I SA/Gl 1765/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej O.p.) decyzją z dnia [...] (Nr [...]) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej NUS) z dnia [...] (Nr [...]) określającą S. B.(zwany stroną, podatnikiem lub skarżącym) odsetki za zwłokę naliczone na dzień złożenia zeznania PIT-36L za 2008 r., tj. 29 kwietnia 2009 r., od nieuregulowanych w należnej wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych: za miesiąc październik 2008 r. w kwocie [...] zł., za miesiąc listopad 2008 r. w kwocie [...] zł., za miesiąc grudzień 2008 r. w kwocie [...] zł. Zaskarżona decyzja DIS została wydana na gruncie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: NUS ww. decyzją z dnia [...], określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł., w miejsce zadeklarowanego podatku w zeznaniu PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2008, w kwocie [...] zł. Powodem określenia należnego podatku w innej wysokości niż zeznana, były ustalenia poczynione w toku postępowania podatkowego oraz poprzedzającej to postępowanie kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą pod firmą A z/s w T. (dalej A. Organ pierwszej instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie wyłączył z kosztów firmy podatnika w 2008 r. między innymi obliczoną w sposób szacunkowy kwotę wynagrodzenia pracowników firmy A z tytułu ich uczestnictwa w prowadzonej przez podatnika inwestycji rozbudowy Terminalu [...]. Kierując się zaś zasadą, iż z określeniem podstawy opodatkowania w drodze oszacowania mamy do czynienia również wtedy, gdy w drodze oszacowania organ określi choćby jeden z elementów służących do obliczenia podstawy opodatkowania NUS oszacował S. B. podstawę opodatkowania za 2008 r. na kwotę [...] zł. Decyzja, w której oszacowano podstawę opodatkowania w podatku opłacanym w formie zaliczek stała się podstawą do wydania przez NUS ww. decyzji z dnia [...] określającej odsetki za zwłokę naliczone na dzień złożenia zeznania PIT-36L za 2008 r., tj. 29 kwietnia 2009 r. od nieuregulowanych w należnej wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych: za październik 2008 r. w kwocie [...] zł., za listopad 2008 r. w kwocie [...] zł., za grudzień 2008 r. w kwocie [...] zł. Od tej decyzji, działający w imieniu podatnika doradca podatkowy złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie zarzucając: naruszenie przepisu art. 191 O. p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; błędną wykładnię art. 44 ust. pkt 1, ust. 3f, ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm., dalej u.p.d.o.f.) poprzez "uznanie, że nie uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z wykonawstwem niektórych usług oraz dostawą towarów jest prawidłowe ". Uzasadniając odwołanie pełnomocnik podatnika wskazał, iż zaskarżona decyzja jest następstwem wydania decyzji z dnia [...] (Nr [...]) w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, od której zostało wniesione odwołanie. Odwołujący wskazał, iż podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu do ww. decyzji i tym samym wnosi o uznanie, że "przedmiotowa decyzja zasługuje na uwzględnienie". DIS ww. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy ww. decyzję NUS z dnia [...] określającą podatnikowi odsetki za zwłokę naliczone na dzień złożenia zeznania PIT-36L za 2008 r., tj. 29 kwietnia 2009 r., od nieuregulowanych w należnej wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych: za miesiąc październik 2008 r. w kwocie [...] zł., za miesiąc listopad 2008 r. w kwocie [...] zł., za miesiąc grudzień 2008 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia DIS w pierwszej kolejności wskazał, że w myśl art. 53a Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. DIS podkreślił ponato, że stosownie do art. 23a Ordynacji podatkowej, jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek, za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis art. 53a stosuje się odpowiednio. Odnosząc się do twierdzeń odwołania DIS zauważał, że zarzuty dotyczące błędnej wykładni art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3f i ust. 6 u.p.d.of. na skutek nie uznania przez organ pierwszej instancji za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z wykonawstwem niektórych usług oraz dostawą towarów na rzecz A oraz zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji NUS z dnia [...] (Nr [...]), do których podatnik odwołał się w uzasadnieniu niniejszego odwołania, są chybione z uwagi na fakt, że okoliczności dotyczące kosztów uzyskania przychodów są podstawą wydania decyzji określającej wysokość ciążącego na stronie zobowiązania podatkowego za przedmiotowy rok podatkowy. Decyzja określająca należny podatek stanowiła rozstrzygnięcie, od którego uzależniona była decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych zaliczek. Określając wysokość odsetek za zwłokę organ podatkowy działał w oparciu o decyzję określającą zobowiązanie podatkowe za ten sam okres i był nią związany dokonując niezbędnych ustaleń faktycznych i prawnych. DIS podkreślił, że z brzmienia przepisu art. 53a Ordynacji podatkowej wynika bowiem tylko dopuszczalność przyjęcia prawidłowej wysokości zaliczek jako przesłanki do określenia w decyzji odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek. Decyzja wydana na podstawie art. 53a O.p. rozstrzyga jedynie o odsetkach za zwłokę a nie o zaliczkach. Prawidłowy wymiar zaliczek służy wyłącznie określeniu podstawy do naliczenia odsetek. W postępowaniu tym organ podatkowy bada jedynie czy podatnik wywiązał się z obowiązku zapłaty zaliczek w terminie i wysokości wynikającej z przepisów prawa, a w przypadku stwierdzenia uchybień określa wysokość przedmiotowych odsetek. Rolą organu podatkowego było więc ustalenie, w poszczególnych miesiącach roku podatkowego, obowiązku wpłacenia zaliczki przy przyjęciu jej prawidłowej wysokości, a w przypadku zaistnienia różnicy określenia wynikającej z niej kwoty odsetek. DIS akcentował, że skoro w innym toczącym się postępowaniu NUS wydał decyzję, w której określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres obejmujący zaliczki i mając na względzie szacunkowy sposób określenia podstawy opodatkowania podatnika za rok 2008, zgodnie z dyspozycją art. 23a O.p., wyliczył wielkość zaliczki za każdy miesiąc w kwocie [...] zł ([...] zł. :12 - [...] zł.) - to w związku z zaistnieniem okoliczności opisanych w art. 53a O. p., organ podatkowy w decyzji z dnia [...] (Nr [...]) określił wysokość odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek przyjmując prawidłową ich wysokość w kwotach wynikających z ustaleń decyzji wymiarowej. DIS podkreślił, że w takim przypadku niedopuszczalne jest kwestionowanie prawidłowości tych ustaleń w postępowaniu dotyczącym wyłącznie odsetek od niezapłaconych zaliczek. Ustalenia faktyczne i prawne zawarte w rozstrzygnięciu określającym podatek należny za dany rok decydują o przyjęciu prawidłowej wysokości zaliczek w tym roku podatkowym i mogą być podważane jedynie w postępowaniu wymiarowym. DIS odwołując się do powyższego wskazał, że zarzuty odwołania odnoszące się do okoliczności przesądzonych w innej decyzji nie mogą więc odnieść zamierzonego skutku, gdyż wykraczają poza granice zakreślone zaskarżonym rozstrzygnięciem. Organ II instancji podkreślił jednocześnie, że w odwołaniu z dnia 18 czerwca 2013 r. od decyzji z dnia [...] (Nr [...]) pełnomocnik strony nie zawarł żadnego zarzutu co do kwoty określonych zaskarżona decyzją odsetek oraz zastosowanych zasad ich wyliczenia. DIS podkreślił również, iż pomimo sformułowania w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, podatnik nie wskazał co do jakich okoliczności sprawy organ I instancji dopuścił się przekroczenia swobodnej oceny dowodów, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tak postawionego zarzutu. DIS nadmienił ponadto, że wprawdzie zastosowane przez skarżącego w uzasadnieniu odwołania sformułowanie w odniesieniu do zaskarżonej decyzji: "przedmiotowa decyzja zasługuje na uwzględnienie", sugeruje złożenie wniosku o jej podtrzymanie, tym niemniej mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy i sformułowany wcześniej wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przyjął, iż wskazane stwierdzenie jest słowną pomyłką. W skardze na ww. decyzje DIS z dnia [...] pełnomocnik podatnika (dalej jako skarżący) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając: naruszenie art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz błędną wykładnię art. 44 ust. 1 pkt. 1, ust. 3f, ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że nie uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z wykonawstwem niektórych usług oraz dostawą towarów jest prawidłowe. W uzasadnieniu pełnomocnik podatnika podkreślił jedynie, że zaskarżona decyzja jest następstwem wydania przez NUS decyzji z dnia [...] (Nr [...]) określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł. i jej utrzymania w mocy przez DIS. Dalej pełnomocnik wywodził, że skoro organ odwoławczy w całości podtrzymał argumentację organu I instancji podatnik wniósł do Sądu skargę. Pełnomocnik wskazał ponadto, że podatnik podtrzymuje zarzuty i tym samym wnosi o uznanie, że przedmiotowa decyzja zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej" (§1). "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (§ 2). Przy czym, wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko, jeśli: a) zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), względnie jeśli decyzja jest dotknięta wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wyżej wskazany, determinuje oddalenie skargi (art. 151 p.p.s.a.). Skarga okazał się bezzasadna, a Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych. Stan faktyczny sprawy jest po części sporny a jako, że został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowiska podatnika oraz organów brak jest o ocenie Sądu konieczności jego pełnego prezentowania. Sąd uznaje za prawidłowe ustalenia jakich w zakresie stanu faktycznego dokonały organy podatkowe obu instancji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej dotycząca określenia wysokości odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f, który stanowi, że podatnicy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, opodatkowani na zasadach określonych w art. 30c, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje właściwy naczelnik urzędu skarbowego, zaliczki miesięczne w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku, obliczonym zgodnie z art. 30c, a sumą należnych zaliczek za poprzednie miesiące, z uwzględnieniem art. 27b. Wynikający z powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek spoczywał także na skarżącym, który w 2008 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą. W świetle art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej niezapłacona w terminie płatności zaliczka na podatek uważana jest za zaległość podatkową. Od zaległości podatkowych z kolei naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej). W przypadku zaległości podatkowych powstałych wskutek nieuregulowanych zaliczek na podatek stosuje się art. 53a Ordynacji podatkowej. Stosownie do powołanego przepisu jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Z powyższego wynika, że przesłankami wydania decyzji z tytułu odsetek są: wszczęcie postępowania podatkowego po zakończeniu roku podatkowego (lub innego okresu rozliczeniowego) oraz brak wpłaty zaliczek na podatek w całości lub w części, albo nie złożenie deklaracji pomimo obowiązku jej złożenia, albo stwierdzenie, że wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały spełnione określone w art. 53a Ordynacji podatkowej przesłanki do wydania decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę od niewpłaconych w pełnej wysokości zaliczek na podatek dochodowy za 2008 r. Z akt sprawy wynika, że w 2008 r. podatnik nie wywiązał się w sposób należyty ze swoich ustawowych powinności w zakresie wpłacania zaliczek. Organ ustalił, że podatnik wpłacił zaliczki na podatek dochodowy w wysokości mniejszej niż należna i w związku z tym określił wysokość odsetek za zwłokę naliczając je na dzień złożenia zeznania PIT-36L za 2008 r., tj. 29 kwietnia 2009 r., od nieuregulowanych w należnej wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych: za miesiąc październik 2008 r. w kwocie [...] zł., za miesiąc listopad 2008 r. w kwocie [...] zł., za miesiąc grudzień 2008 r. w kwocie [...] zł. Wskazać przyjdzie, że organ mając na względzie szacunkowy sposób określenia podstawy opodatkowania podatnika za rok 2008, zgodnie z dyspozycją art. 23a O.p., wyliczył wielkość zaliczki za każdy miesiąc w kwocie [...] zł ([...] zł. :12 - [...] zł.). Ustalenie, że niewpłacono zaliczek lub wpłacono je w wysokości mniejszej niż należna rodzi obowiązek zastosowania art. 53a Ordynacji podatkowej. Z tych względów, w ocenie Sądu organ prawidłowo, na podstawie art. 53a Ordynacji podatkowej określił odsetki od niewpłaconych w terminie w należnej wysokości zaliczek na podatek dochodowy. W związku z zakresem prowadzonej przez Sąd kontroli, określonym treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., pomimo że strona nie uczyniła przedmiotem zarzutu ustalonej przez organ wysokości zaległości z tytułu nieuiszczonych w pełnej wysokości zaliczek za wskazane miesiące 2008 r., sposobu ich wyliczenia, poprawności zastosowanych stawek procentowych, okresu ich naliczania ani rachunkowego wyliczenia wysokości tych odsetek, Sąd poddał kontroli te okoliczności i nie dopatrzył się nieprawidłowości w tym zakresie. Sąd stwierdził ponadto, że zarzuty skargi zostały skierowane do decyzji wymiarowej dotyczącej określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., stanowiącej konsekwencję określenia podatnikowi zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł., w miejsce zadeklarowanego podatku w zeznaniu PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2008, w kwocie [...] zł. Przyczyną określenia należnego podatku w innej wysokości niż zeznana, było ustalenie w toku postępowania kontrolnego i podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., że faktury wystawione przez firmy B i C nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, a w konsekwencji nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów działalności podatnika prowadzonej pod firmą A za rok 2008. Jako, że strona zarzuciła w skardze naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, jednakże w istocie nie skierowała tych zarzutów do zaskarżonej decyzji odsetkowej, wymaga wyjaśnienia, że wydanie decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie (czy w należnej wysokości) zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie jest uzależnione od uprzedniego ostatecznego rozstrzygnięcia o zobowiązaniu rocznym w tym podatku. Wprawdzie decyzja "odsetkowa" stanowi niejednokrotnie konsekwencję wydania decyzji wymiarowej to jednak z art. 53a Ordynacji podatkowej wynika pewna niezależność (samodzielność) świadczenia z tytułu odsetek i możliwość orzekania o ich wysokości w odrębnej i niezależnej od wymiarowej decyzji (zob. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009, s. 303). Skoro organ stwierdził u podatnika nieprawidłowości w uiszczaniu zaliczek na podatek dochodowy miał obowiązek wydać decyzję "odsetkową", nie czekając aż decyzja "wymiarowa" stanie się ostateczna oraz jaki będzie wynik sądowej kontroli legalności takiej decyzji. Wskazuje na ten obowiązek organu treść art. 53a Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w okolicznościach w nim podanych organ "wydaje", nie zaś "może wydać" decyzję, w której określa wysokość odsetek. Decyzja w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowi zagadnienia wstępnego dla możliwości wydania decyzji odsetkowej. Kwestie, które stały się podstawą wydania ostatecznej decyzji wymiarowej nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu dotyczącym odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na poczet podatku. W postępowaniu tym nie można kwestionować wymiaru podatku. Sąd orzeka w granicach sprawy, a granice te wyznacza stosunek administracyjny. Sąd bierze zatem pod uwagę przedmiot sprawy, stan sprawy (wskazaną podstawę prawną) i stan faktyczny (fakty mające znaczenie prawotwórcze). Sam fakt kwestionowania zgodności z prawem odrębnej od zaskarżonej w tym postępowaniu decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym, nie stwarza skutecznych podstaw do kwestionowania decyzji określającej wysokość odsetek od zaliczek na podatek dochodowy (zob. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. FSK 2692/04, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy pry tym wskazać, że skarga na decyzje wymiarową DIS z dnia [...] (Nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję NUS z dnia [...] (Nr [...]) określającą skarżącemu podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł., została przez Tut. Sąd oddalona wyrokiem z dnia 16 października 2014 r. (sygn. akt I SA/Gl 1766/13). Nie ma przy tym wątpliwości, że wydając decyzję określającą odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy organ podatkowy nie bada okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla wymiaru zobowiązania podatkowego, ale dokonuje matematycznej operacji w sytuacji, gdy zaistnieją ustawowo przewidziane przesłanki do określenia odsetek. Organy podatkowe określając wysokość odsetek prawidłowo miały na względzie wyłącznie przepisy art. 51 § 2, 53 § 1, art. 53a Ordynacji podatkowej. Nie były natomiast zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności stanowiące podstawę wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II FSK 1659/11, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa, w tym wskazanych w skardze i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.