I SA/Ol 174/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 17 maja 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r Oddala skargę. I SA/Ol 174/12 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało mocy własną decyzję z dnia "[...]" odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" w sprawie określenia podatnikowi A. SA w W. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości dotyczącego części posiadanych nieruchomości za 2008 rok w kwocie 76.531,00 zł Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika, co następuje: Wójt Gminy decyzją z dnia "[...]" określił podatnikowi A. SA w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości dotyczącego części posiadanych nieruchomości za 2008 rok w kwocie 76.531,00 zł. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Rep. "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego I instancji z dnia "[...]" nie obejmowała określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od budek telefonicznych. Organ podkreślił, że podatnik złożył dwie deklaracje na podatek od nieruchomości, odrębnie na podatek od nieruchomości od budek telefonicznych i odrębnie na podatek od nieruchomości od pozostałych nieruchomości i obiektów budowlanych położonych na terenie gminy Ł.. Deklaracja na podatek od nieruchomości dotycząca budek telefonicznych nie budziła żadnych wątpliwości co do jej prawidłowości. Skoro więc deklaracja na podatek od nieruchomości od budek telefonicznych nie była kwestionowana, to wykazany w tejże deklaracji podatek był w ocenie organu podatkiem do zapłaty. Zgodnie natomiast z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 to jest zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, chyba że w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W ocenie organu, ani przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ani przepisy Ordynacji podatkowej nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania ani też zakazu wydania więcej niż jednej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na dany rok, to nie można uznać, aby rażące naruszenie prawa stanowiło działanie organu polegające na określeniu zobowiązania podatkowego w odniesieniu do części składników majątku, objętych jedną z deklaracji, w sytuacji, gdy jednocześnie ani podatnik ani organ nie kwestionuje prawidłowości danych ujętych w drugiej deklaracji. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że zgodnie z art. 21 § 2 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 (w rozpoznawanej sprawie art. 6 ust. 9 u.p.o.l.) podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. W myśl zaś art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.I., podmioty będące osobami prawnymi mają obowiązek wpłacić podatek obliczony w deklaracji bez wezwania, a zatem i bez wydawania decyzji. Natomiast, o ile dojdzie do wydania decyzji określających tym podmiotom podatek od nieruchomości decyzja będzie miała charakter deklaratoryjny. Jeśli zatem, jak w niniejszej sprawie, deklaracja obejmująca budki telefoniczne nie została zakwestionowania, to podatek w niej wykazany był podatkiem do zapłaty. Wszczynając zatem postępowanie podatkowe w stosunku do podatnika w celu określenia wysokości podatku wynikającego z innej deklaracji, organ nie ma podstawy prawnej do takiego wszczęcia w części obejmującej niezakwestionowaną deklarację. Jeżeli zatem podatnik, wbrew ustawowemu obowiązkowi, w składanej deklaracji podatkowej nie ujmuje wszystkich obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (w tym zwolnionych od tego podatku), a czyni to w kilku deklaracjach, to można jedynie postulować, by organ podatkowy, o ile wydaje decyzję obejmującą tylko niektóre przedmioty opodatkowania, wyraźnie określał w sentencji decyzji, że określa wysokość zobowiązania podatkowego za dany rok w odniesieniu do ściśle określonego przedmiotu W ocenie organów podatkowych sprawie nie wystąpiła przesłanka zastosowania art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej do wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za budki telefoniczne, albowiem deklaracja na podatek od nieruchomości dotycząca budek telefonicznych nie była kwestionowana ani przez podatnika ani też przez organ podatkowy. Pełnomocnik A. S.A. pismem z dnia 30 lipca 2010 roku wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia "[...]" w sprawie określenia podatnikowi A. SA w W. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie 76.531,00 zł . W uzasadnieniu, jako podstawę prawną wniosku powołano art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 21 § 3 i w zw. z art. 207 § 2 tej ustawy oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej jako u.p.o.l.). W ocenie strony, decyzja ostateczna z dnia "[...]" rażąco naruszyła prawo, gdyż określając wysokość zobowiązania podatkowego organy nie uwzględniły wszystkich obiektów podatnika znajdujących się na terenie gminy podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (pominięto budki telefoniczne). Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując wniosek, decyzją z dnia "[...]", odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Następnie, decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia "[...]". W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 4 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 883/10, uchylił decyzję z dnia "[...]". W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że Kolegium zobligowane było do zajęcia stanowiska co do meritum, to jest do zbadania, czy w sprawie wystąpiła powołana przez stronę przesłanka stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i wydania rozstrzygnięcie stosownie do art. 248 Ordynacji podatkowej. Wykonując zalecenia Sądu - Kolegium decyzją z dnia "[...]" uchyliło w całości decyzję z dnia "[...]" i umorzyło postępowanie w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"; decyzji nie zaskarżono w toku postępowania. Rozpatrując ponownie wniosek z dnia 20 lipca 2010 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]’ odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Wskutek odwołania Strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]’ utrzymało w mocy własną decyzję z dnia "[...]". W uzasadnieni decyzji odwoławczej SKO stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy Ł. z dnia "[...]" w sprawie określenia podatnikowi A. SA w W. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości dotyczącego części posiadanych nieruchomości za 2008 rok w kwocie 76.531,00 zł oraz decyzja Kolegium nie obejmuje określenia podatku od nieruchomości od budek telefonicznych. Ponadto organ zauważył, że podatnik złożył dwie deklaracje na podatek od nieruchomości - odrębnie na podatek od nieruchomości od budek telefonicznych i odrębnie na podatek od nieruchomości od pozostałych nieruchomości i obiektów budowlanych położonych na terenie gminy Ł.. Deklaracja na podatek od nieruchomości dotycząca budek telefonicznych nie budziła żadnych wątpliwości co do jej prawidłowości. Skoro więc deklaracja na podatek od nieruchomości od budek telefonicznych nie była kwestionowana, to wykazany w tejże deklaracji podatek jest podatkiem do zapłaty. Organ podatkowy nie miał w związku z tym podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w części obejmującej niekwestionowaną deklarację. W ocenie Kolegium, w sprawie nie wystąpiła kwalifikowana wada postępowania, która powinna skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji ostatecznej z dnia "[...]". Zdaniem organu, skoro ani przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ani przepisy Ordynacji podatkowej nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania ani też zakazu wydania więcej niż jednej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na dany rok, to nie można uznać, aby rażące naruszenie prawa stanowiło działanie organu polegające na określeniu zobowiązania podatkowego w odniesieniu do części składników majątku, objętych jedną z deklaracji, w sytuacji, gdy jednocześnie ani podatnik ani organ nie kwestionuje prawidłowości danych ujętych w drugiej deklaracji. Organ podatkowy może bowiem wydać następną decyzję, o ile będą zachodziły przesłanki, o jakich mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, w której orzeknie co do pozostałych składników majątkowych podatnika. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 320/09.) Natomiast jak podkreślił organ, rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu prawa, bądź wydano ją z pominięciem przepisu, który powinien zostać zastosowany np. w przypadku gdy w niebudzącym wątpliwości interpretacyjnym stanie prawnym treść decyzji stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w jednoznacznym przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 218/06). Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" skargę wniósł pełnomocnik podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W petitum skargi, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik wskazał, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo to jest art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej. Ponadto Skarżący zarzucił, iż decyzja Kolegium rażąco narusza zapis art. 21 § 3 w związku z art. 207§ 2 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 6 ust.9 pkt 1 i art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Rażące naruszenie wskazanych przepisów polegać ma na fakcie nie objęcia decyzją organu I instancji, jak i Kolegium niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje badanie, czy zaskarżony akt nie narusza prawa materialnego oraz czy w fazie poprzedzającej jego wydanie nie zostały naruszone normy prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r., poz. 270) - dalej: (p.p.s.a.) stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, rodzi konieczność uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu. Mając na uwadze wyżej wskazane reguły orzekania Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzi bowiem do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że została ona wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, istota rzeczy odnosi się do kwestii oceny zgodności z prawem oraz zasadności odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia "[...]" wydanej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Na wstępie podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie nie jest sporne, iż przedmiotowa decyzja - o stwierdzenie nieważności której zabiega skarżąca spółka, została równocześnie zaskarżona przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Ze skargi A. S.A. w W. na tę decyzję toczy się postępowanie sądowoadministracyjne pod sygn. akt I SA/Ol 589/10, aktualnie zawieszone postanowieniem Sądu z dnia 17 października 2010 r. na podstawie przepisu art. 56 p.p.s.a., wobec wniesienia skargi, po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. We wskazanych okolicznościach stanu sprawy kwestią sporną jest, jak wynika z argumentacji skargi i jej uzasadnienia oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, rozpatrzenie zarzutu opartego na treści przepisu art. 247 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W myśl ww. przepisu, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Powołany przepis nie zawiera natomiast definicji "rażącego naruszenia prawa". Z tego względu w oparciu o poglądy i stanowiska prezentowane w piśmiennictwie i orzecznictwie pojęcie to należy zdefiniować jako naruszenie mające charakter oczywisty, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, zaś istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. Jednocześnie wskazać należy, że rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu prawa, bądź wydano ją z pominięciem przepisu, który powinien zostać zastosowany. Gdy w niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych stanie prawnym treść decyzji stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w jednoznacznym przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek (por. wyrok NSA z 9 lutego 2007 r., II FSK 218/06, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 marca 2011 r., I SA/Łd 45/11 oraz S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W. 2007, s. 753-754). Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa podatkowego w decyzji wymiarowej wydanej na podstawie art.21§3 O.p, w sytuacji, gdy podatnik złożył dwie deklaracje podatkowe za jeden rok podatkowy. Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym - decyzją organu podatkowego I instancji z dnia "[...]" określono podatnikowi A. SA w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości dotyczącego części posiadanych nieruchomości za 2008 rok w kwocie 76.531,00 zł. Decyzja ta oraz decyzja Kolegium z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego I instancji z dnia "[...]", nie obejmuje określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od budek telefonicznych. W sprawie bezspornym jest, że podatnik ( co przyznał pełnomocnik podatnika w wniosku z dnia 20 lipca 2010 r. ) złożył dwie deklaracje na podatek od nieruchomości - odrębnie na podatek od nieruchomości od budek telefonicznych i odrębnie na podatek od nieruchomości od pozostałych nieruchomości i obiektów budowlanych położonych na terenie gminy Ł.. Należy podkreślić, że deklaracja na podatek od nieruchomości dotycząca budek telefonicznych nie budziła żadnych wątpliwości co do jej prawidłowości. Skoro więc deklaracja na podatek od nieruchomości od budek telefonicznych nie była kwestionowana, to wykazany w tejże deklaracji podatek jest podatkiem do zapłaty. W przedmiotowej sprawie Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie wystąpiła kwalifikowana wada, która powinna skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji ostatecznej z dnia "[...]". Skoro bowiem ani przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ani przepisy Ordynacji podatkowej nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania ani też zakazu wydania więcej niż jednej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na dany rok, to nie można uznać, aby rażące naruszenie prawa stanowiło działanie organu polegające na określeniu zobowiązania podatkowego w odniesieniu do części składników majątku, objętych jedną z deklaracji, w sytuacji, gdy jednocześnie ani podatnik ani organ nie kwestionuje prawidłowości danych ujętych w drugiej deklaracji. Organ podatkowy może bowiem wydać następną decyzję, o ile będą zachodziły przesłanki, o jakich mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, w której orzeknie co do pozostałych składników majątkowych podatnika - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 320/09. Podobny pogląd wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2010 roku, I SA/Ol 109/10. Odnosząc się z kolei do powołanego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.01.2010r. sygn. akt III SA/Wa 1297/09, należy zauważyć, że jest to jednostkowy wyrok, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela zaprezentowanego w nim stanowiska. Należy również podkreślić, że w przedmiotowym trybie nadzwyczajnym wzruszania decyzji ostatecznych po pierwsze, zasadą jest, iż w pierwszej kolejności podlegają badaniu przesłanki warunkujące jego uruchomienie, po drugie , że katalog tych przesłanek nie jest katalogiem zamkniętym, a ich wyliczenia ma charakter jedynie przykładowy – co wynika ze sformułowania "organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, jeżeli w szczególności...". W konsekwencji, na gruncie przepisu art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej, za w pełni uprawnione uznać należy twierdzenie, że ustawodawca wprost dopuszcza odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji również z innych przyczyn, niż te, które w przepisie tym (przykładowo jedynie) wymienił. Skoro więc wprowadzenie do wyliczenia zawartego w § 1 art. 249 Ordynacji podatkowej nastąpiło poprzez odwołanie się przez ustawodawcę do konwencji językowej wskazującej na jedynie przykładowe wymienienie negatywnych przesłanek skutkujących odmową wszczęcia postępowania nadzwyczajnego - poprzedzone zostało zwrotem "w szczególności" – to poza sporem jest, że kreowany w ten sposób otwarty katalog przypadków powodujących odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, może być i powinien uzupełniany o takie sytuacje, które w świetle normatywnej zasad ogólnych uniemożliwiają prowadzenie jakiegokolwiek postępowania podatkowego. W tym też kontekście uwzględniającym wskazane wyżej okoliczności stanu sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, stwierdzić należy, iż poza sporem jest, że skutkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest automatyczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, co wyraża się w zaistnieniu stanu zawisłości sprawy przed sądem z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy (art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Najistotniejszą z nich jest to, że kontrola legalności (zgodności z prawem) działania lub bezczynności organu zaskarżonych do sądu, stanowi zasadniczo jego wyłączną kompetencję, z zastrzeżeniem oczywiście sytuacji wskazanej w § 3 art. 54 p.p.s.a., który to przepis wyznacza jednak szczególnego rodzaju, bo zupełnie nowy i odrębny, reżim weryfikacji decyzji własnej organu administracji publicznej poprzez związanie uprawnień autokontrolnych organu z faktem zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. W rezultacie, wszczęcie wniesioną skargą postępowania sądowoadminstracyjnego nie pozostaje również bez wpływu na treść reguł rozstrzygających zbieg (kolizję) drogi kontroli sądowoadministracyjnej i drogi nadzwyczajnego trybu wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych, które to reguły nakierowane są na eliminowanie dwutorowości kontroli legalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Według Sądu, w kontekście normatywnej treści przepisów art. 134 § 1, art. 135 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1296 ze zm.) oraz konsekwencji ich obowiązywania i zastosowania określonych w przepisach art. 145, art. 170 i art. 171 ustawy p.p.s.a., a także w kontekście treści przepisu art. 56 tej ustawy, poza sporem jest, iż ustawodawca wskazany wyżej zbieg postępowania sądowoadministracyjnego i postępowania nadzwyczajnego w administracji rozstrzygnął w ten sposób, że pierwszeństwo ma pierwsze z nich. Oznacza to, iż skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego i zainicjowanie sądowej kontroli legalności decyzji ostatecznej (wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego) stanowi przeszkodę (wyklucza możliwość) wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego (por. T. Woś, H. Knysiak –Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2005, s. 269 – 270; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005). Zdaniem Sądu, w związku z powyższym, jak również w kontekście niespornego faktu wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargi na decyzję ostateczną z dnia "[...]" Rep "[...]" wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok, w odniesieniu do której skarżąca spółka następnie, wnioskiem z dnia 20 lipca 2010r., wystąpiła z żądaniem stwierdzenia jej nieważności, uznać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie oceniło zaistniałą sytuację. W ocenie Sądu, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, odzwierciedla w swej treści prawidłowy kierunek wykładni przepisu art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej, utrwalony zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie prawa. W związku z powyższy, nie znajdując żadnych innych podstaw, które w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogłyby uzasadniać ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie przepisu art. 151 tej ustawy, orzekł, jak w sentencji