II GSK 29/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. Spółki z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 536/14 w sprawie ze skargi Z. Spółki z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. Spółki z o.o. z siedzibą w R. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę Z. Sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 6 sierpnia 2013 r. na drodze krajowej nr 79 zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki MAN oraz trzyosiowej naczepy marki Koegel. Pojazdem przewożono ładunek podzielny w postaci cukru w workach na trasie Francja - Polska w imieniu i na rzecz skarżącej. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. [...] Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 64, art. 140 aa ust. 1 – 3, art. 140 ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej p.r.d. lub Prawo o ruchu drogowym ) nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym z naruszeniem zakazu określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d. w zakresie zezwolenia kategorii IV. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że pojazd skarżącej przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu (do 10 t), po której wykonywany był przewóz. W trakcie kontroli, na zalegalizowanym stanowisku do ważenia pojazdów i zalegalizowanymi przyrządami pomiarowymi, stwierdzono bowiem naruszenie dopuszczalnych norm w postaci: nacisku pojedynczej osi napędowej 11 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonego w górę do 0,1 t) tj. przekroczenie o 1 t. Sąd stwierdził, że organ obszernie wyjaśnił z jakich powodów zakwalifikowano do nałożenia kary pieniężnej przejazd do kategorii IV (art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d.). Otóż, w kontrolowanej sprawie nastąpiło przekroczenie o 1 t dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu oraz przewożono ładunek podzielny, a zatem okazane zezwolenie kategorii IV nie uprawniało podmiotu wykonującego przejazd do przewozu takiego ładunku. Jak słusznie bowiem zauważyły organy orzekające zezwolenie kategorii III - VII jest wydawane na ładunek niepodzielny, a jak stanowi art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zatem, zdaniem Sądu tylko zezwolenie kategorii I i II upoważnia do przewozu ładunku podzielnego i niepodzielnego. Dlatego też, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, warunkiem koniecznym, aby podmiot wykonujący przejazd mógł wykonać przejazd przedmiotowym pojazdem nienormatywnym, na podstawie nadesłanego zezwolenia kategorii IV, była niepodzielność ładunku. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Organ administracji zasadnie uznał brak podstaw do zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Przepis ten w zakresie wskazanym w jego ust. 4 pkt 2 nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż przewożony był ładunek podzielny. Zdaniem Sądu wobec ustaleń organów inspekcji drogowej brak było także podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Sąd zauważył, że nie wystarczy jedynie zakwestionować swojej odpowiedzialności oraz oświadczyć, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. Z konstrukcji ww. przepisu wynika, iż to skarżąca powinna udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa. Sąd ponadto wskazał, iż podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był podjąć kroki celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywnym. Za niezasadną Sąd uznał argumentację skarżącej, że organy nie uwzględniły znaczenia temperatury otoczenia w trakcie prowadzonej kontroli. Jak zasadnie wyjaśnił organ odwoławczy, pomiar ten jest podawany jedynie w celach informacyjnych dla pokazania, iż urządzenia pomiarowe nie pracowały w skrajnych warunkach pogodowych. Z instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II wynika, iż mogą one pracować w temperaturach od -20 do +40°C. Rozbieżność kilku, czy też kilkunastu stopni temperatury nie ma wpływu na wyniki pomiaru, jeśli temperatura mieściła się we wskazanym przedziale. Zgodnie zaś z protokołem kontroli temperatura otoczenia wynosiła 30°C. Jedynym wiarygodnym i rzeczywistym pomiarem temperatury pozostają zatem wskazania zawarte w protokole kontroli. Ponadto brak jest przepisów wskazujących na konieczność przeprowadzenia pomiaru temperatury otoczenia w trakcie kontroli, tym bardziej za pomocą legalizowanego przyrządu. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). II Skargę kasacyjną wniosła Spółka zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. § 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz.U. z 2012 r., poz. 1061; dalej: rozporządzenie z dnia 6 września 2012 r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za podstawę materialną wydanej w niniejszej sprawie decyzji oraz zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy przepis ten jest w oczywisty i rażący sposób niezgodny z przepisami Dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. w sprawie określenia maksymalnych wymiarów poszczególnych pojazdów kołowych w ruchu krajowym i ponadgranicznym na obszarze Wspólnoty oraz określenia maksymalnych ciężarów w ruchu ponadgranicznym (dalej Dyrektywa), tj. art. 1 ust. 1 pkt b), art. 3 ust. 1 w zw. z pkt. 3.4.1 i 3.4.2 załącznika nr 1 do tej Dyrektywy oraz art. 11 ust. 1 tej Dyrektywy; ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego zarzutu, naruszenie: 2. art. 140 aa ust. 4 pkt 1 lit. a) oraz b) p.r.d. poprzez brak uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy skarżąca dochowała należytej staranności w czynnościach związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia w związku z dokonywaniem pomiarów w ekstremalnych warunkach temperaturowych i w innych warunkach, niż odbywało się ważenie pojazdów, co rzutuje na nieprawidłowość tych pomiarów i nierzetelność wyników całej kontroli, zatem postępowanie w tej sprawie nie powinno być wszczęte albo powinno zostać umorzone; 3. art. 140 aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że w niniejszej sprawie powinien on mieć zastosowanie, tj. postępowanie nie powinno być wszczęte lub powinno być umorzone z uwagi na to, że rzeczywista masa całkowita pojazdu nie przekraczała dopuszczalnych wielkości, a przekroczenie dotyczyło wyłącznie nacisku na oś pojazdu w przypadku przewozu ładunku sypkiego, jakim niewątpliwie jest cukier w workach, tzw. big bagach; ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów, naruszenie: 4. art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a) p.r.d. poprzez brak uwzględnienia skargi mimo jego niezastosowania w sprawie, lecz wymierzenia kary skarżącej na podstawie przepisu przewidującego surowszą sankcję, tj. art. 140 ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., a mającemu zastosowanie do innych stanów faktycznych; - naruszenie przepisów postępowania, tj.: 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia art. 7 k.p.a. przez organ w toku postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie go z naruszeniem zasad praworządności i brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy załatwieniu sprawy, co miało istotny wpływ na jej wynik; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego naruszenia art. 8 k.p.a. przez organ w toku postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który powoduje utratę zaufania obywateli do organów Państwa oraz nie kształtuje świadomości i kultury prawnej obywateli, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. przez organ w toku postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego naruszenia art. 80 k.p.a. przez organ w toku postępowania administracyjnego poprzez uznanie za udowodnione naruszenia prawa przez skarżącą, w sytuacji gdy kontrola odbywała się w warunkach rzutujących bezpośrednio na niemiarodajność jej wyników, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o: dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, rozważenie konieczności zawieszenia postępowania w sprawie i skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie opisanego powyżej w pkt. 1 zarzutu, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Ewentualnie w przypadku stwierdzenia naruszenia wyłącznie prawa materialnego, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok, w którym Sąd I instancji za prawidłowe uznał stanowisko organu o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Pierwszy zarzut kasacyjny sprowadza się w istocie do negowania możliwości zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia z dnia 6 września 2012 r., gdyż w ocenie skarżącej spółki są one niezgodne z art. 1 ust. 1 pkt b), art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady nr 96/53/WE w zw. z pkt. 3.4.1 i 3.4.2 załącznika nr 1 do tej dyrektywy oraz art. 11 ust. 1 dyrektywy. Jednakże lektura uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że skarżąca wadliwość w tym zakresie nie tyle wiąże z niezastosowaniem przepisów dyrektywy Rady nr 96/53/WE przez organy i Sąd I instancji, lecz z tym, że większość dróg w Polsce nie spełnia określonych w tej dyrektywie standardów nośności. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyrokach NSA: z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2206/14 i II GSK 2207/14; z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II GSK 2111/14; z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II GSK 812/14, zgodnie z którymi określenie w dyrektywie Rady nr 96/53/WE maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś nie oznacza, że w przypadku dróg, na których dopuszczono ruch pojazdów o mniejszym nacisku na oś, przewoźnik może, bez narażenia się na odpowiedzialność administracyjną, poruszać się pojazdem przekraczającym określone dla danej drogi naciski. Przepisy krajowe pozostają w zgodzie z art. 7 dyrektywy Rady nr 96/53/WE, zgodnie z którym przedmiotowa dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Zatem art. 7 tej dyrektywy wprowadza wyjątek, w którym mieszczą się krajowe uregulowania. Z powyższych względów nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącej o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Samo bowiem podniesienie kwestii dotyczącej prawa unijnego przez stronę postępowania nie przesądza o potrzebie skierowania pytania prejudycjalnego. Z art. 267 TFUE wynika obowiązek NSA przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego (prejudycjalnego) w przypadku, gdy według tego Sądu do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów przyjętych przez instytucje Unii. Określone zagadnienie, aby mogło być przedmiotem pytania prejudycjalnego, powinno dotyczyć kwestii interpretacji prawa unijnego znajdującego zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem krajowym. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. wskazać należy, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i skonkretyzowanej w art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mające obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazał jedynie, że organy administracji, a później Sąd I instancji nie uwzględniły zarzutów skarżącej dotyczących sposobu zbierania i oceny dowodów w sprawie sposobu przeprowadzenia pomiaru temperatury. Sąd I instancji zgodził się w tej kwestii z organem, że z instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II wynika, iż mogą one pracować w temperaturach od -20 do +40°C. Zgodnie zaś z protokołem kontroli temperatura otoczenia wynosiła 30°C. Jedynym wiarygodnym i rzeczywistym pomiarem temperatury pozostają, zdaniem Sądu, wskazania zawarte w protokole kontroli. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji miał podstawy by uznać, że materiał dowodowy został we wskazanym zakresie prawidłowo zgromadzony i wyczerpująco rozpatrzony. Skarżąca w trakcie postępowania nie przedstawiła, za wyjątkiem własnych sugestii, żadnego dowodu, który w świetle zgromadzonego materiału mógłby stanowić podstawę do podważenia stwierdzonego protokołem kontroli przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osie pojazdu, ze względu na temperaturę otoczenia w trakcie ważenia tego pojazdu. Z akt sprawy nie wynika również, aby kierowca odmówił podpisania protokołu właśnie ze względu na podane w nim nieprawidłowości dotyczące temperatury otoczenia, jak i nie wynika, aby tę okoliczność podnosił. Ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania w ww. zakresie nie zostały uznane za zasadne, również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 140 aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) Prawa o ruchu drogowym, na który powołała się skarżąca wskazując, że dochowała należytej staranności w czynnościach związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia w związku z dokonywaniem pomiarów w ekstremalnych warunkach temperaturowych i w innych warunkach, niż odbywało się ważenie pojazdów, również należy uznać za chybiony. Jak już wyżej wskazano skarżąca nie podważyła skutecznie zgromadzonych w tym zakresie dowodów, a zatem nie zaistniały przesłanki do zastosowania w sprawie art. 140 aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) omawianej ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie zakwestionowała również nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 140ab ust. 2 Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 (zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub II), za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział zatem odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, lecz przyjął konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g Prawa o ruchu drogowym oraz z załącznika nr 1 do ustawy wynika, że ustawodawca przewidział VII kategorii zezwoleń, a w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 Prawa o ruchu drogowym uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Oznacza to, że w celu ustalenia wysokości kary za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku innego niż ładunek niepodzielny, organ zobligowany jest na podstawie parametrów pojazdu oraz drogi, na której doszło do naruszenia przepisów, ustalić jaka kategoria zezwolenia byłaby prawidłowa. W sprawie organ uznał, że w chwili kontroli pojazdem przewożony był ładunek podzielny - cukier w 24 workach po 1000 kg i nałożył na skarżącą karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii IV (a w istocie za naruszenie warunków zezwolenia), gdyż w takich gabarytach mieścił się poddany kontroli zespół pojazdów, co zaakceptował Sąd I instancji, a czego skarga kasacyjna nie podważyła. Żaden z zarzutów nie odnosi się do parametrów pojazdu czy kwestii podzielności ładunku, natomiast autor skargi kasacyjnej wskazuje, że skarżąca przewoziła ładunek sypki, jakim jest cukier w workach, w związku z tym zastosowanie powinien znaleźć art. 140aa ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia ładunek sypki, niewątpliwie jednak taki ładunek cechuje się zdolnością do przesypywania. Art. 61 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. Zatem ustawodawca "sypkość" ładunku łączy z możliwością jego wysypywania/przesypywania się, bo tylko z uwagi właśnie na zdolność przesypywania się, a w konsekwencji przemieszczania się ładunku przekroczenie nacisków na osie może być niezależna od podmiotów, które co do zasady karze podlegają (art. 140aa ust. 3 omawianej ustawy). W sytuacji gdy cukier przewożony był w workach po 1000 kg nie mógł być potraktowany jako ładunek sypki w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, a wobec skarżącej nie mógł być zastosowany wyłom od zasady podlegania karze za przejazd pojazdem nienormatywnym. Argumenty skarżącej, która kwestionując wysokość nałożonej kary odwołuje się w tym zakresie do wysokości kary nałożonej decyzją administracyjną wydaną w innej sprawie, nie mogą odnieść pożądanego skutku. Należy zauważyć, że po pierwsze Sąd I instancji nie mógł rozszerzyć granic sprawy i badać legalności decyzji wydanej w innej sprawie administracyjnej, a po wtóre jak sama skarżąca stwierdziła sytuacja była "niemal" identyczna, a ona wykonywała "inny" przewóz, "podobnym" zestawem takiego samego ładunku. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490) orzekł jak w sentencji.