III SA/Wr 588/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant starszy sekretarz sądowy Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały nr 2 Zebrania Wiejskiego Sołectwa J. G. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie odwołania Sołtysa J. G. oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2014 r. odbyło się posiedzenie Zebrania Wiejskiego Sołectwa J. G. Na podstawie listy obecności stwierdzono, że bierze w nim udział ponad 48 osób, tj. ponad 1/5 mieszkańców Sołectwa, co oznacza, że osiągnięto wymagane przez § 9 ust. 2 Statutu Sołectwa J. G. kworum. Tak ukonstytuowane Zebranie Wiejskie podjęło uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie: mieszkańcy wsi J. G. są przeciwni budowie elektrowni wiatrowych w obrębie sołectwa J. G. Następnie zgłoszony został wniosek o podjęcie uchwały w sprawie odwołania Sołtysa. Przed jej podjęciem posiedzenie Zebrania Wiejskiego opuściła część jego członków, przez co w miejscu obrad pozostały jedynie 42 osoby, z czego tylko 40 wzięło udział w głosowaniu. W tym składzie Zebranie Wiejskie jednogłośnie podjęło uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie: odwołania Sołtysa J. G. Uchwała ta doręczona została następnie Radzie Miejskiej w B., która uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdziła jej nieważność. W uzasadnieniu do tej uchwały wskazano, że zakwestionowany akt Zebrania Wiejskiego podjęty został z naruszeniem § 9 ust. 2 Statutu Sołectwa J. G., tj. bez zachowania kworum wynoszącego 48 osób. Uchwała wpłynęła do organu nadzoru w dniu [...] czerwca 2014 r. W toku postępowania nadzorczego organ nadzoru stwierdził podjęcie uchwały z istotnym naruszeniem art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze. zm.; zwanej dalej: "ustawą"), § 26 załącznika nr 4 do uchwały Rady Miasta i Gminy B. z dnia [...] maja 2002 r. w sprawie uchwalenia statutów sołectw (zwanego dalej: "Statutem Sołectwa J. G.") oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze. zm.; zwanej dalej: "Konstytucją RP"). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego organ nadzoru w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 5 ustawy wywodząc, że wkraczanie przez gminę w sferę działalności organów sołectwa jest dopuszczalne tylko w zakresie i w formach określonych wcześniej w jego statucie. Dalej organ podniósł, że problematyka zakresu nadzoru Rady Miejskiej w B. nad aktywnością organów Sołectwa J. G. uregulowana została w § 26 jego statutu, zgodnie z którym nadzór sprawowany jest wyłącznie poprzez rozpatrywanie sprawozdań z działalności gospodarczej, finansowej i społecznej sołectwa za poprzedni rok. Tym samym zatem – jak podkreślił organ - lokalny prawodawca nie przewidział żadnych innych form nadzoru Rady Miejskiej w B. nad działalnością organów Sołectwa J. G., a w szczególności nie przewidział istnienia w tym zakresie żadnych środków o charakterze władczym, jak np. rozwiązanie organów sołectwa czy stwierdzanie nieważności podejmowanych przez nie aktów prawnych. Pamiętać należy, jak dalej wskazał organ, że statut każdej jednostki pomocniczej gminy jest aktem prawa miejscowego przyjmowanym w szczególnej procedurze, której dochowanie wymaga - zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami. Przyjąć należy, że skoro ustawodawca w art. 35 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 5 ustawy nakazał określenie w treści statutu jednostki pomocniczej zakresu i form sprawowanych nad jej organami nadzoru, to prawodawca lokalny dysponuje w uregulowaniu tych kwestii dość dużym marginesem swobody, a jego jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest obowiązujące prawo. W tych granicach może on postanowić, że zakres tego nadzoru będzie bardzo szeroki (np. dokonywany będzie nie tylko z punktu widzenia legalności, ale i gospodarności, rzetelności, a także celowości) oraz że będzie on realizowany w wielu formach oddziałujących władczo na organy jednostki pomocniczej (np. w postaci rozwiązywania jej organów, stwierdzania nieważności uchwał jej organów lub ich uchylania). Prawodawca lokalny może jednak podjąć decyzję, że nadzór nad organami jednostki pomocniczej będzie niemal symboliczny i obejmował będzie np. jedynie wzywanie tychże organów do usunięcia zauważonych naruszeń prawa. Jedynym podmiotem kompetentnym do uregulowania szczegółowych kwestii związanych z nadzorem nad organami jednostek pomocniczych gminy jest bowiem prawodawca lokalny. Statut takiej jednostki odczytywać zatem należy jako wyraz jego woli. Jeśli zatem w takim statucie przewidziane zostały jedynie nie władcze środki nadzoru, przyjąć należy, że wolą prawodawcy był zakaz stosowania środków władczych. Zastosowanie w takim wypadku przez radę gminy władczych form nadzoru uznać należy za naruszenie tego zakazu. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy, organ nadzoru wskazał, że skoro Statut Sołectwa J. G. nie przewiduje możliwości stwierdzania przez Radę Miejską w B. nieważności uchwał Zebrania Wiejskiego, to przyjąć trzeba, że nie może ona tego czynić. Działanie takie stanowi bowiem naruszenie woli prawodawcy lokalnego, który ustanowił zakaz oddziaływania przez Radę Miejską na działalność organów Sołectwa J. G. tego typu środkami. Oznacza to, że podjęcie przedmiotowej uchwały zostało dokonane z istotnym naruszeniem norm wyrażonych art. 35 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 5 ustawy oraz § 26 Statutu Sołectwa J. G.. W związku z tym konieczne jest stwierdzenie jej nieważności. W ocenie organu nadzoru uchwała podjęta została również z istotnym naruszeniem art. 7 Konstytucji RP. W sprawie brak jest bowiem przepisu, który mógłby stanowić podstawę do stwierdzenia przez Radę Miejską w B. nieważności uchwały Zebrania Wiejskiego Sołectwa J. G. Organ nadzoru nie dostrzega takiego przepisu ani w statucie tego sołectwa, ani w ustawie. W szczególności podstawy prawnej do tego typu działań nie mogą stanowić przywołane w uchwale przepisy art. 18 ust. 1 oraz art. 18a ust. 1 ustawy. Zdaniem Wojewody D. za przepis kompetencyjny - pozwalający na uchylanie uchwał organów gminnych jednostek pomocniczych - nie może być uznany również art. 35 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 5 ustawy. Przepis ten co prawda wprost stanowi nadzorze organów gminy nad działalnością organów jej jednostki pomocniczej, wyraźnie jednak przy tym określa, że szczegółowe kwestie związane z tym zagadnieniem muszą być uregulowane w statucie takiej jednostki. Tym samym uznać należy, że jedynie odpowiedni przepis Statutu Sołectwa J. G. mógłby stanowić podstawę prawną do stwierdzenia przez Radę Miejską nieważności uchwały Zebrania Wiejskiego. Jak już zostało stwierdzone powyżej, brak jest jednak w tym akcie takiego przepisu, a zatem podjęcie przedmiotowej uchwały niewątpliwie uznać należy za istotne naruszenie art. 7 Konstytucji. Niezależnie od powyższych rozważań organ nadzoru zwrócił nadto uwagę, że problematykę kworum niezbędnego do odwołania Sołtysa J. G. reguluje nie § 9 ust.3 Statutu Sołectwa J. G., lecz jego § 21 ust. 2. Zgodnie z tym przepisem odwołanie Sołtysa następuje w głosowaniu jawnym zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania uczestników Zebrania Wiejskiego. To zatem ten przepis stanowić powinien wyłączną podstawę do oceny legalności uchwały o odwołaniu Sołtysa Sołectwa J. G. Od niniejszego rozstrzygnięcia nadzoru strona skarżąca wywiodła skargę zarzucając mu naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 7, 10, 61 § 4 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w wyniku naruszenia zasad postępowania nadzorczego poprzez uniemożliwienie obrony i niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu stronie skarżącej, - art. 18a ust. 1, art. 35 ust. 3 pkt 5 i art. 85 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z § 9 ust. 2 Statutu Sołectwa J. G. z dnia [...] maja 2002 r. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że Rada Miejska w B. nie posiadała kompetencji do stwierdzenia nieważności uchwały Zebrania Wiejskiego Sołectwa gdy uchwała ta istotnie naruszyła obowiązujące przepisy prawa, - art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 2, art. 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez naruszenie zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego przy wykonywaniu zadań publicznych podlegającej ochronie sądowej, polegającej na uznaniu, że Rada Miejska w B. nie posiada kompetencji do samodzielnego kwestionowania uchwal Zebrania Wiejskiego Sołectwa, - art. 171 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 85 i art. 87 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez naruszenie zasady sprawowania nadzoru nad samorządem terytorialnym wyłącznie z punktu widzenia legalności, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego w sytuacji, gdy brak było podstaw do uznania, że uchwała Rady Miejskiej w B. została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, - art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię kategorii naruszenia prawa ("sprzeczności z prawem''') i wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego skierowanego do uchwały niedotkniętej wadliwością istotną, - art. 8 ust. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607 ze zm.), poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego wykraczającego poza zasadę proporcjonalności między zakresem interwencji, a znaczeniem interesów, które ma chronić. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu nadzoru w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. – przywoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei stosownie do art. 148 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt, przywołany przepis nie przewiduje bowiem w sytuacji stwierdzenia niezgodności rozstrzygnięcia nadzorczego z prawem innego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu skarga Rady Gminy i Miasta B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Zebrania Wiejskiego Sołectwa J. G. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie odwołania Sołtysa J. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim godzi się podkreślić, że jednym z podstawowych aktów ustrojowych podstawowej jednostki samorządu terytorialnego, obok Konstytucji, ustaw i rozporządzeń, są statuty. Wraz z innymi aktami o charakterze powszechnie obowiązującym stanowią one podstawę działania, organizacji i funkcjonowania zarówno gmin, jak i jej jednostek pomocniczych. Zgodnie z art. 5 ustawy o samorządzie gminnym utworzenie sołectwa należy do wyłącznej kompetencji rady gminy, która czyni to w drodze uchwały, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami lub z ich i inicjatywy. Do rady należy także uprawnienie do określenia zakresu działania jednostki pomocniczej, w tym także zasad i trybu wyboru organów tej jednostki, a zatem i wyborów sołtysa, który jest takim organem z mocy art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Korzystając z tego upoważnienia Rada Gminy i Miasta B. uchwaliła taki Statut dla sołectwa J. G. W przepisach rozdziału IV Statutu określono zasady i tryb wyborów organów sołectwa. Natomiast w § 21 wskazano, że odwołanie Sołtysa przed upływem kadencji może dokonać Zebranie z własnej inicjatywy lub na wniosek Rady Gminy. Odwołanie Sołtysa z inicjatywy Zebrania wymaga zatwierdzenia przez Radę Gminy (pkt 1). Odwołanie następuje w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania uczestników zebrania (pkt 2). Zebranie jest ważne, jeżeli wzięła w nim udział co najmniej 1/5 uprawnionych (kworum) ( § 9 ust. 2). Z akt sprawy wynika, że uchwałą nr 2 Zebranie Wiejskie Sołectwa J. G. z dnia [...] kwietnia 2014 r. odwołało Sołtysa J. G. Uchwała ta doręczona została następnie Radzie Miejskiej w B., która uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdziła jej nieważność podnosząc, że zakwestionowany akt Zebrania Wiejskiego został podjęty z naruszeniem § 9 ust. 2 Statutu Sołectwa J. G., tj. bez zachowania kworum wynoszącego 48 osób. Czyli Rada Miejska w B. – w ramach sprawowanego nadzoru nad sołectwem - stwierdziła nieważność uchwały podjętej przez Zebranie Wiejskiego tegoż Sołectwa. Tymczasem ustawa o samorządzie gminnym (art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 5) stanowi, że zakres i formy kontroli i nadzoru organów gminy nad działalnością organów jednostki pomocniczej określa statut takiej jednostki. Innymi słowy nadzór Gminy nad sferą działalności organów sołectwa dopuszczalne jest tylko w formach i w zakresie dookreślonym w Statucie. Z treści zaś § 26 ust 1 Statutu Sołectwa J. G. wynika bezspornie, że nadzór nad działalnością sołectwa sprawuje wyłącznie Rada Gminy poprzez rozpatrywanie sprawozdań z działalności gospodarczej, finansowej i społecznej sołectwa za poprzedni rok. Skoro zatem – z woli samej Rady Miejskiej w B. (co wymaga podkreślenia Sądu) – z treści Statutu Sołectwa J. G. wynika w jaki sposób jest sprawowany nadzór, to przyjąć należy, że stosowanie w tym zakresie innych – niewymienionych w tym Statucie – środków nadzoru jest wykluczone. Stąd, w ocenie Sądu, analizowana uchwała Rady Miejskiej w B. stwierdzająca nieważność uchwały Zebrania Wiejskiego Sołectwa J. G. w sprawie odwołania sołtysa – jako wykraczająca poza ramy nadzoru dookreślone w § 26 ust 1 Statutu Sołectwa J. G. a zatem podjęta bez podstawy prawnej - podjęta została z naruszeniem prawa. Naruszenie to ma – zdaniem Sądu - charakter istotny, gdyż do istotnych wad skutkujących nieważnością uchwały organu gminy należy zaliczyć naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – poprzez ich niewłaściwą wykładnię – oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 11 lutego 1998 r. (sygn. akt II SA/Wr 1459/97). A zatem – wbrew zarzutom skargi - podjęcie określonej uchwały bez podstawy prawnej należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa, które zgodnie z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy samorządu gminnego, obliguje organ nadzoru do stwierdzenia jej nieważności. Wbrew twierdzeniom skarżącego absolutnie nie można również przyjąć, że art. 18a ust. 1 oraz art. 35 ust. 3 pkt 5, ustawy o samorządzie gminnym stanowi "dostateczną", czy też "samodzielną" podstawę do stwierdzenia przez radę gminy nieważności uchwał organów gminnych jednostek pomocniczych z uwagi na cel nadzoru. Jak słusznie bowiem wskazał organ nadzoru, każde działanie organu władzy publicznej (w tym również rady gminy) musi znajdować oparcie w precyzyjnym przepisie kompetencyjnym. Brak takiego przepisu oznacza natomiast zakaz określonego działania (wyrok TK z dnia 14 czerwca 2000 r. sygn. akt P 3/00). Przepisy kompetencyjne podlegają natomiast ścisłej wykładni literalnej, a tym samym niedopuszczalne jest przypisywanie organom władzy publicznej uprawnieniń niewyrażonych w przepisach prawa np. w drodze wykładni celowościowej – tak jest to chciała uczynić Rada Miejska w B. w niniejszej sprawie. Niedopuszczalna jest również interpretacja Rady Miejskiej B., aby to art. 87 ustawy o samorządzie gminnym stanowił samodzielną kompetencję nadzorczą rady wobec organów Sołectwa. Powołany przepis stanowi, że organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych w ustawie. Aczkolwiek – nie można zapominać, że - zgodnie z art. 85 ustawy o samorządzie gminnym organami nadzoru nad samorządem terytorialnym są Prezes Rady Ministrów, wojewodowie oraz regionalne izby obrachunkowe. Innymi słowy to nadzór wykonywany – jedynie – przez te organy może być dokonywany w przypadkach określonych w ustawie. Problematykę nadzoru organów gmin nad działalnością jej jednostki pomocniczej reguluje natomiast inny przepis ustawy o samorządzie gminnym tj. przepis art. 35 ust. 3 pkt. 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem – jak już wcześniej wskazano – formy i zakres sprawowanego nadzoru muszą być określone w statucie jednostki pomocniczej. Tym samym przyjąć należy, że kompetencje rady gminy nie wynikają z ogólnych przepisów ustawowych, lecz z konkretnych norm zawartych w statucie jednostki pomocniczej. Jeżeli zatem statut taki – tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie - nie przewiduje możliwości stwierdzania nieważności aktów zebrania wiejskiego, to przyjąć należy, że podjęcie uchwały w tym zakresie przez radę jest niedopuszczalne. A w konsekwencji rodzi po stronie Wojewody obowiązek podjęcia działań nadzorczych względem rady, a nie względem jednostki pomocniczej rady tak jak błędnie – w ocenie Sądu - wywodzi strona skarżąca. Ustawodawca upoważnił bowiem Wojewodę do stwierdzenia nieważności jedynie aktów organów gminy, nie zaś ich jednostek pomocniczych. Wynika to wprost z treści art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Odmienna wykładnia tego przepisu- rozciągająca tę kompetencję w drodze analogii również na akty organów jednostek pomocniczych- jest jak słusznie zauważył Wojewoda, niedopuszczalna. Powyższe twierdzenie znajduje poparcie w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn.. akt II OSK 205/13) i treści art. 358 ust. 3 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym stanowiącym wprost, że nadzór nad działalnością organów jednostek pomocniczych gminy sprawują organy gminy, a nie Wojewoda. Na marginesie wskazać należy, że Sąd dostrzegł w niniejszej sprawie podniesiony przez stronę skarżącą brak zawiadomienia Rady Miejskiej w B. o wszczęciu przez Wojewodę postępowania nadzorczego w przedmiocie kontroli uchwały Nr [...]. Aczkolwiek Sąd nie dopatrzył się aby brak ten miał wpływ na wynik postepowania nadzorczego. Uchwała Rady Miejskiej w B. była przez Wojewodę badana pod względem kompetencyjnym, czyli z punktu widzenia dopuszczalności jej wydania przez Radę Miejską w B. Nie pod kątem materialnym, czy też proceduralnym. Zakres tego badania nie wymaga natomiast przeprowadzenia żadnego dodatkowego postępowania polegającego chociażby na zebraniu materiału dowodowego w sprawie, czy też na złożeniu przez kontrolowany podmiot wyjaśnień. W konsekwencji powyższego w postępowaniu nadzorczym prowadzonym we wskazanym wyżej zakresie – udział organu, który wydał zaskarżany akt (Rady Miejskiej w B.) lub jego brak – nie ma wpływu na wynik tegoż postępowania. Dlatego też – w ocenie Sądu – zarzut w tym zakresie należy również uznać za bezzasadny. Wreszcie Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej o braku proporcji pomiędzy zastosowanym przez Wojewodę D. środkiem nadzoru, a wartością interesów, które środek ten ma chronić (naruszenie art. 8 ust. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego). W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Wojewody, że nadzór nad samorządem terytorialny dokonywany jest z punktu widzenia zgodności z prawem. Rozwiązanie to zatem w żaden sposób nie narusza art. 8 ust. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, zgodnie z którym kontrola administracyjna działalności społeczności lokalnych powinna w zasadzie mieć na celu jedynie zapewnienie przestrzegania praw i zasad konstytucyjnych. Skoro natomiast Rada Miejska w B. w ramach nadzoru podjęła rozstrzygnięcie do którego nie była umocowana (bez podstawy prawnej) to przyjąć należy, że naruszyła zasadę legalizmu. Tym samym nie sposób przyjąć, aby zastosowany środek przez Wojewodę – stwierdzenie nieważności takiego rozstrzygnięcia (uchwały nr [...]) – można było ocenić jako nieproporcjonalne. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd skargę oddalił, nie znajdując podstaw do zastosowania normy z art. 148 p.p.s.a.