II SA/Wa 911/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Andrzej Kołodziej, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej: - oddala skargę - PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymała w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] lutego 2014 r., odmawiającą K. Sp. z o.o. udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. Podstawę prawną przedmiotowej decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 Kpa w zw. z art. 16 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, co następuje: K. Sp. z o.o. wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r., wystąpiły do PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. o udostępnienie informacji publicznej określającej sposób kalkulacji dostępu do infrastruktury kolejowej (zarządzanej) przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., zawierającej kalkulacje stawek jednostkowych opłaty podstawowej i opłat dodatkowych naliczanych za dostęp do infrastruktury kolejowej za lata 2010-2013 dla edycji rozkładów jazdy 2010/2011, 2011/2012 i 2012/2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. odmówiły udostępnienia żądanej informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy i po rozpatrzeniu wniosku K. Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymały w mocy poprzedzające rozstrzygnięcie. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. argumentowały, iż na mocy uchwały nr [...] Zarządu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie przyjęcia do stosowania "Polityki Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy w PKP Polskie Linie Kolejowe S.A." objęto tajemnicą przedsiębiorcy informacje dotyczące kalkulacji cen na świadczone przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. usługi. Działanie takie, w zakresie podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji mających wartość gospodarczą dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., wypełnia dyspozycję przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W rozumieniu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., informacje publiczne, o udostępnienie których wnosiła Spółka K., stanowią wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Informacje te odnoszą się ściśle do sfery finansowej i organizacyjnej przedsiębiorcy, które przedsiębiorca ma prawo utrzymywać w tajemnicy przed innymi przedsiębiorcami zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co uzasadnia odmowę udostępnienia informacji, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy czym pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest szersze i nie jest ograniczone jedynie do tajemnicy przedsiębiorcy, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W szczególności, nie jest wymagane spełnienie przesłanki gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13, LEX nr 1368966). Ustosunkowując się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wskazała, iż błędny jest pogląd o prawie przewoźnika do uzyskania żądanej informacji, wynikający z treści § 16 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 lutego 2009 r. w sprawie warunków dostępu i korzystania z infrastruktury kolejowej (Dz. U. Nr 35, poz. 274). Na tej podstawie przewoźnik może żądać umożliwienia mu zapoznania się wyłącznie z projektem stawek opłat, nie zaś przyjętym przez zarządcę sposobem ich ustalenia. Przewoźnik nie jest uprawniony do żądania udostępnienia mu danych będących podstawą dokonywanych kalkulacji w zakresie stawek opłat. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wyjaśniła, iż kalkulacja stawek dostępu, jak i ich wysokość podlegają kontroli Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, który w ramach ustawowych uprawnień może odmówić zatwierdzenia planowanych stawek dostępu. Przy weryfikacji przedkładanego przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. Cennika opłat za dostęp do infrastruktury, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego korzysta z wiedzy i doświadczenia biegłych i niezależnych ekspertów w przypadku wątpliwości co do zasadności przyjętego przez zarządcę infrastruktury wzrostu stawek jednostkowych. Skoro organ administracji – Prezes Urzędu Transportu Kolejowego respektuje klauzulę tajemnicy, nałożoną przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. to oznacza, iż ograniczenie dostępu do danych kalkulacyjnych dotyczących Cennika pozostaje skuteczne także na gruncie prawa do dostępu do informacji publicznej (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Ustosunkowując się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w kwestii wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 maja 2013 r. w sprawie C-512/10 – Komisja v. Rzeczpospolita Polska, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wskazała, iż wyrok ten nie nakłada na tę Spółkę obowiązku określonego działania, gdyż będąca zarządcą Spółka jest podmiotem indywidualnym, podczas gdy powyższy wyrok jest kierowany do Państwa Polskiego, a swym zasięgiem obejmuje wszystkie państwowe organy, które zobowiązane zostały do podjęcia środków mających na celu dostosowanie prawa krajowego do unijnego. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. nie stanowi emanacji państwa (bowiem działa jako spółka prawa handlowego, prowadząc działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak pozostali zarządcy infrastruktury). Z tego powodu brak jest skutku bezpośredniego wyroku ETS wobec PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. Tym samym twierdzenia K. Sp. z o.o., iż wyrok ETS jest wiążący dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., jako tzw. podmiotu administrującego, nie znajdują uzasadnienia. K. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą, w której zarzuciła powyższej decyzji naruszenie: I. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: 1) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez odmowę udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej w trybie przewidzianym ustawą; 2) art. 5 ust. 2 zdanie 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, poprzez przyjęcie, iż wnioskowane przez stronę skarżącą informacje nie stanowią elementu wykonywania przez organ zadań publicznych, a w konsekwencji uznanie, iż przedmiotowa informacja może być objęta tajemnicą przedsiębiorcy; 3) art. 5 ust. 2 zdanie 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez uchybienie zasadzie powszechnego dostępu do informacji o działalności podmiotów realizujących zadania władzy publicznej, która doznawać może ograniczeń wyłącznie na podstawie wąsko rozumianych przepisów prawa. II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa, polegające na przeprowadzeniu przez organ postępowania bez rzetelnego, dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przyjęciu przez organ za podstawę rozstrzygnięcia jego regulacji wewnętrznej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z opisanymi wyżej w zarzutach przepisami prawa materialnego; 2) art. 7 Kpa, poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli, który winien być uwzględniony przy wydawaniu decyzji przez organ, a którego nieuwzględnienie doprowadziło do wydania decyzji obejmującej wyłącznie interes organu – tym samym organ nie wziął pod uwagę słusznego interesu społecznego reprezentowanego przez stronę skarżącą, która świadczy usługi ogólnodostępne (publiczne), które mają szczególnie istotny wpływ na jakość, rodzaj, dostępność świadczonych przez stronę skarżącą i innych przewoźników usług, a także wpływają na wysokość dotacji otrzymywanych przez przewoźników ze środków publicznych w celu zwiększenia dostępności społeczeństwa do transportu kolejowego; 3) art. 107 § 1 oraz 3 Kpa, poprzez wydanie decyzji niezawierającej jej uzasadnienia faktycznego i prawnego spełniającego wymogi wynikające z tego przepisu, a w szczególności niezawierającej precyzyjnego opisu stanu faktycznego sprawy i szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty, K. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, iż PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. powołując się na wewnętrzną uchwałę w sprawie przyjęcia do stosowania "Polityki Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy w PKP Polskie Linie Kolejowe S.A." ani nie wyjaśniła, ani nie wykazała z jakich przyczyn na podstawie tej uchwały objęła żądaną informację tajemnicą przedsiębiorcy. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. powinna przeanalizować, jakie informacje mogą i są chronione tajemnicą przedsiębiorstwa, gdyż nie może być objęta tajemnicą przedsiębiorstwa każda informacja. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. nie może też za każdym razem powoływać się na brak dostępu do danej informacji z uwagi na objęcie ją tajemnicą. W ocenie strony skarżącej, skoro PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (co jest bezsporne) realizuje uprawnienia władzy publicznej, to należy uznać go za emanacje Państwa. Zatem z uwagi na treść art. 33 ust. 1-12 ustawy o transporcie kolejowym oraz postanowienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków dostępu i korzystania z infrastruktury kolejowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 35, poz. 274), w szczególności § 14, zauważyć należy, iż wszystkie informacje żądane przez skarżącą regulowane są wskazanymi powyżej przepisami, a tym samym służą do wykonywania przez organ posiadanej kompetencji władczej. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. w niniejszej sprawie nie uwzględniła słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli reprezentowanego przez stronę skarżącą, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której decyzja została wydana z uwzględnieniem jedynie interesu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. Ponadto należy wskazać, że dane, których ujawnienia żądała od organu strona skarżąca mają szczególnie istotny wpływ na jakość, rodzaj, dostępność świadczonych przez stronę skarżącą i innych przewoźników usług, a także wpływają na ilość dotacji otrzymywanych przez przewoźników ze środków publicznych w celu zwiększenia dostępności społeczeństwa do transportu kolejowego. W wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 maja 2013 r., sygn. akt C-512/10 stwierdzono, iż Rzeczpospolita Polska "nie przyjmując środków zachęcających zarządcę infrastruktury kolejowej do zmniejszenia kosztów zapewnienia infrastruktury i wielkości opłat za dostęp do niej, a także umożliwiając, przy obliczaniu opłaty za minimalny pakiet dostępu i dostęp do urządzeń związanych z obsługą pociągów, uwzględnienie kosztów, które nie mogą być uznane za bezpośrednio ponoszone jako rezultat wykonywania przewozów pociągami, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą odpowiednio na mocy Dyrektywy". Zdaniem strony skarżącej nie powinno budzić wątpliwości, iż ustawa o transporcie kolejowym nie zawiera kompletnej regulacji dotyczącej zarządcy infrastruktury kolejowej, a także powierzonych mu kompetencji. Interpretowanie przepisów tej ustawy powinno odbywać się więc z uwzględnieniem treści zawartej w Dyrektywie. I tak, już w preambule do przedmiotowej Dyrektywy określone zostało, iż pozycja zarządcy infrastruktury ma charakter monopolu naturalnego (pkt 40). Przeciwdziałanie niekorzystnym zjawiskom, z tym się wiążącym, wymaga natomiast określenia odpowiednich regulacji niezbędnych do efektywnego zarządzania infrastrukturą (pkt 36, 40, 46). Co więcej, przywołanie, w pkt 46 preambuły, organu odwoławczego, który kontrolować ma zarządcę, przesądza, iż celem Dyrektywy jest nadanie zarządcy statusu organu I instancji, tj. przyznanie uprawnień władczych. Ostatnie z twierdzeń znajduje potwierdzenie w art. 4 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, w którym wyznaczanie opłat przyznaje się jako wyłączną kompetencję zarządcy. Odnosząc powyższe spostrzeżenia, do kwestii udostępnienia przez organ żądanych przez skarżącą informacji, zauważyć również należy, iż art. 7 ust. 2 zdanie drugie Dyrektywy nakłada na zarządcę obowiązek dysponowania możliwością wykazania w każdym czasie zgodności naliczonych opłat z wymogami określonymi przepisami. Z drugiej strony natomiast, art. 4 ust. 6 Dyrektywy zobowiązuje zarządcę do przestrzegania tajemnicy handlowej, jednakże wyłącznie w zakresie informacji dostarczanych mu przez wnioskodawców. Z powyższego stanu strona skarżąca wyprowadza wniosek, iż organ, odmawiając udzielenia żądanej informacji, dąży do zniweczenia uprawnień kontrolnych, przyznanych przez Państwo w art. 61 Konstytucji RP, a w konsekwencji ugruntowania swojej pozycji monopolistycznej i nadto na podstawie art. 15 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego (Dz. U. z 2000 r. Nr 84, poz. 948 ze zm.), uznany zostać powinien za wykonującego zadania publiczne, jako podmiot administrujący, prowadzący działalność w zakresie zarządzania liniami kolejowymi oraz posiadający status "zarządu kolei" zgodnie z ustawą o transporcie kolejowym. W konkluzji skargi K. Sp. z o.o. twierdzą, iż żądane przez nią informacje należy traktować, jako informacje jawne i publiczne, natomiast PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., jako dysponent informacji publicznej, zobowiązany jest do ich udostępniania poprzez bezpośredni do niej wgląd lub za pomocą publikatora. W odpowiedzi na skargę PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa materialnego ani procesowego. Wszystkie zarzuty skargi należy uznać za chybione. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotowy wniosek z dnia [...] lutego 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, został poprzedzony streszczeniem wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 maja 2013 r., sygn. akt C-512/10 oraz komentarzem K. Sp. z o.o., z którego wynika, iż zarządcy infrastruktury kolejowej państw członkowskich zostali zobowiązani do stworzenia takich warunków udostępnienia infrastruktury kolejowej, aby zapewnione zostało pokrywanie przez przewoźników wyłącznie opłat za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów ustalonych po koszcie, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami. Natomiast pytania zawarte w tym wniosku dotyczyły informacji określającej sposób kalkulacji dostępu do infrastruktury kolejowej przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., zawierającej kalkulacje stawek jednostkowych opłaty podstawowej i opłat dodatkowych naliczanych za dostęp do infrastruktury kolejowej za lata 2010 – 2013 dla edycji rozkładów jazdy 2010/2011, 2011/2012 i 2012/2013, w szczególności: 1) zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 lutego 2009 r. wskazanie jakie składowe były przez PKP PLK S.A. wliczane w kolejnych latach do opracowanej przez zarządcę infrastruktury bazy kosztowej służącej do alokacji kosztów działalności na linie kolejowe, odcinki tych linii, kategorie odcinków i przedziały masy brutto oraz jakie wartości kwotowe w poszczególnych latach były przypisane do tych składowych; 2) opisanie jaki był procentowy udział poszczególnych składowych w bazie kosztowej; 3) zaprezentowanie jakie koszty przypisane do poszczególnych składowych były i są przez PKP PLK S.A. ponoszone ściśle w następstwie prowadzenia ruchu kolejowego, a więc przejazdu pociągów oraz usuwania szkód powstałych w infrastrukturze w następstwie zrealizowanych jazd pociągowych, o czym mowa w ocenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości; 4) zgodnie z art. 33 ust. 5a ustawy o transporcie kolejowym, zarządca, ustalając stawki jednostkowe opłaty podstawowej, pomniejsza wysokość planowanych kosztów udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym o przewidywaną dotację na remonty i utrzymanie infrastruktury kolejowej pochodzącą z budżetu państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz o przewidywane środki z Funduszu Kolejowego. Prosimy o określenie poziomu wymienionych dotacji dla PKP PLK S.A. umniejszających wartość bazy kosztowej w latach 2010-2013 i w jakim zakresie zarządca infrastruktury przyznane dotacje uwzględnił. Ponadto strona zainteresowana wnosiła o przedstawienie zasad opracowania Cennika stawek jednostkowych opłaty podstawowej i opłat dodatkowych, tj. dokonywania przez PKP PLK S.A. podziału kosztów na poszczególne kategorie linii kolejowych, poszczególne odcinki linii kolejowych przyjętych do bazy kosztowej oraz podziału kosztów na poszczególne przedziały mas brutto pociągów przypisanych poszczególnym kategoriom linii kolejowych w wymienionym przedziale czasowym (edycjach rozkładu jazdy). Zatem odnosząc się generalnie do żądanej informacji, wskazać należy, iż sprowadza się ona do przedstawienia stronie zainteresowanej szczegółowego sposobu kalkulowania stawek opłat, a nie wysokości tych opłat, które są powszechnie dostępne. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie jest bezsporne, iż w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, objęte zaskarżoną decyzją pytania stanowią informację publiczną i zostały one skierowane do podmiotu objętego dyspozycją art. 4 tej ustawy. W tej materii nie ma sporu między stronami, jakkolwiek z powyższych przesłanek strona skarżąca wyprowadza także twierdzenie o bezpodstawności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, które nastąpiło, jej zdaniem, z naruszeniem prawa. W tym zakresie na poparcie twierdzenia o spełnianiu poprzez wniosek warunków przedmiotowych i spełnianiu przez podmiot wskazany do udostępnienia informacji, warunków podmiotowych, zawartych kolejno w art. 1, art. 6 i art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, warto wskazać, iż PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. spełnia zadania podmiotu zarządzającego infrastrukturą kolejową z rozumieniu przepisów art. 32 i art. 33 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1594 ze zm.), co nakłada na tę Spółkę prawa handlowego pewne obowiązki, między innymi ustalania stawek jednostkowych opłaty podstawowej i opłat dodatkowych naliczanych przewoźnikom za dostęp do infrastruktury kolejowej. Powyższy cennik, aby mógł wejść w życie musi zostać zaakceptowany przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, przy czym stawki przedmiotowych opłat stanowią powszechnie dostępną informację, natomiast sposób ich skalkulowania – czyli zagadnienie objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej – tak powszechnie dostępnej informacji nie stanowią. Nie bez znaczenia dla określenia PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., jako podmiotu wykonującego zadania publiczne (art. 4 ust. 5 omawianej ustawy) ma także art. 15 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego, tu dawnego PKP. Istota sprawy sprowadzała się do właściwego wyważenia kluczowych wartości: prawa do pełnej informacji publicznej – tu sposobu kalkulowania cennika dostępu przewoźników do infrastruktury kolejowej – z jednej strony, a prawa do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy z drugiej. Wbrew twierdzeniu skargi, w zaskarżonej decyzji PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wskazują na powody, dla których żądana informacja publiczna została objęta tajemnicą przedsiębiorcy – tu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. Wskazano, iż żądane informacje mają wartość gospodarczą dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A, i że informacje te odnoszą się ściśle do sfery finansowej i organizacyjnej, które przedsiębiorca ma prawo utrzymywać w tajemnicy przed innymi przedsiębiorcami. Zatem nie można twierdzić, iż przyczyny odmowy nie zostały wyjawione. Można oczywiście podnosić, czy powyższa argumentacja jest wyczerpująca. Jednakże zważywszy na charakter pytania, dotyczący sfery kalkulacyjnej, gdzie przedsiębiorca musiałby ujawnić wrażliwe dla siebie dane gospodarcze, czyli tzw. know-how handlowe, nie można uznać, iż powołanie się w decyzji odmownej na objęcie żądanej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa, powołując się na wewnętrzną uchwałę w sprawie przyjęcia do stosowania "Polityki Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy w PKP Polskie Linie Kolejowe S.A." nie stanowi wystarczającego zrealizowania normy art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i w dalszej konsekwencji normy art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Za takim rozumieniem tajemnicy przedsiębiorcy, jako przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej opowiada się orzecznictwo sądów administracyjnych (porównaj wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13; z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13 oraz wyroki WSA: z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2406/13; z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 67/13; z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 296/13; z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1328/12). Powyższych zasad ochrony tajemnicy przedsiębiorcy nie można pominąć nawet, gdy tym przedsiębiorcą jest podmiot wykonujący zadania publiczne i gdy jednocześnie żądana informacja mieści się niewątpliwie w pojęciu informacji publicznej i dotyczy także tajemnicy tego przedsiębiorstwa, nadto została ona przez to przedsiębiorstwo uznana za objętą tajemnicą przedsiębiorcy oraz gdy w sposób niebudzący wątpliwości dotyczy danych wrażliwych dla danego przedsiębiorstwa – w niniejszej sprawie tzw. know-how handlowego. Nie można także, jak to upatruje strona skarżąca, prawa do udostępnienia informacji publicznej upatrywać w przywołanym wyżej wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 maja 2013 r., sygn. akt C-512/10. Tezy tego orzeczenia są adresowane bezpośrednio do Państwa członkowskiego UE, a nie do spółki prawa handlowego, wykonującego wspomniane w tym wyroku zadania publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z kognicją wynikającą z istoty niniejszej sprawy – dostęp do informacji publicznej – nie jest uprawniony do oceny wykonywania wspominanego wyroku ETS przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego oraz do oceny zasadności uznania przez niego prawidłowości kalkulowania przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. stawek dostępu do infrastruktury kolejowej – kalkulacji stawek jednostkowych opłaty podstawowej i opłat dodatkowych naliczanych za dostęp do infrastruktury kolejowej za lata 2010 – 2013 dla edycji rozkładów jazdy 2010/2011, 2011/2012 i 2012/2013. Są to zadania Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego i organ ten odpowiada za rzetelność wprowadzonych przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. cenników, w tym za poprawność ich skalkulowania. To, że organ ten, jak wynika z treści § 16 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 lutego 2009 r. w sprawie warunków dostępu i korzystania z infrastruktury kolejowej, powinien znać sposób skalkulowania tych cenników przez zarządcę sieci kolejowej, nie znaczy, iż powyższe dane kalkulacyjne są dostępne dla każdego i nie mogą korzystać z ochrony przewidzianej w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i w dalszej konsekwencji normy art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niniejsza sprawa dotyczy sporu pomiędzy zarządcą infrastruktury kolejowej, którą jest PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. a jednym z przewoźników – K. Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega, iż żądana informacja publiczna - wiedza o zasadach ekonomicznych kalkulacji stawek za dostęp do infrastruktury kolejowej – jest istotna dla działania obu przedsiębiorstw i może być ważna dla ich wzajemnych stosunków handlowych. Jednakże wzajemne stosunki gospodarcze obu takich podmiotów (zarządca sieci kolejowej – przewoźnik) muszą odbywać się przy poszanowaniu tajemnic przedsiębiorcy. W podpunkcie 4 uszczegółowienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2014 r. K. Sp. z o.o. nawiązały do sposobu kalkulowania w przedmiotowym cenniku dotacji na remonty i utrzymanie infrastruktury kolejowej pochodzącej z budżetu państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Oczywiście wysokość takich dotacji i sposób ich wydatkowania stanowi informację publiczną, jednakże w niniejszej sprawie nie powyższe zagadnienia stanowią żądaną przez zainteresowanego informację, ale sposób skalkulowania tych dotacji w cenniku, a zatem dotyczą innego kontekstu postawionego pytania. Także zagadnienie, iż żądana informacja dotyczy kalkulowania cenników za lata 2010 – 2013 dla edycji rozkładów jazdy 2010/2011, 2011/2012 i 2012/2013 nie znaczy, iż kalkulacje te mają jedynie historyczny charakter i nie można im przypisać cech nadal istotnych i aktualnych informacji wrażliwych o danym przedsiębiorcy i wymagających ochrony. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż podczas wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie naruszono przepisów prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności podjętych decyzji i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.