I SA/Bd 802/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę UZSADNIENIE Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w trakcie przeprowadzonej u strony kontroli w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za lata 2006-2011 ustalono, że skarżąca nie będąc zarejestrowanym przedsiębiorcą samodzielnie lub z mężem J.G oraz innymi osobami nabywała niezabudowane i zabudowane nieruchomości, które następnie sprzedawała. Zdaniem organu, dokonywane przez skarżącą czynności kupna i sprzedaży nieruchomości wyczerpywały przesłanki dyspozycji przepisów art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."). Dlatego przychody z tego tytułu winny być opodatkowane jako przychody z działalności gospodarczej, zgodnie z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. Organ ustalił, że w badanym roku podatkowym skarżąca przeprowadziła transakcje dotyczące nieruchomości położonych w miejscowości K., gm. Ś. - sprzedano 1 działkę za kwotę 25.500 zł (udział przypadający na skarżącą wyniósł 12.750 zł) oraz w miejscowości S., gm. D. - sprzedano 1 działkę za kwotę 24.000 zł. W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że w 2008 r. skarżąca zaniżyła przychód z prowadzonej działalności gospodarczej łącznie o kwotę 34.450,82 zł, w wyniku nieujęcia w nim dochodu osiągniętego z handlu nieruchomościami, czym naruszyła art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz zaniżyła koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 17.180,08 zł, z tytułu niezgłoszonej działalności gospodarczej, czym naruszyła art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W odwołaniu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") oraz art. 5a ust. 1, art. 5b ust. 1 u.p.d.o.f. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego trafnie wywiódł, iż częstotliwość oraz krótkie odstępy czasu pomiędzy nabyciem i zbyciem kolejnych nieruchomości oraz ich ilość wskazują, że nieruchomości te nie były nabywane w celu zaspokojenia własnych potrzeb podatnika, lecz stanowiły przedmiot transakcji handlowych, zaś obrót nieruchomościami przybrał formę profesjonalną, powtarzalną i zorganizowaną. W tym zakresie organ wskazał, że aktem notarialnym z dnia [...] r. J.G., działając w imieniu i na rzecz skarżącej wraz z K.L. i W.L. nabył od Z.L i A.L nieruchomości w miejscowości K., gmina Ś., tj. działkę nr 53/1 o powierzchni 34.925 m2 oraz działkę nr 100/9 o powierzchni 16.139 m2, w udziale przypadającym na małżonków G. 54 części, dla których prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w T. księga wieczysta – [...], za cenę 40.000 zł. Następnie aktem notarialnym z dnia [...]. nastąpiło zniesienie współwłasności nieruchomości 53/1, dla której Sąd Rejonowy w T. prowadzi księgę wieczystą nr [...], w ten sposób, że J.G. i J.G. nabyli na wyłączną własność niezabudowane działki o nr: 53/3, 53/5, 53/8, 53/9, 53/12, 53/13, 53/17, 53/19, 53/21, 53/24, 53/25 i 53/27 (12 działek), a K.L. i W.L. nabyli na wyłączną własność niezabudowane działki o nr 53/4, 53/6, 53/7, 53/10, 53/11, 53/14, 53/15, 53/16, 53/18, 53/20, 53/22, 53/23i 53/26 (13 działek). Ponadto, strony umowy oświadczyły, że pozostałe działki o nr 53/28, 53/29, 53/30 i 53/31 oraz działka 100/9 pozostają nadal w dotychczasowej ich współwłasności. Organ wskazał, że w latach 2005-2008 skarżąca sprzedała wszystkie wydzielone działki z nieruchomości nr 53/1 położonej w miejscowości K., stanowiące własność jej oraz jej męża, z wyjątkiem działek nr 53/28, 53/29, 53/30, 53/31 o pow. 2.998 m2, stanowiących gminne tereny komunikacyjne. W zakresie roku stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, organ wskazał, że w dniu [...] r. J.G. działający w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz skarżącej, dokonał sprzedaży działki o nr 53/5 o powierzchni 1.097 m2 położonej w miejscowości K. – J.S i M.S, za kwotę 25.500 zł, z czego udział przypadający na skarżącą wyniósł ½, co stanowi kwotę 12.750 zł. Organ podał również, że w dniu [...]. na podstawie umowy przeniesienia własności, poprzedzonej warunkową umową sprzedaży z dnia [...] strona nabyła od G.N, B..M.N, B.K, H.S i J.R, nieruchomość położoną w miejscowości S., stanowiącą niezabudowane działki nr 82 i 246 oraz działkę zabudowaną (budynek mieszkalny w stanie do rozbiórki) nr 86 o łącznej powierzchni 63.900 m2, za cenę 150.000 zł. Organ wskazał, że w latach 2007-2012 skarżąca sprzedała wszystkie wydzielone działki z nieruchomości położonej w miejscowości S., gm. D., stanowiące jej własność, oprócz działki nr 246 o powierzchni 6.409 m2 sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako łąki trwałe i pastwiska trwałe i nieużytki. W odniesieniu do roku stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, organ wskazał, że w dniu [...] zawarta została notarialna umowa przeniesienia własności poprzedzona notarialną warunkową umową sprzedaży z dnia [...] na mocy której skarżąca sprzedała M.S niezabudowaną działkę o nr 82/1 o powierzchni 3.131 m2, położoną w S., gm. D., sklasyfikowaną jako grunty orne, za kwotę 24.000 zł. Oceniając powyższe organ stwierdził, że stan faktyczny wynikający z zawartych aktów notarialnych będących szczególną formą dokumentu urzędowego potwierdzającego dokonanie określonej czynności prawnej, świadczy o aktywnej działalności strony w zakresie handlu nieruchomościami samodzielnie, wspólnie z małżonkiem lub innymi osobami. Powyższe wyczerpuje pojmowaną przez ustawodawcę definicję pozarolniczej działalności gospodarczej, wymienioną jako źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zebrany materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że ze sprzedaży działek w latach 2006-2011 skarżąca uzyskiwała niewątpliwie korzyści majątkowe, a zatem dokonana przez nią sprzedaż nieruchomości nastawiona była na zysk, o czym świadczy chociażby fakt, że ze sprzedaży nieruchomości w miejscowości K. udział przypadający na stronę na przestrzeni lat 2005-2008 wyniósł 178.450 zł, zaś nieruchomość została zakupiona za 40.000 zł, z czego udział przypadający na skarżącą wynosił 10.000 zł. Z wymienionych powyżej czynności, w 2008 r. podatnik uzyskał przychód ze sprzedaży dwóch nieruchomości, tj. działki w miejscowości K. oraz miejscowości S. w łącznej kwocie 36.750 zł. Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, w ocenie organu, wskazuje jednoznacznie, że nabywanie i cykliczna sprzedaż poszczególnych działek nie była działaniem ukierunkowanym na realizowanie własnych potrzeb, ale była zamierzonym działaniem w celu uzyskania korzyści finansowych. W sprawie brak jest również okoliczności wskazujących, iż nabywane nieruchomości były przeznaczone na zaspokojenie potrzeb w zakresie działalności rolniczej. Organ w tym zakresie stwierdził, że niewiarygodne są twierdzenia strony, iż nieruchomości zostały nabyte w celu powiększania areału, czy uprawiania roli, gdyż przeczy temu dokonanie ich sprzedaży z bardzo dużym zyskiem, w niedługim czasie po zakupie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, dokonana w sprawie podatkowo-prawna kwalifikacja uzyskanych przez stronę przychodów ze sprzedaży nieruchomości, na podstawie uzyskanych informacji oraz przedłożonych dokumentów - znajduje pełne uzasadnienie w jej stanie faktycznym. W oparciu o zebrane dowody prawidłowo zatem ustalono, iż wartość przychodu uzyskana przez podatnika w 2008 r. z tytułu sprzedaży 2 nieruchomości wyniosła 34.450,82 zł, a łączne koszty uzyskania przychodu wyniosły 17.180,08 zł, natomiast podatek należny do zapłaty wyniósł 2.714 zł. Bezspornym jest również, że obrót nieruchomościami stanowił dla podatnika źródło stałego przychodu, a intensywność czynności dokonanych w latach 2003-2011, uzasadnia ocenę, iż zamiar ukierunkowany był od początku na zarobkowy charakter tych czynności. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy; art. 5a pkt 6, art. 5b ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez błędne zastosowanie; oraz art. 247 § 1 pkt 2 lub pkt 3 lub pkt 7 lub pkt 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 8 O.p., ewentualnie art. 210 § 1 pkt 8 i art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 1 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że organ przyjął z góry założenie, iż strona prowadziła działalność gospodarczą w przedmiocie handlu nieruchomościami. Podniosła, że organ nie dokonał w żaden sposób analizy poszczególnych transakcji, ale przyjął z góry założenie, iż nieruchomości nie mogły być przez skarżącą nabywane w celu zarządu majątkiem własnym. Za analizę poszczególnych transakcji nie można zdaniem skarżącej uznać przytoczenia dat, czy numerów aktów notarialnych. Skarżąca podniosła, że w przypadku, gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, nie sposób pominąć okoliczności, iż niezależnie od prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, dysponuje ona również majątkiem osobistym i może wobec niego podejmować czynności o charakterze zarządczym, lokacyjnym, zachowawczym itp. Zdaniem skarżącej, nawet gdyby uznać, że prowadziła ona działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, to okoliczność ta nie przesądza w żaden sposób, że część tych transakcji mogła dotyczyć majątku osobistego. Skarżąca podniosła, że okoliczność, iż jej mąż zgłaszał oferty sprzedaży nieruchomości w biurach pośrednictwa, potwierdza jedynie, że strona nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomości. W przekonaniu strony, przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami sam podejmuje działania marketingowe mające przyciągnąć potencjalnych kupców, tzn. prowadzi działalność reklamową, na posiadanych nieruchomościach rozwiesza billboardy informujące o możliwości zakupu danej nieruchomości, natomiast z całą pewnością osoba taka nie zgłasza ofert sprzedaży nieruchomości u swojej konkurencji. W ocenie skarżącej, analizując dokonane transakcje, organ podatkowy pominął fakt, iż w 2008 r. strona dokonywała sprzedaży dwóch nieruchomości, przy czym nieruchomość w Kręgu stanowiła współwłasność skarżącej i jej męża. Zdaniem strony okoliczność, że nieruchomość zakupiona została we współwłasności, stoi w opozycji do postawionej przez organ tezy, jakoby skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami, albowiem przedsiębiorca handlujący nieruchomościami nie kupuje nieruchomości we współwłasności, gdyż w takim przypadku musi liczyć się z planami i wolą pozostałych współwłaścicieli, co wyklucza samodzielne zarządzanie majątkiem. Odnosząc się do zawodowego, stałego, powtarzalnego, nastawionego na zysk charakteru działalności gospodarczej, skarżąca stwierdziła, że sama liczba i zakres transakcji dokonanych sprzedaży nie ma charakteru decydującego nawet na gruncie podatku od towarów i usług. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 O.p. skarżąca stwierdziła, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. nie zawiera elementu obligatoryjnego, jakim jest podpis osoby upoważnionej, albowiem została zaopatrzona jedynie w parafę, co jest sprzeczne z ww. przepisem i uniemożliwia identyfikację osoby, która ją złożyła. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy przychód osiągnięty przez skarżącą w 2008 r. ze sprzedaży nieruchomości gruntowych należy zakwalifikować do źródła przychodu jakim jest działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Definicję legalną działalności gospodarczej zawiera art. 5a pkt 6 u.p.d.f., zgodnie z którym pozarolnicza działalność gospodarcza - to działalność zarobkowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Przedmiotowa definicja pozwala na wyróżnienie kilku elementów tworzących to pojęcie, a mianowicie jest to działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Zarobkowy charakter działalności oznacza, że działalność ta jest nastawiona na osiągnięcie zysku, dochodu, co odróżnia ją od działalności społecznej. Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym to prowadzenie tej działalności w sposób metodyczny, zaplanowany, systematyczny i uporządkowany. Wykonywanie działalności w sposób ciągły to prowadzenie jej w sposób stały, nie okazjonalny. Ciągłość działania wiąże się z jej planowanym charakterem i realizacją poszczególnych zamierzeń. Działanie we własnym imieniu oznacza, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego określone prawa i obowiązki. Należy wskazać, iż dla oceny, czy dokonywane czynności spełniają wskazane cechy rozstrzygające znaczenie mają okoliczności, w jakich są one wykonywane. O prowadzeniu działalności gospodarczej przesądzają obiektywne i zewnętrzne jej przejawy, a nie przekonanie podatnika. W tym sensie nie ma i nie może mieć znaczenia, że określony podmiot prowadzący konkretną działalność gospodarczą nie ocenia jej (subiektywnie) jako działalności gospodarczej, nie nazywa jej tak, oświadcza, że jej nie prowadzi itp. Podatnik nie może zatem w sposób dowolny w zależności od stanu swojej świadomości czy przewidywanych korzyści podatkowych kwalifikować wykonywanej przez siebie aktywności. Dla uzyskiwania przychodów z działalności gospodarczej nie jest również konieczne, aby podatnik miał formalnie status przedsiębiorcy, nie jest wymagana rejestracja tej działalności w sposób przewidziany w odrębnych przepisach, dotyczących wymogów formalnych, jakie winna spełnić osoba prowadząca działalność gospodarczą. Z akt sprawy wynika, że skarżąca i jej mąż nabyli wraz z innymi osobami w dniu [...] nieruchomość w postaci działek ewidencyjnych nr 53/1 i 100/9 o łącznej powierzchni 51.064 m², położonej w miejscowości K., gmina Ś. Działkę stanowiły grunty rolne, pastwisko, las i nieużytek. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Ś. wydał decyzję zatwierdzającą podział działki 53/1 na 29 działek. Właściciele znieśli współwłasność nieruchomości dzieląc się wyodrębnionymi działkami (4 działki pozostawiono we współwłasności). Co istotne, skarżąca dysponowała wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikało, że działka 51/3 położona w K. przeznaczona była pod teren zabudowy letniskowej, pod budowę budynków mieszkalnych i uzbrojenie. Począwszy od 2005 r. skarżąca wraz z mężem rozpoczęła zbywanie działek i sprzedała w dni [...] 8 z 12 działek za kwotę 203.000 zł. W tym samym roku sprzedała kolejne 2 działki za 43.000 zł, a kolejne dwie w roku 2007 i 2008. W miejscowości K. w 2006 r. skarżąca z mężem oraz małżonkami L. sprzedała całą działkę 100/9 (po podziale działki 100/11 do 100/16) sklasyfikowaną jako lasy. Z kolei działkę nr 27/1 położoną w O., gmina L., skarżąca z mężem nabyła w dniu [...] za cenę 25.000 zł. Działka ta podzielona została na 18 działek. Ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L. wynikało, że działka przeznaczona została pod agroturystykę. Wszystkie 18 działek zostało sprzedanych w 2006 r. Różnica pomiędzy nakładami na zakup a przychodem ze sprzedaży wyniosła 65.000zł ( udział skarżącej ¼ ). Następnie w dniu [...] J.G nabyła nieruchomość w S., składającą się z działek nr 82, 86 i 246 za kwotę 150.000 zł. Działki te stanowiły grunty rolne, łąki pastwiska i nieużytki. Po dokonaniu podziału działek nr 82i 86 na 13 działek, w 2007 r. skarżąca zbyła 10 działek, po jednej działce sprzedała w 2008 r., 2010 r. i 2012 r. W świetle powyższego w 2008 r. J.G sprzedała dwie działki: nr 53/5 w miejscowości K. (nabywcami byli J.S i M.S) oraz działkę 82/1 w miejscowości S. (kupującym był M.S). Z tego tytułu uzyskała przychód w wysokości 36.750 zł. Z zeznania podatkowego za 2008 r. złożonego przez stronę (k. 254 akt administracyjnych) wynika, że przychód z tego tytułu nie został w ogóle opodatkowany. Zdaniem Sądu, w realiach rozpatrywanej sprawy organy podatkowe miały podstawy do uznania, że osiągnięte przez skarżącą przychody z tytułu sprzedaży nieruchomości, w tym w 2008 r., stanowią źródło przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Działania przy tak znacznej liczbie zawieranych umów sprzedaży nieruchomości, nie mogą mieć ze swej istoty charakteru przypadkowego, incydentalnego. Muszą mieć charakter profesjonalny, zorganizowany. Wymagają one bowiem podejmowania szeregu zaplanowanych i przemyślanych czynności. Sposób działania podatnika nie pozostawia wątpliwości co do ich zarobkowego charakteru. Występująca w sprawie systematyczność, ciągłość i powtarzalność działań, podobny mechanizm ich podejmowania, kontynuowanie działań w kolejnych latach, przedmiot tych czynności, zarobkowy charakter, działanie we własnym imieniu i na własny rachunek, utwierdzają w przekonaniu, że była to pozarolniczą działalność gospodarcza, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Dochód z tego tytułu osiągnięty przez skarżącą podlega zatem opodatkowaniu jako pochodzący z wyodrębnionego źródła przychodu, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Uniemożliwia to przyjęcie twierdzenia skarżącej, że sprzedaż wymienionych nieruchomości może zostać uznana za sprzedaż majątku osobistego. Aktywność J.G wykraczała poza zakres zwykłej aktywności prywatnej, gdyż powodem zakupu i sprzedaży nieruchomości nie było zaspokajanie potrzeb własnych, lecz dalsza ich odsprzedaż i chęć osiągnięcia jak największego zysku (wielkość zysku osiągniętego przez stronę za poszczególne lata organ podatkowy pierwszej instancji przedstawił na stronie 24-25 decyzji). Nabywane nieruchomości nie stanowiły składników majątku prywatnego, lecz towary handlowe. W celu zbycia działek, mąż skarżącej J.G podejmował szereg działań marketingowych (reklamowych): zamieszczał ogłoszenia w prasie, internecie oraz składał oferty w biurach pośrednictwa nieruchomości. Potwierdzają to zeznania nabywców działek. Z zeznań tych wynika, że informacje o ofercie sprzedaży pozyskiwano od znajomych, jak również z ogłoszeń w gazecie, "E", internecie oraz przez biuro nieruchomości – W w B, przy ul. Ś. (zeznania M.S i A.S, R.G i T.B, T.K, A.S i P.S, J.P, S.P). Powyższe potwierdzili również nabywcy działek w K. w 2006 r. i w 2008 r., którzy zeznali, iż rozmawiali tylko z J.G, a o ofercie sprzedaży działki dowiedzieli się z ogłoszenia w "D" (Państwo S) lub przy okazji zakupu działki w O (W.B). Należy zgodzić się ze skarżącą, że podobne działania reklamowe mogą podejmować osoby fizyczne zamierzające sprzedać swój majątek osobisty, jednakże w rozpatrywanej sprawie skala działań marketingowych oraz okoliczności faktyczne przeczą temu, że strona zbywała tylko majątek prywatny. Zasadny jest także wniosek organu podatkowego, że celem nabycia gruntów nie było prowadzenie działalności rolniczej. Nabywane przez skarżąca nieruchomości stanowiły grunty niskiej klasy V i VI, łąki nieużytki, lasy, rowy i pastwiska. Powyższy rodzaj gruntu potwierdzili również przesłuchani świadkowie - nabywcy działek. W dniu [...] przesłuchano B.Z oraz Z.B i W.B na okoliczność zakupu działek w K i O. B.Z - nabywca działek w K zeznała, iż zakupione działki stanowiły las, nabyła je w celu ulokowania środków pieniężnych. Świadkowie Z.B i W.B - nabywcy działek w K i O jako powód zakupu, wskazali zabezpieczenie przyszłości dzieci, emerytury, zabezpieczenia finansów. Działki w O stanowiły grunty orne szóstej klasy i nieużytki i nie były uprawiane w momencie zakupu. Powyższą klasę gruntu potwierdził również przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...]. P.K, zbywca działki nr 27/1 położonej w O. Z kolei przesłuchana w dniu [...] T.K, która nabyła w 2007r. działki w miejscowości K., zeznała, iż nabyta nieruchomość stanowiła działkę rekreacyjną przeznaczoną pod zabudowę i nabyła ją w celu zabezpieczenia przyszłości dzieci, a nie w celu uprawy. Także nabywcy działki nr 53/5 w K. w 2008r. – J.S i M.S w dniu [...]. zeznali, iż w momencie zakupu działka ta stanowiła łąkę, nie uprawiany ugór, ponieważ rosły drzewka samosiejki. Zakupu dokonano z sentymentu do rodzinnych stron. Ponadto przesłuchano nabywców działek w S. (sprzedanych przez J.G w 2007r., 2008 r., 2010 r. i w 2012 r.): I.W i Z.W, D.G i R.G, A.B i T.B, M.S i A.S, J.P, Ł.P, A.T (S), B.T, A. R i R.D oraz nabywców działek w L (sprzedanych przez J.G i J.G w 2011r.) – A.S i P.S. Świadkowie zeznali, iż zakupione działki stanowiły grunty orne najniższej klasy (V i VI), nieuprawiane, zaniedbane i zarośnięte. Nabyto je w celu lokaty kapitału, zabezpieczenia przyszłości dzieci, czy też w celach rekreacyjnych, a nie w celu uprawy. Z kolei I.P – jeden z nabywców działek w S, w piśmie z dnia [...] wskazał, iż zakupiony grunt był porośnięty chwastami w stanie ugoru. Stwierdził, iż działkę zakupił w celach rekreacyjnych ze względu na bliskość położenia Z. K. Nabywca działki nr 82/1 położonej w S. w 2008 r. – M.S nie podjął wezwania celem przesłuchania w charakterze świadka. Powyższe okoliczności przeczą temu, że skarżąca nabywała nieruchomości w celu prowadzenia działalności rolniczej. Nabywane grunty były niskiej klasy, zarośnięte i zaniedbane. Nie były uprawiane w momencie ich zbycia i nie były nabywane w celu ich uprawy, lecz w celach rekreacyjnych lub lokaty kapitału. Nie można również podzielić zarzutu strony, że w 2008 r. nie prowadziła działalności gospodarczej, bowiem sprzedała tylko dwie działki. Aktywność skarżącej w zakresie obrotu nieruchomościami w 2008 r. należy rozpatrywać w dłuższej perspektywie czasowej. Wówczas widoczne staje się, że działalność gospodarczą prowadziła ona już w latach poprzednich, a w 2008 r. ją kontynuowała, dokonując sprzedaży z zyskiem wcześniej podzielonych działek. Także w innych wyrokach tut. Sąd uznawał, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, np. wyrok z dnia 17 czerwca 2014 r., I SA/Bd 420/14. W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego. Funkcjonująca w postępowaniu podatkowym zasada prawdy materialnej oraz zasada swobodnej oceny dowodów (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.), mają za zadanie doprowadzenie do obiektywnego i bezstronnego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Zdaniem Sądu, w toku postępowania organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a z zebranego materiału dowodowego wyciągnęły uzasadnione wnioski. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 210 §1 pkt 8 O.p., z uwagi na to, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. nie zawiera podpisu osoby upoważnionej, a jedynie, jak twierdzi strona, parafę. Wskazać należy, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 O.p. decyzja powinna zawierać podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Przepis ten przesądza o tym, że do obligatoryjnych elementów każdej decyzji podatkowej należy także podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Tak rozumiany podpis stanowi integralny element decyzji podatkowej. Prawne i praktyczne znaczenie podpisu polega na tym, że pozwala na identyfikację osoby sprawującej funkcję danego organu administracji publicznej, za wiedzą i wolą której konkretne rozstrzygnięcie zostało podjęte. Przepis ten nie przesądza o sposobie w jaki podpis należy urzeczywistnić. Może to być podpis czytelny lub nieczytelny. Zdaniem Sądu, decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 1 pkt 8 O.p.: własnoręczny podpis, pieczęć osoby upoważnionej do podpisania decyzji, wskazującą jej imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski E. Kruppik – Świetlicka