II SA/Gd 404/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 31 stycznia 2014 r., nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego P. W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 29 kwietnia 2014 r. utrzymującego w mocy postanowienie Starosty z dnia 31 stycznia 2014 r., Nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 27 lipca 2011 r. wydanego M. Sz. na wykonanie pomostu rekreacyjnego na jeziorze J., działka nr [...] obręb W. gmina Z. powiat [...], na wysokości działki nr [...] obręb Skarpa gmina M. powiat ostródzki. Zaskarżone postanowienie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 27 lipca 2011 r., nr [...], Starosta udzielił M. Sz. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie pomostu rekreacyjnego na jeziorze J. (działce nr [...] obręb W. gmina Z. powiat [...]), na wysokości działki nr [...] obręb S. gmina M. powiat [...]. Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2013 r. P. W. - właściciel działki nr [...] przyległej do jeziora J., reprezentowany przez P. R., zwrócił się do Starosty o stwierdzenie wygaśnięcia wskazanego pozwolenia wodnoprawnego. Rozpoznając wniosek Starosta postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014r., Nr [...], działając na podstawie art. 61a k.p.a. oraz art. 127 ust. 7 i art. 135 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego opisanego wyżej. W uzasadnieniu organ stanął na stanowisku, że P. W. nie należy do kręgu podmiotów określonych w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, które mogą być uznane za stronę postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego. W tych okolicznościach z uwagi na treść art. 61 a § 1 k.p.a. należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego. Organ wskazał, że dyspozycja art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne jest przepisem szczególnym wyprzedzającym regulację art. 28 k.p.a. Organ wyjaśnił, że wnioskodawcą o wydanie pozwolenia był M. Sz. Jezioro J., na którym znajduje się pomost ma charakter wody publicznej stanowiącej własność Skarbu Państwa, w imieniu którego uprawnienia właścicielskie wykonuje Marszałek Województwa. W sąsiedztwie brak jest również urządzeń wodnych, na które planowany pomost mógłby oddziaływać. Uprawnionym do rybactwa w zasięgu oddziaływania urządzenia wodnego jest spółka Gospodarstwo Rybackie "A" Sp. z o.o. w W. W. Nieruchomość P. W. w najbliższym miejscu znajduje się w odległości 40 m od wejścia na pomost. Dostęp do pomostu jest swobodny bez konieczności ingerencji w prawo właściciela działki nr [...]. W tej sytuacji korzystanie z pomostu nie wiąże się w żaden sposób z koniecznością korzystania z jego nieruchomości, zatem nie leży ona w zasięgu oddziaływania urządzenia. Wyjaśniono, że bez istotnego znaczenia dla sprawy jest wskazanie w pozwoleniu lokalizacji pomostu na wysokości działki nr [...]. Jest to położenie podane jedynie orientacyjnie, bo dokładna lokalizacja została wskazana za pomocą współrzędnych geograficznych, te zaś zgodnie z informacją podmiotu wykonującego prawa właścicielskie w stosunku do jeziora Jaśkowskiego (pismo Kierownika Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w O., Oddział Rejonowy w O., znak: [...] z dn. 14.01.2014 r.) zostały zachowane. Wskazanie położenie pomostu "na wysokości działki" ma znaczenie ogólne, poglądowe, zaś precyzyjnie i dokładnie położenie określają współrzędne geograficzne. W zażaleniu na postanowienie P. W. podniósł, że zgodnie z treścią art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tego rodzaju podmiotem jest zawsze właściciel gruntu przyległego do wód. Działka wnioskodawcy przylega bezpośrednio do jeziora i sąsiaduje z pomostem, nie dzielą ich żadne inne grunty, co powoduje, że działka jest w obszarze wpływu inwestycji. Interpretację tę podzielał do niedawna organ wydający decyzję, gdyż w toku postępowania zwrócił się do podmiotu, który uważał za dysponenta gruntów na wysokości pomostu (tj. do gminy M.). Starosta w uzasadnieniu decyzji wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy pismem z dnia 16 czerwca 2011 r. uzgodnił lokalizację pomostu na wysokości działki nr [...], obręb S., jako że działka stanowi własność Gminy. Obowiązek uzgadniania tego typu inwestycji z gminą nie wynika z żadnych innych przepisów prawa ani nie stanowi opinii, od której uzależnione byłoby wydanie decyzji. Gmina była powiadamiana jako potencjalny sąsiad pomostu i podmiot pozostający w obszarze wpływu tej inwestycji. Obecna interpretacja stoi w sprzeczności z dotychczasowym rozumieniem tego przepisu przez ten sam organ. Rodzi to podejrzenie o stosowanie podwójnych standardów - odmiennych dla podmiotów publicznych a odmiennych dla osób fizycznych. W zażaleniu zarzucono, że organ w uzasadnieniu postanowienia nie wskazał w jaki sposób ustalił odległość pomostu od gruntu wnioskodawcy. P. W. zakwestionował również ustalenia co do odległości i wpływu urządzenia na jego grunt, wskazał on, że odległość jest mniejsza od ustalonej prze organ, a całość pomostu znajduje się w świetle działki skarżącego, który odczuwa bezpośrednie skutki decyzji. Pomost jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ inwestor prowadzi pensjonat i udostępnia obiekt komercyjnie swoim klientom (rowery, kajaki). W związku z tym dochodzi do licznych uciążliwości. Osoby korzystające z pomostu palą ogniska, niszczą roślinność, korzystają z gruntu skarżącego. P. W. wskazał, że z uzasadnienia pozwolenia wodnoprawnego wynika, że decyzja Burmistrza dotycząca warunków zabudowy nr [...] z dnia 27.05.2011r. znak [...] odnosiła się do inwestycji na wysokości działki nr [...] a nie [...], co przekłada się na wadliwość zaskarżonego pozwolenia wodnoprawnego i samo w sobie stanowi wadę dyskwalifikująca sporne rozstrzygnięcie. Tak daleko idąca rozbieżność zawarta w sentencji decyzji stanowi sprzeczność powodującą jej niewykonalność i stanowić może podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Rozpoznając zażalenie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że ustawa Prawo wodne jest ustawą szczególną w stosunku do ustawy kodeks postępowania administracyjnego, w związku z czym stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego (w rozpatrywanym przypadku o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego) mogą być jedynie podmioty określone w art. 127 ust 7 k.p.a. Przepis art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne jest przepisem proceduralnym, szczególnym wobec art. 28 k.p.a., z którego wypływa obowiązek organu prowadzącego postępowanie w pierwszej instancji ustalenia wykazu stron. Zgodnie z treścią art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, właściciel wody, właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych i uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że P. W. nie jest podmiotem określonym w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne. Pomost nie znajduje się na działce należącej do skarżącego. Powyższe potwierdza skarżący w zażaleniu "działka wnioskodawcy przylega bezpośrednio do jeziora i sąsiaduje z pomostem". Lokalizacja pomostu wskazana została również w operacie wodnoprawny. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego jakoby "władającym powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód (...) był zawsze właściciel przyległego do wód gruntu". Urządzenie wodne jakim jest pomost oddziałuje na ziemię pokrytą woda płynącą, na której się znajduje nie zaś na przyległe do wody płynącej grunty. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, jakoby Starosta za stronę postępowania uznał Gminę M., gdyż zwrócił się do niej z zapytaniem jako do dysponenta gruntów znajdujących się na wysokości pomostu, organ odwoławczy wskazał, iż Starosta nie uznał Gminy M. za stronę postępowania. Gmina M. nie otrzymała zawiadomienia o wszczęciu postępowania ani nie otrzymała decyzji. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że P. W. nie spełnia przesłanek określonych w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne i nie może zostać uznany za podmiot posiadający legitymację do wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 27 lipca 2011 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego organ odwoławczy wyjaśnił, że na wstępnym etapie badania dopuszczalności wszczęcia postępowania, w trybie art. 61a § 1 kpa., kwestie merytoryczne nie mogą być przedmiotem oceny organu i w postanowieniu wydanym w tym trybie organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. W przypadku odmowy wszczęcia postępowania przez organ, nie prowadzi on postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to i nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum. W skardze na powyższe postanowienie P. W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. polegające na: 1. błędnej interpretacji art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne poprzez przyjęcie, że zasięg oddziaływania urządzenia wodnego może dotyczyć wyłącznie wód pokrytych wodą i w konsekwencji odmowę przyznania skarżącemu statusu strony 2. bezzasadnym utrzymaniu postanowienia organu I instancji pomimo jego wadliwości. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz dopuszczenie dowodów zgłoszonych w uzasadnieniu skargi na okoliczności szczegółowo uzasadnione. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżący ubiegał się o wygaszenie wadliwego pozwolenia na pomost na sąsiedniej działce. Miał być on zlokalizowany na wysokości działki [...], a w całości umieszczony jest na wysokości należącej do wnioskodawcy działki [...]. Zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym współrzędne dotyczą gruntu na wysokości innej działki niż wskazana w zezwoleniu. Istotą sporu z organem jest status skarżącego jako strony. Krąg podmiotowy uczestników przedmiotowego postępowania winna regulować, za zasadzie szczególnej, ustawa Prawo wodne. Zgodnie z art. 127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest m.in. władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tego rodzaju podmiotem jest zawsze właściciel przyległego do wód gruntu. Działka wnioskodawcy przylega bezpośrednio do jeziora i sąsiaduje z pomostem, nie dzielą ich żadne inne grunty, co powoduje że działka jest w obszarze wpływu inwestycji. W ocenie skarżącego zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń nie wyklucza wpływu tych budowli i korzystania z nich także na grunt nie pokryty wodą. Skarżący zarzucił, że w uzasadnieniu postanowienia organ nie wskazał, w jaki sposób ustalono odległość pomostu od gruntu wnioskodawcy. Nie przeprowadzono żadnej wizji lokalnej. Skarżący zakwestionował ustalenia co do odległości i wpływu urządzenia na jego grunt, jako nietrafne, stwierdzając, że całość pomostu znajduje się w świetle działki skarżącego i odczuwa on bezpośrednie skutki decyzji, zwłaszcza że pomost nie ma być obiektem prywatnym lecz ogólnodostępnym (co wynika wprost z uzasadnienia kwestionowanej decyzji). W praktyce pomost jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ inwestor prowadzi w sąsiedztwie pensjonat i udostępnia obiekt komercyjnie swoim klientom (rowery wodne, kajaki). W związku z tym dochodzi do licznych uciążliwości, osoby korzystające z pomostu palą ogniska i niszczą roślinność. Nadto, skarżący wskazał, że niemożliwe jest wzniesienie pomostu na wysokości działki [...], który odpowiadałby współrzędnym zawartym w decyzji. Skarżący uzyskał urzędowe potwierdzenie istniejącej sprzeczności. Przedłożył pismo Zarządu Melioracji z dnia 14 stycznia 2014 r. potwierdzające aktualne umiejscowienie pomostu na wysokości innej działki niż wskazane w decyzji, co czyni ją niewykonalną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta w myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienia organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji złożenia wniosku przez osobę niebędącą stroną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wniosek w niniejszej sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego został złożony na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), który to przepis stanowi, iż stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji odmiennego uregulowania kręgu stron postępowania w przepisach szczególnych. W art. 127 ust. 7 Prawa wodnego wskazano, że stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest: 1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego; 2) właściciel wody; 3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego; 4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; 5) władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; 6) uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Z treści tego przepisu wynika, że wskazuje on krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Przepisy prawa wodnego nie przewidują rozszerzenia zastosowania tego unormowania na przypadki innych postępowań unormowanych w tej ustawie, w tym postępowań przewidzianych w art.138 ust.1 Prawa wodnego dotyczących stwierdzenia wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego. Norma art. 127 ust. 7 Prawa wodnego jako przepis szczególny nie powinna być interpretowana rozszerzająco. Zatem krąg stron postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego winien być ustalony na podstawie art. 28 k.p.a. Stanowisko, że w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego katalog stron należy ustalać nie na podstawie art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, ale w oparciu o art. 28 k.p.a. zajęły Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 323/13 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1408/13; wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Organy niezasadnie zatem dokonały oceny legitymacji skarżącego do złożenia wniosku na podstawie art. 127 ust. Prawa wodnego. Nadto organy administracji nie dokonały w sprawie ustaleń, opartych na zebranym materiale dowodowym, niezbędnych do oceny kwestii legitymacji skarżącego do bycia stroną postępowania, a zaniechanie w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Skarżący wywodził swoją legitymację do udziału w postępowaniu z faktu, że pomost, którego dotyczyło przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne znajduje się w świetle jego nieruchomości bezpośrednio przylegającej do jeziora. Organy nie zbadały tej okoliczności. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i skardze wskazywał, iż cała konstrukcja pomostu znajduje się w świetle nieruchomości skarżącego, zatem wejście na pomost odbywać się musi z nieruchomości skarżącego. Taka okoliczność świadczyłaby o posiadaniu przez skarżącego przymiotu strony postępowania ocenianej na podstawie art. 28 k.p.a. Wskazać także należy, że okoliczność ta świadczyłaby także o posiadaniu przez skarżącego przymiotu strony postępowania również w świetle zastosowanego przez organy art. 127 ust. 7 pkt 5 Prawa wodnego. Okoliczność, iż korzystanie z urządzenia wodnego jakim jest pomost wiąże się z koniecznością przechodzenia przez nieruchomość skarżącego świadczy bowiem o tym, że nieruchomość skarżącego znajduje się w zasięgu oddziaływania wykonanego urządzenia wodnego. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była jedynie kwestia legitymacji wnioskodawcy do złożenia wniosku. Badaniu nie mogą natomiast podlegać zarzuty merytoryczne dotyczące wadliwości decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, z uwagi na podnoszona przez skarżącego jej niespójność i sprzeczność z decyzją o warunkach zabudowy. Na marginesie jedynie wskazać należy, że przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego określone zostały przez ustawodawcę enumeratywnie w art. 135 Prawa wodnego i są nimi wyłącznie upływ okresu, na który wydano pozwolenie, zrzeczenie się przez zakład uprawnień ustalonych w pozwoleniu i brak rozpoczęcia wykonywania urządzeń wodnych w terminie 3 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Przesłankami stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia nie są natomiast okoliczności związane z wadami tkwiącymi w decyzji, które to wady, w przypadku decyzji ostatecznych, usuwane są w nadzwyczajnych trybach wzruszenia decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz 135 p.p.s.a. uchylił wydane w sprawie postanowienia organów obu instancji z uwagi na naruszenie prawa materialnego art. 28 k.p.a. i prawa procesowego art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien uwzględnić wskazania Sądu oraz dokonaną w wyroku ocenę prawną. Na podstawie art. 200 p.p.s.a., Sąd, w związku z uwzględnieniem skargi, uwzględnił wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania i zasądził na jego rzecz od organu tytułem zwrotu poniesionych kosztów wpisu sądowego kwotę 357 zł, na która składają się wpis sądowy w wysokości 100 zł, koszty wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 240 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.