I SA/Wa 2743/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania B. F., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [....] znak: [...] ustalającej odszkodowanie na kwotę [...] zł za przejęte na rzecz Skarbu Państwa grunty o łącznej pow. [...] m², oznaczone jako działki nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m² i nr [...] o pow. [...] m² położone w [...], gmina [...], objęte księgą wieczystą KW nr [...], stanowiące własność B. F. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] znak [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] ustalił odszkodowanie za przejęte na rzecz Skarbu Państwa grunty o łącznej pow. [...] m², oznaczone ewidencyjnie jako działki o nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m² i nr [...] o pow. [...] m², położone w [...], Gmina [...], objęte księgą wieczystą KW [...], na kwotę [...] zł na rzecz B. F. Pismem z dnia [...] B. F. zwrócił się do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji zarzucając, że w sprawie rażąco naruszony został art. 10 ust. 5, art. 38 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. 1985 nr 22 poz. 99) oraz zarządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 1 marca 1995 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wartości nieruchomości (M.P. 1995 nr 13 poz. 163). Ponadto Skarżący stwierdził, że odszkodowanie zostało ustalone na rzecz Gminy [...], które z mocy ustawy stały się własnością Gminy [...], wpisane dnia [...] do KW [...] i stanowiły własność Gminy [...], a nie jak zapisano w decyzji własność Skarbu Państwa. Zarzuca również brak zapoznania się strony z operatem szacunkowym, co uniemożliwiło ustosunkowanie się do niego. Decyzją z dnia [...] znak [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] znak: [...]. Pismem z dnia [...] B. F. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] zarzucając ponownie rażące naruszenie art. ust. 5 w zw. z art. 50, art. 38 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości przy wydaniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...]. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotem legalności w trybie art. 156 § 1 k.p.a. była decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] znak: [...], wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w sprawie odszkodowania za nieruchomości położone w [...], gmina [...], oznaczone jako działki nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m² i nr [...] o pow. [...] m² (obecnie działka nr [...] powstała z podziału działek od nr [...] do nr [...] - zgodnie z wykazem zmian gruntowych z dnia [...]). Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, iż decyzjami z dnia [...] znak: ew. [...], z dnia [...] znak: [...] i z dnia [...] znak: [...] Naczelnik Gminy [...] zatwierdził na wniosek właściciela podział działek nr [...], nr [...] i nr [...]. W wyniku ww. podziału wydzielone zostały grunty pod budowę ulic, oznaczone jako działki nr [...], nr [...] i nr [...], które z dniem, w którym decyzje stały się ostateczne przeszły na własność Skarbu Państwa. Według organu II instancji podział został dokonany na podstawie art. 12 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, zgodnie zaś z ust. 5 art. 12 grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodziły na własność Państwa z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczeniu nieruchomości. Na gruncie obowiązującej w dacie wydawania kwestionowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości brak jest przepisu nakładającego na organ obowiązek przeprowadzania rozprawy administracyjnej. Organ również wskazał, że na egzemplarzu kwestionowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] widnieje podpis B. F. złożony [...] oraz oświadczenie, że nie będzie wnosił odwołania i kwituje odbiór decyzji. W aktach sprawy znajduje się również pokwitowanie odbioru przez B. F. ustalonej w decyzji kwoty odszkodowania, dlatego organ przyjął, iż Skarżący nie złożył odwołania od decyzji odszkodowawczej mając taką możliwość, gdyż zgadzał się z kwotą wskazaną w wycenie, a ustaloną w decyzji odszkodowawczej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł B. F. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. Art. 10 ust. 5 w zw. z art. 48 ust. 1, z art. 55 ust. 1, art. 56 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, 2. Art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych, 3. Art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) 4. Art. 8 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60) 5. Art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...], unieważnienie decyzji Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w konsekwencji na wydaniu orzeczenia naruszającego art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdził przy tym, że z treści decyzji wynika wprost, że przejęciu z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa podlegały drogi publiczne natomiast działki nr [...] były drogami wewnętrznymi i nie mogły być przejęte na rzecz Skarbu Państwa. Skarżący wskazał dodatkowo, że organ administracji publicznej rażąco naruszył art. 36 ust. 3 pkt 3 - ustawy o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych z dnia 10 maja 1990 r. (Dz. U. nr 32 poz. 191) t.j., że Skarb Państwa przejmuje zobowiązania i wierzytelności Rad Narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego i stopnia województwa wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych przed dniem 27 maja 1990 r. Przejęcie z mocy ustawy na własność Skarbu Państwa dz. [...] mogło nastąpić tylko przed 27 maja 1990 r., a nie po tej dacie, tak jak miało miejsce w niniejszej sprawie tj. na podstawie decyzji Naczelnika Gminy [...] znak - Ew. [...] z dnia [...] i po uprawomocnieniu się po 14 dniach ([...]). Powtórzył także zarzuty dotyczące niedoręczenia przez organ prowadzący postępowanie zwyczajne wyceny biegłego, a przez to uniemożliwienie zapoznania się z tym dowodem. Podkreślił, że organ orzekający o podziale nieruchomości jest nie tylko uprawniony, ale zobowiązany z mocy art. 55 ust. 1 ww. ustawy do ustalenia odszkodowania za grunt, który przeszedł na własność gminy lub Skarbu Państwa w związku z zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości i w zw. z art. 10 ust. 5 i art. 48 ww. ustawy zobligowany był do przeprowadzenia rozprawy, natomiast z akt sprawy nie wynika aby w niniejszej sprawie została przeprowadzona rozprawa i aby brał w niej udział biegły, zgodnie z art. 48 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy o g.g. i w. n., który stanowi, że odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu opinii biegłych. Skoro zatem biegły nie brał udziału w rozprawie odszkodowawczej, bo nie było rozprawy, to należy stwierdzić, że w tym zakresie miało miejsce rażące naruszenie prawa, co potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. Zarzucił także wadliwość wyceny biegłego B. B. Wskazał, że wartość gruntów określa się przy uwzględnieniu aktualnie kształtujących się cen w obrocie gruntami, funkcji wyznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego dla tych gruntów. Biegły nie wskazał aktualnych cen w obrocie w opinii, nie podał rozkładu cenowego w obrocie gruntami, nie wykazał czynników mających wpływ na kształtowanie się wartości gruntów. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja, mimo częściowo wadliwego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; Tego rodzaju wady nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, t.j. czy nie jest dotknięta którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z przesłanek nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994/3/36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. V SA 535/94, ONSA 1995/2/91, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2012 r. V SA/Wa 2171/11, Lex nr 1146177, wyrok NSA z dnia 1 marca 2012 r. II OSK 2446/10, Lex 1424319). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007/9/100). Wbrew zarzutom skargi tego rodzaju kwalifikowanymi wadami kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] nie jest dotknięta. Decyzją z dnia [...] organ ustalił odszkodowanie za przejęte na rzecz Skarbu Państwa grunty. Powyższa decyzji została poprzedzona decyzjami z dnia [...], z dnia [...] oraz z dnia [...], mocą których zatwierdzono projekty podziału działek nr ew. [...] z których wydzielono m.in. działki z przeznaczeniem pod drogi. Jak wynika z treści decyzji z dnia [...] na skutek podziału działki nr [...] powstała m.in. działka o nr [...], z przeznaczeniem pod drogę. W wyniku podziału działki nr [...], decyzją z dnia [...] powstała działka nr [...], zaś działka o nr [...] powstała na skutek podziału działki nr [...]. Nie ma racji skarżący twierdząc, że ww. działki przeznaczone pod drogę stały się własnością gminy a nie, jak wskazał organ, Skarbu Państwa. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji o podziale wskazanych wyżej nieruchomości, grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność Państwa z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości, pomniejszonym o należność z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej i leśnej (zd. 1). Dopiero Nowelą z dnia 29 września 1990 r. (Dz.U. Nr 79, poz. 464) wprowadzono zmianę, mocą której działka wydzielona w wyniku podziału nieruchomości pod drogę przechodziła z mocy prawa na rzecz gminy (art. 1 pkt 12 ww. ustawy). Natomiast ogłoszenie jednolitego tekstu ww. ustawy spowodowało, że ww. przepis został oznaczony nr 10 ust. 5 (zamiast dotychczasowego art. 12 ust. 5 tej ustawy). Skoro wolą ustawodawcy jest aby nieruchomość stała się własnością gminy z chwilą gdy decyzja o podziale stała się ostateczna, to dla oceny daty przejścia prawa własności istotne są zapisy ustawy w brzmieniu obowiązującym w tej właśnie dacie. A zatem prawidłowo Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] określił w decyzji z dnia [...], że odszkodowanie ustala się "za grunty przejęte na rzecz Skarbu Państwa". Bez znaczenia pozostaje treść omawianego przepisu w dacie wydania decyzji o odszkodowaniu skoro skutek przejęcia prawa własności nastąpił z mocy prawa wcześniej. A zatem nie ma racji skarżący wskazując na wadliwość decyzji z dnia [...] w ww. zakresie. W konsekwencji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wbrew argumentacji skarżącego, pozostaje również okoliczność, że decyzją z dnia [...] Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] w części stwierdzającej nieodpłatne nabycie przez gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że podstawą prawną nieodpłatnego nabycia przez gminę szeregu nieruchomości był art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). Stanowił on o przejściu na własność gminy tych nieruchomości, które w dacie wejścia w życie ustawy – 27 maja 1990 r. stanowiły własność ogólnonarodową. Skoro w ww. dacie nie doszło jeszcze do podziału nieruchomości o nr [...], a zatem nie istniała działka nr [...] (następnie działka ew. [...]) to nieruchomość ta nie stanowiła własności ogólnonarodowej. Nie mogła zatem w dacie wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r. stać się własnością gminy. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że okoliczności będące podstawą wydania decyzji z dnia [...] pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W konsekwencji również uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r., w sprawie I OPS 2/2012 wskazująca, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną, przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (ONSAiWSA 2013/1/1, OSP 2013/5/55, LEX nr 1225395) nie może uzasadniać twierdzenia o wadliwości zaskarżonej decyzji. Jest oczywistym (choćby poprzez porównanie dat orzekania przez organy), że decyzja z dnia [...] nie jest decyzją, w oparciu o którą wydano decyzję z dnia [...]. Nietrafny jest także zarzut skarżącego, że w dacie wydawania decyzji nie istniała działka o nr [...], za którą m.in. przyznano odszkodowanie. Akta sprawy jednoznacznie wskazują, że w wyniku podziału działki nr [...] utworzono działkę nr [...]. Działka ta – jak wynika z treści pisma Kierownika Referatu Ewidencji Gruntów z dnia [...] – w wyniku zmiany granic i powierzchni w 1995 r. zmieniła nr [...]. Skarżący nie kwestionował ww. okoliczności. Nie znajdują również usprawiedliwionych podstaw zarzuty skargi odnoszące się do wadliwości operatu sporządzonego przez biegłego, który stanowił podstawę ustalania odszkodowania. Po pierwsze raz jeszcze należy podkreślić, że w niniejszej sprawie obowiązkiem organu było zbadanie czy decyzja nie jest dotknięta którąś z wad wymienionych z art. 156 § 1 k.p.a. w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Powyższe oznacza, że organ nie był uprawniony do ponownego rozpoznania sprawy (tak jak w postępowaniu zwyczajnym), a jedynie do zbadania na podstawie zebranych dokumentów czy postępowanie organu ustalającego odszkodowanie było prawidłowe, a jeśli nie, to czy stwierdzone nieprawidłowości mają charakter kwalifikowany. Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji wskazywała, w art. 56, że odszkodowanie powinno odpowiadać wartości wywłaszczonej nieruchomości (ust. 1). Przy ustalaniu odszkodowania za grunty rolne lub leśne uwzględnia się ich położenie, wartość bonitacyjną, stopień wyposażenia w urządzenia techniczne służące produkcji rolniczej lub leśnej oraz melioracje (ust. 2). Przy ustalaniu odszkodowania za grunty nie wymienione w ust. 2 uwzględnia się ich położenie i stopień wyposażenia w urządzenia komunalne (ust. 3). W razie potrzeby, ustalenie odszkodowania następuje po zasięgnięciu opinii biegłych lub innych osób, o których mowa w art. 38 ust. 1 (ust. 4 ). Jednocześnie ustawodawca nie określił zasad sporządzania operatu szacunkowego nieruchomości. Skoro zatem brak było przepisów prawa regulujących te kwestie, to tym bardziej nie można uznać, że organ w sposób rażący naruszył przepis prawa. W kontekście wskazanego wyżej zarzutu Sąd rozważał także czy decyzja z dnia [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 56 u.g.n.w.n. i nie stwierdził takiego kwalifikowanego naruszenia. Należy wszak zwrócić uwagę, że biegły mgr inż. B. B. wskazał w opinii, że dokonał wyceny biorąc pod uwagę ocenę czynników mających wpływ na kształtowanie się wartości gruntów w szczególności położenia, funkcji i uzbrojenia wycenianego terenu. Wprawdzie rację ma skarżący, że opinia nie wskazuje dokładnie transakcji wraz z opisem działek, które brał pod uwagę przy wycenie przedmiotowych nieruchomości jednakże tego rodzaju uchybienie nie może być ocenione jako rażące. Po pierwsze, jedynie w sytuacji istnienia przepisu regulującego zasady sporządzenia operatów można byłoby uznać, że operat został sporządzony z rażącym naruszeniem prawa. Po drugie, sam fakt niewskazania takich nieruchomości nie dyskwalifikuje tego operatu jako dowodu w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. I wreszcie nie może ujść uwadze, że ustawodawca w u.g.n.w.n. nie nałożył bezwzględnego nakazu sporządzania operatu szacunkowego w celu ustalenia wartości nieruchomości. Natomiast nie ma racji organ, iż przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie wprowadzały obowiązku przeprowadzenia rozprawy w postępowaniu o przyznanie odszkodowania. Zgodnie z treścią art. 48 tej ustawy, w jej brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego, o wywłaszczeniu i odszkodowaniu, (...) orzeka rejonowy organ rządowej administracji ogólnej po przeprowadzeniu rozprawy. Z akt sprawy, jak słusznie podkreślił skarżący, nie wynika, aby wydanie decyzji poprzedziło przeprowadzenie rozprawy, powyższe nie wynika również z uzasadnienia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego. Powyższe oznacza, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana z naruszeniem art. 48 u.g.g.w.n. Sąd ocenił, iż wskazane naruszenie nie ma charakteru rażącego, co uzasadnia twierdzenie, iż zaskarżona decyzja, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Oczywiście Sądowi w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę znane są poglądy prezentowane w orzecznictwie co do tego, że wydanie decyzji bez przeprowadzenia stosownej rozprawy w sytuacji gdy wymaga tego przepis prawa stanowi rażące naruszenie prawa (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2011 r. w sprawie I SA/Wa 2481/10, wyrok NSA z 7 października 2009 r. I OSK 1478/08, dostępne na: http://:orzeczenia.nsa.gov.pl) i w pełni stanowisko to – co do zasady – podziela, jednakże w niniejszej sprawie nie mogło ono mieć zastosowania. Nie może wszak ujść uwadze, że omawiane stanowisko zostało wyrażone na tle w art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. Nr 17, poz. 90, ze zm.), zgodnie z którym odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez organ do spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Opinia biegłych powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. A zatem ustawodawca w tym przepisie określił dodatkowo cel rozprawy: wysłuchanie biegłych. Takiego celu nie przewiduje ani art. 48 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, ani inny przepis tej ustawy. Biorąc zatem pod uwagę, że dla stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym na ruszeniem prawa, niezbędne jest aby zaistniały 3 przesłanki, w tym między innymi charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczno – gospodarcze tego naruszenia Sąd ocenił, że stwierdzone naruszenie, aczkolwiek oczywiste nie spełnia 2 pozostałych przesłanek. Powyższe uzasadnia twierdzenie, że naruszenie art. 48 u.g.g.w.n. nie ma charakteru kwalifikowanego. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. jednakże wadliwość ta pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.