I GZ 182/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 513/14 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. L. L. wniósł skargę m.in. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym. Zarządzeniem z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 513/14 Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. określił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie w wysokości 18794 zł, a następnie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 564 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżący wniósł zażalenie na ww. zarządzenie, w którym wyjaśnił, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 0 zł, gdyż wniósł skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za sierpnień 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – jak wynika z treści art. 231 powołanej ustawy - pobiera się wpis stosunkowy. Według zaś art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przewodniczący – stosownie do treści art. 218 p.p.s.a. - może dokonać sprawdzenia tej wartości, gdy informacja podana w piśmie będzie budziła wątpliwości co do jej rzetelności w świetle materiału wynikającego z akt sprawy (tak M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 218 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz powołane tam postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 603/11, LEX nr 1070076). Jeżeli w wyniku sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia okaże się, że podana przez skarżącego wartość nie jest prawidłowa, przewodniczący określa zarządzeniem wartość przedmiotu zaskarżenia, przy czym w związku z faktem, że zarządzenie to jest niezaskarżalne (patrz postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FZ 353/13), określenie przez przewodniczącego wartości przedmiotu sporu podlega kontroli wskutek zażalenia na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu (tak: M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, str. 772). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przede wszystkim należy zauważyć, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący zawarł skargi na dwanaście decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym, określając niejako zbiorczo wartość przedmiotu zaskarżenia wynikającego z zaskarżonych decyzji w wysokości 218.265 zł. Przewodniczący Wydziału V WSA w W. zarządzeniem z dnia 25 lutego 2014 r. dokonał rozdzielenia skarg. Już z powyższego wynika, że skarżący miał świadomość, że wbrew twierdzeniu zawartemu w zażaleniu, wartość przedmiotu zaskarżenia nie wynosi 0 zł. Zarządzeniem z dnia 7 marca 2014 r. Przewodniczący Wydziału określił wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie w wysokości 18794 zł, a prawidłowość tego ustalenia nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można przede wszystkim podzielić stanowiska skarżącego, że w sprawie dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 0 zł. Występując do organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się konkretnej kwoty tyle tylko, że odwrotnie niż w sytuacji decyzji określającej zobowiązanie, kwota ta została już wcześniej zapłacona, w ocenie podatnika nienależnie. W tej sprawie skarżący domagał się zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości 18794 zł, a organ odmówił jej stwierdzenia i zwrotu. Żądana kwota nadpłaty stanowiła zatem wartość przedmiotu sporu. Warunkiem pobrania wpisu stosunkowego jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy decyzją będącą przedmiotem zaskarżenia a należnością pieniężną (art. 231 p.p.s.a.). Związek taki istnieje w przypadku decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty, decyzja ta stwierdza bowiem niestnienie należności pieniężnej podlegającej zwrotowi na rzecz podatnika. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wpis stosunkowy został ustalony prawidłowo i we właściwej wysokości na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.