I SA/Kr 1229/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1229/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Inga Gołowska, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2014 r., sprawy ze skargi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 27 marca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, , I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną,, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili, uprawomocnienia się wyroku,, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty, postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych)., , , , Strona Skarżąca Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego w imieniu Ministra Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego. Z treści wniosku wynikało, iż wnioskodawca jest jednostką budżetową Gminy Miejskiej. Przedmiotem działalności wnioskodawcy jest organizowanie, nadzorowanie i prowadzenie, wszystkich spraw związanych z gospodarką komunalną oraz transportem w Gminie Miejskiej, w szczególności zadań związanych z: - organizowaniem i zarządzaniem lokalnym transportem zbiorowym oraz transportem aglomeracyjnym; - zarządzaniem infrastrukturą transportu zbiorowego oraz obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. W ramach wykonywania wyżej wymienionych zadań wnioskodawca organizuje miejską komunikację zbiorową (tramwajową i autobusową). W tym zakresie wnioskodawca jest podatnikiem VAT, gdyż to wnioskodawca uzyskuje wpływy ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej. Zatem z punktu widzenia VAT to wnioskodawca świadczy na rzecz ludności Miasta usługi komunikacji miejskiej, które podlegają opodatkowaniu VAT. Usługi te świadczy Wnioskodawca zakupując od podmiotów zewnętrznych usługi przewozowe oraz usługi wspomagające (np. kontrola biletów, dystrybucja biletów itp.). W dalszej części niniejszego wniosku podmioty zewnętrzne, przy pomocy których wnioskodawca świadczy usługi komunikacji miejskiej, będą nazywane "podwykonawcami" Wnioskodawcy. Świadcząc opodatkowane VAT usługi komunikacji miejskiej wnioskodawca wykazuje z tego tytułu w swoich deklaracjach VAT podatek należny. W związku z tym, zgodnie z art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług wnioskodawca ma prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupów towarów i usług związanych ze świadczeniem usług komunikacji miejskiej. Wnioskodawca ponosi szereg wydatków (bieżących lub inwestycyjnych), które jedynie częściowo są związane ze świadczeniem przez niego opodatkowanych VAT usług komunikacji miejskiej. Wydatki te są ponoszone przez wnioskodawcę częściowo w związku z prowadzeniem przez niego działalności opodatkowanej VAT polegającej na świadczeniu usług komunikacji miejskiej, a częściowo w związku z wykonywaniem przez wnioskodawcę innych jego statutowych zadań związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb mieszkańców Miasta, które to działania nie stanowią działalności opodatkowanej VAT. W szczególności dotyczy to: 1. Wydatków na usługi sprzątania miasta. 2. Wydatków inwestycyjnych na budowę infrastruktury drogowej (dróg i ulic). 3. Wydatków na bieżące remonty infrastruktury drogowej (dróg i ulic). 4. Wydatków na usługi odśnieżania dróg. 5. Wydatków na oświetlenie (zakup energii elektrycznej). 6. Wydatków na sygnalizację świetlną. Wnioskodawca podkreśla, że fakt, że wydatki opisane w pkt 1 - 6 powyżej są związane co najmniej częściowo ze świadczeniem przez niego opodatkowanych VAT usług komunikacji miejskiej, potwierdza treść umów z podmiotami bezpośrednio realizującymi przewozy tj. podwykonawcami wnioskodawcy przy realizacji usług komunikacji miejskiej. Tak więc jeżeli wnioskodawca, aby móc świadczyć opodatkowane VAT usługi komunikacji miejskiej, musi zapewnić swoim podwykonawcom możliwość korzystania z infrastruktury komunikacji zbiorowej, to wydatki na tą infrastrukturę są, co najmniej częściowo, związane ze świadczeniem przez wnioskodawcę usług opodatkowanych VAT. Dotyczy w szczególności sprzątania tej infrastruktury (pkt 1 powyżej), wydatków inwestycyjnych na tą infrastrukturę (pkt 2 powyżej), wydatków remontowych na tą infrastrukturę (pkt 3 powyżej), wydatków na odśnieżanie tej infrastruktury (pkt 4 powyżej), wydatków na oświetlenie tej infrastruktury (pkt 5 powyżej), wydatków na sygnalizację świetlną będącej elementem tej infrastruktury (pkt 6 powyżej). Oczywiście przedmiotowe wydatki (pkt 1 - 6 powyżej) nie są związane wyłącznie z prowadzeniem ruchu komunikacji miejskiej, a więc działalnością wnioskodawcy opodatkowaną VAT. Są one związane z prowadzeniem komunikacji miejskiej, a więc działalnością Wnioskodawcy opodatkowaną VAT, tylko częściowo. W związku z powyższym zadano następujące pytanie, czy wnioskodawca ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków opisanych w pkt 1 - 6 w stanie faktycznym niniejszego wniosku? Zdaniem Wnioskodawcy, ma on prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków opisanych w pkt 1 - 6 w stanie faktycznym niniejszego wniosku. Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca przywołał orzecznictwo sądowe i interpretacje organów. Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 27 marca 2014r. nr [...] stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków opisanych w pkt 1-6 stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego – jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, iż wnioskodawca organizuje miejską komunikację zbiorową (tramwajową i autobusową). W tym zakresie wnioskodawca jest podatnikiem VAT, gdyż to wnioskodawca uzyskuje wpływy ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej. Zatem z punktu widzenia VAT to wnioskodawca świadczy na rzecz ludności usługi komunikacji miejskiej, które podlegają opodatkowaniu VAT. Odnosząc się zatem do prawa wnioskodawcy do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących poniesienie wydatków opisanych w pkt 1 - 6 wniosku dotyczących usług sprzątania, wydatków inwestycyjnych na budowę infrastruktury drogowej (dróg i ulic), wydatków na bieżące remonty infrastruktury drogowej (dróg i ulic), na usługi odśnieżania dróg, na oświetlenie (zakup energii elektrycznej) czy też na sygnalizację świetlną stwierdzono, że wnioskodawca jest w stanie przyporządkować przedmiotowe zakupy do czynności w związku z którymi prawo do odliczenia podatku naliczonego mu nie przysługuje. Jeżeli zatem wnioskodawca podejmuje działania w przedmiotowym zakresie w ramach realizacji obowiązków publicznych ciążących na gminie i jednocześnie wnioskodawca nie dokonuje tych działań w ramach odpłatnych usług świadczonych na rzecz gminy, to podejmowanie tych działań jest jego ustawową powinnością. Wobec powyższego stwierdzono, że charakter dokonywanych przez wnioskodawcę zakupów związanych z budową oraz prawidłowym utrzymaniem tj. sprzątaniem, bieżącymi remontami, odśnieżaniem, oświetleniem, sygnalizacją świetlną dotyczącej infrastruktury (dróg i ulic), o której mowa w treści wniosku, wskazuje jednoznacznie, że służą one tylko i wyłącznie do wykonywania zadań publicznych mających na celu korzyść ogółu, tj. do świadczenia usług niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przy czym fakt, że wnioskodawca świadcząc usługi niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług świadczy również usługi opodatkowane podatkiem VAT w zakresie komunikacji miejskiej, nie powoduje w ocenie tut. organu, z uwagi na ich odrębność, zmiany charakteru usług dla świadczenia których utrzymuje w prawidłowym stanie czy też buduje infrastrukturę drogową (drogi i ulice). Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że dokonywane przez wnioskodawcę zakupy związane ze sprzątaniem, bieżącymi remontami, odśnieżaniem, oświetleniem, sygnalizacją świetlną czy też budową infrastruktury drogowej, służą w pierwszej kolejności do świadczenia tylko i wyłącznie usług niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wydatki na te cele, jako cele publiczne, musiałyby być bowiem ponoszone i tak nawet gdyby tymi trasami nie poruszała się komunikacja miejska. W konsekwencji w odniesieniu do przedmiotowych zakupów nie znajdują zastosowania postanowienia art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie w stosunku do ponoszonych przez wnioskodawcę wydatków inwestycyjnych na budowę infrastruktury drogowej nie znajduje zastosowania również przepis art. 86 ust. 7b ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie mamy do czynienia z sytuacją, w której nieruchomość (co do której przez wnioskodawcę ponoszone są nakłady na jej nabycie lub wytworzenie) jest/będzie używana zarówno do celów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jak i na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością. Jak już bowiem wskazano, ponoszone przez wnioskodawcę wydatki inwestycyjne związane są wyłącznie z wykonywaniem czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie organu pośredni wpływ zakupów na czynności opodatkowane w wymiarze jaki przedstawił wnioskodawca we wniosku, nie zmienia faktu, że zakupy te, o które wnioskodawca pyta, w pierwszej kolejności są związane w sposób bezpośredni i jednoznaczny z działalnością niepodlegającą opodatkowaniu VAT tj. działalnością wynikającą z obowiązków publicznych. Zakupy, o które wnioskodawca pyta, są w pierwszej kolejności dokonywane w celu wykonania usług niepodlegających opodatkowaniu VAT, a ewentualna późniejsza czynność opodatkowana, która pojawia się obok wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu, nie może przesądzać, że zakup został w jakimkolwiek zakresie dokonany w celu wykonania tej opodatkowanej czynności. Jak już bowiem stwierdzono, obowiązkiem publicznym gminy jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty poprzez zapewnienie i właściwe utrzymanie infrastruktury drogowej (dróg i ulic) opisanej we wniosku (gdyby nie było takiej konieczności, ta infrastruktura nie istniałaby), zaś samo wykorzystanie ww. infrastruktury niejako "przy okazji" do świadczenia przez Wnioskodawcę usług komunikacji miejskiej nie może przesądzać, że zakupy związane z utrzymaniem i budową infrastruktury drogowej służą wykonywaniu czynności opodatkowanych o ile Wnioskodawca nie dokonuje tych działań w ramach odpłatnych usług świadczonych na rzecz gminy. Tym samym świadczenie przez wnioskodawcę usług opodatkowanych w zakresie komunikacji miejskiej nie może przesądzać o prawie do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków opisanych w pkt 1-6 wniosku które z obowiązku muszą być ponoszone do wszystkich dróg, ulic placów itd. niezależnie od tego czy przebiega przez nie komunikacja miejska czy nie. Zatem stanowisko wnioskodawcy, że ma on prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków opisanych w pkt 1 - 6 w stanie faktycznym niniejszego wniosku, należało uznać za nieprawidłowe, gdyż w przedmiotowej sprawie Wnioskodawcy prawo do odliczenia nie przysługuje w ogóle. Strona skarżąca po wyczerpaniu trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i otrzymaniu odpowiedzi organu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 86 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług; - art. 13 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE; - art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa. Strona skarżąca w obszernej skardze podkreśliła, iż w świetle art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług dla skorzystania z prawa do odliczenia VAT od nabytych towarów i usług wystarczające jest ich obiektywne użycie do czynności opodatkowanych VAT i prawo do odliczenia nie zależy od tego, czy jest to użycie "niejako przy okazji" czy nie. Okoliczności te mogą być istotne, ale dopiero przy ocenie, czy prawo do odliczenia jest pełne czy tylko – zgodnie z art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług-częściowe. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych względów niż przywołane w jej treści. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na podstawie art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze, ale mające wpływ na tę ocenę. Na wstępie należy wskazać, że w dniu 24 czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego, podjął uchwałę w której stwierdzono, że "w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej ustawa o VAT) gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku od towarów i usług." W motywach uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że gmina jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego ma osobowość prawną i jej przysługuje prawo własności i inne prawa majątkowe. Natomiast czynności podejmowane przez gminne jednostki budżetowe na podstawie umów cywilnoprawnych, które mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, realizowane są w związku z zadaniami publicznymi należącymi do właściwości gminy, wykonywanymi przez te jednostki. Gminna jednostka budżetowa stanowi jednostkę organizacyjną, niemającą osobowości prawnej zaliczoną do jednostek sektora finansów publicznych. Cechą charakterystyczną jednostek budżetowych jest to, że nie ma ona własnego mienia i dysponuje jedynie wyodrębnioną i przekazaną w zarząd częścią majątku jednostki samorządu terytorialnego (w tym przypadku – gminy), która jest wyposażona w osobowość prawną. Jednostka budżetowa mimo wyodrębnienia organizacyjnego, nie prowadzi działalności gospodarczej niezależnie od gminy, której majątkiem, w tym środkami finansowymi dysponuje. Wszelkie czynności wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych, które mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, jednostka wykonuje w imieniu i na rzecz gminy, w ramach limitu środków przyznanych im na dany rok w uchwale budżetowej. Ponadto gminna jednostka budżetowa nie odpowiada za szkody wyrządzone swoją działalnością. Taka odpowiedzialność ciąży na gminie. Nie ponosi również ryzyka związanego z podejmowaniem czynności opodatkowanych z uwagi na brak związku pomiędzy jej wydatkami, a dochodami. Bez względu na wypracowany dochód, otrzyma taką ilość środków finansowych na swoje wydatki jaka była uchwalona w budżecie gminy. Dlatego też w przypadku gdy w ramach ubocznej działalności gminnej jednostki budżetowej dojdzie do podjęcia czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług podatnikiem będzie gmina. Sąd nie mógł odstąpić od oceny prawnej wyrażonej w powołanej uchwale, o ile nie zamierzał wystąpić z ponownym pytaniem. Zgodnie z art. 269 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym tryb odstąpienia od stanowiska wyrażonego w takiej uchwale, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi, jednak w rozpoznawanej sprawie Sąd w pełni podzielił poglądy wyrażone w powołanej uchwale. NSA podkreśla w swoim orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 27 listopada 2013r. I FSK 1781/12), że nieprzedstawienie przez sąd orzekający zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały oznacza, że sąd ów jest związany poglądami wyrażonymi w uchwale. Podkreślono w tym wyroku, że art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu, organ podatkowy naruszył art. 14 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z zm.), zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z powołanego przepisu wynika, że wskazany organ wydaje indywidualną interpretację, w której dokonuje wykładni prawa podatkowego tylko w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku wynika, że podmiot występujący z tym wnioskiem znajduje się lub może znaleźć się w opisanej sytuacji faktycznej. Chodzi o sformułowanie - "zainteresowany". Ustawodawca w Ordynacji podatkowej nie zawarł ustawowej definicji tego wyrażenia. Rozumienie użytego sformułowania wywoływało dyskusje i kontrowersje w nauce i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z ugruntowanego obecnie nurtu orzeczniczego wynika, że osoba zainteresowana to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu ułożenia swoich interesów w sferze prawa publicznego; innymi słowy zainteresowanym jest ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji w swojej indywidualnej sprawie (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012r. II FSK 1294/2010 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tego wyroku, zaakcentowano, że znaczenie prawne indywidualnej interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nim ochrony prawnej przez występującego z wnioskiem zainteresowanego. Do katalogu podmiotów, które mogą być "zainteresowanymi" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej należą między innymi: podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej czy też przyszłej sytuacji, a także osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa (B.Brzeziński, N.Kalinowski, M.Masternak, A.Olesińska, J.Orłowski. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. TNOiK, Toruń 2007, str. 77, 78; S.Babiarz, B.Dauter. G.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. VI, LexisNexis, Warszawa 2010, str. 110). Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób, który je właściwie konkretyzuje. Bez niego mogłaby bowiem zostać zrealizowana wyłącznie funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, a nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014r. II FSK 201/2013 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl cbo/query). W ocenie Sądu, mając na uwadze stan faktyczny opisany we wniosku oraz pytanie tam zawarte, ZIKiT w K. nie jest podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o interpretację w zakresie podatku od towarów i usług. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, zatem ma swe źródło w przepisach prawa, co w konsekwencji wymaga stwierdzenia na tle przepisów prawa materialnego istnienia związku między sferą praw i obowiązków zainteresowanego a stanem faktycznym przedstawionym w złożonym wniosku. Okoliczność zarejestrowania ZIKiT jako podatnika podatku od towarów i usług, składania przez niego deklaracji VAT i uiszczania tego podatku nie mają wpływu na status skarżącego jako podatnika. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że subiektywne przekonanie danego podmiotu o tym że jest podatnikiem albo też chęć uzyskania statusu podatnika, pomimo braku takiego przekonania (z różnych przyczyn), jak również zaakceptowanie takiego statusu przez organ podatkowy czy skarbowy nie kreuje takiego statusu w sensie obiektywnym. Art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, między innymi, że określanie podmiotów opodatkowania następuje w drodze ustawy. Jak już wspomniano kilkakrotnie NSA w uchwale z 24 czerwca 2013r. przesądził, że gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku od towarów i usług. Sąd rozważał również kwestię rozdzielności ZIKiT od Gminy Miejskiej K.w aspekcie w kwestii złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. ZIKiT został wskazany we wniosku o wydanie interpretacji jako wnioskodawca. Minister skierował interpretację indywidualną do ZIKiT i ten Zarząd był stroną w postępowaniu administracyjnym. Na odrębność Gminy Miejskiej K. i ZIKiT wskazuje choćby pełnomocnictwo (karta 19 akt sądowych). ZIKiT jako jednostka budżetowa zgodnie z powołaną uchwałą nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, tym samym nie jest podmiotem uprawnionym w świetle powołanych wyżej przepisów do wystąpienia do organu o wydanie indywidualnej interpretacji w przedmiocie prawa do odliczenia podatku naliczonego, które to prawo przysługuje wyłącznie podatnikom podatku od towarów i usług. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie, wnioskodawca nie posiadał statusu zainteresowanego, organ nie powinien przystąpić do merytorycznej oceny wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Organ interpretacyjny zgodnie z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej zobligowany jest do wydania postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, gdy wniosek o jej wydanie został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowaną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie tej sprawie nie może być wszczęte. Podsumowując, analiza przepisów ustawy Ordynacja podatkowa związanych z procedurą w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, w tym art. 165a Ordynacji podatkowej w kontekście sprecyzowanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytań prowadzi do wniosku, że żądanie strony skarżącej nie może być rozstrzygnięte w interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1Ordynacji podatkowej. Poglądy zbieżne z wyrażonymi powyżej zaprezentowały także Wojewódzkie Sądy Administracyjne w Poznaniu i Rzeszowie (sygn. akt I SA/Po 253/13 oraz I SA/Rz 578/14). Sprawy dotyczyły identycznych jak skarżąca podmiotów. Należy odnotować końcowo, że Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013r. I FSK 311/12, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz.Urz. UE z 2012r., Nr C326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE z 2006r., Nr L347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy?". Organ interpretacyjny powinien rozważyć czy powyższe pytanie prejudycjalne, które ma niewątpliwie związek ze sprawą wpływa na przebieg postępowania interpretacyjnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.