VI SA/Wa 1301/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Renata Nawrot Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: "Prezes UOKiK") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 24 ust. 1, 4 i 5 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz.U. nr 169, poz. 1200 ze zm., dalej jako: "u.o.monit"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskutek wniosku T.P. – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie zobowiązania kontrolowanego przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki benzyny bezołowiowej 98 o nr [...], niespełniającej wymagań jakościowych. Z akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. na Stacji Paliw O-T w Ż. należącej do T. P. inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej pobrali do badań z partii liczącej 4969 litrów benzyny bezołowiowej 98 - próbkę oznaczoną nr [...] oraz próbkę kontrolną oznaczoną nr [...] w ilości 4,8 litrów każda, co zostało utrwalone w protokole pobrania próbek paliw nr [...]. Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium P. Sp. z o. o. w S., których wyniki zostały udokumentowane w sprawozdaniu nr [...] wykazały, że oferowana w dniu kontroli benzyna bezołowiowa 98 nie spełniała wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. z 2013 poz. 1058, dalej jako: "rozporządzenie z dnia 9 grudnia 2008 r."), z uwagi na zawyżoną zawartość związków organicznych zawierających tlen - Etery z 5 lub więcej atomami węgla, której wynik badania wyniósł 15,9 % (V/V), przy wymaganiach jakościowych max. 15 % (V/V). T. P. po otrzymaniu od [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] powołanych wyników badań – złożył wniosek o zbadanie próbki kontrolnej o numerze [...]. Przeprowadzone na jego wniosek badania laboratoryjne przez akredytowane, niezależne laboratorium [...] S.A. w [...] potwierdziły, że oferowana w dniu kontroli benzyna bezołowiowa nie spełniała określonych powyżej wymagań jakościowych (sprawozdanie z badań nr [...]). Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wysokości należności pieniężnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki benzyny bezołowiowej 98 oraz obowiązku jej uiszczenia na rachunek UOKiK, o czym zawiadomił jego stronę – T. P. pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. W toku postępowania strona wnosiła o wyjaśnienie przez akredytowane laboratorium rozbieżności pomiędzy wynikami badań próbki i próbki kontrolnej benzyny bezołowiowej 98 oraz ponowne przeprowadzenie badania zaplombowanej w toku kontroli próbki benzyny bezołowiowej 98 i zastosowanie postanowień normy PN-EN ISO 22854 lub normy PN-EN 1601 do zbadania próbki, a nie uprzednio zastosowanej normę. W dniu [...] grudnia 2013 r. Prezes UOKiK wydał decyzję zobowiązującą T.P. do uiszczenia na rachunek UOKiK kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki benzyny bezołowiowej 98 o numerze [...], niespełniającej wymagań jakościowych. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, na skutek wniosku T. P. – Prezes UOKiK na wstępie wyjaśnił, że do jego kompetencji należy zarządzanie systemem monitorowania i kontrolowania jakości paliw, co czyni przy pomocy Inspekcji Handlowej. Przytoczył brzmienie konkretnych przepisów u.o.monit. regulujących zasady kontrolowania jakości paliw u przedsiębiorców oraz wyjaśnił, że w zależności od wyników przeprowadzonych badań – ich koszty ponosi Prezes UOKiK, gdy paliwo spełnia wymagania jakościowe, natomiast gdy paliwo nie spełnia tych wymagań – tak jak w niniejszej sprawie - koszty badań obciążają kontrolowanego przedsiębiorcę. Ponadto Prezes UOKiK stwierdził, że wydając decyzję o zobowiązaniu przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań - wykonuje swój ustawowy obowiązek. Ustosunkowując się do zarzutów strony podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – Prezes UOKiK wskazał, że akredytowane, niezależne laboratorium [...] Sp. z o. o. w [...], badające próbkę [...], w piśmie z dnia 4 września 2013 r. podkreśliło, że wynik uzyskany w laboratorium wynosił 15,9 % (V/V), przekraczając wartość dopuszczalną o 0,9% (V/V), a ponadto oba laboratoria oceniły próbkę jako niespełniającą wymagań rozporządzenia z dnia 9 grudnia 2008 r., zaś różnica między wynikami uzyskanymi przez oba laboratoria wyniosła 1,5%. Prezes UOKiK wyjaśnił, że norma PN-EN 13132:2005, wg której wykonano badania podaje odtwarzalność dla metody badawczej dla zawartości związków organicznych zawierających tlen - Etery z 5 lub więcej atomami węgła maksymalnie dla 15%, czyli maksymalnej dopuszczalnej zawartości. Dla tej zawartości odtwarzalność wynosi 1%. Jego zdaniem odtwarzalność powyżej 15% nie została ustalona, być może dlatego, że nie ma to już istotnego znaczenia, gdyż wynik i tak jest poza dopuszczalnym zakresem. Prezes UOKiK dodał również, że akredytowane, niezależne laboratorium [...] S. A. w [...] także uzyskało wynik przekraczający wartość określoną w rozporządzeniu z dnia 9 grudnia 2008 r. o 2,4 % (V/V) oraz wyjaśniło, że wyniki badań są poza zakresem i oznaczenie różnic pod względem precyzji nie jest możliwe. Zdaniem Prezesa UOKiK dla oceny wyników dwóch oznaczeń próbki i próbki kontrolnej benzyny bezołowiowej 98, należy posiłkować się regulacją pkt 10.2 normy metodycznej PN-EN 13132 Ciekłe przetwory naftowe - Oznaczenie tlenowych związków organicznych i całkowitej zawartości organicznej związanego tlenu metodą chromatografii gazowej z przełączeniem kolumny, zgodnie z którym: "różnica pomiędzy dwoma pojedynczymi i niezależnymi wynikami uzyskanymi przez różnych wykonawców, pracujących w różnych laboratoriach, na identycznym materiale badawczym, w długim czasie, przy normalnym i poprawnym wykonaniu oznaczenia, może przekroczyć podane wartości tylko w jednym przypadku na dwadzieścia". W ocenie Prezesa UOKiK z powyższej regulacji wynika, że rozbieżności pomiędzy wynikami badań, w zakresie parametru: zawartość związków organicznych zawierających tlen - Etery z 5 lub więcej atomami węgla uzyskanymi w różnych laboratoriach są naturalne i wynikają z warunków odtwarzalności, w jakich wykonywane są badania i zdarzają się przypadki, co dopuszcza norma, iż wyniki otrzymane w dwóch różnych laboratoriach będą się od siebie różnić w jednym przypadku na dwadzieścia. Jednocześnie Prezes UOKiK dodał, że różne wyniki uzyskane przez laboratoria nie wykluczają, iż paliwo i tak nie spełnia wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu. Prezes UOKiK wywodził, że norma PN-EN ISO 13132, wg której wykonano badania podaje odtwarzalność dla metody badawczej na zawartość związków organicznych zawierających tlen maksymalnie do 15%, czyli odpowiadającej maksymalnej dopuszczalnej zawartości określonej w rozporządzeniu z dnia 9 grudnia 2008 r. Dla tej zawartości (15%) odtwarzalność wg normy wynosi 1%. Powyżej 15% zawartości związków organicznych zawierających tlen nie została w normie ustalona odtwarzalność, ponieważ wynik i tak znajduje się poza dopuszczalnym zakresem. Prezes UOKiK podkreślił, że każde akredytowane laboratorium, w tym również [...] Sp. z o. o. w [...] oraz badające próbkę kontrolną [...] S. A. w [...], jest zobligowane przez Polskie Centrum Akredytacji do brania udziału w badaniach biegłości i badaniach międzylaboratoryjnych potwierdzających kompetencje techniczne w obszarze akredytowanych badań. Podał, że laboratorium [...] Sp. z o. o. w [...] bierze systematycznie udział w międzynarodowych badaniach biegłości organizowanych przez Institute for Interlaboratory Studies Spijkenisse, the Netherlands uzyskując wyniki zadawalające. [...] S. A. w [...] bierze udział w badaniach biegłości zgodnie z zaleceniami normy PN-EN ISO/IEC 17025. W ostatnim badaniu biegłości laboratorium to wykazało kompetencje w zakresie badania zawartości związków tlenowych. Odnosząc się do zarzutu wadliwej interpretacji postanowień normy PN- EN ISO 4259, Prezes UOKiK wyjaśnił, że w załączniku nr 1 rozporządzenia z dnia 9 grudnia 2008 r. znajduje się regulacja, iż wyniki poszczególnych pomiarów należy interpretować zgodnie z kryteriami podanymi w normie PN-EN ISO 4259 Przetwory naftowe. Wyznaczanie i stosowanie precyzji metod badania. Podniósł, że powołana norma opisuje sposób statystycznej obróbki wyników badań opartych na danych statystycznych oszacowań precyzji w celu kontroli jakości oraz sprawdzenia zgodności z wymaganiami, właściwości produktów naftowych znormalizowanymi metodami badań. Stwierdził, że norma opisuje między innymi metodę obliczania precyzji na podstawie wyników badań międzylaboratoryjnych oraz procedurę, którą należy zastosować przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych, zarówno w odniesieniu do precyzji metod, jak i do granicznych wartości przyjętych w wymaganiach. Wyjaśnił, że zgodnie z systemem monitorowania i kontrolowania jakości paliw ocena zgodności ze specyfikacją dla danego paliwa, dokonywana jest według normy PN-EN ISO 4259: 2009, pkt. 9.3 Tolerancja wyniku oznaczenia u odbiorcy. Prezes UOKiK wywodził, że do zadań laboratorium należy stwierdzenie, na podstawie wyników przeprowadzonych badań, czy badane paliwo spełnia wymagania jakościowe określone prawem, czy też ich nie spełnia. Według normy PN-EN ISO 4259:2009, właściwości próbki produktu naftowego nie spełniają granic wymagań z 95% poziomem ufności tylko wtedy, gdy wynik X przekracza wartość tolerancji T. Przekroczenie to, jak wskazał Prezes UOKiK miało miejsce w niniejszej sprawie. Oceny tej dokonuje laboratorium na podstawie wyniku badania jednej próbki dostarczonej przez inspektorów Inspekcji Handlowej. Dotyczy to odpowiednio badania próbki i próbki kontrolnej. Wyjaśnił, że badanie próbek odbywa się w dwóch niezależnych i akredytowanych laboratoriach w odstępie czasowym. Wyniki badań próbki badanej jako pierwszej nie są znane laboratorium badającemu próbkę kontrolną. Dlatego też interpretacji wyników badania poszczególnego pomiaru (jednej próbki) należy dokonać zgodnie z kryteriami, o których mowa w normie PN-EN ISO 4259 w rozdziale 9 - Kontrola jakości na podstawie wymagań. Informacje zawarte w rozdziale 9 tej normy umożliwiają ocenę jakości produktu na podstawie wymagań, w przypadku, gdy do dyspozycji jest tylko pojedynczy wynik, czyli tak jak w przypadku badania próbki paliwa pobranej do badań w ramach systemu monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Stąd, jak dalej wyjaśniał Prezes UOKiK, laboratorium oceniające na podstawie otrzymanego wyniku badań, czy spełnione są wymagania jakościowe określone w odpowiednich przepisach prawnych, dokonuje oceny z uwzględnieniem wymagań pkt 9.3 normy PN-EN ISO 4259, co miało miejsce w przypadku próbki [...] (T= <15+0,6 wynik badania 15,9% (V/V)) oraz próbki kontrolnej [...] (T= <15+0,6 wynik badania 17,4% (V/V)), gdzie T oznacza tolerancję. Prezes UOKiK przypomniał, że uzyskane przez laboratoria powyższe wyniki badań zostały zamieszczone w protokołach z badań zarówno próbki [...], jak również próbki kontrolnej [...], a w części "Ocena wyników" i "Używane formuły", tych protokołów z badań wskazały jednoznacznie, że kierowały się postanowieniami pkt 9.3 normy PN-EN ISO 4259 i że w zakresie badanych parametrów, próbka paliwa nie spełnia wymagań rozporządzenia z dnia 9 grudnia 2008 r. ze względu na zawyżoną zawartość związków organicznych zawierających tlen - Etery z 5 lub więcej atomami węgla. Prezes UOKiK wskazał, że zgodnie z pkt 9.3 – "Tolerancja wyniku oznaczania u odbiorcy" normy, odbiorca który nie ma innego źródła informacji o rzeczywistej wartości badanej właściwości niż pojedynczy wynik, powinien przyjąć, że właściwości produktu nie spełniają granic wymagań z 95% poziomem ufności. Stwierdził, że prezentacja oceny partii paliwa odbywa się za pomocą pojedynczego wyniku uzyskanego przez laboratorium badające próbkę. W ocenie Prezesa UOKiK kontrolowany przedsiębiorca błędnie przyjął, że zastosowanie mają inne postanowienia powołanej normy, gdy w sprawie występują sporne wyniki i wówczas obydwa laboratoria przeprowadzające badania powinny porozumieć się ze sobą i porównać sposoby wykonywania oznaczeń oraz aparaturę, a po dokonaniu tych czynności, należy wykonać test porównawczy między laboratoriami w oparciu o dwie próbki kontrolne. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dalszych badań na pozostałościach po próbkach w trzecim akredytowanym laboratorium, zgodnie z normą PN-EN ISO 4259, Prezes UOKiK podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.o.monit., inspektor w toku postępowania kontrolnego pobiera dwie próbki (próbkę i próbkę kontrolną), z których jedna badana jest z urzędu, a druga - próbka kontrolna - na wniosek kontrolowanego. Wyjaśnił, że system, o którym mowa w art. 11 ust. 1 u.o.monit. został tak skonstruowany, że pobiera się tylko dwie próbki, a pozostałości podlegają, na wniosek wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej, komisyjnemu zniszczeniu przez akredytowane laboratorium przeprowadzające badania. Stwierdził, że stosowana przez laboratoria procedura badań była zgodna z normą PN-EN ISO 4259 i brak jest fizycznej oraz prawnej możliwości badania kolejnych próbek paliwa. Ustosunkowując się do zarzutu strony, że w trakcie pobierania próbek do badań, inspektorzy Inspekcji Handlowej w Katowicach mogli doprowadzić własnym działaniem do zanieczyszczenia pobranej próbki, a pobrane próbki mogły nie być przechowywane w odpowiedniej temperaturze organ stwierdził, że strona w żaden sposób nie wykazała na jakiej podstawie zgłasza powyższe wątpliwości. Prezes UOKiK opisał wynikającą z akt sprawy procedurę postępowania związaną z pobraniem i przekazaniem próbek do badania oraz stwierdził, że w jej toku nie doszło do żadnych nieprawidłowości. Prezes UOKiK wskazał także, że nie podważa wiarygodności dokumentów, przedłożonych przez dostawcę paliwa (świadectw jakości), jednakże fakt, że dostarczone na stację paliw, paliwo posiadało świadectwa jakości, nie stanowi w jego ocenie dowodu na to, że sprzedawane przez stacje paliwo odpowiadało wymaganiom jakościowym. Skargę na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. P., zwany dalej: "skarżącym" zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1. rażące naruszenie art. 22 ust. 3 w zw. z art. 24 u.o.monit. poprzez uznanie, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie kosztów badania próbki podstawowej, a nie próbki kontrolnej, gdyż koszty próbki kontrolnej skarżący już poniósł i nie ma potrzeby tych kosztów ustalać. Zdaniem skarżącego nie sposób przyjąć, że przed wykonaniem przedmiotowej decyzji koszty badań próbki kontrolnej zostały pokryte, gdyż wtedy dopiero uiszczono na ich poczet zaliczkę i to postępowanie jest niezbędne w celu ustalenia tych kosztów, aby można było przedmiotową zaliczkę rozliczyć (zobowiązać do jej uzupełnienia lub orzec o jej zwrocie); 2. naruszenie art. 26 u.o.monit. w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych, a w szczególności § 1 rozporządzenia i pkt III załącznika do rozporządzenia, z którego wynika, że do interpretacji wyników badań należy stosować normę PN-EN ISO 4259, a w konsekwencji - zgodnie z postanowieniami tej normy w razie stwierdzenia rozbieżności w wynikach przeprowadzonych badań - należy stosować zawartą w tej normie procedurę postępowania. Organ bowiem uznał, iż mimo, że w niniejszej sprawie badano dwie próbki pobranego paliwa przez różne laboratoria, które to badania dały różne wyniki - to procedurę wyjaśniania rozbieżności zawartą w tej normie stosuje się tylko gdyby wystąpiły rozbieżności w badaniach tej samej próbki (co przecież nie może mieć miejsca, bo jedna próbka badana jest tylko przez jedno laboratorium), natomiast jeżeli wystąpią rozbieżności między badaniami różnych próbek, ale tego samego paliwa, to już tej procedury nie stosuje się. Tymczasem zgodnie z treścią normy PN-EN ISO 4259, powinno mieć miejsce zastosowanie następującej procedury, która jak widać - odnosi się do zaistnienia spornych wyników między laboratoriami, a więc do różnic w badaniu różnych próbek, ale tego samego paliwa: "w przypadku spornych wyników, obydwa laboratoria przeprowadzające badania, powinny porozumieć się miedzy sobą, i porównać sposoby wykonywania oznaczeń oraz aparaturę. Po sprawdzeniu tego, należy wykonać test porównawczy, między tymi laboratoriami w oparciu o dwie próbki kontrolne. W każdym laboratorium, należy obliczyć średnią przynajmniej z trzech możliwych do przyjęcia wyników i otrzymane średnie porównać. Następnie, jeśli kwestia sporna (sporne wyniki) nie została rozstrzygnięta należy zaprosić trzecie laboratorium (niezainteresowane, doświadczone i akceptowane przez obie strony) do wykonania oznaczenia przy użyciu trzeciej próbki (patrz: norma PN-EN ISO 4259, rozdz. 10, str. 30, pkt. 10.3. i 10.5.)"; 3. naruszenie art. 27 u.o.monit. przez wadliwą interpretację przepisów ustawy i tym samym błędne uznanie przez organ, że w okolicznościach niniejszej sprawy, pozostałości po próbkach nigdy nie powinny podlegać ponownemu badaniu, gdyż podlegają obligatoryjnemu zniszczeniu. Zdaniem skarżącego z powołanego przepisu wynika, że próbki paliwa pobrane w toku kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, mogą być niszczone dopiero wtedy, gdy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej samodzielnie uzna takie działanie i złożenie takiego wniosku za stosowne. Próbki zatem nie są niszczone "automatycznie" od razu po przeprowadzeniu badań, leczy jedynie wtedy, gdy okaże się, że nie ma potrzeby przeprowadzenia procedury wyjaśnienia sporności uzyskanych wyników badań. W ocenie skarżącego, gdyby pozostałości po próbkach miały podlegać zawsze zniszczeniu, to nie byłoby żadnego uzasadnienia do wprowadzania regulacji zgodnie z którą to Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej składa wniosek o ich zniszczenie, przepis po prostu by stanowił, ze próbki: podstawowa i kontrolna po badaniu (albo w przypadku kontrolnej - gdy nie złożono wniosku o jej badanie) podlegają zniszczeniu. Tymczasem w obecnym stanie - próbki podlegają zniszczeniu dopiero na wniosek, a więc dopiero gdy właściwy organ uzna, że nie są już potrzebne do dalszych wyjaśnień. Z kolei o tym o tym kiedy właściwy organ może tak uznać rozstrzygają przepisy i norma PN-EN ISO 4259; 4. naruszenie art. 7 w zw. z art. 75, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów przez organ oraz poprzez nie przeprowadzenie niezbędnych dowodów w zakresie ustalenia przyczyn rozbieżności w uzyskanych wynikach badań paliwa i tym samym ustalenia właściwych i nie budzących wątpliwości wyników tych badań paliwa. Zdaniem skarżącego, organ stwierdzając znaczną rozbieżność w wynikach badań paliwa - po prostu przeszedł nad tym do porządku dziennego, uznając, że nie ma to znaczenia, skoro oba badania wykazały przekroczenie dopuszczalnych stężeń substancji, gdy tak znaczna rozbieżność wyników może świadczyć też o tym, że próbka paliwa była nieprawidłowo pobrana lub przechowywana lub o tym, że badania zostały przeprowadzone nieprawidłowo. Tego organ nie wyjaśnił, mimo że norma normy PN-EN ISO -1259 przewiduje nie tylko obowiązek takiego wyjaśnienia ale i opisuje szczegółową procedurę w jaki sposób należało to zrobić. 2. naruszenie 7 w zw. z art. 75, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. - poprzez pominięcie i uznanie za pozbawione znaczenia dowodowego dokumentów ze świadectw jakości producenta paliwa. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, ewentualnie w razie uznania, iż brak podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w szczególności zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął sformułowane zarzuty. Przede wszystkim podkreślił, że nie sposób przyjąć, iż przed wykonaniem przedmiotowej decyzji, koszty badań próbki kontrolnej zostały przez niego pokryte, gdyż wtedy dopiero uiścił na ich poczet zaliczkę. Jego zdaniem nie sposób też przyjąć, że zwrot kosztów ma dotyczyć próbki podstawowej, bo badania próbki podstawowej skarżący nie zlecał. Wskazał, że uiścił zaliczkę na poczet kosztów badania laboratoryjnego próbki kontrolnej w wysokości 500 zł, a celem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją winno być ustalenie jakie były w istocie koszty tych badań, aby można było przedmiotową zaliczkę rozliczyć (zobowiązać do jej uzupełnienia lub orzec o jej zwrocie). Za wadliwą skarżący uznał interpretację przez organ przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych oraz normy PN-EN ISO 4259, Zarzucił, że Prezes UOKiK nie zwrócił uwagi na fakt, iż normy, według których następuje badanie jakościowe paliwa, wymagają także, ażeby badania laboratoryjne spełniały wymóg akceptowalności, jak i odtwarzalności. Wskazał, że jest to o tyle istotne, iż "odtwarzalność w ujęciu jakościowy" - to miara zgodności poszczególnych wyników, uzyskanych przy rutynowym, poprawnym oznaczaniu tą samą metodą, dla identycznej substancji badanej, ale w odmiennych warunkach (różni wykonawcy, różna aparatura, różne laboratoria), (norma PN-EN ISO 4259 str. 8). Zaznaczył, że odtwarzalność tlenowych związków organicznych, z uwzględnieniem postanowień normy PN-EN 13132, powinna się mieścić w granicach 1% (rozdział 10. Precyzja, strona 10), podczas gdy interpretacja wyników zaprezentowanych przez dwa akredytowane przy Zarządzającym [...] Sp. z o.o. oraz [...] S.A. nasuwa wniosek, że różnica wyników otrzymanych w dwóch różnych laboratoriach, jest większa niż odtwarzalność metody zawartej w normie PN-EN 13132. W związku z powyższym, dalsze postępowanie w celu należytego ustalenia precyzyjnych wyników, powinno przebiegać w ocenie skarżącego na podstawie procedury określonej w treści normy PN-EN ISO 4259, którą to normę w takich przypadkach nakazuje stosować pkt III załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2010 r. Skarżący podniósł, że treść normy PN-EN ISO 4259 wskazuje, iż w przypadku spornych wyników, obydwa laboratoria przeprowadzające badania, powinny porozumieć się między sobą i porównać sposoby wykonywania oznaczeń oraz aparaturę. Po sprawdzeniu tego, należy wykonać test porównawczy między tymi laboratoriami w oparciu o dwie próbki kontrolne. W każdym laboratorium należy obliczyć średnią przynajmniej z trzech możliwych do przyjęcia wyników i otrzymane średnie porównać. Następnie, jeśli kwestia sporna (sporne wyniki) nie została rozstrzygnięta, należy zaprosić trzecie laboratorium (niezainteresowane, doświadczone i akceptowane przez obie strony) do wykonania oznaczania przy użyciu trzeciej próbki, (norma PN-EN ISO 4259, rozdz. 10 str. 30, PKT. 10.3 i 10-5). Gdyby natomiast uznać – jak dalej skarżący wywodził, że norma PN-EN 13132:2005, którą wykonano badanie, nie określa wartości odtwarzalności dla zawartości omawianego i kwestionowanego parametru powyżej 15% (V/V), w związku z czym nie jest możliwe porównanie i ocena uzyskanych wyników, to w takim wypadku - stanowisko organu prowadziłoby do wniosku, że w takim razie norma PN-EN 13132:2005 może być stosowana jedynie, gdy wynik badań wykaże wartość przedmiotowego parametru do 15%, gdyż powyżej tego parametru norma nie zapewnia jakichkolwiek parametrów odtwarzalności. Skoro tak - to konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska jest to, że w razie gdyby norma PN-EN 13132:2005 dała wynik powyżej 15% przedmiotowego parametru, to istniałaby konieczność zastosowania innej normy, która zapewnia odtwarzalność także powyżej 15%, czyli normy PN-EN ISO 22854. W przypadku treści normy PN-EN ISO 22854, przy uwzględnieniu wyników badania pobranych próbek paliwa, wartość odtwarzalności przyjętej metody badania przedstawia się zdaniem skarżącego zupełnie odmiennie, aniżeli w przypadku zastosowania normy PN-EN 13132. Wskazał, że jest to podyktowane faktem, iż przy uwzględnieniu średniej arytmetycznej z dwóch porównywanych odznaczeń, wynik przedstawiający granicę odtwarzalności przedstawia się następująco: 1. 15,9 + 17,4 = 33,3 / 2 = 16,65 (średnia arytmetyczna); 2. 0,025 x 16,65 + 0,351 = 0,76725 / V2 = 0,5425 (granica odtwarzalności dla próbki benzyny bezołowiowej należącej do kontrolowanego); Skarżący wywodził, że treść normy PN-EN ISO 4259, a więc treść normy wskazanej w przepisie obowiązującego prawa, jakim jest rozporządzenie - wskazywała organowi, jakie dalsze kroki prawne powinien podjąć organ, w celu wszechstronnego wyjaśnienia rozbieżności wyników badań próbki badanej - przeprowadzonej przez laboratorium [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], oraz próbki kontrolnej - przeprowadzonej przez [...] S.A. Zarzucał, że obecne badania wobec braku odtwarzalności i niewyjaśnienia przyczyn rozbieżności w trybie wskazanym w normie PN-EN ISO 4259 nie mogą być uznane za miarodajne, gdyż procedura przeprowadzania badań nie została ukończona. Podnosił, że wykazał przed organem, iż nabyte przez niego paliwo, na kilka dni przed dniem przeprowadzenia kontroli, spełniało wszelkie wymagania jakościowe (14,6 % zawartości tlenowych związków organicznych w paliwie, z którego następnie pobrano próbki benzyny bezołowiowej 98, celem przeprowadzenia kontroli), a następnie po pewnym okresie czasu przeprowadzono pierwsze badanie - które wykazało nieznaczne przekroczenie (15,9 %) zawartości tlenowych związków organicznych, a następnie po dłuższym okresie czasu, od momentu wykonania pierwszego badania, przeprowadzono drugie badanie - które wykazało znaczną różnicę w stosunku do dwóch pierwszych wyników (17,4 %). Powyższa sytuacja - wskazująca na fakt braku wystąpienia miarodajnych, reprezentatywnych oraz akceptowalnych wyników badań próbki benzyny bezołowiowej 98 wymagała zdaniem skarżącego przeprowadzenia procedury kontrolnej, otrzymanych wyników badań. Skarżący zarzucił, że organ wadliwie zakończył procedurę kontroli wyników, uzyskanych w toku badań benzyny bezołowiowej 98, świadomie nie wykonał obowiązku podjęcia dalszych kroków, wskazanych w treści normy PN-EN ISO 4259, które w następstwie pozwoliłyby ustalić, dalece reprezentatywny, miarodajny jak również akceptowalny dla wszystkich stron postępowania wynik jakości benzyny bezołowiowej 98, należącej do skarżącego. Jego zdaniem błędny sposób działania organu wynikał również z naruszenia art. 27 u.o.monit. przez wadliwą jego interpretację polegającą na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy pozostałości po próbkach nigdy nie powinny podlegać ponownemu badaniu, gdyż podlegają obligatoryjnemu zniszczeniu. Skarżący wskazywał, że z treści powołanego przepisu wynika, że próbki paliwa pobrane w toku kontroli mogą być niszczone dopiero wtedy, gdy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej samodzielnie uzna takie działanie i złożenie takiego wniosku za stosowne. Próbki zatem nie są niszczone "automatycznie" od razu po przeprowadzeniu badań, leczy jedynie wtedy, gdy okaże się, że nie ma potrzeby przeprowadzenia procedury wyjaśnienia sporności uzyskanych wyników badań. Skarżący podnosił, że u.o.monit. stanowi o tym, że do badania jakościowego paliwa ciekłego pobiera się 2 próbki, każda o zawartości 4 litrów: 4 litry paliwa - jako próbka podstawowa oraz 4 litry paliwa - jako próbka kontrolna. W związku z tym za niewiarygodne uznał twierdzenie organu, że cały materiał badawczy został już uprzednio zużyty, przez oba laboratoria, badające uprzednio paliwo, należące do niego. Za szczególnie niezrozumiały skarżący uznał sposób argumentacji organu dotyczący zakresu zastosowania normy PN-EN ISO 4259 do interpretacji wyników badań. Skoro bowiem jak skarżący dalej wywodził, organ dysponuje wynikami badań, z których dwa badania oraz otrzymane wyniki zostały przeprowadzone przez laboratoria akredytowane przy Zarządzającym, a następne dwa badania oraz otrzymane wyniki - wynikają z badania jakości paliwa zakupionego przez skarżącego, które to badanie przeprowadziło laboratorium [...], to bezzasadnym jest jego zdaniem twierdzenie, że w takiej sytuacji organ nie musi stosować tych postanowień normy, które odnoszą się do sytuacji niezgodności między różnymi wynikami różnych laboratoriów. Za sporną uznaje się zdaniem skarżącego sytuację, w której co najmniej dwa laboratoria uzyskały niezależnie co najmniej jeden akceptowalny wynik, dla tego samego produktu, a nie koniecznie dla tej samej próbki tego samego produktu. Skarżący podkreślił, że przecież obie próbki powinny być takie same. Zdaniem skarżącego tak znaczna rozbieżność wyników może świadczyć o tym, że próbka paliwa była nieprawidłowo pobrana lub przechowywana lub o tym, że badania zostały przeprowadzone nieprawidłowo. Zarzucił, że organ kwestii tej nie wyjaśnił, mimo że norma normy PN-EN ISO 4259 przewiduje nie tylko obowiązek takiego wyjaśnienia, ale i opisuje szczegółową procedurę w jaki sposób należało to zrobić. Skarżący wywodził, że jeżeli pomimo przeprowadzenia procedury określonej w normie PN-EN ISO 4259 laboratoria nie byłyby w stanie wyjaśnić przyczyn rozbieżności, to trzeba byłoby uznać, że w istocie przyczyną tą jest to, że w różnych próbkach znajduje się różne paliwo, a ponieważ pobierane było to samo paliwo, więc musiało ono ulec zmianie wskutek nieodpowiedniego przechowania lub zanieczyszczenia. Wtedy wobec braku możliwości badania paliwa w stanie niezmienionym - rezultatem takich ustaleń byłaby konieczność uznania badań paliwa za niewiarygodne w ogóle. Uzasadniając zarzut pominięcia przez organ znaczenia dowodowego dokumentów ze świadectw jakości producenta paliwa skarżący podniósł, że organ w ogóle nie przeanalizował rodzaju stwierdzonego naruszenia pod kątem sprawdzenia, czy prawdopodobne byłoby by skarżący mógł dodać do zakupionego paliwa substancje, które pogorszyłyby jakość paliwa zmniejszając jego liczbę oktanową. Skarżący przedstawił obszerny wywód na poparcie twierdzenia, że stwierdzone w zawyżonej ilości tlenowe związki organiczne znacząco poprawiają jakość paliwa i spełniają wymagania dotyczące ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Prezesa UOKiK, jak również poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] lutego 2014 r. stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 24 ust. 1, 4 i 5 w zw. z art. 3 ust. 1 u.o.monit. W myśl art. 3 ust. 1 u.o.monit., paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.monit., zabrania się transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz gromadzenia w stacjach zakładowych paliw ciekłych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lub art. 6 ust. 3. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.monit., tworzy się System Monitorowania i Kontrolowania Jakości Paliw, zwany dalej "Systemem", którego celem jest przeciwdziałanie transportowaniu, magazynowaniu, wprowadzaniu do obrotu paliw, a także gromadzeniu paliw w stacjach zakładowych, niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych odpowiednio na podstawie art. 3 ust. 2 albo art. 4 ust. 2 albo art. 5 ust. 2 albo art. 6 ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 5. Do zadań Systemu należy kontrolowanie jakości: 1) paliw u przedsiębiorców, 2) biopaliw ciekłych u właścicieli lub użytkowników wybranej floty, 3) biopaliw ciekłych u rolników wytwarzających je na własny użytek - a także rejestrowanie i przetwarzanie informacji w tym zakresie (ust. 2 art. 11 u.o.monit.). Z art. 12 ust. 1 u.o.monit. wynika, że systemem zarządza Prezes UOKiK (Zarządzający), a czyni to przy pomocy Inspekcji Handlowej. W toku kontroli inspektorzy Inspekcji Handlowej pobierają dwie próbki paliwa – próbkę i próbkę kontrolną (art. 17), czynność tę utrwalają w formie protokołu (art. 20 ust. 1), a próbki przekazują niezwłocznie do akredytowanego laboratorium (art. 22 ust. 1). Przy czym próbka badania jest z urzędu, a próbka kontrolna na wniosek kontrolowanego przedsiębiorcy (art. 22 ust. 3). W myśl art. 24 ust. 1 u.o.monit., jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie, Zarządzający zobowiązuje kontrolowanego, w drodze decyzji, do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Zarządzający ustala wysokość należności pieniężnej, o której mowa w ust. 1, na podstawie faktury wystawionej przez kierownika akredytowanego laboratorium, w którym wykonano badania próbki, a w przypadku gdy badania próbki wykonano w laboratorium prowadzonym przez Inspekcję Handlową - na podstawie ustaleń kierownika tego laboratorium (art. 24 ust. 4 u.o.monit.). Z powołanych przepisów wynika, że co do zasady, koszty przeprowadzonych badań finansowane są z budżetu państwa, za wyjątkiem sytuacji, gdy przeprowadzone badanie wykaże, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych. Wprowadzając taki mechanizm finansowania badań jakości paliw ustawodawca jednocześnie zagwarantował kontrolowanemu prawo weryfikacji wyniku badania próbki podstawowej przez domaganie się przeprowadzenia badania próbki kontrolnej. Na gruncie niniejszej sprawy skarżący skorzystał z tego uprawnienia. Przy czym jak wynika z art. 24 ust. 3 u.o.monit., jeżeli badanie próbki kontrolnej nie wykaże naruszeń wymagań jakościowych, uznaje się, że badane paliwo spełnia te wymagania. Tylko zatem w takiej sytuacji, brak będzie podstaw do zobowiązania kontrolowanego w drodze decyzji do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość przeprowadzonych badań, mimo że badanie próbki podstawowej wykazało naruszenie wymagań jakościowych paliwa. Taka sytuacja, co jest bezsporne, nie zaistniała w niniejszej sprawie. Zarówno bowiem badanie próbki podstawowej, jak i kontrolnej wykazało, że badane paliwo nie spełnia normy jakościowej z uwagi na zawyżoną zawartość związków organicznych zawierających tlen – Etery z 5 lub więcej atomami węgla, co oznacza, że ziściła się przesłanka do zastosowania art. 24 ust. 1 u.o.monit. Innymi słowy sam fakt stwierdzenia przy pomocy badań, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie stanowi wystarczającą i jedyną przesłankę do obciążenia kontrolowanego kosztami badań. Przy czym stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 455/07 oraz z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 392/13, www.cbois.nsa.gov.pl stwierdził, że nie stanowi istotnego elementu stanu faktycznego, niezbędnego do subsumpcji art. 24 ust. 1 u.o.monit. ustalenie przyczyn rozbieżności wyników badań, obejmujących stopień przekroczenia tych norm jakościowych paliwa. Z jasnej treści tego przepisu, jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 20 maja 2014 r. wynika, że jedyną przesłanką do jego zastosowania jest wynik badania wskazujący, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych. W wyroku tym NSA podkreślił również, że w u.o.monit. ustawodawca przewidział możliwość zaistnienia rozbieżności w wynikach badań próbki podstawowej i kontrolnej, skoro wprowadził możliwość "sprawdzenia" wyniku badania próbki podstawowej poprzez badanie próbki kontrolnej i uwalniając kontrolowanego z obowiązku ponoszenia kosztów badania wówczas, gdy wynik badania próbki kontrolnej nie potwierdzi, że paliwo nie spełnia norm jakościowych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że trafne jest rozstrzygnięcie Prezesa UOKiK, który przyjął, że skoro badanie próbki kontrolnej potwierdziło wynik badania próbki podstawowej pod kątem tego, że oferowana przez skarżącego benzyna bezołowiowa 95 nie spełnia wymagań jakościowych to jest on zobowiązany do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań i to niezależnie od zaistniałych rozbieżności w wynikach badań. Prezes UOKiK zasadnie przyjął, że zaistniałe rozbieżności pomiędzy wynikami badań otrzymanymi przez [...] Sp. z o.o. oraz [...] S.A. pozostają bez wpływu na obowiązek uiszczenia przez kontrolowanego przedsiębiorcę kosztów przeprowadzonych badań, bowiem oba wyniki, mimo zachodzących między nimi rozbieżności dowiodły, że benzyna nie spełnia wymagań jakościowych. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił wysokość należności pieniężnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki benzyny bezołowiowej 98 o nr [...] na podstawie wystawionej przez [...] Sp. z o.o. w [...] faktury nr [...] . z dnia [...] lipca 2013 r. w wysokości 988, 92 zł stanowiącej łączny koszt badania z podatkiem VAT. Zarzuty skargi są bezprzedmiotowe i jako takie nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 22 ust. 3 w zw. z art. 24 u.o.monit. poprzez wadliwe ustalenie przedmiotu postępowania polegające na przyjęciu, że jest nim ustalenie kosztów badania próbki podstawowej, a nie próbki kontrolnej. Z przepisu art. 24 ust. 2 i 3 u.o.monit. wynika, że zaliczka za badanie próbki kontrolnej pobierana jest w wysokości kosztów badania próbki kontrolnej, a w sytuacji, gdy jej badanie nie wykaże naruszenia wymagań jakościowych zwraca się kontrolowanemu zaliczkę. Z powołanych przepisów wynika, że zwrot zaliczki jest dokonywany w drodze czynności materialno-technicznej w sytuacji, gdy badanie próbki kontrolnej nie potwierdzi naruszenia wymagań jakościowych. Zatem prawidłowo został określony przedmiot niniejszej sprawy, którym jest kwestia zobowiązania kontrolowanego do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki podstawowej benzyny bezołowiowej o nr [...], albowiem kontrolowany uiścił zaliczkę w wysokości kosztów przeprowadzonych badań próbki kontrolnej i nie znajduje w u.o.monit. potwierdzenia próba wykazania przez skarżącego, że uiszczona zaliczka winna zostać stosownie rozliczona w drodze wydania decyzji administracyjnej. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy zarzut skarżącego, że wobec zaistniałych rozbieżności w otrzymanych wynikach badań próbki podstawowej i kontrolnej należało w niniejszej sprawie wdrożyć, zgodnie z normą PN-EN ISO 4259 znajdującą jego zdaniem zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie § 1 i pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych - procedurę wyjaśniania rozbieżności określoną w powołanej normie. Jak to już wyżej został wyjaśnione dla zrealizowania się przesłanki z art. 24 ust. 1 u.o.monit. wystarczający jest wynik badania wskazujący, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych. Ponadto sam ustawodawca przewidział możliwość zaistnienia rozbieżności w wynikach badań, skoro wprowadził możliwość "weryfikowania" wyniku badania próbki podstawowej i uwolnienia kontrolowanego z obowiązku ponoszenia kosztów badania próbki podstawowej i kontrolnej w sytuacji, gdy wynik badania próbki kontrolnej nie potwierdzi, że paliwo nie spełnia norm jakościowych. W realiach niniejszej sprawie poza sporem jest, że ta ostatnia sytuacja nie zaszła, gdyż badanie próbki kontrolnej potwierdziło, że oferowana w dniu kontroli przez skarżącego benzyna bezołowiowa 98 nie spełnia wymagań jakościowych z uwagi na zawyżoną zawartość związków organicznych zawierających tlen – Etery z 5 lub więcej atomami węgla. Nie można się zdaniem Sądu zgodzić również z zarzutem skargi, że zaistniałe rozbieżności w uzyskanych wynikach badań obu próbek mogą świadczyć, że próbki paliwa zostały nieprawidłowo pobrane, przechowywane lub że badania zostały nieprawidłowo przeprowadzone. Z akt sprawy, w tym protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2013 r nie wynika, by skarżący zgłosił jakiekolwiek zarzuty co do sposobu pobrania próbek. Protokół został podpisany przez skarżącego bez żadnych uwag. Pobranie próbek zostało utrwalone w formie protokołu, podpisanego przez skarżącego również bez zastrzeżeń, a badania zostały przeprowadzone przez dwa, niezależne i akredytowane laboratoria. W tych okolicznościach zarzuty skargi nie podważają ustaleń, na jakich podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu wydającego decyzję, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.