II SA/Bk 678/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi T. (P.) Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży na rzecz skarżącej T. (P.) Sp. z o.o. w K. kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej położonej w Ł. przy ul. Z. [...] i odmówił udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży: E. T. w placówce handlowej położonej w Ł. przy A. P. [...]; P. M. B. w placówce handlowej położonej w Ł. przy ul. K. [...]; P. N. K. w placówce handlowej położonej w Ł. przy ul. W.[...]; J. M. P. SA z siedzibą w K. w placówce handlowej położonej w Ł. przy ul. S. Z. ; P. A. A. B. w placówce handlowej położonej w Ł. przy ul. R.; W. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. w placówce handlowej położonej w Ł. przy A. L. [...]; P. K. N. SA z siedzibą w P. w placówce handlowej położonej w Ł. przy ul. Z.; M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. w placówce handlowej położonej w Ł. przy ul. K. J.; P. P. K. z siedzibą w E. w placówce handlowej położonej w Ł. przy ul. K. J. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M.B. oraz N. K. W wyniku ich rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją nr SKO. [...] z dnia 13 sierpnia 2013 r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prezydent Miasta Ł., rozpoznając ponownie sprawę, połączył do wspólnego rozpatrzenia sprawy nr [...] oraz nr [...] i decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2014 r. udzielił zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu wielu przedsiębiorcom (w tym Skarżącej) oraz i jednocześnie odmówił pozostałym przedsiębiorcom. Z decyzją Prezydenta Miasta Ł. nie zgodzili się: E. T.; N. K.; J. I.; M. J. oraz E. C. i wnieśli odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że postępowania wszczęte wnioskami z 2011 r. oraz wszczęte wnioskami z 2013 r., powinny być prowadzone oddzielnie. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., którą udzielił T. Sp. z o.o. z siedzibą w K., ul. K. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej w Ł. przy ul. Z. oraz odmówił udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży pozostałym 10 przedsiębiorcom. Od decyzji tej odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyli: 1) M. B. zarzucając organowi błąd w ustaleniach faktycznych oraz dokonanie dowolnej interpretacji przepisów prawnych; 2) N. K., który wniósł o rzetelny pomiar odległości T. do miejsca chronionego; rzetelny pomiar odległości jego punktu sprzedaży od obiektu chronionego oraz o wyjaśnienie na jakiej podstawie koncesja z 2013 r. trafiła do puli sprawy z roku 2011; 3) E. T., która wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i wystąpienie o sprecyzowanie jasnych zasad przydziału koncesji zawartych w odpowiednich dokumentach oraz o spowodowanie wyjaśnienia ilości punktów sprzedaży 11 czy 12 stosowanych, zawsze będzie przy braku odpowiedniej liczby punktów sprzedaży niosło za sobą dowolność interpretacji Urzędu. 4) L. P. S. S. Sp. z o.o. L. Sp. k. z siedzibą w J.., zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem art. 7; 77 § 1 i 80 KPA poprzez błędne ustalenie, że L. L. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w palcówce handlowej przy ul. Z. [...] w Ł., w dniu 13 września 2013 r., podczas gdy L. L. na zasadzie następstwa prawnego wstąpiła w tym zakresie w prawa i obowiązki L. Sp. z o.o. Sp. k. do postępowania zainicjowanego wnioskiem złożonym w dniu 13 maja 2014 r., oraz art. 30 § 4 KPA poprzez jego niezastosowanie, skutkujące pominięciem następstwa prawnego L. L. w postępowaniu w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w palcówce handlowej przy ul. Z. w Ł. zainicjowanego wnioskiem L. z dnia 11 maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu w/w odwołań, decyzją z [...] czerwca 2014r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz przyznało N. K. PHU "K. " zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w sklepie położonym w Ł. przy ul. W. Zezwolenie ważne jest od 6 czerwca 2014 r. do 6 czerwca 2016 r., oraz na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w sklepie położonym w Ł. przy ul. W. Zezwolenie ważne jest od 6 czerwca 2014 r. do 6 czerwca 2016 r. Jednocześnie SKO odmówiło przyznania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających: powyżej 4,5% do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz powyżej 18% alkoholu pozostałym przedsiębiorcom. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium podkreśliło, że o jeden wolny punkt sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w limicie ustalonym (w ilości 50 punktów) przez Radę Miejską Ł. uchwałą nr [...] z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży (zmienioną uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.) ubiegało się 11 przedsiębiorców. Wszystkie wnioski uzyskały pozytywną opinię Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. w przedmiocie zgodności lokalizacji punktów sprzedaży z uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta Ł. oraz z uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. W takim przypadku, zasadnym w opinii SKO było zastosowanie zasady ustalonej przez Radę Miejską w Ł., w "Ł. Programie Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Patologii Społecznych na 2013 r.", stanowiącym załącznik do Uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie Ł. Programu Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Patologii Społecznych na 2013 r., tj. - data wpływu wniosku; - jeden przedsiębiorca - jeden punkt sprzedaży napojów alkoholowych; - opinia rady osiedla; - brak negatywnych wyników kontroli w zakresie przestrzegania ustawy o wychowaniu w trzeźwości, przeprowadzonych przez MKRPA, Policję, Straż Miejską i inne uprawnione organy; - opinia Policji tzn. informacja, że nie podejmowano interwencji w miejscu sprzedaży lub w miejscu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z powodu zakłóceń porządku publicznego w punkcie sprzedaży i jego najbliższej okolicy. Po zastosowaniu powyższych zasad Kolegium ustaliło, że najwcześniej, bo w dniu 6 maja 2013 r., wpłynęły wnioski: M. B., N. K., T. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K., E. T. i J. M. P. SA z siedzibą w K. Jako pierwszy wpłynął wniosek M. B/, niemniej przedsiębiorca ten otrzymał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz zezwolenie na sprzedaż napojów o zawartości powyżej 18% alkoholu w sklepie położonym w Ł. przy ul. P. Ł. [...], (przyznane decyzją Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymaną w mocy decyzją Kolegium nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.), zatem nie zostało spełnione kryterium jeden przedsiębiorca jeden punkt sprzedaży napojów alkoholowych". Drugi w kolejności wpłynął wniosek N. K. i przedsiębiorca ten spełnia wszystkie kryteria określone przez Radę Miejską w Ł. w "Ł. Programie Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Patologii Społecznych na 2013 r." stanowiącym załącznik do Uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. W tych okolicznościach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uwzględniło odwołanie N. K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i przyznało mu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie położonym w Ł. przy ul. W. [...]. Rozdysponowanie jednego wolnego punktu sprzedaży napojów alkoholowych obligowało Kolegium do odmowy wydania zezwoleń pozostałym 10 przedsiębiorcom. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła spółka T. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zarzucając zaskarżonej naruszenie: 1) art. 107 § 3, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na pominięciu istotnych elementów uzasadnienia faktycznego i prawnego tj. braku wskazania dowodów, na których SKO oparło się wydając rozstrzygnięcie oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiło wiarygodności i mocy dowodowej, jak również braku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji; 2) art. 77 § 4 w związku z art. 10 §1 k.p.a., poprzez zaniechanie zakomunikowania skarżącej faktów znanych SKO z urzędu oraz niezawiadomienie skarżącej o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przez co naruszono zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, 3) art. 81 w zw. z art. 10 §1 k.p.a., poprzez uznanie okoliczności faktycznych sprawy za udowodnione, pomimo, że skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się, co do żadnego z przeprowadzonych dowodów, przez co organ naruszył zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; 4) art. 89 §2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, pomimo, że w sprawie występowały podmioty o sprzecznych interesach, a więc zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron; oraz 5) art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 oraz ust. 3a w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z załącznikiem nr 2 do uchwały Rady Miejskiej Ł. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku złożenia większej liczby wniosków o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, niż zezwoleń możliwych do wydania, kryterium decydującym o wyborze konkretnego przedsiębiorcy powinna być kolejność złożenia wniosków przez zainteresowanych przedsiębiorców, podczas gdy z treści załącznika nr 2 do Uchwały wynika, że: to "data wpływu wniosku" a nie data oraz godzina wypływu wniosku, stanowi kryterium, które powinno być brane pod uwagę przez organ wydający zezwolenie. Wspomniane kryterium jest jednym z pięciu równorzędnych kryteriów przewidzianych w załączniku nr 2 do Uchwały i nie przewiduje ona, żeby którekolwiek z kryteriów miało decydujący charakter a także brak jest podstaw do modyfikowania któregokolwiek z kryteriów przewidzianych w załączniku nr 2 do uchwały przez organ wydający zezwolenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przytoczyć - mające znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy - przepisy prawa regulujące kwestię udzielania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż taka może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenia wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy (ust. 2) i oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); powyżej 18% zawartości alkoholu (ust. 3). Zgodnie z art. 18 ust. 3a ustawy, zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Rada gminy ustala również, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (art. 12 ust. 2 ustawy). Realizując ten obowiązek Rada Gminy w Ł. podjęła [...] marca 2003 r. uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 34, poz. 780 ze zm.), zmienioną uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., i ustaliła liczbę tych punktów. W rozpatrywanym przypadku istotne jest, że rozdysponowano już zezwolenia na sprzedaży napojów alkoholowych na 49 z 50 punktów ustalonych dla terenu Miasta Ł. w ww. uchwale. O zezwolenie na ostatni z punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży ubiegało się natomiast jedenaście podmiotów gospodarczych. Powyższe determinowało sposób przeprowadzenia postępowania w sprawie. W takim przypadku decyzja w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawiera element uznania administracyjnego. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych, które w pełni podziela orzekający w tej sprawie Sąd. W uchwale z 18 września 1995 r. sygn. akt VI SA 10/95, (ONSA 1995, z. 4, poz. 152), Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że decyzja w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest decyzją o ograniczonym zakresie uznania administracyjnego. Zawarte w art. 18 ust. 2 i 3 przesłanki dopuszczalności wydania takiego zezwolenia - liczba punktów sprzedaży ustalona dla terenu gminy oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży - nie kwalifikują takiej decyzji jako decyzji w pełni związanej. Wyznaczają one materialnoprawne granice uznania organu wydającego decyzję. Nie może on wydać zezwolenia, jeśli doprowadziłoby to do przekroczenia ustalonej przez radę gminy liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych lub było niezgodne z określonymi przez radę gminy zasadami usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu. Natomiast nie ma on obowiązku prawnego wydać zezwolenia tylko dlatego, że nie zachodzą powyższe przeszkody. Granice przysługującego organowi uznania administracyjnego wyznaczają nie tylko przepisy art. 18 ust. 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, lecz także ogólna zasada uwzględniania przy załatwianiu spraw indywidualnych interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 Kpa). W wyroku z 6 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 575/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uznaniowy charakter takiej decyzji nie może prowadzić do dowolności rozstrzygnięcia. W każdym przypadku jej wydanie powinno być poprzedzone wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozpatrzenia sprawy konkretnego podmiotu ubiegającego się o takie zezwolenie, z zachowaniem wymogów proceduralnych, w tym art. 7,8,11,15, a także art. 107 § 3 Kpa. Poszczególne kryteria zastosowane przy udzielaniu zezwolenia powinny zostać poddane wyczerpującemu porównaniu przy ocenie wniosku o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Również w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, stwierdzono już, że w przypadku większej liczby wnioskodawców od wolnych punktów w limicie - w sytuacji gdy organ zezwalający dysponuje ograniczoną i niepodzielną ilością pewnych dóbr (zezwoleń) - o przydziale tych dóbr orzeka w formie jednej decyzji uznaniowej, rozstrzygającej w przedmiocie wszystkich złożonych wniosków o uzyskanie zezwolenia. W wyniku złożenia w tym samym czasie większej ilości wniosków niż przewidywany limit wolnych punktów sprzedaży alkoholu, zasadnym jest przyjęcie dodatkowych kryteriów wyboru, w tym kryteriów "daty wpływu wniosku", "jeden przedsiębiorca - jeden punkt sprzedaży alkoholu", czy też kryterium "kontynuacji prowadzenia sprzedaży alkoholu w danym punkcie" (zob. np. wyroki z 11 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 891/07 i z 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/BK 705/09 dostępne w CBOA). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja zachodziła. Większa ilość podmiotów spełniała kryteria zarówno ustawowe, jak i wynikające z załącznika do uchwały Rady Miasta Ł. Uzasadniało to wyznaczenie dodatkowych, uznaniowych kryteriów, mających wpływ na wybór podmiotu uprawnionego. Mógł to jednak uczynić wyłącznie Prezydent Miasta Ł., a nie Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Przepis ten daje zatem podstawy reformatoryjnego działania organu odwoławczego. Nie może być on jednak stosowany rozszerzająco, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Reformatoryjny charakter może się bowiem odnosić, zdaniem Sądu, do podmiotu będącego adresatem decyzji zmienionej. W przedmiotowej sprawie organ wydając decyzję zmienił podmiot postępowania odbierając uprawnienie jednemu podmiotowi, a przyznając drugiemu. Działaniem tym organ naruszył jego kompetencje wynikające z powołanego przepisu, a także naruszył jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. stanowiącym o dwuinstancyjności postępowania. Zasadny jest wobec tego zarzut naruszenia przez organ art. 10; art. 7 i art. 8 k.p.a Uzasadniony jest także częściowo zarzut naruszenia art. 18 ust.1 i ust. 2 u.o.w.t.i.p.a. w zw. Z załącznikiem do uchwały Rady Miasta Ł. Jak słusznie wskazuje Skarżący kryteria odnoszą się do daty złożenia wniosku a nie do daty i godziny, a co za tym idzie wszystkie wnioski złożone w tej dacie powinny być rozpatrywane jednakowo. Jak już wspomniano powyżej, organ może przyjąć dodatkowe kryteria, lecz nie może zmieniać kryteriów już istniejących. Nieuzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. Fakty znane z urzędu muszą być bowiem zakomunikowane stronie postępowania w sposób, aby strona mogła się z nimi zapoznać. Z akt sprawy wynika, że Skarżący był informowany przez organ o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Jest to, zdaniem Sądu, wystarczająca przesłanka wypełniająca powołaną powyżej normę. Zakomunikowanie faktów stronie nie musi przyjmować formy pisemnej dotyczącej tylko konkretnego faktu. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 89 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Z przepisu tego nie wynika obligatoryjność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w przypadku udzielania koncesji na sprzedaż alkoholu, czyli decyzji częściowo uznaniowej. Jedynymi kryteriami są uproszczenie lub przyspieszenie postępowania, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 81 k.p.a. Skarżący miał bowiem możliwość zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, tak na etapie odwoławczym, jak i postępowania przed organem I instancji. To, że Skarżący z tego prawa nie skorzystał, nie stanowi i stanowić nie może o naruszeniu tego przepisu. Rozpoznając ponownie sprawę organ zastosuje się do interpretacji wyrażonej w uzasadnieniu orzeczenia. Ze względu na powyższe, na mocy art. 145 § 1 plt 1) lit. a) i lit. c) oraz pkt 3) p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 205 p.p.s.a.