia szeregu przepisów, ale w uzasadnieniu odniesiono się wyłącznie do zarzutu błędnej wykładni art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. oraz wskazano na nieprawidłowe zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. Konstrukcja skargi kasacyjnej czyni koniecznym wyjaśnienie jaka powinna być prawidłowa formuła skargi kasacyjnej, wynikająca z obowiązujących przepisów prawa. Otóż w skardze kasacyjnej powinny być wskazane podstawy kasacyjne określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Elementy, jakie powinna zawierać skarga kasacyjna zostały wymienione w art. 176 P.p.s.a. W świetle postanowień tego przepisu skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego, należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 861/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwana: "CBOSA"). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09 oraz wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 776/10, publ. CBOSA). Prawidłowe skonstruowanie skargi kasacyjnej jest bardzo istotne, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Przepis ten zakreśla granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że wyznacza je strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej, z wyjątkiem nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z powyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny podda ocenie zarzuty skargi kasacyjnej, które zostały uzasadnione. Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok nie narusza art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, iż tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przytoczony przepis zakreśla termin do zgłoszenia zarzutów, lecz nie wskazuje wprost od kiedy powinien być on liczony. W orzecznictwie przyjmuje się, że ponieważ w tytule wykonawczym powinno znaleźć się pouczenie o terminie na złożenie zarzutów, a tytuł wchodzi do obiegu prawnego przez jego doręczenie, to właśnie tę datę należy przyjąć jako początkową datę biegu terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r.. II FSK 3081/12, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Przysługują one bowiem wyłącznie w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego, która to czynność jest wykonywana w fazie wszczęcia postępowania. Omawiany przepis nie przewiduje żadnych wyjątków w tym zakresie. Inaczej mówiąc, termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest taki sam dla każdego z zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Skuteczne wniesienie zarzutów w innym terminie jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. Wskazać tu można na art. 67 § 4 pkt 3 u.p.e.a., w którym przewidziano wniesienie zarzutu na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia ruchomości. Podobnie jak w przypadku tytułu wykonawczego, termin ten powinien być liczony od daty doręczenia protokołu zajęcia ruchomości. W toku postepowania zobowiązanemu przysługują inne środki zaskarżenia niż zarzuty. W ten sposób ustawodawca zabezpieczył interes zobowiązanego w przywołanym w skardze kasacyjnej przypadku, tj. gdy w trakcie egzekucji zostanie zastosowany inny środek egzekucyjny niż wskazany w tytule wykonawczym. Słusznie Sąd pierwszej instancji powołał się na obowiązującą w postępowaniu egzekucyjnym zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Postępowanie egzekucyjne to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów postępowania, podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera gwarancje, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą zobowiązanemu w zależności od rodzaju i momentu naruszenia jego interesu prawnego, albowiem ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że środek egzekucyjny wskazany w tytule wykonawczym może być zaskarżony w terminie 7 dni licząc od daty doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego w ramach instytucji zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W przypadku zaś zastosowania w toku egzekucji innego środka egzekucyjnego (niż podany w tytule wykonawczym) zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne, przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. Przypomnieć należy, że środki egzekucyjne są realizowane w ramach czynności egzekucyjnych. Art. 1a pkt 2 u.p.e.a. stanowi bowiem, że czynność egzekucyjna to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem skarga na czynności egzekucyjne może dotyczyć zastosowanego środka egzekucyjnego, w tym doboru tego środka, czy też jego uciążliwości. W rozpoznanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca zarzuty wniosła z uchybieniem terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i tego stanowiska nie podważono w skardze kasacyjnej. Konsekwencją zaś wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu jest brak możliwości rozpoznania ich merytorycznie. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w ramach stanu faktycznego przyjął, iż skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (s. 9 i 19 uzasadnienia wyroku), ale przez wzgląd na uchybienie terminu do ich wniesienia uznał je za bezskuteczne i zaakceptował wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. W petitum skargi kasacyjnej został postawiony zarzut naruszenia tego przepisu, ale jego naruszenie skarżąca upatrywała wyłącznie w braku uznania przez Sąd, iż wniosła ona zarzuty. Takie też uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 61a § 1 K.p.a. znajduje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Jak już wykazano, Sąd pierwszej instancji nie kwestionował wniesienia przez skarżącą zarzutów, więc wskazywana w skardze kasacyjnej forma naruszenia tego przepisu jest nietrafna. Poza tym skarżąca nie wykazała, aby zarzucane naruszenie art. 61a § 1 K.p.a. miało wpływ na wynik sprawy. Za takowe nie można bowiem uznać ogólnikowego stwierdzenia, iż "Wojewódzki Sąd Administracyjny, dostrzegając uwypuklone wyżej uchybienia organu bez wątpienia rozstrzygnąłby odmiennie orzekając o uchyleniu zaskarżonego aktu. Z tych przyczyn wpływ na wynik sprawy w przypadku wyżej podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów postępowania jest oczywisty" Podkreślić trzeba, że dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Jak już wcześniej powiedziano, pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zostały uzasadnione (nie wykazano wpływu ich naruszenia na wynik sprawy). Ponieważ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawiązano, aczkolwiek w sposób ogólnikowy, do art. 1 P.u.s.a. wskazać można, iż jest to przepis o charakterze ustrojowym, który sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę zastosował przy jej kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.