II OSK 157/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 229/14 w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [..] lutego 2014 r. nr [..] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na skutek skargi E. P. uchylił decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. E. P. był zatrudniony w [...] S.A. Oddział Zakłady Górnicze "[...]" w I. (obecnie [...] S.A. Oddział Zakłady Górnicze "[...]" w L.) – od dnia [...] maja 1968r. do dnia [...] stycznia 1995r. na stanowiskach; górnika, nadgórnika, sztygara zmianowego i sztygara oddziałowego; przez wskazany okres pracował pod ziemią. W sprawie występowania u pracownika choroby zawodowej pylicy płuc (poz. 2 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.) było prowadzone postępowanie, które zostało zakończone decyzją Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z [...] października 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lubinie z [...] kwietnia 2006 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - pylicy płuc. W związku z ponownym zgłoszeniem podejrzenia u E. P. choroby zawodowej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lubinie w dniu [...] kwietnia 2013 r. wszczął postępowanie w sprawie choroby zawodowej - pylicy płuc: pylica krzemowa (poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych). Organ podał, że wnioskodawca był badany w Dolnośląskim Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we Wrocławiu - Oddział w Lubinie, który dnia [...] czerwca 2013 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - pylicy płuc: pylicy krzemowej (poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych). W trybie odwoławczym pracownik był badany w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi, który [...] sierpnia 2013 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: pylicy krzemowej płuc (poz. 3.1). Na podstawie wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń lekarskich i w oparciu o ocenę narażenia zawodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lubinie wydał dnia [...] listopada 2013 r. decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - pylicy płuc: pylicy krzemowej (poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych) u skarżącego. Od powyższej decyzji zainteresowany złożył odwołanie. Zarzucił, że istniejące dolegliwości zdrowotne są ściśle związane z wykonywaną w przeszłości pracą zawodową. Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.), art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy oraz § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869) w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. poz. 662), jak również art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. P. uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lubinie w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie, w której w obrocie prawnym znajduje się decyzja ostateczna, należało ocenić czy zachodzi tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] października 2006 r., z przedmiotową sprawą - wszczętą na skutek "nowego" zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2013 r. Organ I instancji takich rozważań nie dokonał. Zdaniem organu odwoławczego z wcześniejszą sprawą zachodzi w sposób oczywisty tożsamość podmiotowa (występują te same strony postępowania) oraz tożsamość żądania - zarówno w obecnym jak i wcześniejszym postępowaniu E. P. żądał przeprowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu rozstrzygnięcie, czy można stwierdzić u niego chorobę zawodową - pylicę krzemowa płuc (poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.). Rozważając kwestię tożsamości podstawy prawnej wskazał, iż podstawę prawną decyzji z dnia [...] października 2006 r. stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Natomiast w dniu złożenia ponownego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej (data wpływu do Organu I instancji: [...] kwietnia 2013 r.) obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl obecnie obowiązujących przepisów zarówno jednostki orzecznicze jak i organ I instancji rozpatrywali okoliczności do rozpoznania i stwierdzenia pylicy krzemowej płuc w myśl wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Wskazał też, że w załączniku do rozporządzenia z 1983 r. za chorobę zawodową uznano pylicę płuc (poz. 2). Zgodnie zaś z załącznikiem do rozporządzenia z 2009 r. za chorobę zawodową uznaje się nie wszystkie pylice płuc tylko te wymienione w poz. 3 (tj. pylicę krzemową, pylicę górników kopalń węgla, pylico-gruźlicę, pylicę spawaczy, pylicę azbestową oraz pozostałe pylice krzemianowe, pylicę talkową pylicę grafitową pylice wywołane pyłami metali). Z zestawienia obu opisów chorób wynika, że zakres regulacji z 1983 r. był szerszy niż regulacji z 2009 r. Prowadzi to do wniosku, że w pojęciu pylicy płuc zawiera się pylica krzemowa płuc opisana w rozporządzeniu z 2009 r. Zatem w przypadku tej konkretnej choroby zawodowej doszło do zawężenia w nowej regulacji spektrum przypadków chorobowych stanowiących chorobę zawodową, pylicę płuc. Wobec tego organ stwierdził, że skoro pojęcie prawne choroby zawodowej, określone w rozporządzeniu z 2009 r. mieściło się w pojęciu prawnym tej choroby ujętym w rozporządzeniu z 1983 r. to w tej części regulacja została przejęta przez nowy akt prawny. W konsekwencji prowadzi to do uznania, że w sprawie występuje również tożsamość podstawy prawnej. Odnośnie zaś rozważań co do tożsamości stanu faktycznego organ wskazał, że wniosek o rozpatrzenie sprawy opiera się na stanie faktycznym, przejawiającym się w narażeniu na pył zawierający wolną krystaliczną krzemionkę do 1995 r. Faktem jest, jak podkreśla się w orzecznictwie medycznym, że pylica jest chorobą rozwojową, w której z biegiem lat, pomimo zaprzestania narażenia zawodowego zmiany nasilają się. Uszkodzona tkanka płucna nigdy nie ulega regresji. Wraz z wiekiem postępują i pogłębiają się zmiany w tkance płucnej, czego konsekwencją jest pełnoobrazowy rozwój schorzenia. Dlatego też zasadnym jest prowadzenie diagnostyki medycznej i dalszej obserwacji w kierunku pylicy, nie mniej jednak zdaniem Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu dopiero w przypadku wydania orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej zaistniałaby zmiana stanu faktycznego, co skutkowałoby powstaniem nowej sprawy administracyjnej kończącej się wydaniem nowego merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zatem w rozpoznawanej sprawie występuje tożsamość przedmiotu sprawy, gdyż zachodzi, jak wskazano wyżej, tożsamość podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Odwołujący domaga się bowiem rozpoznania choroby zawodowej w postaci pylicy krzemowej płuc, opierając się na stanie faktycznym, przejawiającym się w narażeniu na pył zawierający wolną krystaliczną krzemionkę. A zatem wszystkie elementy określały przedmiot sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2006 r. Na marginesie organ zauważył, że w postępowaniu orzeczniczym przeprowadzonym na skutek "nowego" zgłoszenia dwie niezależne placówki diagnostyczno-orzecznicze uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych: Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu - Oddział w Lubinie i Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, były zgodne co do faktu, iż wg obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: pylicy krzemowej płuc (poz. 3.1) u E. P. Dodatkowo wskazał, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie zostały poprzedzone specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia odwołującego się oraz analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne, przekonujące oraz wyczerpująco uzasadnione i wyjaśnią wszelkie wątpliwości. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucił, że decyzja administracyjna z [...] października 2006 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - pylicy płuc, była wydana kilka lat temu i była decyzją prawomocną dla sprawy rozpatrywanej z dowodami z tamtego okresu. Aktualnie stan jest stanem nowym i są nowe dowody w sprawie i tamta decyzja nie może stać na przeszkodzie wszczęcia postępowania administracyjnego na nowo w sytuacji, kiedy w orzecznictwie medycznym choroba płuc jest chorobą rozwijającą się latami. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga jest uzasadniona. Sąd nie podzielił stanowiska organu, że zachodzi tożsamość sprawy niniejszej ze sprawą zakończoną decyzją z [...] października 2006 r. w zakresie stwierdzenia, że przedmiotem oceny był ten sam stan faktyczny. Sąd zgodził się z organem, że tożsamość sprawy będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmiennym stanie faktycznym tej sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie występują te same podmioty – strony postępowania. Przedmiotem zaś żądania skarżącego jest ustalenie istnienia choroby zawodowej - pylicy krzemowej płuc (poz. 3.1. wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.). W poprzednim zaś postępowaniu administracyjnym skarżący wnosił w oparciu o obowiązujące wówczas rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych o ustalenie choroby zawodowej pylicy płuc (poz. 2 wykazu). Sąd zgodził się z organem, że regulacja z 1983 r. obejmuje swoim zakresem normatywnym szersze spektrum pylic niż wynika to z rozporządzenia z 2009 r., tym samym również wskazaną przez skarżącego pylicę krzemową. W związku z powyższym należy uznać, że w sprawie występuje również tożsamość podstawy prawnej, a także żądania. W ocenie Sądu brak jest następnego elementu w postaci nie zmiennego stanu faktycznego. Według Sądu sam fakt, że rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych z 2009 r. w załączniku - w wykazie chorób zawodowych w poz. 3 pylica płuc nie określa terminu występowania choroby powoduje, że przedmiotem badania organów orzeczniczych i jednostek diagnostycznych w związku z ponownie złożonym wnioskiem jest aktualny stan zdrowia osoby występującej z wnioskiem. Przedmiotem oceny są wyniki aktualnych badań, badań z okresu objętego poprzednią sprawą ale również po tym czasie zebrana dokumentacja. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący był badany w Dolnośląskim Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we Wrocławiu – Oddział w Lubinie i w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi w wyniku czego wydano orzeczenia lekarskie kolejno z dnia [...] czerwca 2013 r. i z dnia [...] sierpnia 2013 r. Przedmiotem oceny organów orzeczniczych były również wyniki badań TK klatki piersiowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2012 r., czyli wykonanych po wydaniu decyzji z dnia [...] października 2006 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Według Sądu sam fakt, że ocena nowych dowodów daje taki sam wynik w postaci braku podstaw do stwierdzenia istnienia choroby zawodowej nie daje podstaw do uznania, że występuje tożsamość sprawy rozpoznawanej ze sprawą – w tym przypadku zakończoną decyzją z dnia [...] października 2006 r. Taki bowiem wynik sprawy został określony w wyniku oceny zebranego "nowego" materiału dowodowego. Wobec tego, że w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2009 r. nie określono terminu występowania choroby zawodowej; pylicy płuc, oczywistym jest, że po kolejnym wniosku o jej ustalenie musi nastąpić postępowanie dowodowe wskazane w rozporządzeniu i ta sytuacja w ocenie Sądu determinuje stwierdzenie, że stan faktyczny nowej sprawy nie może być taki sam jak w sprawie wcześniej zakończonej. Powtarzające się elementy ze stanu faktycznego w postaci tego samego okresu zatrudnienia i pracy w określonych warunkach a także żądania, według Sądu, nie dają podstaw do uznania, że w obu sprawach występuje ten sam stan faktyczny, uniemożliwiający wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję, zobowiązując tym samym organ odwoławczy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. wskazał na błędne przyjęcie, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na błędnej ocenie występowania tożsamości stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną, podczas gdy postępowanie administracyjne prowadzone było przez organ II instancji w sposób odpowiadający przepisom prawa, w szczególności zaś organ odwoławczy zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodziła tożsamość stanu faktycznego ze stanem faktycznym sprawy uprzednio zakończonej decyzją ostateczną. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. P. przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wymieniony w podstawach skargi kasacyjnej art. 105 § 1 k.p.a. określa ogólne reguły umorzenia postępowania administracyjnego. W świetle tego przepisu organ będzie uprawniony do umorzenia z urzędu postępowania odpowiednio w całości lub części, jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe w całości albo w części. O bezprzedmiotowości możemy mówić wtedy, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego. Przesłanka ta nie musi występować przed wszczęciem postępowania, może powstać w sprawie zawisłej przed organem. Okoliczności rozpoznawanej sprawy wymagają rozważenia przypadku, w którym bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie choroby zawodowej wynika z istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej tę sprawę. Punktem wyjścia do rozważań stanowić musi art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażenie zawodowe). Z treści cytowanego przepisu wynika wprost, że aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie, na które ona cierpi musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych i musi być ono spowodowane występowaniem w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia, albo pozostawać w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażenie zawodowe), przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym winien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Charakter sprawy administracyjnej w przedmiocie choroby zawodowej nie wyklucza prowadzenia sprawy w sytuacji zakończenia już postępowania ostateczną decyzją, o ile istnieją okoliczności zmieniające ustalenia poczynione w poprzednim postępowaniu o tożsamym przedmiocie. A zatem decyzja odmowna nie stoi na przeszkodzie ponownemu wszczęciu postępowania. Jednakże w sytuacji, gdy stan faktyczny w sprawie okaże się identyczny, a zatem brak będzie okoliczności powodującej zmianę ustaleń poczynionych wcześniej, wystąpi tożsamość sprawy. Wydanie decyzji w przedmiocie występowania choroby zawodowej w takich warunkach musi budzić zastrzeżenia w aspekcie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że decyzją z [...] października 2006 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lubinie z [...] kwietnia 2006 r. o braku podstaw do stwierdzenia u E. P. choroby zawodowej - pylicy płuc. Zgromadzone w tym postępowaniu jednoznaczne orzeczenia lekarskie pozwoliły organowi na przyjęcie, że brak jest podstaw do rozpoznania u badanego pylicy płuc. Decyzja ta podlegała kontroli sądowej. Wyrokiem z 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 670/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wniesioną przez E. P. Wobec powyższego ponowny wniosek E. P. o rozpoznanie tej samej choroby zawodowej powinien być rozpoznawany przy uwzględnieniu zgromadzonego uprzednio materiału dowodowego, który stanowił podstawę wydania decyzji kończącej poprzednie postępowanie. W tym kontekście należy zauważyć, że rezultat badań przeprowadzonych w uprawnionych jednostkach orzeczniczych jest tożsamy z poprzednimi ustaleniami. W orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2013 r. lekarz orzecznik Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lubinie ponownie nie znalazł podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pylicy płuc. Badanie przeprowadzone w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J.Nofera również nie potwierdziło istnienia podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej pod postacią pylicy krzemowej płuc (poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych). Jak zaznaczono w tym orzeczeniu: "W trakcie obecnej hospitalizacji pacjenta w Klinice IMP nie stwierdzono zmian osłuchowych nad polami płucnymi, spoczynkowe badanie spirometryczne nie wykazało istotnych zaburzeń wentylacji płuc; nie stwierdzono również niewydolności oddechowej w badaniu gazometrycznym. Stwierdzane na zdjęciach radiologicznych zmiany w płucach nie spełniają wymogów dla pylicy płuc zgodnie z wytycznymi Międzynarodowego Biura Pracy (stopień 0/0 wg klasyfikacji radiologicznej Międzynarodowego Biura Pracy)". Zbieżność powyższych orzeczeń lekarskich z wydanymi uprzednio, będącymi rezultatem przeprowadzonych badań nie pozostawia wątpliwości co do braku klinicznego rozpoznania choroby pod postacią pylicy płuc u skarżącego. W tej sytuacji nie było konieczności czynienia rozważań co do możliwego wpływu czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy na zdrowie badanego. Ponowny brak stwierdzenia występowania u skarżącego choroby, której etiologia podlegałaby dalszym ustaleniom, świadczy o braku zmiany stanu faktycznego, a tym samym - tożsamości sprawy rozstrzygniętej już ostateczną decyzją Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z [...] października 2006 r. Powyższe stanowiło o zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a., co następnie dawało podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Rozpoznając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu uchylająca decyzję organu I instancji i umarzająca postępowanie z wniosku E. P. o stwierdzenie choroby zawodowej - pylicy płuc, odpowiada prawu. Z tego względu skarga E. P. podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na podstawie przepisu art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.