II OSK 240/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.H, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 475/14 w sprawie ze skargi D.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 16 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę D.H. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 4 września 2013 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza Choszczna o dokonanie korekty decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] września 2010 r. przez zmianę numeru działki [...]/3 na działki [...]/2 i [...], w związku z błędnym podaniem numeru działki we wniosku z 3 sierpnia 2010 r. Jako podstawę wniosku skarżący wskazał art. 113 k.p.a. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczyła przedsięwzięcia pn.: "Zakup linii technologicznej do produkcji pelletu na działce [...]/3 obręb [...], gmina [...]“. Następnie [...] września 2013 r. skarżący złożył wniosek o zmianę decyzji środowiskowej zgodnie z art. 155 k.p.a. Decyzją z [...] grudnia 2013 r. Burmistrz Choszczna odmówił zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] września 2010 r. Jako podstawę prawną wskazał art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., obecnie Dz.U. z 2016 r. poz. 353 – dalej jako "ustawa środowiskowa") oraz art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie można mówić o oczywistej omyłce, która podlegałaby sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. ponieważ decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, określająca realizację przedmiotowej inwestycji, została wydana zgodnie z wnioskiem inwestora, w którym podano jako miejsce realizacji inwestycji działkę o numerze ewidencyjnym [...]/3 obręb [...]. Ponadto, w ocenie organu I instancji, brak było podstaw do zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Zgodnie z art. 87 ustawy środowiskowej, zmiana lokalizacji przedsięwzięcia jest możliwa, o ile inwestycja nie została zrealizowana. Wynika to z charakteru decyzji środowiskowej, którą należy uzyskać dla przedsięwzięć, które mają być dopiero zrealizowane. Jeśli inwestycja jest w trakcie realizacji, zmiana może dotyczyć jedynie tej części, która jeszcze nie została zrealizowana. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z [...] marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, że nie jest możliwe wydanie decyzji środowiskowej lub jej zmiana w odniesieniu do inwestycji już realizowanej. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Przedmiotem decyzji Burmistrza Choszczna z [...] września 2010 r. jest określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Zakup linii technologicznej do produkcji pelletu na działce nr [...]/3 obręb [...], gm. [...]". Natomiast przedmiotem wniosku o zmianę powyższej decyzji jest zmiana lokalizacji wskazanego przedsięwzięcia z działki nr [...]/3 na działki nr [...]/2 i nr [...], obręb [...], gm. [...]. W ocenie organu odwoławczego, lokalizacja przedsięwzięcia jest elementem przedmiotowo istotnym w sprawie. Zmiana decyzji Burmistrza Choszczna z [...] września 2010 r. polegająca na zmianie lokalizacji przedsięwzięcia prowadziłaby do naruszenia tożsamości sprawy w znaczeniu materialnym. Kwestia środowiskowych uwarunkowań dla uruchomienia linii technologicznej i produkcji pelletu na działce nr [...]/3, obręb [...] oraz kwestia środowiskowych uwarunkowań uruchomienia linii technologicznej i produkcji pelletu na działkach nr [...]/2 i [...], obręb [...] stanowią dwie sprawy administracyjne. Organ odwoławczy podkreślił, że możliwość określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia związana jest ściśle z konkretnym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, a w konsekwencji obszarem, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii już rozstrzygniętych decyzją, której dotyczy wniosek o jej uchylenie lub zmianę, a nie kwestii nowych. Sąd I instancji podkreślił, że w tej sprawie wniosek skarżącego o zmianę decyzji środowiskowej dotyczy istotnego elementu przedmiotowego decyzji, jakim jest zmiana lokalizacji przedsięwzięcia. Wskazanie innych działek, na których realizowana jest inwestycja oznacza istotną zmianę stanu faktycznego i może również rzutować na krąg podmiotów, które posiadają status strony postępowania (element podmiotowy). Ponadto Sąd I instancji nie podzielił oceny skarżącego, że organ odwoławczy nie rozpoznał zarzutów odwołania. Organ odwoławczy odniósł się bowiem zarówno co do wskazanej przez skarżącego potrzeby przeprowadzenia ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak również potrzeby zasięgania opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Żądane czynności procesowe nie mogły być przeprowadzone w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie art. 155 k.p.a., ponieważ żądana zmiana wykraczała poza zakres przedmiotowy decyzji środowiskowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 155 k.p.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wniosek z 13 września 2013 r. o zmianę decyzji ostatecznej wykraczał poza granice sprawy rozstrzygniętej pierwotną decyzją Burmistrza Choszczna z [...] września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Po drugie, art. 87 ustawy środowiskowej oraz art. 155 k.p.a. przez błędne ich zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wniosek z 13 września 2013 r. o zmianę decyzji ostatecznej wykraczał poza granice sprawy rozstrzygniętej pierwotną decyzją Burmistrza Choszczna z [...] września 2010 r., co doprowadziło w konsekwencji do błędnego przyjęcia, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z [...] marca 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Choszczna z [...] grudnia 2013 r. były prawidłowe. Po trzecie, art. 16 § 1 k.p.a. przez jego błędną interpretację, ograniczającą prawo strony do skutecznego wnioskowania o zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła prawo, polegającą na zmianie treści tej decyzji o elementy niezbędne do prawidłowej realizacji uzyskanego prawa. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli sądowo-administracyjnej w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie skarżącego, wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegało na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutów naruszenia: a) art. 155 k.p.a. i art. 87 ustawy środowiskowej w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.; b) art. 64 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 63 ust. 1 i art. 87 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 123 § 1 i art. 142 k.p.a.; c) art. 63 ust. 1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 87 ustawy środowiskowej; d) art. 63 i art. 64 ustawy środowiskowej w związku z art. 155 k.p.a. oraz art. 87 ustawy środowiskowej. Ponadto, w ocenie skarżącego, Sąd I instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do powyższych zarzutów, jak i nie skonfrontował ich ze stanowiskiem organów oraz ze zgromadzonym w sprawie materiałem, jak też ze stanowiskiem skarżącego tylko z tej przyczyny, że zdaniem Sądu I instancji żądana zmiana wykraczała poza zakres przedmiotowy decyzji, o której zmianę wnioskował skarżący i tylko z tego względu żądane czynności procesowe nie mogły zostać przeprowadzone. Po drugie, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny zaskarżonej decyzji. Po trzecie, art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organy obu instancji przepisów regulujących postępowanie administracyjne, a w szczególności niżej wymienionych przepisów k.p.a. oraz ustawy środowiskowej. W ocenie skarżącego, Sąd I instancji nie dokonał należytej kontroli zgodności z prawem działania organów obu instancji przy wydawaniu decyzji będących przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał, że dotyczy to naruszenia następujących przepisów postępowania administracyjnego: a) art. 155 k.p.a. i art. 87 ustawy środowiskowej w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak dokonania przez organy obu instancji niezbędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w kwestii jakie działki w istocie stanowiły lub stanowić powinny przedmiot rozpoznania wniosku z 3 sierpnia 2010 r. o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, tj. czy przedmiot rozpoznania stanowiła lub stanowić powinna mylnie wskazana we wniosku oraz załączonej do niego karcie informacyjnej działka nr [...]/3 obręb [...], czy też działki nr [...]/2 oraz [...], stosownie do przedłożonego do akt administracyjnych sprawy wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego na dzień 3 sierpnia 2010 r. W konsekwencji przyjęto, że decyzja objęta wnioskiem o zmianę na podstawie art. 155 k.p.a. nie dotyczy tego samego przedmiotu co wniosek z 13 września 2013 r. o zmianę ostatecznej decyzji, b) art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że organy obu instancji nie miały obowiązku dokonać niezbędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w kwestii jakie działki stanowiły lub stanowić powinny przedmiot rozpoznania wniosku z 3 sierpnia 2010 r. o wydanie decyzji środowiskowej, c) art. 64 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 63 ust. 1 i art. 87 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 123 § 1 i art. 142 k.p.a. przez brak zasięgnięcia przez organy w zakreślonej prawem formie postanowienia opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie, d) art. 63 ust. 1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 87 ustawy środowiskowej przez zaniechanie przez organy po zainicjowaniu procedury współdziałania w trybie art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej wydania postanowienia na podstawie art. 64 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, e) 64 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 155 k.p.a. oraz art. 87 ustawy środowiskowej przez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organ przyjął, że warunkiem zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. i art. 87 ustawy środowiskowej jest uzyskanie pozytywnej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie w trybie art. 64 ustawy środowiskowej, a tym samym zaniechał dokonania samodzielnych ustaleń w zakresie zasadności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko, a następnie możliwości zmiany decyzji z [...] września 2010 r. Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 155 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego. Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niedostrzeżenie naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego wskazanych przepisów regulujących postępowanie administracyjne (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów, a w razie jego braku według norm przepisanych. Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a uwzględnienia wskazanych z ostrożności procesowej naruszeń prawa materialnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanego sporządzeniem i wniesieniem niniejszej skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów, a w razie jego braku według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, należy podkreślić, że chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 155 k.p.a. z powodu jego błędnej wykładni jak i zarzut który podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ustawy środowiskowej w związku z art. 155 k.p.a., a także przepisu art. 16 § 1 k.p.a. Wynika to z tego, iż przepis art. 155 k.p.a. jednoznacznie stanowi, że właściwy organ może m.in. zmienić decyzję ostateczną tylko wówczas jeżeli wystąpią łącznie następujące przesłanki: po pierwsze, jeżeli strona wyraziła w danej sprawie zgodę na zmianę tej decyzji, a przepisy szczególne nie sprzeciwiają się takiej zmianie decyzji i a po drugie za zmianą tejże decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponadto w świetle reguły interpretacyjnej z przepisu art. 16 § 1 k.p.a. zakres przedmiotowy takiego postępowania określonego normą prawną z art. 155 k.p.a. ma na celu ustalenie wystąpienia przesłanek wymienionych w powyższym przepisie. Oznacza to, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. w celu zmiany decyzji ostatecznej jest w istocie samodzielnym postępowaniem administracyjnym, które ma ustalić czy zachodzą przesłanki do zmiany takiej decyzji ze względu na m.in. słuszny interes strony, i czy ewentualnej zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Dlatego też badanie słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej, a ponadto decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych. Łączy się to także z tożsamością stanu faktycznego ustalonego w sprawie rozstrzygniętej pierwotną decyzją ostateczną wobec stanu faktycznego przyjętego w sprawie rozstrzyganej decyzją ostateczną wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. Oznacza to, że zmiana decyzji ostatecznej może być zrealizowana wyłącznie w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej, czyli w szczególności na podstawie dotychczas ustalonego w ramach powyższej sprawy materiału dowodowego (zob. wyrok NSA z 6 marca 2012 r. II OSK 86/11, Lex nr 1138217 i wyrok NSA z 29 czerwca 2012 r. II OSK 569/11, Lex 1252109). Natomiast przepis art. 87 ustawy środowiskowej stanowi wyłącznie, że przepisy niniejszego działu jak i działu VI stosuje się odpowiednio w sprawach zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto przepis art. 155 k.p.a. stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża tylko strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W tej sprawie zakres przedmiotowy decyzji organu I instancji, tj. Burmistrza Choszczna z [...] września 2010 r. obejmuje ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Zakup linii technologicznej do produkcji pelletu na działce nr [...]/3 obręb [...], gm. [...]". Natomiast przedmiotem wniosku o zmianę powyższej decyzji jest zmiana lokalizacji wskazanego przedsięwzięcia z działki nr [...]/3 na działki nr [...]/2 i nr [...], obręb [...], gmina [...]. Dlatego też należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego o zmianę decyzji środowiskowej dotyczy istotnego elementu przedmiotowego decyzji, jakim jest zmiana lokalizacji przedsięwzięcia. Wskazanie innych działek, na których ma być realizowana inwestycja oznacza istotną zmianę stanu faktycznego i oddziałuje również na zakres podmiotowy stron tego postępowania. Nie zachodzi więc tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, o której stanowi art. 155 k.p.a. Także Sąd I instancji słusznie stwierdził, że organ odwoławczy odniósł się do podniesionej przez skarżącego potrzeby przeprowadzenia ponownych ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak i obowiązku zasięgania opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Powyższe czynności procesowe nie mogą być bowiem zrealizowane w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie art. 155 k.p.a. Po drugie, w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy chybione są wszystkie zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie przepisów postępowania i to biorąc pod uwagę, że miałoby to nastąpić w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to zarówno braku podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 1 § 1 i 2 cyt. ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. jak i przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku Sadu I instancji zawiera wszystkie wymagane przez ten przepis elementy. Dotyczy to w szczególności braku jakichkolwiek podstaw prawnych do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 155 k.p.a. i art. 87 ustawy środowiskowej w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 64 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 63 ust. 1 i art. 87 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 123 § 1 i art. 142 k.p.a., oraz art. 63 ust. 1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 87 ustawy środowiskowej jak i art. 63 i art. 64 ustawy środowiskowej w związku z art. 155 k.p.a. oraz art. 87 ustawy środowiskowej. Także w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy nie nastąpiło naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a. Wynika to z tego, że w tym postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym zgodnie z art. 155 k.p.a. brak jest przesłanek do zastosowania przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w celu ustalenia przez właściwy organ nowego stanu faktycznego sprawy, tj. jakie działki stanowiły lub powinny w istocie stanowić przedmiot wniosku z 3 sierpnia 2010 r. o wydanie pierwotnej decyzji środowiskowej. Jak podniesiono wyżej musi bowiem zachodzić tożsamość stanu faktycznego w sprawie prowadzonej w trybie nadzwyczajnym przepisu z art. 155 k.p.a. z pierwotną decyzją ostateczną, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Sam skarżący potwierdza bowiem, że należało dopiero ustalić czy lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymagająca pierwotnie wydania decyzji środowiskowej została ewentualnie również "mylnie" przez skarżącego wskazana we wniosku i załączonej do niego karcie informacyjnej na działce nr [...]/3 obręb [...], czy też powinny to być działki nr [...]/2 oraz [...], stosownie do przedłożonego do akt administracyjnych sprawy wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego na dzień 3 sierpnia 2010 r. Dlatego też słusznie Sąd I instancji stwierdził, że decyzja objęta wnioskiem o zmianę zgodnie z przepisem art. 155 k.p.a. nie jest tożsama co do projektowanej lokalizacji przedsięwzięcia z wnioskiem z 13 września 2013 r. o zmianę ostatecznej decyzji. Z kolei biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne związane z trybem nadzwyczajnym tego postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. w związku z art. 87 ustawy środowiskowej także pozostałe zarzuty kasacyjne są chybione. Dotyczy to zarówno braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 87 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 123 § 1 i art. 142 k.p.a. jak i art. 87 w związku z art. 63 ust. 1 i 2 oraz w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Wynika to z braku tożsamości przedmiotowego postępowania, prowadzonego w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 155 k.p.a., w świetle przyjętego stanu faktycznego w zakresie lokalizacji projektowanego przedsięwzięcia z postępowaniem zakończonym pierwotną decyzją ostateczną, która miałaby podlegać zmianie w tym trybie nadzwyczajnym. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.