I SA/Wr 2035/14

Dnia 13 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Starszy referent sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 roku sprawy ze skargi: I. G. i R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy orzeczenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] określające I. G. i R. G. (dalej: podatnicy, strony, skarżący) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 63.977 zł. W złożonym wspólnie zeznaniu podatkowym o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-36) małżonkowie I. i R. G. wykazali ze wszystkich uzyskanych przez siebie w 2009 r. dochodów (po uwzględnieniu przysługujących im odliczeń) podatek należny w wysokości 4.426 zł. W wyniku wszczętej kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (UKS) we W. ustalił, że w 2009 r. I. G. prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą A w zakresie świadczenia usług budowlanych na terenie kraju, rozliczając podatek dochodowy z tego tytułu na zasadach określonych w art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.). Zdarzenia związane z działalnością gospodarczą ewidencjonowała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W postępowaniu organ kontroli ustalił też, że na wspólny rachunek małżonków prowadzony przez B S.A. dokonywane były w 2009 roku przelewy pieniężne, pochodzące od osób fizycznych, które w opisie operacji odnosiły się do wykonania usług budowlanych lub takie, które w tytule wpłaty nie zawierały żadnej informacji. W oparciu o historię tego rachunku bankowego oraz cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania osób wpłacających i ich pisemne wyjaśnienia oraz wyjaśnienia strony, Dyrektor UKS stwierdził że I. G. zaniżyła wykazany w 2009 r. w zeznaniu podatkowym przychód z prowadzonej działalności gospodarczej o kwotę netto 228.024,54 zł. Po wyznaczeniu podatnikom terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, w dniu 14 listopada 2013 r. wpłynęła do organu podatkowego, złożona przez podatników korekta deklaracji PIT-36 za 2009 r. uwzględniająca w całości ustalenia przeprowadzonego postępowania. Po wydaniu w dniu [...] przez organ I instancji wyniku kontroli, małżonkowie G. złożyli w dniu 19 grudnia 2013 r. kolejną korektę PIT-36 za 2009 r, w której powrócili do pierwotnie wykazanych kwot w zeznaniu z dnia 30 kwietnia 2009 r. Uzasadniało to podjęcie postępowania wobec małżonków, gdyż ujawnione nieprawidłowości oznaczały, że podatkowa księga przychodów i rozchodów prowadzona była nierzetelnie, jednak dane wynikające z księgi, uzupełnione zgromadzonymi przez organ dowodami pozwoliły na ustalenie podstawy opodatkowania zgodnie z art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: OP), co mimo nierzetelności urządzeń księgowych w zakresie przychodów, umożliwiło określenie zobowiązań podatkowych małżonków bez konieczności szacowania podstaw opodatkowania. Uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy oraz fakt, że za 2009 r. I. G. złożyła zeznanie podatkowe wspólnie z mężem R. G., organ I instancji – sumując wszystkie ich dochody oraz uwzględniając przysługujące im odliczenia od dochodu i od podatku – decyzją z [...] określił małżonkom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. w kwocie 63.977 zł. W złożonym odwołaniu małżonkowie zarzucili naruszenie przepisów dotyczących postępowania dowodowego (art. art.:180, 187, 188, 197 OP) oraz art. 21 § pkt 1 i § 3 oraz art. 23 Ordynacji podatkowej. Podnieśli, że skoro organ kontroli skarbowej zakwestionował dokonywanie przez R. G. (w roli pełnomocnika I. G.) zakupów materiałów budowlanych w imieniu i na rzecz osób wpłacających środki pieniężne na rachunek bankowy małżonków G., to powinien ustalić przynajmniej jaka część dokonanych wpłat została wydatkowana na zakup materiałów budowlanych, czego można było dokonać w trybie oszacowania (art. 23 § 3 O.p.). Podkreślono, że jako przychód nie mogły być potraktowane kwoty wpłacane na zakup materiałów budowlanych. Konsekwencją powyższego zaniechania organu było objęcie opodatkowaniem przychodu zamiast dochodu będącego nadwyżką przychodów nad kosztami ich uzyskania. W tym kontekście zarzucono, że organ nie ustalił jakie rodzajowo i w jakiej wysokości poniesione zostały koszty na wybudowanie budynków. Podatnicy wnieśli o przeprowadzenie dodatkowych dowodów z przesłuchania świadków i z opinii biegłego rzeczoznawcy w zakresie budownictwa. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wskazaną na początku decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że I. G. nie zaewidencjonowała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów całości przychodu uzyskanego z działalności gospodarczej, albowiem odnotowała tam jedynie przychód w kwocie 60.000 zł wynikający z trzech faktur VAT za usługi budowlane (wykonane na rzecz K. i J. G. oraz M. i A. D.). Tymczasem na rachunek bankowy małżonków G. spływały wpłaty z tytułu robót budowlanych od innych jeszcze podmiotów (m.inn.:R. D., H. S.) na łączną kwotę 312.878 zł. Analiza wpływów na rachunek bankowy oraz zeznania i wyjaśnienia osób na rzecz których strona świadczyła usługi – wykazały, że I. G. uzyskała w 2009 r. z działalności gospodarczej przychód w kwocie 288.024,54 zł z czego 228.024,54 zł nie zostało przez stronę wykazane w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów jak i w złożonym zeznaniu. W wymienionej kwocie nie uwzględniono otrzymanego przez podatniczkę zwrotu za zakupione materiały budowlane dokumentowane fakturami VAT na kwotę 4.691,74 zł., które według przedłożonych faktur kupione zostały w imieniu i na rachunek inwestora (R. D.). Przeprowadzone postępowanie nie wykazało natomiast, aby analogiczna sytuacja miała miejsce w przypadku pozostałych klientów strony. Strona natomiast nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń w tym zakresie. Na podstawie analizy zgromadzonych dowodów organ odwoławczy ustalił, że poza wartością zaewidencjonowaną na podstawie trzech faktur VAT, strona otrzymała zapłaty na rachunek bankowy tytułem wykonania świadczonych usług budowlanych, których nie zaewidencjonowała w prowadzonych księgach podatkowych. Z otrzymanych kwot, jedynie kwota w wysokości 4.691,74 zł nie była zapłatą za wykonaną usługę budowlaną, lecz środkami na zakup materiałów budowlanych w imieniu i na rzecz inwestora. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że postępowanie dowodowe nie wykazało, ażeby w przypadku pozostałych inwestorów (poza R. D.) dokonywane wpłaty stanowiły zwrot wydatków za materiały kupione przez R. G. w imieniu i na rzecz zamawiającego. Gdy chodzi o koszty uzyskania przychodów, to w toku postępowania organy dokonały ich weryfikacji, co znalazło wyraz w protokole z badania ksiąg. Ustalono, że wysokość kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez stronę w 2009 r. (z uwzględnieniem remanentów na początek i koniec roku) wynosi 54.000 zł i jest zgodna z kwotą wykazaną przez podatniczkę w złożonym zeznaniu podatkowym. Według organu, nie było podstaw do oszacowania podstawy opodatkowania, albowiem dowody pozwalały określić tę podstawę. Z kolei odnosząc się do zgłoszonych w odwołaniu wniosków dowodowych Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przesłuchanie I. G. oraz R. G. miało miejsce w sprawie podatku od towarów i usług, a protokoły z tych czynności zostały uwzględniane w sprawie dochodowej. Z kolei D. G., zajmująca się usługowym prowadzeniem ksiąg podatkowych nie uczestniczyła przy wykonywaniu robót budowlanych i nie mogła mieć wiedzy w tym zakresie. Z kolei powołanie biegłego nie było uzasadnione, albowiem o wysokości wydatku (kosztu podatkowego) nie może zaświadczyć sama okoliczność wybudowania budynku, lecz faktyczne poniesienie wydatków służących uzyskaniu przychodu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu małżonkowie wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wobec zaskarżonej decyzji strony postawiły zarzut naruszenia art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1 i ust. 1c pkt 2 oraz art. 22 w związku z art. 24 u.p.d.o.f., a także art. 23, art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej W uzasadnieniu podniesiono, że inwestorzy dokonując wpłat na rachunek bankowy małżonków G. kierowali się ustaleniami, że część tych środków będzie przeznaczona na zakup materiałów budowlanych (w imieniu i na rachunek inwestorów). Tymczasem organ podatkowy nie ustalił, jakie konkretnie wpłacone przez inwestorów kwoty dotyczyły zakupu materiałów, a zamiast tego uznał, że wszystko co strony otrzymały dotyczyło zapłaty za wykonaną usługę. W ten sposób organ opodatkował kwoty, które nie były przychodem, jak również nie ustalił, jakie i w jakiej wartości koszty rzeczywiście były wydatkowane na wybudowanie budynków. Zdaniem skarżących, w przedmiotowej sprawie organ zobowiązany był skorzystać z instytucji oszacowania podstawy opodatkowania, skoro nie było precyzyjnego rozgraniczenia otrzymanych kwot (na zwrot wydatków i zapłatę za usługę). Z kolei powołanie biegłego było konieczne z uwagi na ustalenie jakiej wartości materiały zostały wbudowane przy realizacji poszczególnych inwestycji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie kwestia nierzetelnego prowadzenia księgi przychodów i rozchodów oraz nieewidencjonowania całości przychodu zostały wykazane w sposób nie budzący wątpliwości. Ustaleń organów podatkowych w tym zakresie nie podważają również skarżący, uważają jednak, że w sprawie podatkowej nieprawidłowo określono kwotę przychodu utożsamiając ją z całością wpłat pochodzących od inwestorów, podczas gdy część tych wpłat stanowiła zwrot środków wyłożonych przez wykonawcę (w imieniu i na rachunek zamawiającego) na zakup materiałów potrzebnych do wykonania usługi. Ubocznie strony podnoszą, że gdyby nawet uznać, że całość wpłat stawiła należność za usługi, to wówczas konieczne było określenie kosztów uzyskania tego przychodu, których zasadniczym elementem byłyby wydatki na zakup materiałów budowlanych, wykorzystanych przy budowie. Z przepisów art. 9 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.f. wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód będący nadwyżką sumy przychodów (z określonego źródła) nad kosztami ich uzyskania. Kosztami uzyskania przychodów, stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, za wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f. Według art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności gospodarczej (o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Z kolei na podstawie ust. 1c art. 14 ustawy, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się (z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h i 1i - nieistotnymi w sprawie) dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury (pkt 1) albo uregulowania należności (pkt 2). Dalej trzeba odnotować, że w świetle art. 14 ust. 3 pkt 3a, do przychodów, o których mowa w ust. 1 i ust. 2 nie zalicza się zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Odnosząc powyższe przypisy do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo określiły przychód I. G. z działalności gospodarczej uwzględniając wpłaty dokonywane przez inwestorów na rachunek bankowy podatników. Powiązanie wpłat z działalnością gospodarczą strony wynikało nie tylko z treści przelewów (niektóre nie były konkretnie opisane) takich jak na przykład "opłata rachunków za budowę", "rozliczenie budowy domu", "wykonanie tynków wewnątrz.", czy "rozliczenie budowy domu", ale przede wszystkim z przesłuchania i wyjaśnień inwestorów - osób dokonujących wpłat. Z tych zeznań i wyjaśnień wynikało, że należności za roboty budowlane regulowali poprzez wpłaty na rachunek bankowy. Nie można było zaaprobować stanowiska skargi, że organy nie ustaliły, jaka część owych wpłat dotyczyła zakupu materiałów budowlanych dokonywanych w imieniu i na rzecz inwestorów. Trzeba bowiem zauważyć, że kwota należna z tytułu usług wykonywanych w ramach działalności gospodarczej obejmuje zasadniczo wszystko co w związku z wykonaniem usługi zamawiający jest zobowiązany świadczyć. Z punktu widzenia przychodu podatkowego nie ma znaczenia, jakie elementy kalkulacyjne posłużyły do określenia wynagrodzenia i jaki jest ich udział w całości należności. Należność za usługę zasadniczo pokrywa również nakłady materiałowe, jakie ponosi wykonawca w celu wykonania usługi. Oczywiście możliwa jest sytuacja, gdy usługa wykonywana będzie z materiału powierzonego przez zamawiającego i wówczas należność za usługę nie będzie obejmować nakładów materiałowych (powierzone). W analogiczny sposób trzeba potraktować przypadek, gdy wykonawca usługi nabywa towary w imieniu i na rachunek zamawiającego. Jednakże okoliczność otrzymania należności stanowiącej zwrot kwot wyłożonych na zakup materiałów za kogo innego (inwestora) musi wynikać z dowodów. W szczególności powinny one wskazywać, że otrzymana kwota odpowiadała ściśle poniesionemu wydatkowi (bez doliczenia marży), zaś ów wydatek był ponoszony w imieniu i na rachunek zleceniodawcy. Uwzględniając powyższe okoliczności, organ wyłączył z przychodów I. G. wartości tych faktur, z których wynikało nabycie materiałów budowlanych w imieniu i na rzecz R. D. Jednakże brak było podstaw do wyłączenia innych jeszcze, bliżej nieznanych kwot, ponieważ brak było dowodów nabycia materiałów oraz pokazujących szczegółowy sposób rozliczenia wykonawcy z zamawiającym, z którego wynikałoby, że realizowane płatności związane z nakładami materiałowymi miały charakter zwrotu wydatku (bez naliczenia marży). Z materiału dowodowego wynikały tylko ogólne kwoty należności, jakie były przekazywane na rachunek małżonków G., a więc brak było podstaw do ich podziału według oczekiwania skarżących. W świetle przedstawionych uwarunkowań uznania otrzymanych kwot za podlegające wyłączeniu z przychodów, nie można było zaaprobować także stanowiska skargi odnośnie konieczności powołania biegłego. Okoliczności dokonywania zakupu dla kogo innego, czy sposobu rozliczenia kontrahentów, nie mogły stanowić przedmiotu opinii biegłego, zaś sama okoliczność użycia materiałów do budowy nie mogła wyjaśnić kwestii kwalifikacji przychodu (charakteru otrzymanej należności). Co się zaś tyczy problematyki oszacowania podstawy opodatkowania to wstępnie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Ksiąg prowadzonych nierzetelnie organ podatkowy nie uznaje za dowód w postępowaniu podatkowym (art. 193 § 4 OP). Jeśli dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze szacowania (art. 23 §1 pkt 2 OP). Stosownie jednak do art. 23 § 2 OP, organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Należy zatem zauważyć, że księgi nierzetelne lub wadliwe nadal stanowią dowód w postępowaniu podatkowym, ale podlegają, tak jak inne dokumenty prywatne, swobodnej ocenie prawdziwości zawartych w nich zapisów. Jeśli zatem organ podatkowy dysponuje uznanymi za wiarygodne dowodami, podważającymi treść zapisów księgi, to dane zawarte w tych dowodach mogą, wraz z zakwestionowanymi danymi z księgi, służyć ustaleniu podstawy opodatkowania (por. wyroki NSA z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt II FSK 12/05, z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II FSK 549/08 oraz z dnia 15 maja 2002 r., sygn. akt I SA/Łd 1556/00, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie: "CBOSA'). Oznacza to, że zakwestionowanie "wzmocnionej" mocy dowodowej księgi podatkowej nie jest równoznaczne z ustaleniem podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Szacowanie podstaw opodatkowania jest zatem możliwe dopiero wówczas, gdy brak możliwości ich ustalenia na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów. W rozpoznawanej sprawie organy stwierdziły nieewidencjonowanie przez podatniczkę całości przychodów uzyskanych z tytułu usług budowlanych, zasadnie zatem uznały za nierzetelną (w zakresie przychodów), prowadzoną dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, podatkową księgę przychodów i rozchodów. Prawidłowo została określona wysokość przychodów podatniczki w 2009 r. na kwotę 288.024,54 zł (w tym przychód wykazany w zeznaniu PIT-B 60.000,00 zł. oraz określony przez organy 228.024,54 zł.). Jednocześnie postępowanie podatkowe nie ujawniło nieprawidłowości w zakresie określonych w zeznaniu przez stronę kosztów uzyskania przychodu w działalności gospodarczej (w kwocie 54.000,00 zł.). Weryfikacja kosztów u kontrahentów dostarczających materiały i usługi na rzecz strony nie doprowadziła bowiem do ich podważenia. Przyjęto zatem, na podstawie niezakwestionowanej w tym zakresie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, że w 2009 r. koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej wyniosły 54.000,00 zł, co wynika z wykazanego przez podatniczkę: wartości spisu z natury na początek roku: 407.150,00 zł., zakupu towarów: 153.085,74 zł, kosztów ubocznych zakupu 1.500,00 zł i pozostałych wydatków 86.988,37 zł., a także wartości spisu z natury na koniec roku - 594.724,11 zł. W związku z brakiem przesłanek do uznania księgi za nierzetelną w zakresie kosztów uzyskania przychodów, nie było powodów do oszacowania podstawy opodatkowania, skoro dane dotyczące przychodów można było przyjąć na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, to jest zapisów księgi oraz informacji o obrotach na rachunku bankowym (w powiązaniu z protokołami przesłuchań świadków oraz ich pisemnymi wyjaśnieniami). W postępowaniu podatkowym strona nie wykazała, ażeby rzeczywiście poniosła inne, aniżeli uwzględnione, koszty uzyskania przychodu. Wprawdzie R. G. w toku zeznania twierdził, że nabywał materiały budowlane bez udokumentowania, to okoliczności w jakich miał tego dokonywać, a wraz z tym samo zeznanie, słusznie ocenione zostało jako niewiarygodne. Zasadnie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej, że żadne względy, w tym gotówkowa forma płatności, jak i krótkie funkcjonowanie na rynku - nie wymuszają zakupu towarów bez jakiekolwiek udokumentowania. Logicznie podnosi organ, że strona w 2009 r. zaewidencjonowała koszty zakupu towarów na kwotę ponad 150.000 zł, zaś stan remanentu z poprzedniego roku wyniósł ponad 400.000 zł., co w żadnym razie nie potwierdza tezy o przeszkodach w uzyskiwaniu dokumentów zakupu, jak i nie pozwala zaakceptować bezkrytycznie twierdzenia, że strona faktycznie nabywała materiały bez udokumentowania. Odnotować przy tym trzeba, że w toku sprawy strona nie przyporządkowała zakupów materiałów do poszczególnych robót tak, ażeby możliwe było zbadanie faktycznego ich wykorzystania na określonych budowach. Nie znalazły potwierdzenia także zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów postępowania. Na podstawie art. 122 OP ciężar prowadzenia postępowania podatkowego obarcza organ podatkowy, który zobowiązany jest do podejmowania działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, rozwinięcie tej zasady zawiera przepis art. 187 § 1 OP stwierdzający, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Kryteria jego oceny określa z kolei przepis art. 191 OP stanowiąc, że organ podatkowy wnioskuje na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok NSA z dnia 29.06.2000 r., I SA/Po 1342/99, LEX nr 43051). Zasada ta zakłada także rozpoznanie według najlepszej wiedzy organów podatkowych, doświadczenia, wewnętrznego przekonania i oceniania wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych, a także ich wzajemnego wpływu. Ocena ta nie może koncentrować się wokół jednego dowodu, lecz należy oceniać zgromadzony materiał dowodowy we wzajemnym powiązaniu. Wszechstronne rozważenie zebranego materiału dowodowego odbywa się z koniecznością brania pod uwagę wszystkich dowodów i okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, przy czym wywodzenie oceny zgromadzonego materiału dowodowego musi odbywać się przy uwzględnieniu logicznego rozumowania, (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 10.02.2010 r., I SA/Wr 829/09, LEX nr 559653). Przedstawionym wymogom organy podatkowe rozpatrujące niniejszą sprawę niewątpliwe sprostały. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy potwierdza trafność przyjętej w treści zaskarżonego aktu tezy, że skarżąca nie zaewidencjonowała całości przychodu z tytułu świadczenia usług budowlanych. Jednocześnie brak było przesłanek do przyjęcia, że skarżąca faktycznie poniosła koszty inne aniżeli uwzględnione przez organy. W sumie skarżony organ przyjął prawidłowe i zarazem kompletne dane do obliczenia podstawy opodatkowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał zarzuty skargi za niezasadne, stąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – oddalił skargę.