I SA/Gd 293/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w T na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. WNIOSKIEM Z DNIA 29 SIERPNIA 2011 R. "A" SP. Z O.O. Z/S W T. ZWRÓCIŁA SIĘ DO MINISTRA FINANSÓW O WYDANIE INTERPRETACJI PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO, PRZEDSTAWIAJĄC NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: WNIOSKODAWCA ZAMIERZA ZORGANIZOWAĆ DOROCZNĄ IMPREZĘ INTEGRACYJNĄ DLA WSZYSTKICH SWOICH PRACOWNIKÓW. OPŁATA ZA ZORGANIZOWANIE WW. IMPREZY BĘDZIE MIAŁA CHARAKTER RYCZAŁTOWY I BĘDZIE OBEJMOWAŁA ZAPŁATĘ ZA KONSUMPCJĘ W FORMIE "SZWEDZKIEGO STOŁU", PIECZONEGO DZIKA ETC., ORGANIZACJĘ GIER I ZABAW SPRAWNOŚCIOWYCH, TRANSPORT UCZESTNIKÓW, A TAKŻE ZABAWĘ TANECZNĄ LUB WYSTĘPY ARTYSTYCZNE. UDZIAŁ W IMPREZIE BĘDZIE CO DO ZASADY DOBROWOLNY. BIORĄC POD UWAGĘ LICZEBNOŚĆ ZAŁOGI ZATRUDNIONEJ W SPÓŁCE, TJ. OK. 450 OSÓB, PRZY TAK DUŻEJ LICZBIE POTENCJALNYCH UCZESTNIKÓW PRACODAWCA NIE BĘDZIE W STANIE PROWADZIĆ LISTY OBECNOŚCI. MOŻLIWA JEST SYTUACJA, IŻ IMPREZA INTEGRACYJNA BĘDZIE SIĘ ODBYWAĆ W GODZINACH PRACY. W TAKIM PRZYPADKU W IMPREZIE UCZESTNICZYĆ BĘDĄ CI PRACOWNICY, KTÓRZY W TYM CZASIE NIE BĘDĄ FAKTYCZNIE WYKONYWAĆ PRACY (ZAKŁAD PRACY PRACUJE W CYKLU CIĄGŁYM). W IMPREZIE NIE BĘDĄ RÓWNIEŻ UCZESTNICZYĆ CI PRACOWNICY, KTÓRZY PRZEBYWAJĄ NA ZWOLNIENIACH LEKARSKICH, URLOPACH WYPOCZYNKOWYCH LUB Z INNYCH USPRAWIEDLIWIONYCH PRZYCZYN NIE BĘDĄ OBECNI W PRACY. IMPREZA BĘDZIE FINANSOWANA ZE ŚRODKÓW ZAKŁADOWEGO FUNDUSZU SOCJALNEGO. W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM ZADANO NASTĘPUJĄCE PYTANIE: CZY FAKT UCZESTNICTWA PRACOWNIKA W IMPREZIE INTEGRACYJNEJ BĘDZIE STANOWIĆ DLA NIEGO DODATKOWY PRZYCHÓD ZE STOSUNKU PRACY, O KTÓRYM MOWA W ART. 12 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH? WNIOSKODAWCA PRZYWOŁUJĄC TREŚĆ ART. 12 UST. 1 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, STWIERDZA, ŻE W PRZEPISIE TYM ZOSTAŁY OKREŚLONE, JAKO PRZYCHODY: WYPŁATY PIENIĘŻNE, ŚWIADCZENIA W NATURZE, INNE NIEODPŁATNE ŚWIADCZENIA LUB ŚWIADCZENIA CZĘŚCIOWO ODPŁATNE. DOKONANE W TYM PRZEPISIE ZRÓŻNICOWANIE PRZYCHODÓW JEST ISTOTNE ZE WZGLĘDU NA WSKAZANE W KOLEJNYCH PRZEPISACH SPOSOBY OBLICZENIA WARTOŚCI PIENIĘŻNEJ ŚWIADCZEŃ W NATURZE, NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ LUB ŚWIADCZEŃ CZĘŚCIOWO ODPŁATNYCH ORAZ DLA USTALENIA MOMENTU POWSTANIA PRZYCHODU DO OPODATKOWANIA. USTAWODAWCA W RÓŻNY SPOSÓB OKREŚLIŁ RÓWNIEŻ JAK NALEŻY OKREŚLIĆ WARTOŚCI PRZYCHODU DLA KAŻDEJ Z WW. KATEGORII ŚWIADCZEŃ, CO WYNIKA Z UST. 2 I 3 ART. 12 ORAZ UST. 2, 2A, 2B ART. 11 USTAWY. O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. BY WYKAZAĆ, IŻ DANE ŚWIADCZENIE JEST PRZYCHODEM ZE STOSUNKU PRACY PODLEGAJĄCYM OPODATKOWANIU ZGODNIE Z POSTANOWIENIAMI ART. 12 UST. 1 WW. USTAWY KONIECZNE JEST JEGO ZAKWALIFIKOWANIE DO JEDNEJ Z KATEGORII ŚWIADCZEŃ WYMIENIONYCH W TYM PRZEPISIE, CO Z KOLEI JEST NIEZBĘDNE BY MOŻNA BYŁO ZASTOSOWAĆ WŁAŚCIWĄ METODĘ USTALANIA JEGO WARTOŚCI OKREŚLONĄ W ART. 11 USTAWY. USTAWODAWCA NIE PRZEWIDUJE MOŻLIWOŚCI USTALANIA WARTOŚCI ŚWIADCZEŃ W NATURZE I ŚWIADCZEŃ NIEPIENIĘŻNYCH W INNY SPOSÓB NIŻ TEN OKREŚLONY W PRZEPISACH USTAWY, CO OZNACZA, ŻE JEŚLI STOSUJĄC METODY OKREŚLONE W USTAWIE NIE MOŻNA USTALIĆ WARTOŚCI ŚWIADCZENIA, TO TYM SAMYM NIE MOŻE BYĆ ONO KWALIFIKOWANE JAKO PRZYCHÓD PRACOWNIKA PODLEGAJĄCY OPODATKOWANIU. W OCENIE WNIOSKODAWCY ISTOTNE JEST RÓWNIEŻ ZAWARTE W ART. 11 UST. 1 USTAWY ROZGRANICZENIE MOMENTU POWSTANIA PRZYCHODU W PRZYPADKU ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH, ŚWIADCZEŃ W NATURZE ORAZ INNYCH ŚWIADCZEŃ NIEODPŁATNYCH. W PRZYPADKU TYCH PIERWSZYCH PRZYCHÓD PO STRONIE PRACOWNIKA POWSTAJE Z CHWILĄ OTRZYMANIA LUB POSTAWIENIA DO DYSPOZYCJI PRACOWNIKA, A W PRZYPADKU ŚWIADCZEŃ NIEPIENIĘŻNYCH - W CHWILI ICH FAKTYCZNEGO OTRZYMANIA. INACZEJ MÓWIĄC, AŻEBY PIENIĄDZE I WARTOŚCI PIENIĘŻNE MOGŁY BYĆ TRAKTOWANE JAKO PRZYCHÓD, WYSTARCZY BY BYŁY ONE POSTAWIONE DO DYSPOZYCJI PODATNIKA, NATOMIAST ŚWIADCZENIA W NATURZE I INNE NIEODPŁATNE ŚWIADCZENIA MOGĄ BYĆ UZNANE ZA PRZYCHÓD JEDYNIE PO OTRZYMANIU TYCH ŚWIADCZEŃ PRZEZ PODATNIKA. TAK WIĘC W CELU USTALENIA PRZYCHODU DANEMU PRACOWNIKOWI Z TYTUŁU UZYSKANYCH PRZEZ NIEGO ŚWIADCZEŃ NIEPIENIĘŻNYCH WYMAGANE JEST KUMULATYWNE SPEŁNIENIE NASTĘPUJĄCYCH WARUNKÓW: • ISTNIEJE MOŻLIWOŚĆ PRZYPISANIA SKONKRETYZOWANEGO ŚWIADCZENIA KONKRETNEMU PRACOWNIKOWI, • PRACOWNIK ŚWIADCZENIE FAKTYCZNIE OTRZYMAŁ, A NIE ZOSTAŁO ONO MU JEDYNIE UDOSTĘPNIONE LUB POSTAWIONE DO JEGO DYSPOZYCJI; • ISTNIEJE MOŻLIWOŚĆ USTALENIA WARTOŚCI WW. ŚWIADCZENIA ZGODNIE Z ZASADAMI OKREŚLONYMI W ART. 11 UST. 2-2A. JEŻELI NIE JEST SPEŁNIONY KTÓRYKOLWIEK Z WW. WARUNKÓW - ZDANIEM WNIOSKODAWCY - NIE MOŻNA MÓWIĆ O POWSTANIU PO STRONIE PRACOWNIKA PRZYCHODU DO OPODATKOWANIA. TAK WIĘC, W PRZYPADKU GDY SPÓŁKA ORGANIZUJE IMPREZĘ INTEGRACYJNĄ DLA SWOICH PRACOWNIKÓW I NIE MA MOŻLIWOŚCI USTALENIA W SPOSÓB NIE BUDZĄCY WĄTPLIWOŚCI, CZY DANY PRACOWNIK SKORZYSTAŁ Z ZAOFEROWANYCH MU PODCZAS IMPREZY ŚWIADCZEŃ NIE POWSTANIE PRZYCHÓD DO OPODATKOWANIA. UCZESTNICZĄCY W SPOTKANIACH INTEGRACYJNYCH PRACOWNICY MOGĄ W OGÓLE ZREZYGNOWAĆ Z UDZIAŁU W NIEKTÓRYCH ZABAWACH I KONKURSACH, INNI PRACOWNICY MOGĄ UCZESTNICZYĆ JEDYNIE W CZĘŚCI Z NICH, A JESZCZE INNI WE WSZYSTKICH, A NAWET KORZYSTAĆ Z TYCH ŚWIADCZEŃ, KTÓRE NIE ZOSTAŁY SPOŻYTKOWANE PRZEZ INNYCH PRACOWNIKÓW. TO SAMO MOŻE DOTYCZYĆ ILOŚCI ORAZ WARTOŚCI SPOŻYWANYCH PODCZAS IMPREZY POSIŁKÓW I NAPOJÓW, GDYŻ JEST ONO UZALEŻNIONE OD WIELU CZYNNIKÓW, TAKICH JAK UPODOBANIA KULINARNE POSZCZEGÓLNYCH OSÓB, ICH APETYT LUB NAWET SAMOPOCZUCIE W DANYM DNIU. NIEWYKLUCZONA JEST TEŻ SYTUACJA, ŻE PRACOWNIK WEŹMIE UDZIAŁ W SPOTKANIU INTEGRACYJNYM, PONIEWAŻ SĄDZI, ŻE TAKIE JEST OCZEKIWANIE PRACODAWCY, ALE Z RÓŻNYCH PRZYCZYN NIE SKORZYSTA Z POSTAWIONYCH DO JEGO DYSPOZYCJI ŚWIADCZEŃ. WW. OKOLICZNOŚCI POWODUJĄ, ŻE W KONSEKWENCJI, DANY PRACOWNIK MOŻE SKORZYSTAĆ ZE ŚWIADCZEŃ, KTÓRYCH WARTOŚĆ W ZNACZNYM STOPNIU BĘDZIE RÓŻNIĆ SIĘ OD WARTOŚCI USTALONEJ RYCZAŁTOWO KWOTY PRZYPADAJĄCEJ NA DANĄ OSOBĘ, STANOWIĄCEJ WYNIK PODZIELENIA OGÓLNEGO KOSZTU IMPREZY PRZEZ LICZBĘ PLANOWANYCH UCZESTNIKÓW. USTALENIE WARTOŚCI ŚWIADCZENIA UZYSKANEGO PRZEZ JEDNEGO PRACOWNIKA W TAKI SPOSÓB NIE ODZWIERCIEDLAŁOBY FAKTYCZNEJ WARTOŚCI UZYSKANEGO PRZEZ NIEGO PRZYSPORZENIA. ZGODNIE Z WW. CYTOWANYMI PRZEPISAMI WNIOSKODAWCA STWIERDZA, ŻE PRZYCHÓD DO OPODATKOWANIA. NIE MOŻE BYĆ ROZUMIANY JAKO PEWNA WARTOŚĆ O CHARAKTERZE HIPOTETYCZNYM LUB STATYSTYCZNYM - MUSI BYĆ TO KONKRETNIE OKREŚLONA WARTOŚĆ ŚWIADCZENIA, KTÓRE PRACOWNIK RZECZYWIŚCIE UZYSKAŁ, A NIE PRZYCHÓD STATYSTYCZNIE, CZY HIPOTETYCZNIE PRZYPADAJĄCY NA DANEGO PRACOWNIKA. TAK WIĘC PONIESIENIE PRZEZ WNIOSKODAWCĘ WYDATKÓW NA ZORGANIZOWANIE IMPREZY INTEGRACYJNEJ - JEGO ZDANIEM - NIE POWODUJE POWSTANIA PRZYCHODU PO STRONIE PRACOWNIKA, O ILE NIE ZOSTANĄ JEDNOCZEŚNIE SPEŁNIONE PRZESŁANKI OKREŚLONE W ART. 11 UST. 1 I ART. 12 UST. 1 WW. USTAWY. PRZEPIS ART. 11 UST. 1 WW. USTAWY BEZWZGLĘDNIE WARUNKUJE BOWIEM MOŻLIWOŚĆ UZNANIA ZA PRZYCHÓD WARTOŚCI NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA OD OTRZYMANIA TEGO ŚWIADCZENIA. CO ZA TYM IDZIE, W PRZYPADKU ŚWIADCZEŃ NIEODPŁATNYCH OPODATKOWANIU MOŻE PODLEGAĆ TYLKO PRZYCHÓD RZECZYWIŚCIE OTRZYMANY, A NIE MOŻLIWY DO OTRZYMANIA (WARTOŚĆ OTRZYMANEGO ŚWIADCZENIA, A NIE MOŻLIWOŚĆ SKORZYSTANIA ZE ŚWIADCZENIA). ZATEM O PRZYCHODZIE PRACOWNIKA MOŻNA BY MÓWIĆ, GDYBY SKORZYSTAŁ Z POSTAWIONYCH DO JEGO DYSPOZYCJI ŚWIADCZEŃ, A PONADTO MOŻLIWE BYŁOBY USTALENIE WARTOŚCI TEGO ŚWIADCZENIA WEDŁUG METOD OKREŚLONYCH W USTAWIE O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. NATOMIAST OBLICZENIE WARTOŚCI ŚWIADCZENIA PRZYPADAJĄCEGO NA JEDNEGO PRACOWNIKA W PRZYPADKU IMPREZY INTEGRACYJNEJ NIE JEST MOŻLIWE ZE WZGLĘDÓW, KTÓRE BYŁY JUŻ OMÓWIONE POWYŻEJ. MAJĄC NA UWADZE ZAPREZENTOWANE ROZWAŻANIA WNIOSKODAWCA STWIERDZA, IŻ PO STRONIE PRACOWNIKÓW NIE POWSTANIE PRZYCHÓD DO OPODATKOWANIA Z TYTUŁU UCZESTNICTWA W IMPREZIE INTEGRACYJNEJ. WNIOSKODAWCA WSKAZUJE, IŻ BEZPOŚREDNIM POTWIERDZENIEM JEGO TOKU ROZUMOWANIA JEST UZASADNIENIE DO WYROKU WSA W GDAŃSKU Z DNIA 27 KWIETNIA 2011 R. , SYGN. AKT I SA/GD 140/11, JAK RÓWNIEŻ WYROKÓW WSA W WARSZAWIE Z DNIA 16 CZERWCA 2009 R., SYGN. AKT III SA/WA 412/09 ORAZ WSA WE WROCŁAWIU Z DNIA 7 MAJA 2008 R., SYGN. AKT SA/WR 1326/08. JEDNOCZEŚNIE WNIOSKODAWCA PODKREŚLA, ŻE OBOWIĄZUJĄCY OD 1 LIPCA 2007 R., ART. 14E § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ WYCHODZI POZA ZASADĘ ZWIĄZANIA WYROKIEM TYLKO W SPRAWIE, W KTÓREJ ON ZAPADŁ I NADAJE ORZECZNICTWU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH WALOR NORMATYWNY TAKŻE W STOSUNKU DO INNYCH INDYWIDUALNYCH SPRAW ZAŁATWIANYCH W DRODZE INTERPRETACJI PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO (INTERPRETACJI INDYWIDUALNYCH). WNIOSKODAWCA UWAŻA BOWIEM, ŻE OBECNIE ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH JEST ISTOTNYM MIERNIKIEM LEGALNOŚCI WYDAWANYCH INTERPRETACJI INDYWIDUALNYCH, A JEGO NIEUZASADNIONE POMIJANIE NARUSZA ZASADĘ - WYRAŻONĄ W ART. 121 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ - PROWADZENIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO W SPOSÓB BUDZĄCY ZAUFANIE DO ORGANÓW PODATKOWYCH. WYNIKA TO Z TEGO, IŻ ZGODNIE Z ART. 14E § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, ORGANY PODATKOWE MOGĄ W RAMACH DZIAŁANIA Z URZĘDU ZMIENIĆ JUŻ UPRZEDNIO WYDANĄ INTERPRETACJĘ Z POWODU STWIERDZENIA JEJ WADLIWOŚCI W ŚWIETLE ORZECZNICTWA SĄDOWEGO. CO ZA TYM IDZIE ORGANY PODATKOWE WYDAJĄCE INTERPRETACJE PODATKOWE ZOBOWIĄZANE SĄ DO WNIKLIWEJ ANALIZY ORZECZNICTWA SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH, W SZCZEGÓLNOŚCI W SYTUACJI GDY STRONA POWOŁUJE SIĘ NA TAKIE ORZECZNICTWO SKŁADAJĄC WNIOSEK O WYDANIE INTERPRETACJI (WYROK WSA W POZNANIU Z DNIA 23 LUTEGO 2010 R., SYGN. AKT I SA/PO 1124/2009 ORAZ WYROK WSA W WARSZAWIE Z DNIA 20 STYCZNIA 2009 R. SYGN. AKT III SA/WA 1916/08). REASUMUJĄC WNIOSKODAWCA STWIERDZA, IŻ W OPISANYM POWYŻEJ ZDARZENIU PRZYSZŁYM BRAK JEST PODSTAW DO STWIERDZENIA, IŻ UCZESTNICTWO PRACOWNIKÓW W IMPREZACH INTEGRACYJNYCH JEST OKOLICZNOŚCIĄ POWODUJĄCĄ POWSTANIE PRZYCHODU DO OPODATKOWANIA, GDYŻ BRAK JEST MOŻLIWOŚCI PRZYPISANIA KONKRETNEGO ŚWIADCZENIA KONKRETNEJ OSOBIE, JAK RÓWNIEŻ NIE MA MOŻLIWOŚCI OKREŚLENIA WARTOŚCI TAKIEGO ŚWIADCZENIA STOSUJĄC METODY ZAWARTE W PRZEPISACH ART. 11 I 12 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. Minister Finansów stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznał za nieprawidłowe. W UZASADNIENIU MINISTER FINANSÓW PRZYWOŁUJĄC ART. 9 UST. 1, ART. 10 UST. 1, ART.11 UST. 1 ORAZ ART. 12 UST. 1 USTAWY Z DNIA 26 LIPCA 1991 R., O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH (T. JEDN. DZ. U. Z 2010 R. NR 51, POZ. 307 ZE ZMIANAMI STWIERDZA, ŻE TAK SZEROKIE ZDEFINIOWANIE POJĘCIA PRZYCHODU PRACOWNIKA WSKAZUJE, IŻ W KAŻDYM PRZYPADKU, W KTÓRYM UZYSKA ON REALNĄ KORZYŚĆ, BĘDZIE TO RODZIĆ OBOWIĄZEK ZWIĘKSZENIA JEGO PRZYCHODU, Z WYJĄTKIEM ŚWIADCZEŃ OKREŚLONYCH W KATALOGU ZWOLNIEŃ PRZEDMIOTOWYCH, ZAWARTYCH W ART. 21, 52, 52A I 52C USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. BIORĄC POWYŻSZE POD UWAGĘ DO PRZYCHODÓW ZE STOSUNKU PRACY (STOSUNKU SŁUŻBOWEGO) ZALICZA SIĘ KAŻDE ŚWIADCZENIE, KTÓRE PRACOWNIK OTRZYMA W ZWIĄZKU Z FAKTEM POZOSTAWANIA W STOSUNKU PRACY Z PRACODAWCĄ. DO PRZYCHODÓW ZE STOSUNKU PRACY ZALICZA SIĘ WIĘC ZARÓWNO OTRZYMANE PRZEZ PRACOWNIKA PIENIĄDZE, JAK I WARTOŚĆ PIENIĘŻNĄ ŚWIADCZEŃ W NATURZE, ŚWIADCZENIA PIENIĘŻNE PONOSZONE ZA PRACOWNIKA, WARTOŚĆ INNYCH NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ LUB ŚWIADCZEŃ CZĘŚCIOWO ODPŁATNYCH. MINISTER FINANSÓW PODKREŚLA, ŻE PRZEPISY USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH NIE ZAWIERAJĄ DEFINICJI POJĘCIA "NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA". DOKONUJĄC ZATEM WYKŁADNI GRAMATYCZNEJ, ZA "NIEODPŁATNE ŚWIADCZENIE" UZNAĆ NALEŻY ŚWIADCZENIE "NIE WYMAGAJĄCE OPŁATY, TAKIE ZA KTÓRE SIĘ NIE PŁACI, BEZPŁATNE" (NOWY SŁOWNIK JĘZYKA POLSKIEGO, PWN, WARSZAWA 2003 R.). ZATEM NALEŻY PRZYJĄĆ, ŻE NIEODPŁATNYM ŚWIADCZENIEM JEST TAKIE ZDARZENIE, KTÓREGO SKUTKIEM (NASTĘPSTWEM) JEST NIEODPŁATNE PRZYSPORZENIE MAJĄTKU JEDNEJ OSOBIE, KOSZTEM MAJĄTKU INNEJ OSOBY, INNEGO PODMIOTU. DLA CELÓW PODATKOWYCH PRZYJMUJE SIĘ - CO ZNAJDUJE POTWIERDZENIE W ORZECZNICTWIE, - ŻE POJĘCIE NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA MA SZERSZY ZAKRES NIŻ W PRAWIE CYWILNYM. OBEJMUJE ONO BOWIEM WSZYSTKIE ZJAWISKA GOSPODARCZE I ZDARZENIA PRAWNE, KTÓRYCH NASTĘPSTWEM JEST UZYSKANIE KORZYŚCI KOSZTEM INNEGO PODMIOTU, LUB TE WSZYSTKIE ZDARZENIA PRAWNE I ZDARZENIA GOSPODARCZE, KTÓRYCH SKUTKIEM JEST NIEODPŁATNE, TO JEST NIEZWIĄZANE Z KOSZTAMI LUB INNĄ FORMĄ EKWIWALENTU, PRZYSPORZENIE MAJĄTKU DANEJ OSOBIE, MAJĄCE KONKRETNY WYMIAR FINANSOWY. DO NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ LUB ŚWIADCZEŃ CZĘŚCIOWO ODPŁATNYCH NA RZECZ PRACOWNIKA ZWIĄZANYCH ZE STOSUNKIEM PRACY ZALICZYĆ ZATEM ZDANIEM MINISTRA FINANSÓW NALEŻY RÓŻNEGO RODZAJU SPOTKANIA O CHARAKTERZE IMPREZ INTEGRACYJNYCH, A W ZASADZIE ICH WARTOŚĆ. WARTOŚĆ PIENIĘŻNĄ ŚWIADCZEŃ W NATURZE PRZYSŁUGUJĄCYCH PRACOWNIKOM NA PODSTAWIE ODRĘBNYCH PRZEPISÓW USTALA SIĘ WEDŁUG PRZECIĘTNYCH CEN STOSOWANYCH WOBEC INNYCH ODBIORCÓW - JEŻELI PRZEDMIOTEM ŚWIADCZENIA SĄ RZECZY LUB USŁUGI WCHODZĄCE W ZAKRES DZIAŁALNOŚCI PRACODAWCY (ART. 12 UST. 2 USTAWY). STOSOWNIE DO ART. 12 UST. 3 USTAWY, WARTOŚĆ PIENIĘŻNĄ INNYCH NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ LUB ŚWIADCZEŃ CZĘŚCIOWO ODPŁATNYCH USTALA SIĘ WEDŁUG ZASAD OKREŚLONYCH W ART. 11 UST. 2-2B. Z KOLEI, ZGODNIE Z ART. 11 UST. 2 TEJ USTAWY, WARTOŚĆ PIENIĘŻNĄ ŚWIADCZEŃ W NATURZE, Z ZASTRZEŻENIEM ART. 12 UST. 2, OKREŚLA SIĘ NA PODSTAWIE CEN RYNKOWYCH STOSOWANYCH W OBROCIE RZECZAMI LUB PRAWAMI TEGO SAMEGO RODZAJU I GATUNKU, Z UWZGLĘDNIENIEM W SZCZEGÓLNOŚCI ICH STANU I STOPNIA ZUŻYCIA ORAZ CZASU I MIEJSCA ICH UZYSKANIA. W MYŚL ART. 11 UST. 2A USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, WARTOŚĆ PIENIĘŻNĄ INNYCH NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ USTALA SIĘ: 1) JEŻELI PRZEDMIOTEM ŚWIADCZENIA SĄ USŁUGI WCHODZĄCE W ZAKRES DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ DOKONUJĄCEGO ŚWIADCZENIA - WEDŁUG CEN STOSOWANYCH WOBEC INNYCH ODBIORCÓW; 2) JEŻELI PRZEDMIOTEM ŚWIADCZEŃ SĄ USŁUGI ZAKUPIONE - WEDŁUG CEN ZAKUPU; 3) JEŻELI PRZEDMIOTEM ŚWIADCZEŃ JEST UDOSTĘPNIENIE LOKALU LUB BUDYNKU - WEDŁUG RÓWNOWARTOŚCI CZYNSZU, JAKI PRZYSŁUGIWAŁBY W RAZIE ZAWARCIA UMOWY NAJMU TEGO LOKALU LUB BUDYNKU; 4) W POZOSTAŁYCH PRZYPADKACH - NA PODSTAWIE CEN RYNKOWYCH STOSOWANYCH PRZY ŚWIADCZENIU USŁUG LUB UDOSTĘPNIANIU RZECZY LUB PRAW TEGO SAMEGO RODZAJU I GATUNKU, Z UWZGLĘDNIENIEM W SZCZEGÓLNOŚCI ICH STANU I STOPNIA ZUŻYCIA ORAZ CZASU I MIEJSCA UDOSTĘPNIENIA. MAJĄC NA UWADZE OPISANE WE WNIOSKU ZDARZENIE PRZYSZŁE W KONTEKŚCIE PRZYWOŁANEGO STANU PRAWNEGO MINISTER FINANSÓW STWIERDZIŁ, ŻE UDZIAŁ W IMPREZIE INTEGRACYJNEJ SFINANSOWANEJ PRZEZ PRACODAWCĘ STANOWIĆ BĘDZIE DLA PRACOWNIKA NIEODPŁATNE ŚWIADCZENIE. W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE ISTNIEJE MOŻLIWOŚĆ USTALENIA UCZESTNIKÓW IMPREZY ORAZ KOSZTÓW PONOSZONYCH W ZWIĄZKU Z JEJ ZORGANIZOWANIEM, CO POZWALA NA USTALENIE WARTOŚCI ŚWIADCZENIA PRZYPADAJĄCEGO NA PRACOWNIKA UCZESTNICZĄCEGO W IMPREZIE. ZDANIEM MINISTRA FINANSÓW JEDNOCZEŚNIE NIE MOŻNA W TYM PRZYPADKU UTOŻSAMIAĆ OKREŚLEŃ "OTRZYMANIE" I "WYKORZYSTANIE". ZGODNIE Z INTERNETOWYM SŁOWNIKIEM JĘZYKA POLSKIEGO PWN S.A. "OTRZYMAĆ - OTRZYMYWAĆ" OZNACZA DOSTAĆ COŚ W DARZE, DOSTAĆ COŚ, CO SIĘ NALEŻY, NA CO SIĘ ZASŁUGUJE ALBO DO CZEGO SIĘ DĄŻY, STAĆ SIĘ ODBIORCĄ JAKIEGOŚ POLECENIA, UZYSKAĆ COŚ Z CZEGOŚ. POJĘCIE "SKONSUMOWAĆ" OZNACZA ZJEŚĆ COŚ, ZROBIĆ Z CZEGOŚ UŻYTEK, NATOMIAST "WYKORZYSTAĆ - WYKORZYSTYWAĆ", TO UŻYĆ CZEGOŚ DLA OSIĄGNIĘCIA JAKIEGOŚ CELU, ZYSKU, POSŁUŻYĆ SIĘ KIMŚ, ABY ZREALIZOWAĆ WŁASNE CELE. W świetle powyższego, ażeby coś skonsumować bądź wykorzystać należy tym najpierw dysponować, a w tym przypadku - otrzymać. Dlatego - w rozpatrywanej sprawie pracownik otrzymuje nieodpłatne świadczenie o określonej wartości w związku z przyjściem na imprezę integracyjną, bez względu na to czy następnie będzie i ewentualnie w jakim stopniu konsumował posiłki, napoje, czy atrakcje. Okoliczność, że podczas imprezy integracyjnej pracownik np. nie zjadł całego dania, nie zmienia faktu, że je otrzymał i pozostaje bez wpływu na cenę jaką zapłacił pracodawca. Nie ma więc uzasadnienia do rozpatrywania stopnia skonsumowania (wykorzystania) przez pracowników poszczególnych atrakcji w trakcie imprezy integracyjnej. Należy również podkreślić, iż wśród metod ustalania wartości nieodpłatnych świadczeń ustawodawca nie przewidział określenia wartości wykorzystanych świadczeń. Stąd też, jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi zakupione wartość świadczeń ustala się według cen zakupu, a nie na podstawie wykorzystanego świadczenia. Wartość świadczenia, jaką Spółka winna doliczyć do przychodu danego pracownika należy więc obliczyć dzieląc całkowity koszt organizacji imprezy przez liczbę pracowników zaproszonych (np. wszystkich, jeżeli impreza była przewidziana dla wszystkich pracowników) lub deklarujących chęć wzięcia udziału w imprezie, a następnie tak ustaloną cenę jednostkową przypisać tylko pracownikom w niej uczestniczącym. MINISTER FINANSÓW PRZY TYM ZWRÓCIŁ UWAGĘ NA WYROK NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO, Z DNIA 3 CZERWCA 1998 R., SYGN. AKT I SA/KA 1719/96, W KTÓRYM STWIERDZONO IŻ "EWENTUALNE TRUDNOŚCI TOWARZYSZĄCE INDYWIDUALIZACJI ŚWIADCZEŃ NA RZECZ POSZCZEGÓLNYCH PRACOWNIKÓW MAJĄ CHARAKTER DRUGORZĘDNY I NIE MOGĄ WPŁYWAĆ NA BYT I ZAKRES OBOWIĄZKU PODATKOWEGO". JEDNOCZEŚNIE PODKREŚLIŁ, ŻE W PRZYPADKU GDY ŹRÓDŁEM FINANSOWANIA IMPREZY INTEGRACYJNEJ SĄ ŚRODKI ZAKŁADOWEGO FUNDUSZU ŚWIADCZEŃ SOCJALNYCH - PRZYCHÓD PRACOWNIKA MOŻE BYĆ ZWOLNIONY Z OPODATKOWANIA NA PODSTAWIE ART. 21 UST. 1 PKT 67 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, ALE TYLKO WÓWCZAS GDY ZOSTANĄ SPEŁNIONE WSZYSTKIE PRZESŁANKI W TYM PRZEPISIE ZAWARTE. REASUMUJĄC, W OCENIE MINISTRA FINANSÓW UCZESTNICTWO W IMPREZIE INTEGRACYJNEJ SKUTKUJE DLA PRACOWNIKA POWSTANIEM PRZYCHODU ZE STOSUNKU PRACY, OD KTÓREGO PRACODAWCA POWINIEN OBLICZYĆ, POBRAĆ I ODPROWADZIĆ ZALICZKĘ NA PODATEK DOCHODOWY ZGODNIE Z DYSPOZYCJĄ ART. 31, 32 I 38 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, CHYBA ŻE OTRZYMANE ŚWIADCZENIE MIEŚCIĆ SIĘ BĘDZIE W ZAKRESIE ZWOLNIENIA OKREŚLONEGO W ART. 21 UST. 1 PKT 67 TEJ USTAWY. KOŃCOWO MINISTER WYJAŚNIŁ, ŻE PRZEPISY ORDYNACJI PODATKOWEJ W ART. 14A I ART. 14E RZECZYWIŚCIE NAKAZUJĄ MINISTROWI FINANSÓW UWZGLĘDNIANIE ORZECZNICTWA SĄDÓW PRZY DOKONYWANIU INTERPRETACJI PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO. JEDNAKŻE NIEZALEŻNIE OD OBOWIĄZKU UWZGLĘDNIENIA OCENY WYRAŻONEJ W ORZECZNICTWIE, ORGAN UPOWAŻNIONY DO WYDAWANIA INTERPRETACJI INDYWIDUALNYCH NIE JEST ZWIĄZANY ORZECZENIEM WYDANYM W INNEJ SPRAWIE. ORZECZENIA SĄDÓW SĄ BOWIEM ROZSTRZYGNIĘCIAMI W KONKRETNYCH SPRAWACH, OSADZONYMI W OKREŚLONYM STANIE FAKTYCZNYM. KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Z DNIA 2 KWIETNIA 1997 R. (DZ. U. NR 78, POZ. 483 ZE ZM.), W SWOIM ROZDZIALE III OKREŚLA ZAMKNIĘTY KATALOG ŹRÓDEŁ PRAWA POWSZECHNIE OBOWIĄZUJĄCEGO. NIE PRZEWIDUJE ON TAKIEJ MOCY DLA ORZECZNICTWA SĄDOWEGO, W TYM ORZECZNICTWA SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (W POLSCE NIE OBOWIĄZUJE SYSTEM PRECEDENSÓW SĄDOWYCH). W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM, NIE NEGUJĄC TAKIEGO ORZECZNICTWA, JAKO CENNEGO ŹRÓDŁA W ZAKRESIE WSKAZYWANIA KIERUNKÓW WYKŁADNI NORM PRAWA PODATKOWEGO, NALEŻY ZAUWAŻYĆ, ŻE MOC OBOWIĄZUJĄCA WYROKÓW ZAMYKA SIĘ W OBRĘBIE SPRAW, W KTÓRYCH ZOSTAŁY WYDANE. WYNIKA TO RÓWNIEŻ Z TREŚCI ART. 153 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, KTÓRY PRZESĄDZA, ŻE OCENA PRAWNA I WSKAZANIA CO DO DALSZEGO POSTĘPOWANIA WYRAŻONE W ORZECZENIU SĄDU WIĄŻĄ W SPRAWIE TEN SĄD ORAZ ORGAN, KTÓREGO DZIAŁANIE LUB BEZCZYNNOŚĆ BYŁY PRZEDMIOTEM ZASKARŻENIA. W KONSEKWENCJI MINISTER FINANSÓW NIE ZGODZIŁ SIĘ ZE STWIERDZENIEM WNIOSKODAWCY, ŻE W SYTUACJI GDY ORGAN W WYDANEJ INTERPRETACJI NIE ROZSTRZYGNIE ZAGADNIENIA W SPOSÓB ANALOGICZNY DO ZAPREZENTOWANEGO WE WSKAZANYCH WYROKACH SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH NARUSZY ZASADĘ WSKAZANĄ W ART. 121 ORDYNACJI PODATKOWEJ, Z KTÓREJ WYNIKA, IŻ POSTĘPOWANIE PODATKOWE POWINNO BYĆ PROWADZONE W SPOSÓB BUDZĄCY ZAUFANIE DO ORGANÓW PODATKOWYCH. NIE ZGADZAJĄC SIĘ Z POWYŻSZYM STANOWISKIEM, SPÓŁKA PISMEM Z DNIA 15 GRUDNIA 2011 R., ZŁOŻYŁA WEZWANIE DO USUNIĘCIA NARUSZENIA PRAWA WSKAZUJĄC, ŻE W WYDANEJ INTERPRETACJI ORGAN PODATKOWY UTOŻSAMIŁ PRZYCHÓD RZECZYWIŚCIE OTRZYMANY Z PRZYCHODEM MOŻLIWYM DO OTRZYMANIA, A CO ZA TYM IDZIE DOKONAŁ INTERPRETACJI SPRZECZNEJ Z POSTANOWIENIAMI PRZEPISU ART. 11 UST. 1 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, KTÓRY WARUNKUJE MOŻLIWOŚĆ UZNANIA ZA PRZYCHÓD WARTOŚCI NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA JEGO OTRZYMANIEM. ZDANIEM SPÓŁKI O PRZYCHODZIE PRACOWNIKA MOŻNA MÓWIĆ WYŁĄCZNIE W TAKIEJ SYTUACJI, GDY KORZYSTA ON Z POSTAWIONYCH DO DYSPOZYCJI ŚWIADCZEŃ, A PONADTO MOŻLIWE JEST USTALENIE WARTOŚCI TEGO ŚWIADCZENIA WEDŁUG METOD OKREŚLONYCH W USTAWIE. W SYTUACJI, GDY WARTOŚCI ŚWIADCZEŃ NIE MOŻNA PRZYPORZĄDKOWAĆ DO ŚWIADCZEŃ UZYSKIWANYCH PRZEZ KONKRETNEGO PRACOWNIKA (JAK TO MA MIEJSCE W OPISANEJ WE WNIOSKU SYTUACJI), BEZ WZGLĘDU NA TO, CZY SKORZYSTAŁ ON Z POCZĘSTUNKU, CZY TEŻ NIE (EWENTUALNIE W JAKIM ZAKRESIE TO NASTĄPIŁO) - W OCENIE SPÓŁKI - BRAK JEST PODSTAW DO USTALANIA PRZYCHODU Z TYTUŁU ŚWIADCZEŃ NIEODPŁATNYCH W ZWIĄZKU Z ORGANIZACJĄ PRZEZ PRACODAWCĘ IMPREZ INTEGRACYJNYCH. SPÓŁKA ZARZUCIŁA, ŻE ORGAN PODATKOWY MIMO NAŁOŻONEGO NA NIEGO PRZEPISEM ART. 121 ORDYNACJI PODATKOWEJ OBOWIĄZKU PROWADZENIA POSTĘPOWANIA W SPOSÓB BUDZĄCY ZAUFANIE DO ORGANÓW PODATKOWYCH W ŻADEN SPOSÓB NIE ODNIÓSŁ SIĘ DO POWOŁANEJ PRZEZ NIĄ ARGUMENTACJI ZAWARTEJ W ORZECZENIU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU Z DNIA 27 KWIETNIA 2011 R., SYGN. AKT I SA/GD 140/11. MIMO TEGO, ŻE WW. WYROK DOTYCZYŁ NIEMAL IDENTYCZNEGO STANU FAKTYCZNEGO ORGAN PODATKOWY NIE PRZEDSTAWIŁ ŻADNYCH ARGUMENTÓW, KTÓRE WSKAZYWAŁYBY DLACZEGO PREZENTOWANA W WW. WYROKU WYKŁADNIA PRZEPISÓW PODATKOWYCH NIE MOŻE MIEĆ ZASTOSOWANIA DO STANU FAKTYCZNEGO OPISANEGO WE WNIOSKU O WYDANIE INTERPRETACJI PRZEPISÓW PODATKOWYCH. W OCENIE SPÓŁKI POSTĘPOWANIE ORGANU CHARAKTERYZUJE SIĘ BRAKIEM OBIEKTYWIZMU I STOSOWANIEM ODMIENNYCH KRYTERIÓW GDY CHODZI O WAŻENIE ARGUMENTÓW PRZEDSTAWIONYCH PRZEZ PODATNIKA I PREZENTOWANYCH PRZEZ ORGAN. W WYNIKU PONOWNEJ ANALIZY SPRAWY, PRZY UWZGLĘDNIENIU ZARZUTÓW PRZYTOCZONYCH W WEZWANIU DO USUNIĘCIA NARUSZENIA PRAWA. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DZIAŁAJĄC W IMIENIU MINISTRA FINANSÓW STWIERDZIŁ BRAK PODSTAW DO ZMIANY WW. INDYWIDUALNEJ INTERPRETACJI PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO, CO PRZEDSTAWIŁ W ODPOWIEDZI NA WEZWANIE DO USUNIĘCIA NARUSZENIA PRAWA Z DNIA 12 STYCZNIA 2012 R. W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU NA POWYŻSZĄ INTERPRETACJĘ INDYWIDUALNĄ SKARŻĄCA STWIERDZAJĄC, ŻE WYDANA ONA ZOSTAŁA Z NARUSZENIEM PRAWA MATERIALNEGO, TJ. ART. 11 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, POPRZEZ JEGO BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ ORAZ NARUSZENIEM ART. 121 ORDYNACJI PODATKOWEJ PRZEZ PROWADZENIE POSTĘPOWANIA W SPOSÓB NARUSZAJĄCY ZAUFANIE PODATNIKA DO ORGANÓW PODATKOWYCH WNIOSŁA O JEJ UCHYLENIE. W OCENIE SKARŻĄCEJ WYDANA INTERPRETACJA JEST NIEZGODNA Z PRAWEM, BOWIEM ORGAN PODATKOWY BŁĘDNIE ZRÓWNAŁ FAKT UCZESTNICTWA PRACOWNIKA W IMPREZIE INTEGRACYJNEJ Z OTRZYMANIEM PRZEZ NIEGO NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA, ZE STOSUNKU PRACY. PRZYJĘTY PRZEZ ORGAN PODATKOWY PUNKT WIDZENIA - ZDANIEM SKARŻĄCEJ - PROWADZI DO NIEUZASADNIONEGO ROZSZERZENIA PRZEDMIOTU OPODATKOWANIA NA ZDARZENIA, KTÓRE CHOCIAŻ MOGĄ MIEĆ POTENCJALNĄ WARTOŚĆ PIENIĘŻNĄ, ALBO W RZECZYWISTOŚCI W OGÓLE NIE BĘDĄ STANOWIĆ PRZYSPORZENIA PO STRONIE PRACOWNIKA - W SYTUACJI GDY PRACOWNIK NIE SKORZYSTAŁ Z ZAPROSZENIA LUB NIE BĘDZIE MOŻLIWOŚCI DOKONANIA ICH WYCENY ZGODNIE Z PRZEPISAMI USTAWY ZE WZGLĘDU NA RÓŻNY STOPIEŃ WYKORZYSTANIA OFEROWANYCH ŚWIADCZEŃ PRZEZ POSZCZEGÓLNYCH PRACOWNIKÓW BIORĄCYCH UDZIAŁ W IMPREZIE. W PRZYPADKU IMPREZ INTEGRACYJNYCH ŚWIADCZENIEM JEST NIE SAMA MOŻLIWOŚĆ SPOŻYCIA POCZĘSTUNKU, UDZIAŁU WDANYM PUNKCIE PROGRAMU ROZRYWKOWEGO ALE FAKTYCZNE SPOŻYCIE LUB SKORZYSTANIE Z DANEJ ATRAKCJI. ISTNIEJE WYRAŹNE ROZRÓŻNIENIE POMIĘDZY FAKTYCZNYM OTRZYMANIEM ŚWIADCZENIA PRZEZ PRACOWNIKA W POSTACI SPOŻYCIA POSIŁKU, KTÓRE STANOWI MOMENT POWSTANIA PRZYCHODU DO OPODATKOWANIA, A POSTAWIENIEM TEGO ŚWIADCZENIA DO DYSPOZYCJI PODATNIKA, KTÓRE POPRZEDZA TEN MOMENT I W PRZYPADKU ŚWIADCZEŃ NIEPIENIĘŻNYCH NIE SKUTKUJE POWSTANIEM PRZYCHODU DO OPODATKOWANIA. SKARŻĄCA ZARZUCA, ŻE W WYDANEJ INTERPRETACJI ORGAN PODATKOWY UTOŻSAMIŁ PRZYCHÓD RZECZYWIŚCIE OTRZYMANY Z PRZYCHODEM MOŻLIWYM DO OTRZYMANIA, A CO ZA TYM IDZIE DOKONAŁ INTERPRETACJI SPRZECZNEJ Z POSTANOWIENIAMI PRZEPISU ART. 11 UST. 1 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, KTÓRY WARUNKUJE MOŻLIWOŚĆ UZNANIA ZA PRZYCHÓD WARTOŚCI NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA JEGO OTRZYMANIEM. ZDANIEM SKARŻĄCEJ O PRZYCHODZIE PRACOWNIKA MOŻNA MÓWIĆ WYŁĄCZNIE W TAKIEJ SYTUACJI, GDY KORZYSTA ON Z POSTAWIONYCH DO DYSPOZYCJI ŚWIADCZEŃ, A PONADTO MOŻLIWE JEST USTALENIE WARTOŚCI TEGO ŚWIADCZENIA WEDŁUG METOD OKREŚLONYCH W USTAWIE. W SYTUACJI, GDY WARTOŚCI ŚWIADCZEŃ NIE MOŻNA PRZYPORZĄDKOWAĆ DO ŚWIADCZEŃ UZYSKIWANYCH PRZEZ KONKRETNEGO PRACOWNIKA (JAK TO MA MIEJSCE W OPISANEJ WE WNIOSKU SYTUACJI), BEZ WZGLĘDU NA TO, CZY SKORZYSTAŁ ON Z POCZĘSTUNKU, CZY TEŻ NIE (EWENTUALNIE W JAKIM ZAKRESIE TO NASTĄPIŁO) - W OCENIE SKARŻĄCEJ - BRAK JEST PODSTAW DO USTALANIA PRZYCHODU Z TYTUŁU ŚWIADCZEŃ NIEODPŁATNYCH W ZWIĄZKU Z ORGANIZACJĄ PRZEZ PRACODAWCĘ IMPREZ INTEGRACYJNYCH. UZASADNIAJĄC SWOJE STANOWISKO SKARŻĄCA PONOWNIE POWOŁUJE SIĘ NA ORZECZENIE WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU Z DNIA 27 KWIETNIA 2011 R., SYGN. AKT I SA/GD 140/11, KTÓRY ZAPADŁ W SPRAWIE DOTYCZĄCEJ ANALOGICZNEGO STANU FAKTYCZNEGO. SKARŻĄCA UWAŻA, ŻE ORGAN PODATKOWY MIMO NAŁOŻONEGO NA NIEGO PRZEPISEM ART. 121 ORDYNACJI PODATKOWEJ OBOWIĄZKU PROWADZENIA POSTĘPOWANIA W SPOSÓB BUDZĄCY ZAUFANIE DO ORGANÓW PODATKOWYCH W ŻADEN SPOSÓB NIE ODNIÓSŁ SIĘ DO POWOŁANEJ PRZEZ NIĄ ARGUMENTACJI ZAWARTEJ W ORZECZENIU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU. MIMO TEGO, ŻE WW. WYROK DOTYCZYŁ NIEMAL IDENTYCZNEGO STANU FAKTYCZNEGO ORGAN PODATKOWY NIE PRZEDSTAWIŁ ŻADNYCH ARGUMENTÓW, KTÓRE WSKAZYWAŁYBY DLACZEGO PREZENTOWANA W WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU Z DNIA 27 KWIETNIA 2011 R., WYKŁADNIA PRZEPISÓW PODATKOWYCH NIE MOŻE MIEĆ ZASTOSOWANIA DO STANU FAKTYCZNEGO OPISANEGO WE WNIOSKU O WYDANIE INTERPRETACJI PRZEPISÓW PODATKOWYCH. ZDANIEM SKARŻĄCEJ STWIERDZENIE PRZEZ ORGAN, IŻ ORZECZNICTWO SĄDÓW NIE STANOWI ŹRÓDŁA PRAWA W POLSCE I ŻE OCENA PRAWNA ZAWARTA W WYROKACH JEST WIĄŻĄCA JEDYNIE DLA TEGO ORGANU, KTÓREGO DZIAŁANIA LUB BEZCZYNNOŚCI DOTYCZYŁ WYROK, BEZ ODNIESIENIA SIĘ DO ARGUMENTACJI W NIM ZAWARTEJ W SYTUACJI, GDY PODATNIK SIĘ NAŃ POWOŁUJE JEST RAŻĄCYM NARUSZENIEM ZASADY BUDOWANIA ZAUFANIA DO ORGANÓW PODATKOWYCH Z ART. 121 ORDYNACJI PODATKOWEJ. NIE USTOSUNKOWANIE SIĘ DO POWOŁANYCH PRZEZ PODATNIKA TEZ Z ORZECZNICTWA TYM BARDZIEJ WSKAZUJE NA ZŁAMANIE ZASADY BUDOWANIA ZAUFANIA DO ORGANÓW PODATKOWYCH, IŻ ORGAN JEDNOCZEŚNIE SAM POWOŁUJE SIĘ NA ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH DLA POPARCIA SWOICH TEZ (NP. WYROK NSA Z DNIA 3 CZERWCA 1998 R., SYGN. AKT I SA/KA 1719/96). W OCENIE SKARŻĄCEJ POSTĘPOWANIE ORGANU CHARAKTERYZUJE SIĘ BRAKIEM OBIEKTYWIZMU I STOSOWANIEM ODMIENNYCH KRYTERIÓW GDY CHODZI O WAŻENIE ARGUMENTÓW PRZEDSTAWIONYCH PRZEZ PODATNIKA I PREZENTOWANYCH PRZEZ ORGAN. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ MINISTER FINANSÓW WNOSZĄC O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMAŁ DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z ART. 1 § 1 ORAZ ART. 2 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 Z PÓŹN. ZM.), SĄD ADMINISTRACYJNY SPRAWUJE WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI POPRZEZ M.IN. KONTROLĘ ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ. KONTROLA TA JEST SPRAWOWANA POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM WYDAWANYCH PRZEZ NIĄ DECYZJI, POSTANOWIEŃ BĄDŹ INNYCH AKTÓW. STOSOWNIE ZAŚ DO ART. 3 § 1 I § 2 PKT 4A USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 Z PÓŹN. ZM. - ZWANA DALEJ P.P.S.A.), KONTROLA DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ PRZEZ SĄDY ADMINISTRACYJNE OBEJMUJE ORZEKANIE W SPRAWACH SKARG M.IN. NA PISEMNE INTERPRETACJE PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO WYDAWANE W INDYWIDUALNYCH SPRAWACH. SĄD UWZGLĘDNIAJĄC SKARGĘ NA PISEMNĄ INTERPRETACJĘ PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO UCHYLA TAKĄ INTERPRETACJĘ (ART. 146 § 1 CYTOWANEJ USTAWY). DOKONUJĄC KONTROLI ZASKARŻONEJ INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ W OPARCIU O PRZEDSTAWIONE WYŻEJ ZASADY ORZEKAJĄCY W NINIEJSZEJ SPRAWIE SĄD DOSZEDŁ DO PRZEKONANIA, ŻE AKT TEN NARUSZA PRAWO W ZAKRESIE POWODUJĄCYM KONIECZNOŚĆ WYELIMINOWANIA GO Z OBROTU PRAWNEGO. ZGODNIE Z ART. 12 UST. 1 USTAWY Z DNIA 26 LIPCA 1991 R., O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH (DZ. U. Z 2010 R. NR 51, POZ. 307 Z PÓŹN. ZM.), ZA PRZYCHODY ZE STOSUNKU SŁUŻBOWEGO, STOSUNKU PRACY, PRACY NAKŁADCZEJ ORAZ SPÓŁDZIELCZEGO STOSUNKU PRACY UWAŻA SIĘ WSZELKIEGO RODZAJU WYPŁATY PIENIĘŻNE ORAZ WARTOŚĆ PIENIĘŻNĄ ŚWIADCZEŃ W NATURZE BĄDŹ ICH EKWIWALENTY, BEZ WZGLĘDU NA ŹRÓDŁO FINANSOWANIA TYCH WYPŁAT I ŚWIADCZEŃ, A W SZCZEGÓLNOŚCI: WYNAGRODZENIA ZASADNICZE, WYNAGRODZENIA ZA GODZINY NADLICZBOWE, RÓŻNEGO RODZAJU DODATKI, NAGRODY, EKWIWALENTY ZA NIEWYKORZYSTANY URLOP I WSZELKIE INNE KWOTY NIEZALEŻNIE OD TEGO, CZY ICH WYSOKOŚĆ ZOSTAŁA Z GÓRY USTALONA, A PONADTO ŚWIADCZENIA PIENIĘŻNE PONOSZONE ZA PRACOWNIKA, JAK RÓWNIEŻ WARTOŚĆ INNYCH NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ LUB ŚWIADCZEŃ CZĘŚCIOWO ODPŁATNYCH. JAKO PRZYCHODY, PRZEPIS TEN WYMIENIA ZATEM WYPŁATY PIENIĘŻNE, ŚWIADCZENIA W NATURZE, INNE NIEODPŁATNE ŚWIADCZENIA LUB ŚWIADCZENIA CZĘŚCIOWO ODPŁATNE. KONSEKWENCJĄ TAKIEGO ZRÓŻNICOWANIA PRZYCHODÓW JEST WSKAZANIE W KOLEJNYCH PRZEPISACH USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH SPOSOBU OBLICZANIA WARTOŚCI PIENIĘŻNEJ ŚWIADCZEŃ W NATURZE, INNYCH NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ LUB ŚWIADCZEŃ CZĘŚCIOWO ODPŁATNYCH. W PIERWSZYM RZĘDZIE NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE WARUNKIEM UZNANIA ZA PRZYCHÓD Z NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA JEST FAKTYCZNE JEGO OTRZYMANIE. Z ART. 11 UST. 1 CYTOWANEJ USTAWY WYNIKA BOWIEM, ŻE PRZYCHODAMI (...) SĄ OTRZYMANE LUB POSTAWIONE DO DYSPOZYCJI PODATNIKA W ROKU KALENDARZOWYM PIENIĄDZE I WARTOŚCI PIENIĘŻNE ORAZ WARTOŚĆ OTRZYMANYCH ŚWIADCZEŃ W NATURZE I INNYCH NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ. WYRAŹNIE WIĘC W POWOŁANYM PRZEPISIE USTAWODAWCA WYRÓŻNIA DWA SPOSOBY ZAISTNIENIA PRZYCHODU: A) OTRZYMANIE I B) POSTAWIENIE GO DO DYSPOZYCJI PODATNIKA. W PRZYPADKU NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ MUSZĄ BYĆ ONE FAKTYCZNIE OTRZYMANE, W PRZECIWIEŃSTWIE DO PIENIĘDZY I WARTOŚCI PIENIĘŻNYCH, KTÓRE MOGĄ BYĆ NIE TYLKO OTRZYMANE, ALE RÓWNIEŻ POSTAWIONE DO DYSPOZYCJI. JEDNOCZEŚNIE USTAWODAWCA ZASTRZEGŁ, ŻE WARTOŚĆ PIENIĘŻNĄ INNYCH NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ USTALA SIĘ WEDŁUG ZASAD OKREŚLONYCH W ART. 11 UST. 2A CYTOWANEJ USTAWY. JEŻELI PRZEDMIOTEM ŚWIADCZEŃ SĄ USŁUGI ZAKUPIONE WARTOŚĆ TĘ USTALA SIĘ WEDŁUG CEN ZAKUPU (PKT 2). DLA PRZYPISANIA PRZYCHODU Z TYTUŁU NIEODPŁATNYCH ŚWIADCZEŃ KONIECZNE JEST ZATEM USTALENIE WYSOKOŚCI TEGO PRZYCHODU. TYMCZASEM W NINIEJSZEJ SPRAWIE - WBREW TWIERDZENIOM ORGANU - NIE SPOSÓB OKREŚLIĆ ZAKRESU KORZYŚCI UZYSKANEJ PRZEZ KONKRETNEGO PRACOWNIKA Z TYTUŁU SFINANSOWANIA PRZEZ PRACODAWCĘ KOSZTÓW IMPREZY INTEGRACYJNEJ. DLA OPODATKOWANIA ISTOTNE JEST BOWIEM TO, CZY DANEMU PRACOWNIKOWI MOŻNA PRZYPISAĆ KONKRETNY, A NIE STATYSTYCZNY PRZYCHÓD. TRZEBA BOWIEM PRZYZNAĆ RACJĘ SKARŻĄCEJ, ŻE NIE MOŻNA USTALAĆ PRZYCHODU W DRODZE ARYTMETYCZNEGO DZIAŁANIA POLEGAJĄCEGO NA PODZIELENIU KOSZTÓW IMPREZY INTEGRACYJNEJ PRZEZ LICZBĘ PRACOWNIKÓW BIORĄCYCH W NIEJ UDZIAŁ, TAK JAK CHCE TEGO ORGAN WYDAJĄCY INTERPRETACJĘ. PRZEPISY USTAWY NIE DAJĄ PODSTAW DO WYKONANIA TAKIEGO DZIAŁANIA. JAK STWIERDZIŁ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY PRZYCHÓD NIE MOŻE ZOSTAĆ HIPOTETYCZNIE PRZYPISANY EN BLOC (GRUPIE PODATNIKÓW CZY TEŻ - W REZULTACIE PRZEPROWADZENIA PROSTEJ OPERACJI MATEMATYCZNEJ - JEDNEMU PODATNIKOWI). PRZECIWNIE, POWINIEN ON PODDAWAĆ SIĘ WERYFIKACJI W SENSIE MOŻNOŚCI JEGO WYLICZENIA I SKONKRETYZOWANIA. TYLKO TAKI PUNKT WIDZENIA ODPOWIADA ZASADOM OKREŚLONYM W ART. 2 I ART. 217 KONSTYTUCJI RP (WYROK NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 11 STYCZNIA 2011 R., SYGN. AKT LI FSK 1531/09 - ORZECZENIE DOSTĘPNE W CENTRALNEJ BAZIE ORZECZEŃ SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH - ORZECZENIA.NSA.GOV.PL). NIE JEST ZATEM POPRAWNE W ŚWIETLE PRZYTOCZONYCH PRZEPISÓW STANOWISKO ORGANU, ŻE W SYTUACJI WSKAZANEJ PRZEZ SKARŻĄCĄ OPODATKOWANIU PODLEGA PRAWO DO KORZYSTANIA ZE ŚWIADCZEŃ BEZ WZGLĘDU NA TO CZY PRACOWNIK ZE ŚWIADCZENIA SKORZYSTAŁ. W PRZYPADKU ŚWIADCZEŃ NIEODPŁATNYCH OPODATKOWANIU MOŻE PODLEGAĆ TYLKO PRZYCHÓD RZECZYWIŚCIE OTRZYMANY, A NIE MOŻLIWY DO OTRZYMANIA (WARTOŚĆ OTRZYMANEGO ŚWIADCZENIA, A NIE MOŻLIWOŚĆ SKORZYSTANIA ZE ŚWIADCZENIA). NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE O PRZYCHODZIE PRACOWNIKA MOŻNA MÓWIĆ WYŁĄCZNIE W TAKIEJ SYTUACJI, GDY KORZYSTA ON Z POSTAWIONYCH DO DYSPOZYCJI ŚWIADCZEŃ, A PONADTO MOŻLIWE JEST USTALENIE WARTOŚCI TEGO ŚWIADCZENIA WEDŁUG METOD OKREŚLONYCH W USTAWIE O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH; NATOMIAST GDY WARTOŚCI ŚWIADCZEŃ NIE MOŻNA PRZYPORZĄDKOWAĆ DO ŚWIADCZEŃ UZYSKIWANYCH PRZEZ KONKRETNEGO PRACOWNIKA (JAK TO MA MIEJSCE W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE), GDZIE WYSOKOŚĆ PONOSZONYCH WYDATKÓW NIE MOŻE BYĆ PRZYPISANA DO KONKRETNEGO PRACOWNIKA BEZ WZGLĘDU NA TO, CZY SKORZYSTAŁ ON Z POCZĘSTUNKU BĄDŹ INNYCH ATRAKCJI CZY TEŻ NIE (EWENTUALNIE W JAKIM ZAKRESIE TO NASTĄPIŁO), BRAK JEST PODSTAW DO USTALENIA PRZYCHODU Z TYTUŁU ŚWIADCZEŃ NIEODPŁATNYCH W ZWIĄZKU Z ORGANIZACJĄ PRZEZ PRACODAWCĘ IMPREZY INTEGRACYJNEJ. NIE JEST TO PRZY TYM STANOWISKO ODOSOBNIONE, ALBOWIEM W ORZECZNICTWIE SĄDOWOADMINISTRACYJNYM UGRUNTOWAŁ SIĘ JUŻ POGLĄD O TREŚCI WSKAZANEJ WYŻEJ (POR. WYROK NSA Z DNIA 14 KWIETNIA 2011 R., SYGN. AKT II FSK 2147/09, WYROK WSA W GDAŃSKU Z DNIA 27 KWIETNIA 2011 R., SYGN. AKT L SA/GD 140/11, WYROKI WSA WE WROCŁAWIU Z DNIA 19 KWIETNIA 2011 R., SYGN. AKT L SA/WR 404/11, 20 STYCZNIA 2011 R., SYGN. AKT L SA/WR 1284/10 I 7 MAJA 2009 R., SYGN. AKT L SA/WR 1326/08, WYROK WSA W WARSZAWIE Z DNIA 27 KWIETNIA 2010 R., SYGN. AKT III SA/WA 2039/09, WYROK WSA W SZCZECINIE Z DNIA 20 STYCZNIA 2010 R., SYGN. AKT L SA/SZ 862/09, WYROK WSA W KRAKOWIE Z DNIA 19 WRZEŚNIA 2011 R., SYGN. AKT L SA/KR 1113/11 - ORZECZENIA DOSTĘPNE W CENTRALNEJ BAZIE ORZECZEŃ SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH - ORZECZENIA.NSA.GOV.PL). W TYM MIEJSCU WSKAZAĆ TAKŻE NALEŻY, ŻE BŁĘDNE JEST STANOWISKO ORGANU, ŻE POWOŁANE PRZEZ STRONĘ WYROKI SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH WIĄŻĄCY CHARAKTER MAJĄ W KONKRETNEJ SPRAWIE I ŚCIŚLE OKREŚLONYM STANIE FAKTYCZNYM I ORGAN DOKONUJĄCY INTERPRETACJI NIE MUSI SIĘ DO NICH ODNOSIĆ. ZGODNIE Z PRZEPISEM ART. 14A ORDYNACJI PODATKOWEJ MINISTER WŁAŚCIWY DO SPRAW FINANSÓW PUBLICZNYCH DĄŻY DO ZAPEWNIENIA JEDNOLITEGO STOSOWANIA PRAWA PODATKOWEGO PRZEZ ORGANY PODATKOWE ORAZ ORGANY KONTROLI SKARBOWEJ, DOKONUJĄC W SZCZEGÓLNOŚCI JEGO INTERPRETACJI, PRZY UWZGLĘDNIENIU ORZECZNICTWA SĄDÓW ORAZ TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO LUB EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI (INTERPRETACJE OGÓLNE). Z KOLEI STOSOWNIE DO ART. 14E § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, MINISTER WŁAŚCIWY DO SPRAW FINANSÓW PUBLICZNYCH MOŻE, Z URZĘDU, ZMIENIĆ WYDANĄ INTERPRETACJĘ OGÓLNĄ LUB INDYWIDUALNĄ JEŻELI STWIERDZI JEJ NIEPRAWIDŁOWOŚĆ, UWZGLĘDNIAJĄC W SZCZEGÓLNOŚCI ORZECZNICTWO SĄDÓW, TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO LUB EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI. TYM SAMYM ORZECZNICTWO SĄDÓW STAŁO SIĘ PRZESŁANKĄ DO FORMUŁOWANIA OCENY POPRAWNOŚCI FUNKCJONUJĄCYCH W OBROCIE PRAWNYM INTERPRETACJI, TAKŻE INTERPRETACJI INDYWIDUALNYCH, CO SZCZEGÓLNIE NALEŻY PODKREŚLIĆ W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE. SKORO WIĘC ORGAN WYDAJĄCY INTERPRETACJE INDYWIDUALNE MOŻE W RAMACH DZIAŁANIA EX OFICIO ZMIENIĆ WYDANĄ JUŻ UPRZEDNIO INTERPRETACJĘ Z RACJI STWIERDZENIA JEJ WADLIWOŚCI W ŚWIETLE ORZECZNICTWA SĄDOWEGO, TO TYM BARDZIEJ MA OBOWIĄZEK DOKONYWAĆ ANALIZY TEGO ORZECZNICTWA W POSTĘPOWANIU ZMIERZAJĄCYM DO WYDANIA TAKIEJ INTERPRETACJI, A ZWŁASZCZA W PRZYPADKU, GDY NA TAKIE ORZECZNICTWO POWOŁUJE SIĘ OSOBA SKŁADAJĄCA WNIOSEK O JEJ WYDANIE (TAK: WYROK WSA W WARSZAWIE Z DNIA 25 MARCA 2009 R., SYGN. AKT III SA/WG 3373/08, WYROK WSA W POZNANIU Z DNIA 29 LIPCA 2010 R., SYGN. AKT L SA/PO 265/10). ORGAN JEST OBOWIĄZANY ZGODNIE Z ART. 14C § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ DOKONAĆ OCENY PRAWNEJ STANOWISKA WNIOSKODAWCY W TYM ORZECZEŃ, NA KTÓRE WYSTĘPUJĄCY O INTERPRETACJĘ SIĘ POWOŁAŁ. DLATEGO TEŻ NIE MOŻE POPRZESTAĆ NA STWIERDZENIU, ŻE WYROKI, NA KTÓRE POWOŁAŁ SIĘ PODATNIK ZAPADŁY W INDYWIDUALNYCH SPRAWACH. W TYCH OKOLICZNOŚCIACH ODNIESIENIE SIĘ PRZEZ ORGAN DO POWOŁANEGO I MAJĄCEGO ZASTOSOWANIE W SPRAWIE ORZECZNICTWA SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH KONIECZNE JEST DLA ZACHOWANIA WYRAŻONEJ W ART. 121 ORDYNACJI PODATKOWEJ ZASADY ZAUFANIA DO ORGANÓW PODATKOWYCH. ODNIESIENIE SIĘ DO POWOŁYWANYCH PRZEZ PODATNIKA ORZECZEŃ, JEST BOWIEM JEDNOCZEŚNIE WYMAGANYM PRZEPISAMI PRAWA ODNIESIENIEM SIĘ DO STANOWISKA PODATNIKA, KTÓRY ARGUMENTACJĘ ZAPREZENTOWANĄ W ORZECZENIACH SĄDOWYCH PRZYJMUJE I PRZEDSTAWIA JAKO WŁASNĄ. ZATEM POMINIĘCIE PRZEZ ORGAN W SWOJEJ ANALIZIE POWOŁANYCH PRZEZ STRONĘ ORZECZEŃ SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH NARUSZA RÓWNIEŻ PRZEPISY PROCESOWE TJ. ART. 121 § 1 W ZWIĄZKU Z ART. 14H ORDYNACJI PODATKOWEJ. W TYM STANIE RZECZY NA PODSTAWIE ART. 146 § 1 I ART. 152 P.P.S.A., SĄD ORZEKŁ JAK W SENTENCJI WYROKU. PRZY PONOWNYM ROZPOZNANIU SPRAWY, ORGAN PODATKOWY WEŹMIE POD UWAGĘ STANOWISKO PRAWNE PRZEDSTAWIONE W NINIEJSZYM UZASADNIENIU. O KOSZTACH POSTĘPOWANIA ORZECZONO NA PODSTAWIE ART. 200 ORAZ 205 CYTOWANEJ USTAWY. DSZ