II SAB/Po 98/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy U. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; I. umarza postępowanie, II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy U. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy U. na rzecz skarżącego kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2014 r. złożonym drogą elektroniczną P. K. wystąpił do Gminy U. w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) o udostępnienie informacji czy Gmina w okresie od 2012 r. do chwili złożenia wniosku zawierała umowy dotyczące obsługi prawnej z kancelariami oraz o udostępnienie treści tych umów. Pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. P. K. wniósł w tym samym dniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy U., wskazując że do dnia wniesienia skargi nie udzielono mu żądanej informacji publicznej i domagając się stwierdzenia bezczynności organu w zakresie rozpoznania jego wniosku, zobowiązania organu do udzielenia informacji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę z dnia 4 września 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy U. wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że skarżącemu udzielono żądanej informacji publicznej, w tym przekazano mu treść zawartych umów na obsługę prawną, pocztą elektroniczną w dniu 26 sierpnia 2014 r. Podniesiono, że wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w okresie urlopowym, Urząd zatrudnia 23 pracowników, a pocztą mailowa wpływa duża liczba wniosków, których nie miał kto rozpatrzyć, także z racji organizacji i przygotowań do mających odbyć się Powiatowo-Gminnych Dożynek. Skarżący w dniu 20 sierpnia złożył skargę, choć mógł zasygnalizować organowi potrzebę uzyskania odpowiedzi na wniosek, co spowodowałoby uwzględnienie takiej prośby bowiem odpowiedź była już wówczas przygotowana. W piśmie z dnia 23 października 2014 r. P. K. wniósł o umorzenie postępowania, wobec udzielenia mu żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Postępowanie sądowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782). Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Jak wynika z przy tym z art. 2 cytowanej ustawy, każdemu przysługuje co do zasady prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Nie ulega zatem wątpliwości, że P. K. dysponował legitymacją do wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także podmioty które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak wynika przy tym z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowy katalog danych, które mogą mieścić się w pojęciu informacji publicznej został określony w art. 6 cytowanej ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym o trybie działania tych podmiotów w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej. Z tej perspektywy nie ulega zatem wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy U. jako organ jednostki samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a informacja żądana przez P. K. była taką informacją publiczną. Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niemniej, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należało zatem uznać, że wniosek skarżącego z dnia 5 sierpnia 2014 r. podlegał załatwieniu do dnia 19 sierpnia 2014 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ nie wyznaczył dodatkowego terminu w trybie art. 13 ust. 2 powołanej ustawy. Czynnością podjętą przez organ było dopiero udzielenie żądanej informacji w dniu 26 sierpnia 2014 r. Tym samym w okresie od dnia 20 sierpnia 2014 r. do dnia 26 sierpnia 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy U. pozostawał w stanie bezczynności. Niemniej w dniu 26 sierpnia 2014 r. skarżącemu udzielono żądanej informacji publicznej. Tym samym, mimo stwierdzenia, że organ pozostawał w stanie bezczynności, niniejsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie należało je umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Wobec usunięcia stanu bezczynności niemożliwe jest bowiem zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 powołanej ustawy do dokonania w określonym terminie oznaczonej czynności. Jednocześnie Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy U. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – okres bezczynności nie był znaczny, zaniechanie organu nie miało charakteru celowego, a żądana informacja została skarżącemu udzielona niezwłocznie po wniesieniu skargi. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy. W ocenie Sądu niezbędnymi kosztami postępowania w niniejszej sprawie był jedynie uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł. Wprawdzie skarżący P. K. był reprezentowany przez radcę prawnego T. K., należy jednak zauważyć, że w okresie od 11 sierpnia do 9 października 2014 r. wniósł on do tutejszego Sądu 26 skarg – wszystkie na bezczynność organów samorządu gminnego w różnych gminach w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Wymienione skargi dotyczą żądania udzielenia informacji w zakresie umów o obsługę prawną z kancelariami. Sąd pragnie zwrócić uwagę, że skarżący reprezentowany przez r. pr. T. K. tożsame skargi wniósł nie tylko do tutejszego Sądu, ale i do innych wojewódzkich sądów administracyjnych na terenie całego kraju, w niewielkim odstępie czasu (przykładowo" wyrok WSA w Białymstoku z 6.11.2014 r., II SAB/Bl 61/14, wyrok WSA w Kielcach z 6.11.2014 r., II SAB/Ke 62/14, wyrok WSA w Białymstoku z 6.11.2014 r., II SAB/Bk 65/14, wyrok WSA w Poznaniu z 6.11.2014 r., II SAB/Po 99/14, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. Z 5.11.2014 r., II SAB/Go 100/14, wyrok WSA w Lublinie z 4.11.2014 r., II SAB/Lu 378/14, wyrok WSA w Poznaniu z 31.102.2014 r., II SA/B/Po 81/14, wyrok WSA w Opolu z 30.10.2014 r., II SAB/Op 61/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wydanych w tych sprawach orzeczeń wynika, że pełnomocnik skarżącego w sposób jednakowy sformułował ich treść (zarzuty, żądania, wnioski, uzasadnienie). Treść skarg ma charakter szablonu, który jest tylko w nieznacznym stopniu zindywidualizowany. Skargi wniesiono w nieskomplikowanych, niemalże identycznych stanach faktycznych i z identyczną argumentacją prawną. Sporządzenie kolejnych tego rodzaju skarg sprowadziło się w istocie do naniesienia niewielkich zmian w opisie stanu faktycznego poprzez zindywidualizowanie organu, podanie daty złożenia wniosku, daty jego odebrania przez organ i stwierdzenia, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej. Opisana wyżej sytuacja miała również miejsce w przedmiotowej sprawie, która jest kolejną, rozpoznaną przez Sąd skargą P. K. Zdaniem Sądu sporządzenie skargi w przedmiotowej sprawie było czynnością, która z uwagi na swoją prostotę i szablonowość nie rodziła potrzeby skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Te same uwagi odnieść należy do pisma skarżącego z dnia 3 października 2014 r., którego treść, za wyjątkiem wskazania organu i sygnatury sprawy, nie posiada żadnych cech indywidualnych, odróżniających to pismo od pism złożonych przez skarżącego w tej samej dacie do 8 innych spraw (k. 21, 22 akt sądowych). Z powyższych względów Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie brak było uzasadnionej potrzeby skorzystania przez skarżącego z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, a w konsekwencji do niezbędnych kosztów postępowania nie można zaliczyć wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.