I OSK 501/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia WSA del. Agnieszka Miernik Protokolant specjalista Edyta Pacewicz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, Wojewody [...], H. Z., A. K., R. K., A. N., U.N., A.S., A.D., L.D., B. C., Z. C., B.W., M.W., F.P., W. P., G.G., J. G., J. B., U.B., J. P., L. P., J. S., Z.S., K.M., K. S., B. S., J. S., K.S., K.W., M.W., M. C., J.C., S. K., S.K. i Z. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 51/14 w sprawie ze skargi H. Z., A. K., R. K., A. N., U.N., A.S., A.D., L.D., B. C., Z. C., B.W., M.W., F.P., W. P., G.G., J. G., J. B., U.B., J. P., L. P., J. S., Z.S., K.M., K. S., B. S., J. S., K.S., K.W., M.W., M. C., J.C., S. K., S.K. i Z. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 51/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. Z., A. K., R. K., A. N., U.N., A.S., A.D., L.D., B. C., Z. C., B.W., M.W., F.P., W. P., G.G., J. G., J. B., U.B., J. P., L. P., J. S., Z.S., K.M., K. S., B. S., J. S., K.S., K.W., M.W., M. C., J.C., S. K., S.K. i Z. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2013 r. orzekającą o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] , opisanej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla W., sprostowanej postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że odwołanie od decyzji Prezydenta W. złożyli wszyscy współużytkownicy wieczyści przedmiotowej nieruchomości, wnosząc o uchylenie decyzji w IV punkcie rozstrzygnięcia i przyznanie im 50 % bonifikaty, o której mowa w art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Organ odwoławczy uzyskał informację od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z której wynika, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym znajduje się na terenie fortu VIII "[...]" wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] maja 1990 r. Natomiast nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] nie jest indywidualnie wpisana do rejestru zabytków. W ocenie organu bonifikata 50% określona w art.4 ust 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., przysługuje tylko wtedy, jeżeli do rejestru zabytków wpisano nieruchomość a nie zespół urbanistyczny czy ruralistyczny. Organ stwierdził, że jak to wynika z informacji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, ochroną konserwatorską objęty jest zespół forteczny, zaś współcześnie wybudowany budynek nie stanowi jego części ani nie jest wpisany do rejestru zabytków indywidualną decyzją konserwatorską. Organ odwoławczy uznał jednak, że decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2013 r. należy uchylić ze względu na błędne określenie podmiotu na rzecz którego powinna wpłynąć opłata przekształceniowa oraz orzeczenie w sprawie roszczenia o zapłatę 25 % środków, jakie uzyska Agencja. Organ wskazał, że dotychczasowym właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Skarb Państwa, którego uprawnienia wykonuje Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Z przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R.P jednoznacznie wynika, że opłata z tytułu przekształcenia powinna być uiszczona na rzecz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, czyli podmiotu wykonującego prawo własności dotychczasowego właściciela nieruchomości. Natomiast Miastu W. będzie przysługiwać roszczenie o zapłatę 25 % środków uzyskanych przez Agencję. Skargę na powyższą decyzję wnieśli wszyscy współużytkownicy wieczyści przedmiotowej nieruchomości wskazani w pierwszym akapicie uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega uwzględnieniu, chociaż z innych powodów niż wskazano w jej treści. Sąd pierwszej instancji podał, że objęta zaskarżoną decyzją nieruchomość położona w W. przy ulicy [...], oznaczona jako działka ewidencyjna [...] z obrębu [...] stanowi własność Skarbu Państwa, którego uprawnienia wykonuje Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Przepis art. 11 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z odrębnych ustaw starosta jest reprezentantem Skarbu Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności jest sprawą z zakresu gospodarowania nieruchomościami. Jedną z takich odrębnych ustaw, o jakich wspomniane jest w powołanym art. 11 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 1367, poz. 206). W zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa powierzonymi Agencji (art.14 ust.1) własność organów określa przepis art.14 ust 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R.P, zgodnie z którym Prezesowi Agencji przysługują uprawnienia wojewody zaś dyrektorom oddziałów regionalnych Agencji uprawnienia starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z wyjątkiem uprawnień dotyczących wywłaszczenia nieruchomości. Zatem w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa i została powierzona Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w trybie art.14 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R.P, ogólna reguła odnosząca się do właściwości organów w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, określona w art. 4 pkt 9 i 9 b1 oraz art.11 ust1 i art. 9 a ustawy o gospodarce nieruchomościami, zostaje zmodyfikowana przez przepisy szczególne zawarte w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R.P. Wobec tego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, decyzje podjęte przez organy obu instancji, w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności takich decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., czyli podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętych taką wadliwością. Końcowo Sąd wskazał, że wydanie decyzji przez niewłaściwe organy skutkuje wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności. Z tego też względu zarzuty skargi odnoszące się do merytorycznej treści tych decyzji nie mogły być przedmiotem oceny Sądu co do ich zasadności. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli: H. Z., A. K., R. K., A. N., U.N., A.S., A.D., L.D., B. C., Z. C., B.W., M.W., F.P., W. P., G.G., J. G., J. B., U.B., J. P., L. P., J. S., Z.S., K.M., K. S., B. S., J. S., K.S., K.W., M.W., M. C., J.C., S. K., S.K. i Z. Z. oraz Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, a także Wojewoda [...]. W skardze kasacyjnej wniesionej przez A. K. i wymienionych wyżej współużytkowników wieczystych wskazano na następujące zarzuty: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię: a) art. 14 ust. 2a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367, z późn. zm.), polegającą na uznaniu, iż wskazane przepisy określają organy kompetentne do rozpoznania i wydania orzeczenia w sprawie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, b) art. 14 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP polegającą na uznaniu, że przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności jest sprawą z zakresu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa i należy do właściwości Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, gdy tymczasem właściwość organów w sprawie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności została wyczerpująco określona w art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności (Dz. U. z 2012 r. poz. 83), 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 14 ust. 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP polegające na uznaniu, iż sprawa przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności należy do właściwości WAM, gdy tymczasem organami właściwymi są: starosta i wojewoda, co wynika z ustawy o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. A więc Sąd nie zastosował właściwej podstawy prawnej do oceny zaskarżonych decyzji, 3. naruszenie prawa procesowego tj. art. 141 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie wyjaśnienia dlaczego w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 3 ust. 1 i 1 a ustawy o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W tym bowiem przepisie określono jednoznacznie właściwość organów do orzekania o przekształceniu zaznaczając, iż dotyczy to także nieruchomości co do których wykonywanie prawa własności powierzono innym państwowym osobom prawnym, którą w niniejszej sprawie jest Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Sąd zaniechał wyjaśnienia dlaczego art 14 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP uznał za mający pierwszeństwo w zastosowaniu w miejsce art. 3 ustawy o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, skoro w owym art. 3 nie ma żadnych zastrzeżeń ani wyjątków nakazujących uwzględnić regulacje innych ustaw. 4. naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niezasadne jego zastosowanie wobec błędnej oceny prawnej ustaleń faktycznych, że w sprawie naruszono wymóg właściwości organów do orzekania, podczas gdy decyzję wydały organy właściwe. Mając na uwadze powyższe, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi w aspekcie zebranego, wyczerpującego materiału dowodowego. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 14 ust. 2a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich zastosowanie jako przepisów określających właściwość organów w zakresie przekształcania prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa a pozostającej w zarządzie (dyspozycji) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, pomimo iż właściwość organów w tych sprawach wyznacza treść art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego prawo własności nieruchomości, b) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie wynikające z błędnej subsumcji przepisów art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art 14 ust. 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i bezzasadne przyjęcie, iż zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. wydały organy niewłaściwe w sprawie. 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to; a) art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a, poprzez uznanie, iż Wojewoda [...] oraz Prezydent W. są organami niewłaściwymi do wydania decyzji w przedmiocie przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa a pozostającej w zarządzie (dyspozycji) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, co skutkowało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy i zaniechanie rozważań nad treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego prawo własności nieruchomości, jako tej regulacji, która określa właściwość rzeczową organów w tego typu sprawach, a przez to błędnie przyjęcie, iż właściwość te określają przepisy art. 11 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 14 ust. 2a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i w efekcie doprowadziło do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, c) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, iż przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowi sposób gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarowaniu nieruchomościami. W związku z powyższymi zarzutami, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub w przypadku uznania, iż Sąd naruszył jedynie przepisy prawa materialnego, uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy poprzez oddalenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację podniesionych zarzutów przemawiającą za przyjęciem stanowiska, iż wskazane przez Sąd pierwszej instancji organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie są właściwe w przedmiotowej sprawie. Wnoszący skargę kasacyjną Wojewoda [...] wskazał na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie, jako lex specialis, przepisy o właściwości wynikające z ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej. W związku z powyższym Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie organu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w sposób jednoznaczny określa właściwość rzeczową organu administracji publicznej właściwego do wydania decyzji przekształceniowej, wskazując na starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, bez względu na to czy nieruchomość znajduje się w zasobie, którym gospodaruje czy też w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, czy też innych agencji. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o przekształceniu wskazuje również jednoznacznie, iż organem wyższego stopnia w stosunku do decyzji wydanych przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej jest wojewoda. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne złożone w niniejszej sprawie zasługują na uwzględnienie, bowiem wszystkie podniesione w nich zarzuty są uzasadnione. We wszystkich złożonych skargach kasacyjnych skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, który zakwestionował właściwość Prezydenta W., działającego jako starosta oraz Wojewody do wydania decyzji w sprawie. Kluczowym zagadnieniem jest zatem rozstrzygnięcie, czy organem właściwym do wydania decyzji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a powierzonych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest starosta w pierwszej instancji a organem wyższego stopnia jest wojewoda, czy też organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Sąd pierwszej instancji właściwość organów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do wydania decyzji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wywiódł z regulacji przewidzianych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz w ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Wymaga zatem przypomnienia, że ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje, jako zasadę właściwość starosty, jako reprezentanta Skarbu Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami, chyba że odrębne ustawy określają inny organ w tych sprawach ( art.11 ust.1). W świetle stanowiska zaprezentowanego przez Sąd pierwszej instancji taką odrębną ustawą wskazującą inne organy w zakresie gospodarowania mieniem Skarbu Państwa jest ustawa dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, a w szczególności regulacje zawarte w art. 14 ust.2 a tej ustawy. Stanowiska tego nie podziela Naczelny Sąd Administracyjny z następujących powodów. Po pierwsze: ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności (Dz. U. z 2012 r., poz. 83) w art.3 ust.1 pkt 1 określa organ właściwy do wydania decyzji w sprawach w tej ustawie określonych. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu: " Decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wydaje: 1) starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej - w przypadku nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, w tym również nieruchomości, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują inne państwowe osoby prawne". Organem wyższego stopnia, w sprawach o których mowa w ust. 1 pkt 1, jest wojewoda ( art.3 ust.1a). Wskazane przepisy w sposób jednoznaczny określają organ właściwy do wydania decyzji w sprawach przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, dotyczących także nieruchomości w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują państwowe osoby prawne. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że nieruchomości, których dotyczą wydane w sprawie decyzje stanowią własność Skarbu Państwa, której wykonywanie mocą ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych powierzone zostało Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, będącej państwową osobą prawną ( art.8 ust.3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych). Po drugie: należy zwrócić uwagę, że ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych przewiduje w art.16 ust.1 pkt 1, jako zadania własne Agencji m.in. gospodarowanie powierzonym mieniem Skarbu Państwa, w trybie określonym w art. 17. Przepis ten wymienia przykładowo sposoby gospodarowania, ale w tym katalogu ustawodawca nie zamieścił regulacji dotyczących przekształcania prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Nie zachodzi zatem kolizja między regulacjami ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych a zapisami ustawy o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak trafnie wskazują w skardze kasacyjnej skarżący, będący użytkownikami wieczystymi, zabrakło rozważań nad treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego prawo własności nieruchomości, który w sposób jednoznaczny określa właściwość rzeczową organów w tego typu sprawach. Zatem organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie mogą orzekać w sprawach przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości określają organy właściwe w tych sprawach ( por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1361/13 i z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. I OSK 257/14 pub. www.nsa.gov.pl.). Stanowisko wyrażone w tych wyrokach podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie. Trafne są zatem podniesione w skargach kasacyjnych zarzuty naruszenia: art. 3 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego prawo własności nieruchomości, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. art. 14 ust. 2a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367, z późn. zm.), art.141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł skorzystać z zastosowania wnioskowanego przez strony skarżące art.188 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji nie orzekł, co do istoty sprawy, a zatem wypowiadanie się w tej kwestii przez sąd drugiej instancji stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania.