IV SA/Po 299/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm., zwanej dalej: ustawa meldunkowa) oraz art. 104 Kpa (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), odmówił wymeldowania J. S. z pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące z mieszkania przy ul. [...] nr [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie J. S. zostało wszczęte na wniosek R. Ż., który podał, że od [...] września 2013 roku J. S. nie przebywa stale w nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] nr [...] w [...]. Zdaniem wnioskodawcy J. S. od dnia [...] września 2013 roku w powyżej wskazanej nieruchomości przebywał jedynie 5 razy w celu wizyt rodzinnych. Powołując się na art. 15 ust. 2, art. 7 ust. 1 i orzecznictwo sadowe organ wskazał następnie, co oznacza pobyt czasowy oraz co uznaje się za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące. Podniesiono także, że przesłanką wymeldowania jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, które jest dobrowolne i nosi cechy trwałości. W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do podjęcia decyzji i pozwalał na stwierdzenie, że nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na wymeldowanie J. S. z pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące z lokalu przy ul. [...] nr [...] w [...]. Zdaniem organu materiał ten nie daje podstaw do wysunięcia wniosku, że J. S. trwale i dobrowolnie opuścił przedmiotowe mieszkanie. Całokształt zachowań zameldowanego nie wskazuje bowiem na to, iż lokal w którym jest czasowo zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Dowody, jak przesłuchanie sąsiadów, tudzież policyjna kontrola meldunkowa nie potwierdziły, że J. S. opuścił miejsce zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące. Organ wywodził, że w swoich pisemnych wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2013 roku J. S. podał, iż zamieszkuje w przedmiotowym mieszkaniu czasowo i nie zamierza opuścić miejsca zameldowania na pobyt czasowy. Podał, iż zamieszkuje w w/w mieszkaniu ze względów rodzinnych, pomaga swojej córce w sprawach życiowych, w tym w opiece nad jej dziećmi, załatwianiu sprawunków itp. I. Ż. (córka J. S.), w swoich pisemnych wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2013 roku podała, iż J. S. mieszka wraz z nią i jej dziećmi w mieszkaniu przy ul. [...] nr [...] w [...]. Podała, iż ojciec pomaga jej w różnych sprawach życiowych, w tym opiece nad dziećmi. Przesłuchana w dniu [...] grudnia 2013 r. E. W. zeznała, że nie zna J. S., jednak widuje mężczyznę (starszy, kulturalny Pan, który, jak podała, może być dziadkiem Boguni Ż.) na terenie posesji przy ul. [...] nr [...] w [...], jak również np. w sklepie. Nadmieniła, iż pracuje poza [...] i rzadko widuje się z sąsiadami. Przesłuchana w dniu [...] grudnia 2013 roku M. L. zeznała, iż zna J. S., jako sąsiada. Podała, iż w jej ocenie J. S. zamieszkuje w przedmiotowym mieszkaniu. Podała też, iż widuje go jak idzie np. ze swoimi wnukami ulicą i widuje go zarówno rano jak i wieczorem. Przesłuchany w dniu [...] grudnia 2013 r. J. S. zeznał, iż zamieszkuje czasowo w domu jego córki przy ul. [...] nr [...] w [...]. Podał, iż przez 5 dni w tygodniu zamieszkuje w domu przy ul. [...] nr [...] w [...] i w mieszkaniu tym posiada swoje rzeczy osobiste. W soboty i niedziele wraca do miejsca zameldowania na pobyt stały, by wspomóc żonę w opiece nad drugą córką. Kolejno organ wskazał, że przeprowadzone w dniu [...] grudnia 2013 roku oględziny przedmiotowego mieszkania, w których uczestniczył J. S., potwierdziły, iż w przedmiotowym mieszkaniu znajdują się rzeczy osobiste należące do ww. Podczas oględzin, J. S. wskazał pokój (na górnej kondygnacji), w którym śpi i ma część swoich rzeczy (odzież). W łazience wskazał swoje kosmetyki, ręczniki. W ocenie przeprowadzających oględziny, swobodne zachowanie J. S. i wskazanie rzeczy do niego należących świadczy o tym, że w mieszkaniu przy ul. [...] nr [...] w [...] przebywa dłuższy czas, a nie, że przyjechał na potrzeby oględzin. Funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w [...] w rozmowie z I. Ż. ustalił, iż J. S. zamieszkuje od lipca 2013 roku w [...] przy ul. [...] nr [...]. Ponadto w rozmowie z sąsiadami ustalono, iż J. S. często jest widywany pod wskazanym wyżej adresem. Zdaniem organu J. S. ma swobodny dostęp do przedmiotowego mieszkania i korzysta z niego według własnego uznania i w takim zakresie, jaki jest mu potrzebny i na jaki zezwala mu wolny czas. Skoro zaś nie wykazano w postępowaniu dowodowym, że strona opuściła miejsce pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące bez wymeldowania, to brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu J. S.. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki dotyczące opuszczenia miejsca pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej, tzn.: faktyczne opuszczenie lokalu, dobrowolne opuszczenie lokalu, niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące. Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca - R. Ż. - zaskarżając ją w całości i wnosząc o wymeldowanie J. S. z pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące z mieszkania przy ul. [...] nr [...] w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 199 Kodeksu cywilnego - poprzez niezastosowanie tego przepisu i zameldowanie J. S. bez uzyskania zgody wnioskodawcy będącego współwłaścicielem nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] [...] w [...], w sytuacji gdy czynność ta przekracza działania zwykłego zarządu; 2. art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez naruszenie generalnej zasady prawa własności i w tym zakresie wyrażenie zgody na zameldowanie J. S. wbrew woli wnioskodawcy; 3. art. 7 ust. 1 ustawy meldunkowej - poprzez uznanie, iż wizyty J. S. w mieszkaniu usytuowanym przy ul. [...] [...] w [...] stanowiły pobyt czasowy; oraz błąd w ustaleniach faktycznych - polegający na przyjęciu, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przesłuchaniu świadków i stron, wynika iż J. S. w mieszkaniu usytuowanym przy ul. [...] [...] w [...] przebywa przez dłuższy czas. Zdaniem wnioskodawcy nie może być mowy o "dobrowolnym opuszczeniu przedmiotowego mieszkania", albowiem J. S. nigdy nie przebywał w nieruchomości usytuowanej na ul. [...] [...] w [...] z zamiarem pobytu czasowego. Wizyty J. S. były zawsze wizytami jednorazowymi i związanymi ze spotkaniami rodzinnymi. Decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. nr SO-Ka. 621.1.4.2014.4 Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 - tekst jednolity, zwanej dalej: Kpa) oraz art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ opisał stan faktyczny w sprawie podzielając ustalenia organu I instancji i wskazując nadto, że z załączonego do akt sprawy wyjaśnienia J. S. wynika, że przebywa on czasowo w [...] w lokalu przy ul. [...] [...]. Pomaga córce I.ie Ż., rozwiedzionej z R. Ż., która wychowuje troje dzieci w wieku szkolnym. Były zięć znęca się nad swoją byłą żoną i dziećmi. Na potwierdzenie tego J. S. załączył kopie doniesienia do prokuratury. Dalej organ wywodził, że fakt zamieszkiwania J. S. w spornym lokalu potwierdziła w swoim wyjaśnieniu I. Ż.. Zaprzeczyła jakoby od [...] września 2013 r. przebywał on jedynie 5 razy w przedmiotowym mieszkaniu oraz napisała, że jej były mąż bywa w spornym lokalu jedynie sporadycznie i nie może mieć wiedzy w tym zakresie. Kolejno organ omówił podstawy prawne decyzji, w szczególności art. 8, 10 i 15 ustawy meldunkowej i wskazał, że wiarygodnym w ocenie organu jest argument podniesiony przez J. S. o świadczonej pomocy w opiece nad trojgiem dzieci w wieku szkolnym, które wychowuje samotnie jego córka I. Ż. pracująca jednocześnie zawodowo. Okoliczność ta wypełnia przesłankę art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy meldunkowej. Przepis ten stanowi, że za okoliczność uzasadniającą zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się w szczególności m.in. względy rodzinne. Następnie organ odniósł się do zarzutu autora odwołania dotyczącego braku jego zgody jako współwłaściciela nieruchomości na zameldowanie J. S. w spornym lokalu, a tym samym naruszenia art. 64 konstytucji i art. 199 kodeksu cywilnego. Podniesiono w tej mierze, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, który stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy meldunkowej, wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w tym lokalu. Przy zameldowaniu należy przedstawić jedynie poświadczenie pobytu osoby, która zgłasza ten pobyt, przy czym potwierdzenie może być dokonane m. in. przez właściciela nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie potwierdzenie przedstawione przez I. Ż. i nie mogło – zdaniem organu – budzić kontrowersji, gdyż jest ona współwłaścicielką lokalu. W tym stanie rzeczy oświadczenie drugiego współwłaściciela potwierdzające pobyt w spornym lokalu było zbędne. Skargę na powyższa decyzję złożył R. Ż. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Powyższej decyzji zarzucił skarżący naruszenie: 1. art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez naruszenie ogólnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa wyrażonej w przedmiotowym przepisie i oparcie przez organ decyzji na zeznaniach J. S. oraz I. Ż. i przeprowadzonych oględzinach; 2. art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez naruszenie generalnej zasady ochrony prawa własności i w tym zakresie wyrażenie zgody na zameldowanie J. S. wbrew woli wnioskodawcy; 3. art. 7 ust. 1 ustawy meldunkowej - poprzez uznanie, iż wizyty J. S. w mieszkaniu usytuowanym przy ul. [...] [...] w [...] stanowiły pobyt czasowy; 4. Błąd w ustaleniach faktycznych - polegający na przyjęciu, iż: a. w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przesłuchaniu świadków i stron, wynika iż J. S. w mieszkaniu usytuowanym przy ul. [...] [...] w [...] przebywa przez dłuższy czas, b. J. S. świadczy pomoc w opiece nad trojgiem dzieci w wielu szkolnym, które wychowuje samotnie jego córka I. Ż., w takim charakterze, iż jego wizyty stanowiły podstawę do czasowego zameldowania go w mieszkaniu usytuowanym przy ul. [...] [...] w [...]. Skarżący wskazał, że J. S. na stałe jest zameldowany w K. przy ul. [...] [...] [...] jednak organ wydający decyzję nie skonfrontował faktu przebywania na stałe w jednej nieruchomości z uwzględnieniem "wizyt" w drugiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi na koszt skarżącego podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 31 października 2014 r. I. Ż. przedłożyła, jako dowód w sprawie, dokument stanowiący odpowiedź R. Ż. (jako pozwanego) na pozew o podwyższenie renty alimentacyjnej na rzecz dzieci, z dnia 20 października 2014 r., w którym na stronie 4 skarżący wskazał, jako fakt, że J. S. zamieszkuje wraz z nią i przyczynia się do zwiększenia wydatków na utrzymanie domu jednorodzinnego. W ocenie I. Ż. powyższe stanowi zaprzeczenie dotychczasowych twierdzeń skarżącego, jakoby J. S. nie zamieszkiwał z nią pod adresem tymczasowego zameldowania w Ostrowie przy ul. [...] [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej:Ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ppsa). Na wstępie wskazać należy, że kwestie związane z ewidencją ludności, w szczególności zaś z obowiązkiem meldunkowym reguluje ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 tej ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30. dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Pobytem czasowym jest natomiast przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 7 ust. 1 ustawy meldunkowej). Jednocześnie (art. 15. 1 ust. 1) osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Natomiast osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 3 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego. Za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się z kolei w szczególności pobyt ze względów rodzinnych (art. 8 ust. 1 pkt 2). Należy również wskazać, że na organie spoczywa obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Spoczywa na nim także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego - art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wszystko to należało w niniejszej sprawie uczynić pod kątem treści art. 10 ust. 1 ustawy meldunkowej, to jest ustalenia, czy J. S. faktycznie w przedmiotowym lokalu zamieszkuje czy też nie oraz art. 7 ust. 1 tej ustawy, to jest ustalenia zamiaru zmiany przez niego miejsca pobytu stałego. Należy jednocześnie podkreślić, że uwzględniając cel, jakiemu służy obowiązek meldunkowy, ustawodawca wprowadził warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nie chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, które ma na celu ustalenie, czy osoba wnioskująca o zameldowanie lub co do której badane są przesłanki wymeldowania, faktycznie w lokalu przebywa. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez tego właściciela, ale i brak wyraźniej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w określonym lokalu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 671/12, LEX nr 1330474). Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie sądowym sprawy meldunkowe (zameldowanie, wymeldowanie), należące do kategorii zagadnień prawa administracyjnego, służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania tudzież pozbawiania. Nawet zatem jeśli z materiału dowodowego wynika, że osoba ubiegająca się o zameldowanie nie ma praw do lokalu, ale w nim zamieszkuje, organ ma obowiązek dokonania rejestracji tego faktu w ewidencji. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1184/13, LEX nr 1453023). W innym wyroku Sąd stwierdza, że (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 536/12, LEX nr 1259047) ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Sąd w niniejszym składzie podziela powyższe poglądy. Tym samym celem postępowania o zameldowanie lub wymeldowanie jest odzwierciedlenie faktu przebywania (stałego lub czasowego) osoby w oznaczonym miejscu, a więc zapewnienie zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisem figurującym w ewidencji ludności. Na tle powyższych rozważań stwierdzić należy, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji przytoczył zeznania świadków przesłuchanych w sprawie, oświadczenia właścicieli lokalu i J. S.. Ich zeznania oraz wynik przeprowadzonej wizji lokalowej stały się zdaniem organu jednoznaczną podstawą do uznania, iż zostały spełnione przesłanki do zameldowania J. S. w spornym lokalu na pobyt czasowy ponad 3-miesiące i brak jest jednocześnie przesłanek do jego wymeldowania z rzeczonego lokalu. Badając zgodność z prawem decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd rozpoznający sprawę podziela zatem stanowisko organu, iż wnioskodawca R. Ż. nie jest w stanie jednoznacznie potwierdzić faktu nie zamieszkiwania teścia w lokalu przy ul. [...] [...] w [...]. Co więcej, jego zeznania wydają się niewiarygodne w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności sam wnioskodawca, w piśmie z dnia [...] października 2014 r., stanowiącym odpowiedź pozwanego (R. Ż.) na pozew o podwyższenie renty alimentacyjnej (k. [...] akt sądowych) stwierdza, że w ww. lokalu zamieszkuje J. S. i przyczynia się do zwiększenia kosztów utrzymania mieszkania. Z powyższego już wynika, że R. Ż. w sposób dowolny posługuje się okolicznością zamieszkiwania J. S. w ww. lokalu zależnie od celu jaki chce osiągnąć. Oświadczenia R. Ż. w przedmiocie zamieszkiwania J. S. w spornym lokalu nie wytrzymują również krytyki w konfrontacji z materiałem dowodowym zgormadzonym w sprawie w postaci zeznań pozostałych stron postępowania. Jak bowiem wskazywały organy i sąd w składzie niniejszym z tym poglądem się zgadza, całokształt zeznań tych osób oraz wyniki przeprowadzonej wizji wskazują na to, że J. S. przebywa w spornym lokalu, a ze względów rodzinnych pobyt ten ma charakter czasowy trwający ponad trzy miesiące. J. S. pomaga córce – współwłaścicielce rzeczonego lokalu w opiece nad dziećmi w czasie, gdy córka pracuje zawodowo (5 dni w tygodniu), w pozostałym czasie przebywa zaś w miejscu zameldowania stałego tj. w swoim mieszkaniu, wraz z żoną, której pomaga w opiece nad druga z córek. Okoliczność częstego przebywania J. S. w ww. nieruchomości potwierdzają – jak słusznie wywodziły organy – zeznania M. L., E. W. oraz informacje z Komendy Powiatowej Policji w [...], jak również zeznania samego J. S. i właścicielki lokalu – jego córki I. Ż., a także wyniki przeprowadzonych oględzin spornego lokalu. Należy również podkreślić, iż dla dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały nie mają wpływu jakiekolwiek spory majątkowe, czy o innym charakterze, pomiędzy stronami. Rozstrzyganie sporów między współwłaścicielami o charakterze cywilnoprawnym należy do kompetencji sadów powszechnych, organy meldunkowe uprawnione są tylko do badania i ustalania, czy osoba ubiegająca się o zameldowanie spełnia wszystkie przesłanki zameldowania, natomiast niesporna była okoliczność wymagana przepisami ustawy o ewidencji ludności, iż potwierdzenie pobytu dokonane zostało przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu, tj. I. Ż.. W opisanych okolicznościach, sąd nie znalazł podstaw do wzruszenia kontrolowanych decyzji i na podstawie art. 151 Ppsa orzekł o oddaleniu skargi.