IV SA/Wa 2700/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpoznaniu odwołania m.in. p. A. P., uchylił w części decyzję Wojewody [...] z [...] października 2012 r., o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym dla inwestycji: [...] i w tym zakresie orzekł w sprawie, zaś w pozostałej części utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zrelacjonował przebieg sprawy wskazując, że ze stosownym wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, zwanej dalej "decyzją lokalizacyjną", wystąpiła P. S.A., zwana dalej "Inwestorem". Wniosek spełniał stosowne wymagania m.in. zawierał konieczne elementy i załączono do niego właściwe opinie. W toku postępowania uczyniono zadość obowiązkowi powiadomienia stron o wszczęciu postępowania i treści orzeczeń (wywieszenie ogłoszeń, ich publikacja oraz doręczenie zawiadomień). Wydana decyzja spełnia wymagania, co do zakresu orzeczenia. Określono warunki techniczne realizacji inwestycji, linie rozgraniczające, wymagania odnośnie ochrony zabytków, przyrody oraz uzasadnionych interesów osób trzecich. Zatwierdzono nią także podział nieruchomości. W kontekście dostrzeżonych uchybień organ administracji dokonał ich korekty. Wyjaśniając przyczyny nie uwzględnienia odwołań, gdzie kwestionowano m.in. wyznaczenie inwestycji w konkretnych liniach rozgraniczających, przywołano następujące uwarunkowania: - po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, uznano, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo.; podzielono racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił Inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji, - Minister nie posiada kompetencji do zmiany z urzędu projektu inwestycji przedstawionego przez Inwestora, lecz bada jedynie zgodność z przepisami prawa rozstrzygnięcie organu I. instancji, - zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 16 poz. 94 ze zm.), to inwestor samodzielnie decyduje o przebiegu linii kolejowej i określa teren niezbędny dla realizacji inwestycji, dołączając do wniosku mapy przedstawiające przebieg linii rozgraniczających; samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości; jest on zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice (dla poparcia tych tez przywołano stosowne orzeczenia sądów administracyjnych), - z uwagi na to, zadaniem organu odwoławczego jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające obszar inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy, wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji lokalizacyjnej; organy wydające decyzję lokalizacyjną są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę; tylko stwierdzenie przez organ, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje do odmowy ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia w wersji wnioskowanej przez inwestora, - odnosząc się konkretnie do zarzutu Skarżącej dotyczącego bezskutecznych prób porozumienia z organem I. instancji oraz inwestorem w przedmiocie ustalenia linii podziałowej na jej gruncie oraz korekty podziału działek ew. nr [...] i [...], wskazano, że organy wydające decyzję lokalizacyjną są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez inwestora; w przedmiotowym stanie faktycznym przepisy prawa nie zostały naruszone, a zatem organ I jak i II instancji nie miały podstaw do zmiany przyjętych przez Inwestora rozwiązań; stąd też nie zgodzono się z zarzutem, jakoby naruszona została zasada proporcjonalności, w związku z wywłaszczeniem działek w zakresie zatwierdzonych podziałów, - ustawa nie zawiera warunku poprzedzenia wniosku inwestora jakimikolwiek negocjacjami, których efektem byłoby uzyskanie zgody właścicieli nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, - wskazano jedynie pobocznie, że - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - Wojewoda [...] w toku postępowania stosownym pismem (z 10 września 2012 r.), wyjaśnił Stronie zasady podziałów dokonywanych w myśl ustawy o transporcie kolejowym, - podsumowując wskazano: organ właściwy w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu; niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny, Odnosząc się do innych zarzutów podniesionych w odwołaniach wskazano m.in.: - co do zarzutu dotyczącego wadliwego wykonania pomiarów i przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego bez wiedzy Strony, co w jej ocenie uniemożliwiło udział w postępowaniu administracyjnym - zarzut ten należy uznać za bezzasadny; prace geodezyjne, w stosunku do których Strona podnosi zastrzeżenia, poprzedzają jedynie postępowanie lokalizacyjne; są one wykonywane przez osoby wykonujące samodzielnie funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii; zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) są one obowiązane wykonywać swoje zadania z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa; organ orzekający w zakresie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie jest uprawniony do kwestionowania dokumentacji podziałowej, opatrzonej stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne w zakresie określonym w § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837), co znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (patrz: wyrok WSA o sygn. akt II SA/Ke 257/11 - dostępny w CBOSA); czynności podejmowane w związku z wykonywaniem prac geodezyjnych, o których mowa w art. 11, art. 13, art. 32 i art. 39 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie były częścią postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...]; - NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 158/11 (dostępny w CBOSA) "ewidencyjnego wyodrębnienia linii rozgraniczających teren inwestycji nie można utożsamiać z rozgraniczeniem nieruchomości w terenie, w rozumieniu art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, które ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów granicznych na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów"; postępowanie mające na celu ustalenie lokalizacji linii kolejowej nie obejmuje rozgraniczenia wyodrębnionych nieruchomości w terenie, - nie mogą być również rozpatrywane w niniejszym postępowaniu inne zarzuty dotyczące m. in.: braku zawiadomienia Strony o czynnościach przyjęcia granic nieruchomości, a także nieokazania jej nowych linii podziałowych skutkującego w jej ocenie naruszeniem art. 39 i 10 K.p.a., naruszenie art. 6-11 K.p.a. w tym zakresie, oraz art. 32 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez brak wezwania właściciela do stawiennictwa na gruncie, - jeśli chodzi o uczestnictwo Strony w postępowaniu, zakończonym decyzją lokalizacyjną, wskazano, że brała ona czynny udział w przedmiotowym postępowaniu o czym świadczą m. in, zawiadomienie Wojewody [...] o wszczęciu postępowania, zawiadomienie o wydaniu decyzji, które zostały skutecznie doręczone, a także pisma, które wystosowała Strona w trakcie postępowania przed organem I instancji. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia: - art. 6 K.p.a. w zw. z art. 9o ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym - poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, - art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. - poprzez niezastosowanie tych przepisów, skutkujące brakiem wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, co w efekcie skutkowało wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej (nie wyjaśniono czy możliwe byłoby uwzględnienie propozycji skarżącej, co do podziału nieruchomości tak, aby uszanować jej interes mając na uwadze podjęte już działania – rozbiórka części obiektów), - art. 10 w zw. z art. 39 K.p.a. - poprzez niezastosowanie w toku postępowania wskazanych przepisów, co skutkowało brakiem należytego zawiadamiania skarżącej o czynnościach dotyczących nieruchomości stanowiącej jej własność, - art. 32 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie tej regulacji, co skutkowało brakiem wezwania skarżącej do stawiennictwa na gruntach, będących przedmiotem postępowania rozgraniczającego - czyni to czynności nieważnymi; wskazano też, że brak zapewnienia udziału skarżącej w czynnościach geodezyjnych oraz widocznego oznaczenia granic na gruncie uniemożliwia jej wręcz wydanie nieruchomości, co ma wpływ na wysokość potencjalnego odszkodowania (art. 9y ust. 3e ustawy o transporcie kolejowym), - art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz zasady proporcjonalności w zw. z art. 9ad ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym poprzez ich niezastosowanie, skutkujące wydaniem wadliwej decyzji pomimo istnienie możliwości przeprowadzenia podziału wywłaszczonych nieruchomości w sposób nienaruszający w dokonanym zakresie prawa własności skarżącej, przy równoczesnym uwzględnieniu celu inwestycji, - zatwierdzenie podziału działek stanowiących własność skarżącej w ten sposób, że pozostała po wywłaszczeniu ich część, z uwagi na znajdująca się w ich zakresie strefę ochronną od granicy obszaru kolejowego, nie będzie spełniała funkcji gospodarczej, zgodnej z jej przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Pismem (k. 77) Inwestor poinformował Sąd, że inwestycja została rozpoczęta – roboty budowlane podjęto, po dokonaniu zgłoszenia, na całej długości trasy odpowiednio w lutym i marcu 2014 roku, zaś w piśmie (k. 78-80) wniósł o oddalenie skargi, przytaczając szeroką argumentację. W trakcie rozprawy Skarżący w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2637/13 zakwestionował, jakoby roboty budowlane zostały rozpoczęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wobec wyjaśnień Inwestora (niekwestionowanych przez skarżącą Spółkę), oraz okoliczności, że decyzji lokalizacyjnej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w sprawie znajdzie zastosowanie art. 9ac ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym. Wprawdzie oświadczanie było kwestionowane przez jednego z innych skarżących tę samą decyzje, lecz - mając na uwadze, że Inwestor jest w istocie wyspecjalizowaną agendą publiczną - Sąd uznał je za wiarygodne. W takiej sytuacji Sąd nie mógł uwzględnić skargi poprzez uchylenie zaskarżonego aktu. Jednocześnie przy orzekaniu w sprawie (w kwestii ewentualnego wydania decyzji z naruszeniem prawa), mógł mieć na względzie jedynie wadliwości decyzji stanowiące podstawę wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (wskazane w art. 145 § 1, art. 145a, art. 156 § 1 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie, z uwagi na wskazane uwarunkowania procesowe, mogły być więc rozważane jedynie kwestie ewentualnej kwalifikowanej wadliwości zaskarżonego aktu. Inne zagadnienia, jako niemające znaczenia dla meritum sprawy, pozostały zasadniczo poza oceną Sądu. W kontekście możliwych przesłanek uwzględnienia skargi nie są zasadne sformułowane zarzuty. Odnosząc się do nich, w kontekście wystąpienia ewentualnych wad kwalifikowanych, trzeba stwierdzić, co następuje. W rozpoznawanej sprawie postępowanie toczyło się w trybie regulacji szczególnych, określających lokalizację inwestycji celu publicznego (jakimi są linie kolejowe o znaczeniu państwowym), zawartych w ustawie o transporcie kolejowym. Kwestionowane orzeczenie nie narusza - gdy chodzi o wystąpienie przesłanek wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności - przepisów regulujących wydawanie decyzji lokalizacyjnej, na podstawie ustawy o transporcie kolejowym. W skardze nie wskazano ani Sąd nie dostrzegł z urzędu, aby decyzja lokalizacyjna naruszała w sposób rażący szczególne przepisów regulujące wydawanie tego rodzaju orzeczeń (kwestie: zakresu wniosku, załączanych doń dokumentów, zakresu decyzji organu I. instancji, uzyskania wymaganych opinii, powiadomienia i informowania stron oraz doręczania decyzji). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, co następuje. Nie może być kwalifikowane, jako rażące naruszanie prawa, dokonanie określonej wykładani przepisów. W rozpoznawanym przypadku organ administracji, rozpoznający sprawę w trybie odwoławczym, wyrażał w uzasadnieniu orzeczenia pogląd, jakoby orzekając w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, pomimo że określone kwestie – np. wyznaczenie linii rozgraniczających, skutkujących wywłaszczeniem nieruchomości (art. 9q ust. 1 i art. 9s ust. 1-3 ustawy o transporcie kolejowym) - wiążą się bezpośrednio z ingerencją w prawa własności a ograniczenie praw jest dopuszczalne tylko w interesie publicznym, był on związany treścią wniosku inwestora, co do proponowanych rozwiązań, w tym, gdy chodzi o przebieg inwestycji oraz wskazanie terenów niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia. Przywołując tezy, dotyczące związania treścią wniosku, formułowano – w powoływanym przez organ orzecznictwie – wniosek, jakoby wobec tego nie była zasadna merytoryczna analiza, czy w danym przypadku zakres ingerencji jest faktycznie uzasadniony, np. konkretnymi względami technicznymi. Pogląd taki dominował w orzecznictwie sądowym (tak w przywołanym przez organ oraz np. w wyrokach NSA o sygn. akt II OSK 374/09 i 1539/10 – dostępne w CBOSA). Wprawdzie w judykaturze jest wyrażany również pogląd przeciwny, w ocenie Sądu orzekającego w obecnym składzie trafny (por. wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 128/08, 1202/08, 1620/08, 375/09, 1875/09, 97/10 oraz NSA o sygn. akt II OSK 750/10, 1062/10, 2416/10, 1912/11, 2621/12 – dostępne w CBOSA), że organ - orzekający w przedmiocie lokalizacji - jest obowiązany dokonać merytorycznej oceny czy przedłożone przez inwestora propozycje, co do potrzeby ingerencji w prawa określonych podmiotów - w kontekście całkowitego wyzbycia ich prawa własności (pełne wywłaszczenie) czy też ograniczenie prawa nieskrepowanego z niego korzystania w następstwie ustanowienia służebności czy faktyczne dopuszczenie powstawania określonych uciążliwości na terenach przylegających do inwestycji liniowej - są w istocie uzasadnione interesem publicznym. Nie ma jednak w sprawie znacznie, która ze wskazanych wyżej koncepcji jest trafna. Różnica oceny, co do prawidłowej wykładni przepisów nie może stanowić przesłanki uznania, jakoby orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stąd nie może odnieść zamierzonego skutku przywołana argumentacja skargi, gdzie wskazywano, że zakres ingerencji w prawa własności, nie został właściwie wyjaśniony, w szczególności z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, w tym poszukiwania rozwiązań najmniej dolegliwych dla Strony W skardze podnoszono fakt podejmowania przez Skarżącą określonych działań formalnych (zgłaszanie propozycji) czy faktycznych (rozbiórka części obiektów), aby podział mógł być przeprowadzony w sposób najbardziej racjonalny. Jednak kwestie zasadności przyjętych rozwiązań (w tym ingerencji w prawa własności) nie ma znaczenia w kontekście orzekania w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej, wobec zastosowanej przez organ wykładni, której nie sposób zakwalifikować, jako skutkującą rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego nie stanowi istotnego uchybienia niewyjaśnienie zagadnień związanych z faktyczną potrzebą wyznaczenia linii rozgraniczających w konkretnych lokalizacjach. Dlatego nie sposób dopatrzeć się, aby skutkiem wydania decyzji doszło do rażącego naruszenia reguł ochrony własności (w tym wyrażonej w art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami), czy generalnie reguły praworządności (art. 6 K.p.a.). Nie można też wywieść, jakoby określone kwestie, mające istotne znaczenie w sprawie, nie zostały prawidłowo wyjaśnione (art. 7 i 77 K.p.a.). Organ istotnie uchylił się od oceny, czy ingerencja w prawa własności, przy uwzględnieniu konkretnych linii rozgraniczających, była uprawniona (zawracając jedynie na marginesie uwagę na stanowisko organu I. instancji, lecz podkreślając brak uprawnień do merytorycznej oceny celowości konkretnej ingerencji – jej "racjonalności, słuszności"). Nie może być to jednak kwalifikowane w kategorii rażącego naruszenia prawa. Nie są trafne także pozostałe zarzuty skargi: - zasadnie wywiódł organ administracji, że czynności związane ze sporządzaniem dokumentacji do celu opracowania projektu podziału wykraczają poza granice postępowania w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej i są związane wyłącznie ze sporządzaniem niezbędnej dla jego wszczęcia dokumentacji; ponowne przytaczanie zreferowanej wcześniej szczegółowo argumentacji organu w tym zakresie byłoby zbędne; zauważyć jedynie wypada, że o ile dokumentacja ta byłaby jednak wadliwa np. z punktu widzenia standardów technicznych dotyczących tego rodzaju opracowań (czego w istocie Strona nie podnosiła) mogło to mieć pewne znaczenie dla oceny legalności decyzji lokalizacyjnej, skoro dokumentacja podziałowa stanowi jej integralną część, - nie trafne są zarzuty dotyczące pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 10 w zw. z art. 39 K.p.a.); jak wskazał organ uczyniono zadość wymaganiom ustawy o transporcie kolejowym w tym zakresie (stosowne doręczania i informacje); jak z kolei trafnie zauważa organ, nie była wymagana obecność strony na etapie sporządzenia dokumentacji podziałowej; w szczególności nie mają w sprawie zastosowania przepisy dotyczące rozgraniczania nieruchomości (w tym art. 32 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne) – dotyczą one wyłącznie sytuacji, gdy istnieją określone trudności przy ustalaniu przebiegu w terenie istniejącej już granicy, nie zaś w związku z opracowaniem projektów podziałów nieruchomości, - brak jest podstaw prawnych do żądania naniesienia na gruncie planowanych granic nieruchomości, które mają powstać w wyniku wydania decyzji lokalizacyjnej, może to rodzić określone trudności w kontekście korzystnych dla strony ekonomicznych skutków dobrowolnego wykonania decyzji (opuszczenie – udostępnienie działki w określonych granicach), lecz nie stanowi o wadliwości orzeczenia, - kwestia przydatności nieruchomości na inne cele, przy założeniu, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa brak rozważenia racjonalności wywłaszczenia w określonych granicach, wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy (patrz art. 9t ustawy o transporcie kolejowym). W świetle powyższych uwag, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby zostać uwzględnione przez Sąd w granicach art. 9ac ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym. Sąd orzekając w niniejszym, składzie nie podziela poglądu prezentowanego także w orzecznictwie, jakoby wskazane ograniczenie miało dotyczyć wyłącznie decyzji organu I. instancji (w kwestii analogicznych reguł w zakresie lokalizacji dróg – patrz np. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 2148/10 – dostępny w CBOSA). W ocenie Sądu tego rodzaju wykładni sprzeciwia się ratio legis przedmiotowej regulacji – oczywiste względy celowościowe (patrz tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 993/09 dostępny w CBOSA). Gdyby przyjąć, że reguła z art. 9ac ust. 3 w zw. z ust. 4 nie ustanawia ograniczeń, gdy chodzi o możliwość uchylenia przez Sąd decyzji organu odwoławczego (do takiego wniosku mogłoby rzeczywiście prowadzić prosta wykładnia językowa), a wskazany przepis z kolei expressis verbis nie ogranicza możliwości następczego (po wyroku sądu) uchylania decyzji organu I. instancji przez organ odwoławczy, tego rodzaju interpretacja otwierałaby w istocie możliwość ostatecznego eliminowania lub zmiany orzeczeń I. instancyjnych - w następstwie wydawania przez organy odwoławcze, po wyrokach uchylających ich decyzje, orzeczeń reformatoryjnych bądź kasatoryjnych. Istnienie tego rodzaju możliwości byłoby sprzeczna z nietrudnym do odkodowania zamiarem prawodawcy – zapewnienia trwałości orzeczeń w przedmiocie lokalizacji, o ile inwestycja została rozpoczęta na podstawie decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie wykładnia taka podważałaby w istocie w ogóle ratio legis zamieszczenia wskazanej normy. Nie sposób przypisać racjonalnemu prawodawcy zamiaru jej ustanowienia w takim znaczeniu. Należy podkreślić, że poszukując właściwego znaczenia przepisu należy a priori odrzucić takie jego rozumienie, które wyklucza osiągnięcie przy pomocy jego ustanowienia jakiegokolwiek racjonalnego celu. Sąd badał legalność zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie, w jakim dotyczyła ona interesu prawnego Skarżącej - możliwość wykonywania praw właścicielskich do jej nieruchomości tj. działek ew. nr [...] i [...] (numery przed podziałem), a więc w granicach, w jakich mogła być ona przez nią skutecznie zaskarżona, w myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze, że równocześnie z przedmiotową skargą skutecznie wniesiono skargę w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2638/13. Sąd uznał za zasadne połączyć te sprawy do wspólnego rozpatrzenia, jako że pozostają one generalnie w związku, w myśl art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd nie uważał jednak za uzasadnione wspólne wyrokowanie w obu sprawach, z uwagi na brak wspólnego faktycznego interesu skarżących. Mianowicie nieruchomość objęta niniejszą skargą jest zlokalizowana od kilometra [...] do kilometra [...] inwestycji, zaś objęta skargą sygn. akt IV SA/Wa 2638/13 od kilometra [...] do kilometra [...] inwestycji. W tym świetle orzeczenie w niniejszej sprawie nie może rzutować na zakres praw i obowiązków innej strony postępowania, żądającej również kontroli legalności rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim dotyczyło ono jej interesu prawnego (limitującego zakres możliwości skutecznego wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie lokalizacji inwestycji liniowej). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.