II SA/Ke 572/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po rozpatrzeniu odwołania J. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 11 kwietnia 2014r. nakazującą J. K. dokonanie rozbiórki ogrodzenia działki nr ewid. [...] i części działki nr ewid. [...] w miejscowości B., gm. G. od strony drogi gminnej Nr [...], wykonanego z prefabrykowanych elementów betonowych zasuniętych między słupki o łącznej długości ok. 53 m. W uzasasdnieniu organ ustalił, że w wyniku interwencji Wójta Gminy G. przedstawiciele organu I instancji przeprowadzili w dniu 13 marca 2014r. kontrolę na działce [...] w miejscowości B., gm. G., w wyniku której ustalono, że od strony drogi gminnej Nr 000874T, w pasie terenu przeznaczonym w planie miejscowym pod poszerzenie drogi gminnej, w odległości ok. od 1,2 do 2,1 m od krawędzi jezdni, zostało zrealizowane ogrodzenie działki nr ewid. [...] i częściowo działki nr ewid. [...] , wykonane z prefabrykowanych elementów betonowych, słupki zabetonowane w ziemi, przęsła betonowe, zasuwane między słupami o wysokości ok. 1,7m. Całkowita długość ogrodzenia wynosi ok. 53 m. Obecna podczas kontroli C. K. oświadczyła, że inwestorem przedmiotowego ogrodzenia jest jej mąż J. K. oraz że zostało ono wykonane zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w Starostwie Powiatowym w K. w dniu 9 sierpnia 2013r., w stosunku do którego organ administracji architektoniczno - budowlanej nie wniósł sprzeciwu. Oświadczyła również, że ogrodzenie od strony wschodniej na całej długości jest nowe, natomiast od strony południowej jest nowe na długości ok. 1 m, a na pozostałej części pozostało stare ogrodzenie, wybudowane w dacie budowy budynku mieszkalnego. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony przez Radę Gminy G. uchwałą nr VIII/60/2011 z dnia 8 czerwca 2011r., oznaczonym w tym planie symbolem 1.KDL.4 - tereny dróg publicznych klasy - L. Ustalono ponadto, że Gmina G. jako zarządca drogi gminnej wyraziła zgodę J. K. na lokalizację ogrodzenia, jednakże w odległości nie mniejszej niż 6 m od linii rozgraniczającej drogę gminną Nr 000874T. Przedmiotową decyzją wydaną na podstawie m. in. art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, organ I instancji orzekł jak w rozstrzygnięciu. Od decyzji tej odwołanie wniósł J. K. Powołując się w uzasadnieniu na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzucił decyzji organu I instancji, że została wydana z rażącą obrazą prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 i ust. 5 Prawa budowlanego, z uwagi na fakt, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane zgodnie ze zgłoszeniem, w stosunku do którego organ administracji architektoniczno - budowlanej nie wniósł sprzeciwu. Zarzucił także organowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 104 Kpa. Ponownie oceniając zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy organ II instancji podniósł, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, zebranych i ocenionych stosownie do przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zasadnie uznał, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy znajduje zastosowanie przepis art. 51 ust. 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego. Powołując się na wyrok WSA w K. z dnia 30 grudnia 2009r., sygn. akt II SA/Ke 685/09, organ II instancji wskazał, że wykonanie robót budowlanych zgodnie ze zgłoszeniem i przy braku sprzeciwu organu administracji architektoniczno - budowlanej wyłącza co do zasady fakt, że roboty budowlane były wykonywane samowolnie, co jednak nie wyklucza sytuacji, że będzie konieczne wszczęcie postępowania przez organ nadzoru budowlanego, w sytuacji gdy obiekt budowlany został wykonany niezgodnie z przepisami, a zatem w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podniósł, że organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie administracyjne w oparciu o przepis art. 51 Prawa budowlanego, gdyż zrealizowane ogrodzenie zostało wykonane w sposób istotnie odbiegający od przepisów, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, w tym wypadku od przepisów uchwały Rady Gminy G. nr VIII/60/2011 z dnia 8 czerwca 2011r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. "B.", która zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest przepisem powszechnie obowiązującym na terenie miejscowości B. w gminie G.. Zgodnie z § 31 ust. 3 obowiązującego na tym terenie m.p.z.p., w granicach terenów wyznaczonych ust. 1, w tym także na terenie oznaczonym symbolem 1.KDL.4, obowiązuje zakaz lokalizacji ogrodzeń trwałych, zaś przedmiotowe ogrodzenie cechy trwałości niewątpliwie posiada, gdyż materiał z którego zostało ono wykonane, tj. prefabrykowane elementy betonowe oraz sposób jego wykonania, tj. zakotwienie go w ziemi, powoduje, że opiera się ono siłom przyrody i zostało zrealizowane celem użytkowania w znacznym okresie czasu. Ponadto podnieść należy, że zgodnie z § 2 pkt 5 lit.e (Działu I Ustalenia Wprowadzające), na terenach objętych planem, ogrodzenia należy realizować z materiałów pochodzenia naturalnego (drewno, kamień, itp.), metalu, kutego metalu, zaś obowiązuje zakaz stosowania do realizacji ogrodzeń z prefabrykowanych przęseł betonowych od strony dróg publicznych, zaś droga oznaczona symbolem 1.KDL.4 - tereny dróg publicznych klasy - L, według ustaleń planu jest drogą publiczną. Dlatego organ I instancji zasadnie uznał, że z uwagi na istotne naruszenie przepisów obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., nie jest możliwie doprowadzenie przedmiotowego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem i zasadnie orzekł jego rozbiórkę w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego. Jakkolwiek przepis ten pozostawia organowi nadzoru budowlanego pewne uznanie w zakresie wyboru rozstrzygnięcia, to jednak wybór ten zdeterminowany jest zawsze okolicznościami faktycznymi. Podnieść należy, że na gruncie niniejszej sprawy organ I instancji nie mógł orzec inaczej niż nakaz rozbiórki ogrodzenia (w sposób określony w rozstrzygnięciu), z uwagi na fakt, że orzeczenie zaniechania dalszych robót budowlanych skutkowałoby pozostawieniem obiektu, który swym kształtem naruszałby ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś nakazanie doprowadzenia do stanu poprzedniego nie jest możliwe z uwagi na fakt, że stanu takiego na gruncie niniejszej sprawy nie było. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. K. zarzucając naruszenie: 1/ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30 ust. 5 i 6 w zw. z art. 51 ust. 1 i 7 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że pomimo niezłożenia przez organ sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych, organ ten pozostaje uprawniony, po wykonaniu tych robót, do wszczęcia procedury na podstawie art. 51 ust. 1 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego, 2/ prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego tj. przepisu art. 51 ust. 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że J. K. dokonał wybudowania ogrodzenia w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. “B.", 3/ prawa materialnego tj. § 4 ust. 6 pkt 5 lit. e uchwały Rady Gminy G. nr VIII/60/2011 z 8 czerwca 2011r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospdoarowania przestrzennego Gminy G. “B." poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że droga przebiegająca wzdłuż posesji skarżącego pozostaje drogą publiczną, a zatem istnieje zakaz stosowania do realizacji ogrodzeń z prefabrykowanych przęseł betonowych, 4/ prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez nieustosunkowanie się przez organ II instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a w szczególności do faktu dokonania zgłoszenia robót budowlanych, 5/ prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kpa poprzez niewystąpienie do Starosty K. w celu ustalenia przyczyn niezłożenia sprzeciwu od zgłoszonych robót budowlanych. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu J. K. przytaczając treść art. 30 ust. 5 i 6 Prawa budowlanego wskazał, że poniósł znaczne koszty związane z budową ogrodzenia i nie mogą go obciążać negatywne konsekwencje zaniedbania organu, który powinien skontrolować dokonane zgłoszenie robót budowlanych i w przypadku stwierdzenia okoliczności określonej w art. 30 ust. 6 pkt 1 -3 zobligowany był do złożenia sprzeciwu w terminie 30 dni od daty dokonania zgłoszenia, czego jednak nie uczynił. Skarżący w dobrej wierze przystąpił do wykonania ogrodzenia będąc przekonanym, że postępuje zgodnie z obowiązującymi przepisami. Poza tym J. K. zakwestionował ustalenie organu, że droga przy której postawiono ogrodzenie stanowi drogę publiczną. Organy obu instancji zaniechały wyjaśnienia, do jakiej kategorii dróg i na podstawie jakiego aktu dokonano kwalifikacji drogi przebiegającej wzdłuż nieruchomości należącej do skarżącego (jeżeli rzeczywiście takie zaliczenie miało miejsce). Autor skargi wskazał również, że z jednej strony organy obu instancji stoją na stanowisku, iz niedozwolone pozostaje usytuowanie trwałego ogrodzenia od strony drogi publicznej, z drugiej zaś strony przyznają, że w myśl postanowień planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. “B." dopiero planowane zostaje utworzenie i poszerzenie drogi gminnej. Aktualnie żadne dzialania w tym kierunku nie zostały podjęte, a zatem dopiero po dokonaniu wywłaszczenia i wykupieniu działek możliwe będzie podjęcie dzialań w kierunku poszerzenia i utworzenia drogi publicznej. Wobec powyższego stanowisko organów obu instancji, które ingerują w prawo własności skarżącego pozostają sprzeczne z przepisami Kodeksu cywilnego oraz Konstytucji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a). Stan faktyczny ustalony został przez oba organy prawidłowo i odpowiada zgromadzonym w sprawie dowodom. Nie ulega wątpliwości, że skarżący zrealizował ogrodzenie na podstawie zgłoszenia robót budowlanych z dnia 8 sierpnia 2013r. Bezspornym jest także, że właściwy organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu do zgłoszonych robót nie wymagających pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraża pogląd prezentowany już w orzecznictwie (por. wyroki WSA w K.: z 4 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/Ke 450/07, z 30 grudnia 2009r. sygn. akt II SA/Ke 685/09 oraz wyrok NSA z 9 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 534/08), że prawidłowo dokonane zgłoszenie przez inwestora, nie stoi na przeszkodzie wszczęciu postępowania w celu doprowadzenia wykonywanych (wykonanych) robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), bądź też podjęciu innych decyzji przez organ w oparciu o ww. przepisy. Podstawą prawną działania organu jest w tym przypadku art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 (nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia) lub w art. 49b ust. 1 (nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Pod pojęciem przepisów użytym w art. 50 ust. 1 pkt 4, podobnie jak doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, należy rozumieć również przepisy prawa miejscowego, do których zalicza się ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za takim rozumieniem art. 50 ust. 1 pkt 4 przemawia także brzmienie innych przepisów Prawa budowlanego np. art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 49 lit. b/ ust. 2 pkt 3. Przypomnienia również wymaga, że stosownie do art. 87 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Te ostatnie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Z 2012 r., poz. 647 t.j. ze zm.) aktem prawa miejscowego jest plan miejscowy, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny przez Sąd w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję czy też postanowienie organu administracji (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006r., str. 143). Niewniesienie sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno- budowlanej w terminie określonym w art. 30 ustawy (tak jak miało to miejsce w sprawie) oznacza w praktyce udzielenie zgody na realizację planowanej inwestycji określonej w zgłoszeniu. Taki sposób działania organu (brak sprzeciwu) jest również formą rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do istoty ( art. 104 k.p.a.), ponieważ kończy sprawę w danej instancji. Jednak na gruncie procedury administracyjnej (przepisów kpa) nie jest możliwe podejmowanie działań zmierzających do wszczynania postępowań weryfikacyjnych (np. stwierdzania nieważności) w stosunku do działań organów administracji publicznej podejmowanych w innej formie niż decyzje czy też postanowienia, od których służy zażalenie ( por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2006r. sygn. akt. VII SA/Wa 1166/05 - LEX nr 196308). Ta okoliczność z kolei determinuje działania organów nadzoru budowlanego podejmowane w sytuacji, gdy wprawdzie inwestor realizuje roboty budowlane w oparciu o dokonane zgłoszenie (i przy braku sprzeciwu organu), ale wykonuje je w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach prawa. W takim stanie faktycznym przepisem legitymującym organy do podjęcia działań naprawczych przewidzianych w art. 51, jest powołany przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, zaś powody, dla których właściwy organ architektoniczno-budowlany nie zgłosił w ustawowym terminie sprzeciwu do wniesionego zgłoszenia pozostają bez wpływu na konieczność wszczęcia postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że na terenie na którym wzniesiono ogrodzenie objęte postępowaniem administracyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy G. "B." (opublikowany w Dz.Urz. Woj. Św. z 2011r. Nr 214, poz. 2510), który w § 4 ust. 6 pkt 5 lit.e wprowadził zakaz stosowania do realizacji ogrodzeń z prefabrykowanych przęseł betonowych od strony dróg publicznych, a więc dokładnie takich, jakie wykonał skarżący. Ponadto w granicach terenów wyznaczonych jako tereny dróg publicznych klasy – L, plan wprowadził także zakaz lokalizacji jakichkolwiek trwałych ogrodzeń (§ 31 ust. 3 pkt 2). Z prawidłowych ustaleń organów wynika natomiast, że przedmiotowe ogrodzenie zostało zrealizowane z naruszeniem obu wymienionych wyżej przepisów prawa miejscowego. Nie ma przy tym racji skarżący, że istnieją w sprawie wątpliwości co do tego, czy droga oznaczona nr działki [...] (Nr drogi 000874T) stanowi drogę publiczną. Jak wynika ze znajdującej się w aktach "informacji o działce" opartej o zapisy w ewidencji gruntów, działka ta stanowi własność Gminy G. i została oznaczona jako droga. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 260 t.j. ze zm.) drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Art. 2a ust. 2 stanowi zaś, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 1 i 2). Droga położona na działce nr [...] zaliczona została do kategorii dróg publicznych klasy – L z podstawowym przeznaczeniem pod drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. "B." i otrzymała oznaczenie 1.KDL.4. Nie ulega zatem wątpliwości, że stanowi ona drogę publiczną. Bezsporną jest przy tym okoliczność, że ogrodzenie zrealizowane przez J. K. znajduje się w pasie terenu wyznaczonego w planie miejscowym pod drogę publiczną 1.KDL.4 i przewidzianym pod poszerzenie tej drogi. Bez znaczenia prawnego pozostaje zatem wobec ustaleń planu argumentacja skargi, że "żadne działania w tym kierunku nie zostały podjęte", gdyż istotną w sprawie jest okoliczność wybudowania ogrodzenia z naruszeniem przepisów prawa miejscowego, nie zaś kwestia faktycznej realizacji tych przepisów, która może być odsunięta w czasie. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez organy nadzoru budowlanego wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego, zaś wszczęcie postępowania naprawczego wobec robót budowlanych wykonanych w oparciu o zgłoszenie ale w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w planie miejscowym znajduje oparcie w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Prawidłowo także orzeczono o nakazie rozbiórki ogrodzenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 tej ustawy, gdyż w stanie faktycznym sprawy był to jedyny możliwy sposób przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając to wszystko na uwadze, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.