II SA/Sz 284/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne badanie psychologiczne oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta D. na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn.zm.), skierował K. W., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, C, D, B+E, C+E, D+E, na kontrolne badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie w sprawie wszczęto w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. o skierowanie K. W. na badanie psychologiczne z powodu przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu od powyższej decyzji K. W. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b, art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 6 ust.1 pkt 4, ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, - naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, nie uwzględnienie faktu odbycia przez odwołującego szkolenia, w dniu 8 stycznia 2013 r., które powoduje zmniejszenie ilości punktów zawartych w ewidencji o liczbę 6, co oznacza, że w dniu wydania decyzji odwołujący się nie przekroczył ustalonych ustawą 24 punktów karnych, a tym samym nie podlega obowiązkowi poddania się badaniom psychologicznym. K. W. podał, iż na dzień odbycia szkolenia, na podstawie wpisów ostatecznych w ewidencji posiadał 19 punktów karnych, 6 punktów wpisanych było tymczasowo, a sprawy w przedmiocie wykroczeń powodujących ich nałożenie były w toku. Nadto w dniu [...] r. zostało mu wydane nowe prawo jazdy, co oznacza, że nie przekroczył dopuszczalnej ilości 24 punktów karnych, a w miesiącu maju przeprowadził badania psychologiczne niezbędne do wydania nowego prawa jazdy. Skierowanie na ponowne badanie, jest więc bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 99 ust.1 pkt. 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, po rozpatrzeniu odwołania K. W., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, Kolegium wyjaśniło, że bezzasadny jest zarzut odnoszący się do wydania odwołującemu prawa jazdy w dniu [...] r., ponieważ wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. o skierowanie kierowcy na badania psychologiczne wpłynął do Starosty D. w dniu [...] r. Wydając więc odwołującemu, na jego wniosek, prawo jazdy w dniu [...] r. organ pierwszej instancji nie był świadomy, iż kierowca posiada w ewidencji ilość punktów karnych przekraczających liczbę 24. Organ wskazał, że w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazano, że osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych i tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Oznacza to, że do wyłącznej kompetencji Policji należy prowadzenie ewidencji, w tym też usuwanie punktów przyznanych na podstawie ostatecznego wpisu do ewidencji w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Starosta nie jest organem, który może samodzielnie odliczyć punkty karne z racji odbytego szkolenia. Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] r. podtrzymał swój wcześniejszy wniosek z dnia [...] r. Z pisma tego wynika, iż zainteresowany naruszył przepisy ruchu drogowego wielokrotnie (w ilości 5) uzyskując 25 punktów wpisowych do ewidencji kierowcy. Ponadto Komendant wskazał, iż w dniu odbycia szkolenia, tj. w dniu [...] r. odwołujący już przekroczył górną granicę 24 punktów co oznacza, iż brak było podstaw prawnych do odliczenia w ewidencji 6 punktów zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Ustosunkowując się do zarzutu odwołującego, iż przepis § 8 ust. 6 omawianego rozporządzenia, jako norma prawna podustawowa jest sprzeczny z delegacją ustawową art. 130 ust.3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Kolegium stwierdziło, iż faktycznie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym taki pogląd występował. Jednak w aktualnym stanie prawnym ugruntował się pogląd odmienny tj. twierdzący, iż zastosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż wymieniony akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniem o randze ustawy, co wynika z przytoczonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Kolegium stwierdziło też, że badania psychologiczne, którym odwołujący poddał się w dniu [...] r., przeprowadzone były na innej podstawie prawnej, w celu wymiany prawa jazdy i nie stanowiły o kontrolnym ich charakterze. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie jak i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W skardze postawił zarzut naruszenia: - art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b i art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b o kierujących pojazdami w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w zw. z § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do skierowania skarżącego na kontrolne badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu z powodu przekroczenia przez skarżącego 24 punktów karnych w sytuacji, gdy skarżący odbył szkolenie w Ośrodku Ruchu Drogowego , w wyniku którego liczba punktów karnych winna ulec zmniejszeniu o 6 punktów karnych, a w konsekwencji nie przekroczył on granicy 24 punktów karnych; - art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i 11 K.p.a. w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez: a) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności okoliczności związanych z kwestią nieprawidłowości wpisów zamieszczonych w ewidencji punktów karnych oraz zaniechanie przeprowadzenia wszystkich dowodów zaistniałych w sprawie i brak ustalenia ilości rzeczywiście przekroczonych przez stronę punktów, b) pominięcie przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy, dowodu w postaci zaświadczenia z Ośrodka Ruchu Drogowego, które zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego jako organu prowadzącego ewidencję punktów karnych, w wyniku czego organ winien zmniejszyć skarżącemu liczbę punktów karnych o 6, c) oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na wniosku oraz stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji, w sytuacji, gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżący nie przekroczył 24 punktów karnych, bowiem w dniu [...] r. odbył szkolenie, w wyniku którego organ prowadzący ewidencję punktów karnych winien zmniejszyć przypisanych liczbę punktów o 6, d) nieuwzględnienie okoliczności, iż § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, jako akt podustawowy, jest sprzeczny z delegacją ustawową i z unormowaniami art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a w konsekwencji odbycie przez skarżącego szkolenia należy uznać za bezwzględnie skuteczne i powodujące obniżenie posiadanej liczby punktów o 6; e) nieuwzględnienie okoliczności, iż skarżącemu w dniu [...] r. zostało wydane nowe prawo jazdy, co świadczy o tym, iż skarżący nie przekroczył 24 punktów karnych; - art. 7 K.p.a. i wyrażonej w tym artykule zasady legalizmu poprzez nieokreślenie dokładnej podstawy prawnej jak i określenie stanu faktycznego, będącym przesłanką do wydania zaskarżonej decyzji w stosunku do strony; - art. 107 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 8, art. 11 K.p.a. poprzez zaniechanie podania pełnej podstawy prawnej i faktycznej mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, a także zaniechanie dokładnego jej wyjaśnienia i tym samym wytłumaczenia stronie zasadności jej podjęcia; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec przyjęcia, iż brak jest podstaw do uznania, że decyzja Starosty D. naruszyła przepisy prawa materialnego i procesowego. W uzasadnieniu skargi K. W. wyjaśnił, iż organ odwoławczy nie powołał w decyzji wystarczającej podstawy prawnej, bowiem art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami nie reguluje spraw objętych decyzją kompleksowo. Należało przywołać także odpowiednie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia wydanego na podstawie art. 130 ust. 4 tej ustawy, ponieważ mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy obu instancji nie wyjaśniły też w sposób dostateczny podstawy prawnej i faktycznej decyzji, poprzestając na lakonicznym wskazaniu przepisu prawnego, który - w ich ocenie - uzasadniał wydanie decyzji. Tymczasem motywy decyzji powinny być tak ujęte w uzasadnieniu, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. W przedmiotowej sprawie organy uznały, że do wydania decyzji wystarczające było złożenie wniosku przez odpowiedni organ, zasadności którego nie są władne weryfikować. Zdaniem skarżącego, w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący odbył szkolenie, które powinno spowodować zmniejszeniu liczby punktów o 6. Organy nie uwzględniły tej okoliczności, chociaż skarżący powoływał się na nią w toku postępowania. Skarżący podtrzymał też stanowisko, iż decyzję wydano na podstawie przepisu rozporządzenia niezgodnego z ustawą. Ponadto wydano ją w niedługim czasie po wydaniu mu przez organ I instancji nowego prawa jazdy. Zarzucił też, iż organ I instancji nie ustalił kiedy i gdzie doszło do naruszenia przez niego przepisów ruchu drogowego, ani ile tych punktów otrzymał. Nie ustalił, czy i kiedy skarżący odbył szkolenie i czy doprowadziło to do zredukowania liczby punktów karnych. Uchybienia te powodują, że skarżącego pozbawiono możliwości obrony jego praw, ponieważ rozstrzygnięcie wydano wyłącznie w oparciu o wniosek organu administracji publicznej, z którego wynikało, że skarżący rzekomo naruszył przepisy ruchu drogowego. Ponieważ organy nie ustaliły rzeczywistej sytuacji faktycznej, skarżący nie mógł polemizować z ich stanowiskiem. Przed wydaniem decyzji organy winny były zweryfikować słuszność wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, który skarżący kwestionował przedkładając stosowne dowody. Skarżący, przed odbyciem kursu na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uzyskał informację od funkcjonariuszy Policji, że nie przekroczył liczby 24 punktów. W tej sytuacji twierdzenie we wniosku skierowanym do Starosty, że liczba 24 punktów została przekroczona, było bezzasadne. Ponadto skarżący złożył wnioski o przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym z zeznań świadka, na okoliczność odbycia szkolenia w zakresie ruchu drogowego, uzasadniającego obniżenie liczby punktów karnych. Podniósł też, iż już poddał się badaniom psychologicznym w [...] r., w związku z wymianą prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonego aktu z obrotu prawnego następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 P.p.s.a.). Należy też dodać, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skierowanie skarżącego na kontrolne badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga jest niezasadna, gdyż akt ten odpowiada prawu wobec czego9 brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne, zakończone poddaną kontroli sądowej decyzją wszczęte zostało w efekcie złożonego w dniu [...] r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku, z którego wynikało, że K. W. w okresie od 19 maja 2012 r. do 21 grudnia 2012 r. dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego i otrzymał z tego tytułu 25 punktów wpisanych do ewidencji prowadzonej przez Policję. Organy orzekające w sprawie, nie negując faktu odbycia przez skarżącego w dniu [...] r. szkolenia, stanęły na stanowisku, że nie ma podstaw prawnych do pomniejszenia tej liczby o 6 punktów, z tytułu odbycia wskazanego szkolenia, ponieważ zostało ono przeprowadzone w czasie, w którym liczba 24 punktów została przekroczona, co - zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, uniemożliwiało to odliczenie. Stanowisko to jest zgodne z prawem, a zarzuty skargi kwestionujące zgodność z prawem dokonanej wykładni art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz niepowołanie w podstawie prawnej art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w powiązaniu z § 6 ust.1 pkt 4 i § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, są niezasadne. Jak wynika z podstawy prawnej zaskarżonej decyzji została ona wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wskazana ustawa, jak wynika to z jej art. 139 pkt 3, weszła w życie w zakresie wyżej cytowanego przepisu w dniu 19 stycznia 2013 r. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 19 czerwca 2013 r. a więc pod rządem tej ustawy. Jednakże art. 136 ust. 1 tejże ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji, stanowi: "W stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem wejścia w życie ustawy i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym". Art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym daje zatem Policji uprawnienie do przetwarzania danych zgromadzonych na podstawie tego przepisu, a zatem zastosowany w niniejszej sprawie tryb postępowania w zakresie ustalenia ilości tzw. punktów karnych kierowcy, był zgodny z prawem. Nie wskazanie powyższego przepisu w podstawie prawnej decyzji, co zarzuca w skardze skarżący, nie miało wpływu na wynik sprawy i nie stanowi o jego naruszeniu. Należy też podkreślić, iż Kolegium trafnie wyjaśniło, że informacja uzyskana z prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców, jest dla organu orzekającego w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne wiążąca. Ustawodawca w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, podobnie jak w art. 130 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, ustanowił obowiązek skierowania kierowcy na badania psychologiczne w przypadku otrzymania 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym. W omawianym przepisie nie ma rozróżnienia na punkty ostateczne i tymczasowe. Kwestię usuwania punktów karnych z ewidencji reguluje natomiast art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że "Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów." Należy podkreślić, iż ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych kierowców komendant wojewódzki Policji (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego – Dz. U. z 2012 r., poz. 488). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Tylko ten organ ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. W sytuacji bowiem, w której danemu organowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu (w braku odmiennych postanowień) tylko on podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2013 r. I OSK 855/12). Skarga na czynność materialnoprawną, o której mowa jest skargą odrębną od skargi na decyzję w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W tym ostatnim przypadku Sąd nie posiada kompetencji do kontrolowania zgodności z prawem wpisu do ewidencji, gdyż przekroczyłby granice przedmiotowe rozpatrywanej sprawy, co stanowiłoby naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. Jeżeli zatem skarżący, w sprawie będącej konsekwencją wpisu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, kwestionuje te wpisy, uznając, że bezzasadnie przypisano mu punkty za wykroczenie, za które skazanie nie było prawomocne, a ponadto należało wykreślić 6 punktów z tytułu odbytego szkolenia, to przysługiwało mu uprawnienie do wystąpienia do organu Policji prowadzącego ewidencję, o uaktualnienie i skorygowanie tego wpisu. W razie odmowy bądź milczenia organu mógł skorzystać z przewidzianej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli możliwości tej nie wykorzystał, to w postępowaniu dotyczącym skierowania go na badania psychologiczne, kwestionowanie ilości punktów wpisanych do ewidencji, nie może przynieść zamierzonego rezultatu. W związku z zarzutem "niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych towarzyszących przedmiotowej sprawie" skarżący złożył wnioski dowodowe, które Sąd oddalił postanowieniem wydanym na rozprawie. Postanowienie to zostało oparte na przepisie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nie przewiduje przed sądem administracyjnym przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków lub stron, a dopuszcza jedynie, na wniosek stron lub z urzędu, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Stosownie do art. 133 P.p.s.a. sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy administracyjnej przedstawionych przez zaskarżony organ, a zatem wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zawartych w tych aktach jest bezprzedmiotowy. Ponadto, konsekwencją ustanowionej w art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych kontrolnej funkcji sądu administracyjnego jest niedopuszczalność czynienia przez ten sąd własnych ustaleń faktycznych. Sąd bada ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji, a w przypadku stwierdzenia, że zostały dokonane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uchyla decyzję dotkniętą taką wadą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. W niniejszej sprawie, wbrew wywodom skargi, nie zaistniała sytuacja wskazująca na zebranie przez organ materiału dowodowego w sposób niepełny lub na dowolną jego ocenę. Przeciwnie, wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione i rozważone, a zatem – w ocenie Sądu- nie ma podstaw do kwestionowania przyjętych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń faktycznych, które są logiczną konsekwencją należytego wyjaśnienia sprawy. Sąd podziela również stanowisko SKO, iż badania psychologiczne, którym skarżący poddał się w [...] r. w związku z wymianą prawa jazdy miały inny charakter i cel i nie mogą zastąpić kontrolnego badania, o którym stanowi art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami, stosowanym przez właściwy organ, w związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów o ruchu drogowym przez danego kierowcę. Ich celem jest weryfikacja i bardziej wnikliwa ocena stanu psychicznego kierowcy w aspekcie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wbrew zatem wywodom skargi ustalenia i oceny prawne zawarte w zaskarżonej decyzji są prawidłowe i w pełni wystarczające do dokonania zawartego w niej rozstrzygnięcia, które nie narusza przepisów prawa materialnego. Dlatego należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) oddalić skargę.