II FSK 1185/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia del. NSA Zbigniew Romała, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1282/14 w sprawie ze skargi P. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 26 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty odsetek od nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 12 listopada 2014 r., I SA/Kr 1282/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. S.K.A. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 26 maja 2014 r. w przedmiocie naliczenia i wypłaty odsetek od nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. 2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: w dniu 31 marca 2007 r. w formie aktu notarialnego została podjęta uchwała nadzwyczajnego walnego zgromadzenia spółki w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego poprzez emisję nowych akcji imiennych, które zostały pokryte wyłącznie wkładem niepieniężnym. Notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 399 z późn. zm.; dalej jako: "u.p.c.c."). Wnioskiem z 21 lipca 2011 r. spółka zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z należnym oprocentowaniem od powyższej nadpłaty. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. decyzją z 28 listopada 2011 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych. W postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie decyzją z 15 marca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w dniu 27 czerwca 2012 r. naczelnik urzędu skarbowego ponownie odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie decyzją z 15 października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na skutek wniesionej skargi, decyzje organów podatkowych obu instancji zostały uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z 5 marca 2013 r., I SA/Kr 1917/12. W dniu 21 sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. wykonując wyrok WSA w Krakowie, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego, wydał decyzję mocą której stwierdził nadpłatę podatku od czynności cywilnoprawnych. W dniu 12 września 2013 r. spółka otrzymała zwrot żądanej kwoty wraz z oprocentowaniem obliczonym od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W dniu 16 października 2013 r. spółka wystąpiła z wnioskiem o zapłatę odsetek lub wydanie rozstrzygnięcia w sprawie naliczenia odsetek od dnia zapłaty podatku w przypadku stwierdzenia nadpłaty decyzją z 21 sierpnia 2013 r. Spółka podniosła, że w świetle orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej jako: "TSUE") z 19 lipca 2012 r. w sprawie Littlewoods Retail Ltd I (C-591/10) w przypadku nadpłaty podatku wynikającego z naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej, państwo jest zobowiązane zwrócić podatnikowi nadpłacony podatek wraz z odsetkami naliczonymi od dnia zapłaty podatku. Decyzją z 17 lutego 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. odmówił naliczenia i wypłaty odsetek za okres od 31 marca 2007 r. do dnia zwrotu nadpłaty. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w decyzji organu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania art. 74 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012, poz. 749 z późn. zm., dalej jako: "O.p."), związany z kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przewidziany tym przepisem tryb powstania nadpłaty związany jest z uprawnieniami Trybunału Konstytucyjnego, którego orzeczenia o niezgodności ustaw z Konstytucją i ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi skutkują utratą mocy obowiązującej ustawy w całości lub w części, co z kolei może prowadzić do tego, że zmienia się albo w całości wygasa ciążący na podatniku obowiązek podatkowy. Z uwagi zaś na skutki przystąpienia Polski z dniem 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej i konieczność uwzględniania od tej daty prymatu prawa wspólnotowego nad prawem krajowym, podobne skutki mają orzeczenia TSUE, stwierdzające niezgodność prawa krajowego z przepisami wspólnotowymi. Podatek zapłacony na podstawie przepisu krajowego zakwestionowanego przez TSUE jako naruszający prawo wspólnotowe jest świadczeniem zapłaconym bez podstawy prawnej, a więc nienależnie. Tym samym spełnia warunki uznania go za nadpłatę. Tryb stwierdzenia nadpłaty, o którym mowa w art. 74 O.p. ma charakter szczególny i ma zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje orzeczenie TSUE, stwierdzające niezgodność krajowego ustawodawstwa z przepisami wspólnotowymi. Organ uznał, że podstawę zwrotu nadpłaty na podstawie art. 74 O.p. może stanowić tylko takie orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które ma bezpośredni wpływ na przepis kreujący obowiązek podatkowy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Tryb stwierdzenia nadpłaty, inicjowany wnioskiem spółki na podstawie art. 75 § 1 w zw. z art. 73 § 1 pkt 2 O.p., był konsekwencją wydania przez naczelnika urzędu skarbowego w dniu 21 sierpnia 2013 r. decyzji, a nie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. 3. W skardze skierowanej do WSA w Krakowie spółka zarzuciła organowi naruszenie: art. 120 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, art. 74 § 1 pkt 3 oraz art. 78 § 1, § 3 pkt 3 lit. b O.p. poprzez ich błędną wykładnię oraz niezastosowanie w sprawie. 4. Sąd pierwszej instancji, ustosunkowując się do zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 74 § 1 pkt 3, art. 78 § 1 i § 3 pkt 3 lit. b O.p.) stwierdził, że istotę sporu w przedmiotowej sprawie nie stanowi okoliczność, czy pobrane przez notariusza świadczenie stanowiło nadpłatę podatku od czynności cywilnoprawnych, to bowiem zostało stwierdzone wyrokiem WSA w Krakowie z 5 marca 2013 r., I SA/Kr 1917/12 oraz przyznane w ostatecznej decyzji naczelnika urzędu skarbowego z 21 sierpnia 2013 r. stwierdzającej nadpłatę podatku od czynności cywilnoprawnych. Kwestią sporną jest natomiast zagadnienie, czy nadpłata, o której wyżej mowa jest nadpłatą, o której stanowi art. 74 O.p., a konkretnie czy powstała w wyniku orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej jako "TSUE") i w następstwie czego, jej oprocentowanie przysługuje od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu, zgodnie z art. 78 § 5 pkt 1 O.p. W przedmiotowej sprawie skarżąca jako przyczynę powstania nadpłaty wskazała naruszenia prawa Unii Europejskiej, lecz nie przytoczyła konkretnego wyroku TSUE, w którym ta sygnalizowana niezgodność ustawodawstwa polskiego z przepisami wspólnotowymi została stwierdzona. W tym miejscu sąd odwołał się do uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z 5 marca 2013 r., I SA/Kr 1917/12. Sąd uchylając decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 15 października 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych pobranego stwierdził, że do stanu faktycznego przedstawionego w tej decyzji zastosowanie znajdzie uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 1/12, zgodnie z którą, w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r. w przypadku wniesienia do spółki wkładu niepieniężnego (aportu) dochodziło do wyłączenia opodatkowania w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 u.p.c.c. Dalej sąd wywiódł, że "skarżąca zakwestionowała pobrany przez płatnika podatek z tytułu podwyższenia w drodze uchwały Walnego Zgromadzenia z dnia 31 marca 2007 r. kapitału zakładowego spółki poprzez wniesienie aportem przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie to treść uchwały, a nie podniesione w skardze zarzuty determinowały rozstrzygnięcie Sądu. (...) Podzielając zatem pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 1/12, Sąd był obowiązany uchylić sprzeczną z tą uchwałą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 15 października 2012 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, dotyczącą podwyższenia kapitału zakładowego spółki dokonanego w dniu 31 marca 2007 r., albowiem czynności te powinny być zwolnione z podatku od czynności cywilnoprawnych niezależnie od statusu spółki". Zatem jak z powyższego wynika powodem uchylenia decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych i w konsekwencji jej stwierdzenie i zwrot przez organ podatkowy, nie było orzeczenie TSUE, a nawet niezgodność polskiego ustawodawstwa podatkowego z przepisami wspólnotowymi, na którą powoływała się spółka. Tym samym, zdaniem sądu nie zaistniały przesłanki do zastosowania w sprawie art. 74 O.p. i dlatego organy podatkowe prawidłowo orzekły o odmowie wypłaty odsetek liczonych od dnia powstania nadpłaty stosownie do art. 78 § 5 pkt 1 O.p. Z uwagi na powyższe, WSA w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako: "P.p.s.a.") oddalił skargę. 5. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka zarzuciła: 1) zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. -art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zw. z art. 74 § 1 pkt 3) oraz art. 78 § 1, § 3 pkt 3) lit b) w zw. z art. 120 O.p., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez dyrektora izby skarbowej wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania art. 74 O.p. a podstawę zwrotu nadpłaty na podstawie wskazanego przepisu może stanowić tylko takie orzeczenie TSUE, które ma bezpośredni wpływ na przepis kreujący obowiązek podatkowy oraz niezastosowanie w sprawie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 72 § 1 pkt 2, 73 § 1 pkt 2, art. 74 pkt 2),3), art. 74a oraz art. 78 § 1, art. 78 § 5 O.p. w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawie Littlewoods Retail Ltd (C-591/10) oraz wyrokiem z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie Mariana Irimie (C-565/11) oraz z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ( Dz.U. UE C 83 z 30 marca 2010 r.; dalej: "TfUE") i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE 2008 C 115/13 z 9 maja 2008 r., ze zm., dalej: "TUE"), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 72 § 1 pkt 2, 73 § 1 pkt 2, art. 74 pkt 2),3), art. 74a oraz art. 78 § 1, art. 78 § 5 O.p. w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawie Littlewoods Retail Ltd (C-591/10) oraz wyrokiem z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie Mariana Irimie (C-565/11) oraz z art. 267 TfUE i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 3 TUE w zw. z art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 lit. b-c i ust. 2 Dyrektywy 69/335 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k, art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 a, art. 2 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.c.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 roku, nr 97, poz. 970 ze zm.) w świetle uchwały NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 1/12, poprzez które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2) zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 72 § 1 pkt 2, 73 § 1 pkt 2, art. 74 pkt 2),3), art. 74a oraz art. 78 § 1, art. 78 § 5 O.p. w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawie Littlewoods Retail Ltd (C-591/10) oraz wyrokiem z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie Mariana Irimie (C-565/11) oraz z art. 267 TfUE i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 3 TUE poprzez błędną wykładnię, - art. 72 § 1 pkt 2, 73 § 1 pkt 2, art. 74 pkt 2),3), art. 74a oraz art. 78 § 1, art. 78 § 5 O.p. w zw. z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawie Littlewoods Retail Ltd (C-591/10) oraz wyrokiem z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie Mariana Irimie (C-565/11) oraz z art. 267 TfUE i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 3 TfUE poprzez niewłaściwe zastosowanie, - art. 72 § 1 pkt 2, 73 § 1 pkt 2, art. 74 pkt 2),3), art. 74a oraz art. 78 § 1, art. 78 § 5 O.p. w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawie Littlewoods Retail Ltd (C-591/10) oraz wyrokiem z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie Mariana Irimie (C-565/11) oraz z art. 267 TfUE i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 lit. b-c i ust. 2 Dyrektywy 69/335 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k, art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 a, art. 2 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.c.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w świetle uchwały siedmiu sędziów Izby Finansowej NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 1/12 poprzez błędną wykładnię. - art. 72 § 1 pkt 2, 73 § 1 pkt 2, art. 74 pkt 2),3), art. 74a oraz art. 78 § 1, art. 78 § 5 Ordynacji podatkowej w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawie Littlewoods Retail Ltd (C-591/10) oraz wyrokiem z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie Mariana Irimie (C-565/11) oraz z art. 267 TfUE i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 lit. b-c i ust. 2 Dyrektywy 69/335 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k, art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 a, art. 2 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.c.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w świetle uchwały NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 1/12, poprzez niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 74 pkt 3 (a nie jak w skardze kasacyjnej art. 74 § 1 pkt 3) O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten stanowi, ze jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot. Otóż sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni powyższego przepisu jak i zasadnie go w sprawie nie zastosował. Z wykładni literalnej zacytowanego przepisu wynika, że nadpłata powinna powstać w sytuacji, w której orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej miało za przedmiot przepis stanowiący podstawę określenia obowiązku zapłaty podatku. W sprawie niniejszej, co nie jest sporne takiego orzeczenia Trybunał nie wydał. Nawet gdyby przyjąć, szersze rozumienie analizowanego przepisu, kierując się wykładnią celowościową, a mianowicie, że określenie "nadpłata powstała w wyniku orzeczenia" należy odnosić również do sytuacji, kiedy orzeczenie Trybunału skutkowało wyeliminowaniem niezgodnej z prawem unijnym wykładni prawa krajowego stosowanej przez organy podatkowe i sądy, co w istocie wcześniej uniemożliwiało podatnikowi stosowanie prawa zgodnie z prawem unijnym, to i takiego orzeczenia nie ma. Nie znajduje aprobaty twierdzenie strony skarżącej, że przyjęcie, iż odsetki od nienależnie pobranego podatku należą się od dnia jego zapłaty jedynie, gdy wyrok stwierdzający niezgodność prawa polskiego z prawem UE zostaje wydany przez TSUE doprowadziłoby do absurdalnej sytuacji, w której traktowane w sposób bardziej korzystny byłyby podmioty, które znalazłyby się w sytuacji w której naruszenie prawa unijnego jest kontrowersyjne i budzi wątpliwości. Po pierwsze, przeczy temu wykładnia systemowa przepisów o nadpłacie, które w sposób niezwykle kazuistyczny regulują kwestie nadpłaty, po wtóre, treść uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz.U. Nr 118, poz. 745; projekt uzasadnienia ustawy Nr druku: 372), w którym wprost stwierdzono, że proponowane zmiany w art. 74 i art. 78 § 5 O.p., wprowadzają tryb postępowania oraz regulują kwestię zwrotu odsetek wynikających z nadpłat w przypadku wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Zmiany przewidują konieczność złożenia przez podatnika wniosku o zwrot wraz ze skorygowaną deklaracją w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 2 albo konieczność złożenia wniosku o zwrot nadpłaty wraz z deklaracją w przypadku rozliczenia podatku przez płatnika albo konieczność złożenia samego wniosku o zwrot w przypadku, gdy podatnik nie był obowiązany do złożenia deklaracji. Ponadto, na mocy zmienionego art. 78 § 5 wprowadzono oprocentowanie nadpłat stwierdzonych wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości naliczanych, po trzecie, właśnie konkretne orzeczenie TSUE gwarantuje ziszczenie się podstawy do stwierdzenia nadpłaty, w tym szczególnym trybie. Prawidłowo w związku z tym sąd pierwszej instancji wyjaśnił treść cytowanego wyżej art. 74 pkt 3 O.p. i zasadnie przyjął, że w sytuacji kwestionowania przez stronę niezgodności przepisów krajowych z prawem wspólnotowym, to okoliczność ta może stanowić podstawę stwierdzenia nadpłaty jedynie na podstawie art. 75 O.p. Za całkowicie chybione uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 72 § 1 pkt 2, 73 § 1 pkt 2, art. 74a, art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. b i § 5 przywoływane w różnej konfiguracji, albowiem autor skargi kasacyjnej w istocie nie wskazał na czym polegało naruszenie każdego z nich, jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia bądź zastosowanie, a przede wszystkim tych zarzutów nie uzasadnił, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od merytorycznych rozważań w tym zakresie. Z tych samych przyczyn nie mają usprawiedliwionych podstaw przytoczone w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, jak i Dyrektywy 69/335. Co się tyczy powołanych wyroków TSUE z 19 lipca 2012 r., C-591/10 i z 18 kwietnia 2013 r., C-565/11, to pozostają one bez związku z art. 74 pkt 3 O.p., chociażby i z tego względu, że zostały wydane po dacie pobrania nienależnego podatku. Na marginesie należy tylko podnieść, że w przedmiotowym zakresie (wniosek podatnika z 21 lipca 2011 r. o stwierdzenie nadpłaty na podstawie art. 75 § 1 w zw. z art. 73 § 1 pkt 2 O.p., ostatecznie załatwiony decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z 21 sierpnia 2013 r.), doszło do stwierdzenia nadpłaty i było to wynikiem orzeczenia WSA w Krakowie, który w zakresie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia kierował się uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 1/12, a nie orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 7, 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).