I FSK 1862/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2204/14 odrzucające skargę I. Sp. z o.o. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2204/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. Sp. z o.o. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 marca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że w piśmie z dnia z dnia 6 czerwca 2014 r. Skarżącą działając za pośrednictwem swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego L. K., wniosła skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Ministra Finansów z dnia 7 marca 2014 r. Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej w dacie jego udzielenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. We wskazanym wezwaniu poinformowano również Skarżącą o tym, że nadesłana przy skardze informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców datowana jest na dzień 6 czerwca 2014 r., natomiast złożone pełnomocnictwo udzielone zostało w dniu 13 marca 2012 r. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 28 lipca 2014 r. Pełnomocnik Skarżącej nie odpowiedział na wskazane wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę Skarżącej wskazał, że w dniu 28 lipca 2014 r. pełnomocnikowi Skarżącej doręczono wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej w dacie udzielenia tego pełnomocnictwa. Pełnomocnik Skarżącej nie odpowiedział na powyższe wezwanie, co skutkowało odrzuceniem skargi przez Sąd. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a.") poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie podlegające na uznaniu, że wezwanie z dnia 23 lipca 2014 r., zostało skutecznie doręczone, choć nie odebrał go umocowany w sprawie pełnomocnik, lecz osoba, która nie była upoważniona przez niego do odbioru pism; 2. art. 49 § 1 w zw. z art. 28 § 1 oraz art. 29 P.p.s.a. polegające na uznaniu, że wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców dotyczący skarżącej z dnia 6 czerwca 2014 r. przedstawiony przez Skarżącą oraz wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców dotyczący Skarżącej dołączony do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wniesionej dnia 6 grudnia 2013 r. nie stanowiły dokumentów, z których wynika upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej, a w konsekwencji przyjęcie, że istnienie istotny brak formalny skargi; 3. art. 31 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi w sytuacji, kiedy nie istniały braki formalne, których nieuzupełnienie w terminie skutkuje odrzuceniem skargi. Powyższe zarzuty zostały uszczegółowione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej Skarżąca akcentuje, że nie jest niezbędne, aby odpis z Krajowego Rejestru Sądowego był sporządzony według stanu na dzień wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego. Skarżąca stoi na stanowisku, że dołączony do skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, dotyczący Skarżącej, wraz z jej pełnomocnictwem pozostawał wystarczającym dokumentem dla wykazania należytego umocowania pełnomocnika. Wskazując na powyższe Skarżąca wywodzi, że nieuzasadnione było dodatkowe wzywanie przez Sąd pierwszej instancji Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej w dacie udzielenia tego pełnomocnictwa. Pogląd powyższy jest zbieżny z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. w tym zakresie wymienione w środku odwoławczym post. NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., I GSK 313/10; a ponadto post. NSA z dnia 29 września 2010 r., II FSK 1479/10, CBOSA). Podziela go także skład orzekający w niniejszej sprawie. Z uwagi na to, że orzecznictwo to powinno być znane Sądowi pierwszej instancji z urzędu, a także ze względu na zwięzłość wywodu (art. 141 § 4 P.p.s.a.), przypomnieć jedynie należy w związku z powyższym, że skoro stosowne przepisy – ściślej, art. 4 ust. 1-4b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 168, poz. 1186 ze zm.), jak również § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz trybu i sposobu udzielania informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i wydawania kopii dokumentów z katalogu, a także struktury udostępnianych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru oraz cech wydruków umożliwiających ich weryfikację z danymi w Rejestrze (Dz.U. Nr 297, poz. 1760) – przewidują wydanie z rejestru tylko odpisów pełnych lub aktualnych, to sąd administracyjny wzywając pełnomocnika strony o przedłożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia, nie może nałożyć na niego obowiązku nieprzewidzianego tymi przepisami. Jest to bowiem nałożenie obowiązku nieprzewidzianego prawem, a przez to w realia niniejszej sprawy również niewykonalnego. Wobec tego, jeżeli Sąd pierwszej instancji (w dalszym ciągu) będzie miał wątpliwości (na gruncie przedłożonego odpisu aktualnego KRS) co do tego, czy osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona, powinien wezwać pełnomocnika o odpis pełny z KRS, albo o wypis z danego działu (por. zwłaszcza ostatnie z ww. postanowień). Kwestią odrębną – pozostawioną ocenie Sądu pierwszej instancji – jest, czy wątpliwości takie byłyby uzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy. W związku z tym, że istotą niniejszej sprawy stała się zasadność wezwania Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej w dacie udzielenia tego pełnomocnictwa, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów dotyczących prawidłowości doręczenia wskazanego wyżej wezwania. W niniejszej sprawie prawidłowość doręczenia wezwania stanowi bowiem kwestię wtórną w stosunku do podniesionej w niniejszym uzasadnieniu kwestii zasadności wezwania Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 P.p.s.a.).