I SA/Wa 1683/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] znak : [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 tekst jednolity) w związku art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014r. Nr 195) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] orzekającej o umorzeniu postępowania administracyjnego z wniosku T. M. w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez M. W. w miejscowości [...], powiat [...], dawne woj. [...] (obecnie [...]), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Stan sprawy przedstawiał się następująco : Wnioskiem z dnia 21.12.2008 r. T.M. zwróciła się do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez M.W. w miejscowości [...], powiat [...] dawne woj. [...] (obecnie [...]). Pismem z dnia 01.09.2010 r. T. M. wystąpiła do Wojewody [...] o zawieszenie na okres 3 lat postępowania w związku z wystąpieniem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] (oraz następnych), na podstawie których R.W. (żona M.W.) została zwolniona od obowiązku uiszczenia opłaty za nadanie ziemi w [...] i w [...] na podstawie dokumentu nadania ziemi z dnia [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. zawiesił na wniosek strony postępowanie administracyjne dotyczące potwierdzenia prawa do rekompensaty. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 09.09.2010r. W treści postanowienia zawarto pouczenie o treści art. 98 § 2 k.p.a. Strona pismem z dnia 10.09.2013 r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 10.09.2013r. złożyła do organu wojewódzkiego wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia ww. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez M. W. W dniu 04.10.2013r. strona otrzymała decyzję organu wojewódzkiego o umorzeniu postępowania. W dniu 14.10.2013r. do organu wojewódzkiego wpłynął wniosek podpisany przez adwokat M.S. o podjęcie zawieszonego postępowania. Pismo to zostało opatrzone datą 30.08.2013 r. W treści wniosku powołano się na udzielone przez T.M. pełnomocnictwo dla adwokat M.S. Organ zaznaczył, iż ww. wniosek wpłynął do urzędu wojewódzkiego dopiero w dniu 14.10.2013r., a więc po wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania. Przy piśmie z dnia 29.10.2013r. organ wojewódzki przesłał do Ministra Skarbu Państwa akta sprawy wraz z odwołaniem zaznaczając, że nie uwzględnił wniosku adwokat M.S. o podjęcie zawieszonego postępowania, gdyż nie była ona pełnomocnikiem T.M. Dodał, że w aktach sprawy brak jest stosownego pełnomocnictwa. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, Minister Skarbu Państwa wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego, w postaci przesłania pełnomocnictwa udzielonego przez T. M., które zostało nadesłane przy piśmie z dnia 27.11.2013 r. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że wniosek z dnia 30.08.2013 r. o podjęcie postępowania, adwokat M.S. został nadany nierejestrowaną przesyłką pocztową, a na kopercie widnieje nieczytelna data nadania przedmiotowej korespondencji. W związku z powyższym, organ nie mógł jednoznacznie ustalić czy wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania został nadany w terminie. Z tego względu, Minister Skarbu Państwa wystąpił do Poczty Polskiej z prośbą o potwierdzenie daty nadania pisma z dnia 30.08.2013r. adwokat M.S. oraz autentyczności stempla pocztowego potwierdzającego datę nadania listu w Agencji Pocztowej [...]. Jednocześnie organ wniósł o potwierdzenie autentyczności stempla i daty otrzymania przesyłki przez placówkę pocztową w [...]. Pismem z dnia [...] znak: [...] Poczta Polska odpowiedziała, iż z uwagi na nieczytelny odcisk datownika oraz brak rejestracji listu w dokumentacji pocztowej zwykłych przesyłek listowych, nie jest w stanie wskazać daty nadania powyższej przesyłki. W związku z wątpliwościami co do daty nadania przedmiotowej przesyłki pismami z dnia 24.01.2014r., 18.02.2014 r. oraz 11.03.2014 r. Minister Skarbu Państwa wezwał adwokat M. S. do złożenia oświadczenia o miejscu oraz dacie nadania wniosku opatrzonego datą 30.08.2013r. dotyczącego podjęcia zawieszonego postępowania. W treści wezwania zawarto pouczenie, iż oświadczenie należy złożyć w formie pisemnej pod groźbą odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 1 kodeksu karnego. W odpowiedzi na powyższe wezwania pełnomocnik nie złożyła jednak żądanego oświadczenia dotyczącego daty nadania i okoliczności nadania wniosku o podjęcie postępowania. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że datą pewną nadania listu (wpływu do placówki pocztowej) jest dzień 11.10.2013r., potwierdzający otrzymanie przesyłki przez Urząd Pocztowy w [...]. Organ uznał zatem, że list został nadany z datą 11.10.2013r., tj. po otrzymaniu przez stronę decyzji o umorzeniu postępowania. Organ podkreślił, że profesjonalny pełnomocnik nie zadbał o potwierdzenie daty nadania korespondencji zawierającej wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, a przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające nie wykazało daty nadania korespondencji. Z tego względu uznał, iż datą nadania listu jest wpływ korespondencji do Urzędu Pocztowego w [...]. Wskazał, że negatywne skutki nie posiadania potwierdzenia nadania przesyłki leżą po stronie profesjonalnego pełnomocnika, który winien zadbać o udokumentowanie zachowania terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Organ podkreślił, że podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego był wniosek strony, czyli art. 98 § 1 k.p.a. Z tego względu, zawieszone w tym trybie postępowanie organ podejmuje wyłącznie wówczas, gdy wystąpi o to strona. Wynika to jednoznacznie z treści art. 98 § 2 k.p.a. Konsekwencją natomiast braku wniosku strony o podjęcie zawieszonego postępowania, złożonego w okresie 3 lat od daty zawieszenia, jest uznanie żądania wszczęcia postępowania za wycofane. Powołując się na wyrok Sądu organ wskazał, że datą początkową, od której zaczyna biec termin 3 lat jest data wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie data doręczenia tego postanowienia stronie. Postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane w dniu 08.09.2010r. Termin trzech lat od dnia zawieszenia postępowania upłynął zatem w dniu 08.09.2013r. (niedziela). W związku z tym , że koniec terminu na złożenie wniosku o podjęcie postępowania przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu organ przyjął, następny dzień powszedni, tj. poniedziałek. Termin na złożenie wniosku o podjęcie postępowania upłynął zatem z dniem 09.09.2013r. Organ ustalił, że w ciągu trzyletniego terminu od dnia zawieszenia postępowania, tj. od dnia 08.09.2010 r. do dnia 09.09.2013r., strona postępowania nie wystąpiła do organu wojewódzkiego z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Strona złożyła w imieniu własnym wniosek o podjęcie postępowania jednak z uchybieniem terminu, tj. w dniu 10.09.2013r. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że prawidłowo organ wojewódzki uznał, iż brak złożenia w terminie wniosku zmierzającego do podjęcia zawieszonego postępowania powoduje, iż postępowanie takie staje się bezprzedmiotowe i wymaga umorzenia w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Przy tym nie ma znaczenia, iż strona złożyła wniosek o podjęcie postępowania z uchybieniem terminu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. M. reprezentowana przez pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności : 1) art. 138 § 2 w zw. z art. 7, 8 i 10 kpa w zw. z art. 57 § 5 kpa w zw. z art. 98 § 3 kpa poprzez : a) utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji wydanej wskutek działania nie budzącego zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, działania naruszającego zasadę obiektywizmu i bezstronnego działania organów oraz rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść strony pomimo, że prawidłowe określenie daty nadania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania było możliwe w oparciu o pieczątkę odciśniętą na kopercie, gdzie m in. jako pierwsza cyfra datownika widnieje cyfra ..0". kolejna cyfra to ..5" i kolejna cyfra to "0"' co wskazuje na nadanie wniosku z datą piątego dnia miesiąca od stycznia do najpóźniej września, a nie np. października roku 2013 oraz pomimo tego, że Wojewoda [...] w treści pisma z dnia 29 października 2013 r. wskazał na brak uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącej z uwagi na okoliczność, że "nie była pełnomocnikiem T. M.", a nie na okoliczność braku możliwości odczytania daty nadania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania oraz braku złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w terminie. 2) utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, że Wnioskodawczyni poprzez pełnomocnika nadała wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w dniu piątego dnia miesiąca od stycznia do najpóźniej września roku 2013, na co zdaniem skarżącej wskazuje przy wnikliwym odczytaniu treści pieczęci - datownik Poczty Polskiej z Urzędu Pocztowego w [...]. 3) rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść Skarżącej i brak podjęcia czynności ustalenia prawidłowej daty stempla poprzez odczytanie kolejnych cyfr datownika pomimo, że jako pierwsza cyfra datownika widnieje cyfra ..0", kolejna cyfra to ..5" i kolejna cyfra to "0" co wskazuje na nadanie wniosku z datą piątego dnia miesiąca od stycznia do najpóźniej września, a nie np. października roku 2013. 4) błędne przyjęcie, że jako datę nadania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania należy uznać datę 11 października 2013 r. gdzie Urząd Pocztowy [...] umieścił odcisk kolejnego datownika - nieumieszczonego obok znaczku pocztowego na kopercie, gdzie został złożony wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. 5) brak uwzględnienia stanowiska pełnomocnika Wnioskodawczyni z dnia 3 lutego 2014 r., że wysłanie pisma z dnia 30 sierpnia 2013 r. zleciła osobie trzeciej oraz błędnie przyjęcie, że pełnomocnik Wnioskodawczyni kwestionuje datę sporządzenia pisma jako dzień 30 sierpnia 2013 r., albowiem pełnomocnik nie jest pewna jedynie ustalenia podmiotu, który z jej zlecenia wysłał (nadal) przesyłkę w dniu 5 września 2013 r. Co więcej organ wzywał jedynie do wskazania miejsca i daty nadania wniosku z dnia 30 sierpnia 2013 r., natomiast nie wzywał do wskazania czy pełnomocnik sporządził pismo w dniu 30 września 2013 r. 6) błędne zinterpretowanie pisma pełnomocnika Wnioskodawczyni z dnia 24 marca 2014 r. i przyjęcie, że pełnomocnik nie jest pewna treści pisma z dnia 30 sierpnia 2013 r. pomimo, że wskazuje na brak pewności osoby, która nadała list zgodnie z kopią koperty przesłaną do Wnioskodawczyni przez Ministra Skarbu Państwa (sformułowanie "po weryfikacji pisma" należy odnieść do koperty, którą przesłał Minister Skarbu Państwa, a nie do treści pisma z dnia 30 sierpnia 2013 r ). 7) art. 7, 8 i 10 kpa w zw. z art. 77 i 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny oświadczenia wskazanego przez pełnomocnika Skarżącej, który w treści pisma z dnia 24 marca 2014 r. poprzez sformułowanie "nie jestem w stanie kategorycznie podać do kogo ono należy" odnosiło się do charakteru pisma na kopercie przesłanej do weryfikacji celem ustalenia kto mógł ją zaadresować, a nie do treści pisma , które sporządził osobiście w dniu 30 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Zarówno decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...], jak i poprzedzającą ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] odpowiadają prawu. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] zawiesił na wniosek T.M. postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W treści postanowienia zawarto pouczenie o treści art. 98 § 2 k.p.a. Strona nie złożyła zażalenia na powyższe postanowienie o zawieszeniu postępowania. Podstawą prawną decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy decyzją Ministra Skarbu Państwa był przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). Stosownie do jego treści gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2104/10, LEX nr 1138074). Stosownie do art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.). W sytuacji, gdy skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, a postępowanie zostało zawieszone zgodnie z jej żądaniem, to od woli strony zależy dalszy bieg postępowania. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, które podziela również Sąd w składzie rozpoznający niniejszą sprawę, oparcie fakultatywnego zawieszenia postępowania na zasadzie dyspozycyjności rozciąga się również na podjęcia zawieszonego postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że w tym przypadku należy przyjąć pełną dyspozycyjność stron (patrz: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006 r., s. 453). W niniejszej sprawie kwestią kluczową było ustalenie przez organ, czy złożony zarówno przez skarżącą, jak i jej pełnomocnika wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania został złożony w ustawowym terminie 3 lat, od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarżąca pismem z dnia 10.09.2013 r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 10.09.2013 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Wniosek ten został złożony jednak z uchybieniem ustawowego terminu, który upływał z dniem 09.09.2013 r. Kolejny wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania został złożony przez pełnomocnika skarżącej adwokat M.S. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 14.10.2013 r., a zatem także z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Wniosek został opatrzony datą 30.08.2013 r. Ze względu na nieczytelną datę nadania przedmiotowej korespondencji zawierającej powyższy wniosek organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy wniosek o podjęcie zawieszonego postepowania został nadany w terminie. W tym celu wystąpił do Poczty Polskiej z prośbą o potwierdzenie daty nadania pisma z dnia 30.08.2013 r. adwokat S., jak również autentyczności stempla pocztowego potwierdzającego datę nadania listu w Agencji Pocztowej [...]. Organ wniósł także o potwierdzenie autentyczności stempla i daty otrzymania przesyłki przez placówkę pocztową w [...]. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie organu Poczta Polska odpowiedziała, iż z uwagi na nieczytelny odcisk datownika oraz brak rejestracji listu w dokumentacji pocztowej zwykłych przesyłek listowych, nie jest w stanie wskazać daty nadania powyższej przesyłki, która została nadana nierejestrowaną przesyłką pocztową. Jednakże Poczta Polska wskazała, iż datownik zamieszczony na przesyłce należy do Urzędu Pocztowego [...], na nieadresowej stronie przesyłki, Urząd Pocztowy [...], umieścił odcisk datownika z datą 11.10.2013 r. oraz że przesyłka została odebrana przez pełnomocnika pocztowego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] Delegatura w [...] w dniu 14.10.2013 r. Wobec nie wyjaśnienia wątpliwości co do daty nadania przedmiotowego wniosku zwrócił się do pełnomocnika strony skarżącej adwokat M.S. wzywając do złożenia oświadczenia o miejscu oraz dacie nadania wniosku z dnia 30.08.2013r. W treści wezwania zawarł pouczenie, iż oświadczenie należy złożyć w formie pisemnej pod groźbą odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 1 kodeksu karnego. Pomimo kilkukrotnego wezwania przez organ pełnomocnik odmówił złożenia oświadczenia pod groźbą odpowiedzialności karnej o dacie nadania i okolicznościach nadania wniosku opatrzonego datą 30.08.2013 r. Z informacji nadesłanych natomiast przez Pocztę Polską wynika, że list wpłynął do Urzędu Pocztowego w [...] w dniu 11.10.2013 r. i został przekazany do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 14.10.2013 r. Słusznie zatem organ przyjął, iż datą pewną nadania listu (wpływu do placówki pocztowej) jest dzień 11.10.2013 r. potwierdzający otrzymanie przesyłki przez Urząd Pocztowy w [...]. Skoro przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające nie wykazało daty nadania korespondencji zawierającej wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, a profesjonalny pełnomocnik nie zadbał o potwierdzenie daty jej nadania zasadnie organ przyjął, iż datą nadania listu jest wpływ korespondencji do Urzędu Pocztowego w [...], czyli dzień 11.10.2013 r. Stosownie zaś do treści art. 98 § 2 K.p.a. jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postepowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postepowania uważa się za wycofane. Z akt sprawy wynika, że postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane w dniu 08.09.2010r. Termin trzech lat od dnia zawieszenia postępowania upływał zatem w dniu 08.09.2013r. (niedziela). W związku z tym, że koniec terminu na złożenie wniosku o podjęcie postępowania przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu organ słusznie uznał, stosownie do treści art. 57 § 4 k.p.a. następny dzień powszedni, tj. poniedziałek 09.09.2013r. Termin na złożenie wniosku o podjęcie postępowania upływał zatem z dniem 09.09.2013 r. Prawidłowo zatem organ ustalił w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, że zarówno złożony przez skarżącą wniosek z dnia 10.09.2013 r., jak i wniosek jej pełnomocnika opatrzony datą z dnia 30.08.2013 r., a złożony w dniu 11.10.2013 r. zostały wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Konsekwencją natomiast braku wniosku strony o podjęcie zawieszonego postępowania, złożonego w okresie 3 lat od daty zawieszenia jest uznanie żądania wszczęcia postępowania za wycofane. Stad też, zasadnie organy uznały, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wojewoda Podkarpacki, zgodnie z art. 105 § 1 kpa prawidłowo umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek strony, nie może się bowiem toczyć w sytuacji, gdy w trakcie postępowania strona wycofa żądanie jego wszczęcia. Skutek ten występuje również, gdy strona nie wystąpi lub wystąpi z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania, jednak wniosek ten zostanie złożony z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Prawidłowość umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w niniejszej sprawie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1180/11, LEX nr 1082581, w którym Sąd ten podkreślił, iż w przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 k.p.a.), należy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć postępowanie w formie decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie mogły zostać one uwzględnione. Organ podjął bowiem wszelkie możliwe czynności mające na celu ustalenie prawidłowej daty i okoliczności nadania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania opatrzonego datą z dnia 30.08.2013 r. W tym celu zwrócił się zarówno do Poczty Polskiej, jak i wezwał pełnomocnika skarżącej do złożenia oświadczenia pod groźbą odpowiedzialności karnej o terminie nadania przedmiotowego wniosku. Skoro profesjonalny pełnomocnik nie zadbał o potwierdzenie daty nadania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania oraz przeprowadzone przez organ II instancji postępowanie wyjaśniające nie wykazało daty nadania korespondencji, słusznie organ przyjął, na skutek odpowiedzi nadesłanej przez Pocztę Polską w piśmie z dnia 16.01.2014 r., że datę pewną nadania wniosku jest dzień 11.10.2013 r., tj. dzień potwierdzający otrzymanie przesyłki przez Urząd Pocztowy w [...]. Podkreślić należy, że wniosek o podjęcie postępowania został nadany zwykłym listem nierejestrowanym bez potwierdzenia daty nadania oraz odbioru korespondencji. Profesjonalny pełnomocnik powinien zaś zadbać o udokumentowanie zachowania terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów skarżącej wyjaśnić należy, że organ nie kwestionował faktu zlecenia przez pełnomocnika osobie trzeciej wysłania pisma opatrzonego datą 30.08.2013 r., lecz w związku z otrzymaną informacją zwartą w treści pisma z dnia 03.02.2014 r. pouczył pełnomocnika, że w zakresie zlecenia nadania przesyłki osobie trzeciej niezbędne będzie złożenie oświadczenia, co do daty nadania wniosku także przez osobę, która ten list nadała. W kwestii, dokonanej przez organ błędnej zdaniem skarżącej interpretacji treści pisma z dnia 30.08.2013 r. wskazać należy, iż organ jedynie stwierdził, że oświadczenie pełnomocnika, iż "nie jest w stanie obecnie kategorycznie podać, do kogo ono należy" może jedynie sugerować, iż pełnomocnik wyraża wątpliwość, czy pismo z dnia 30.08.2013 r. jest jego autorstwa, nie stwierdza natomiast, że pełnomocnik nie jest pewna jego treści. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 8 i art. 10, 77 i 80 kpa uznać należy, iż są one bezpodstawne. Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad zawartych w art. 7, 8, 10 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa. oraz odpowiednio przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze, to jest oceniając, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.