I SAB/Wa 444/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. N., B. W., G. N. i M. N. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących: J. N., B. W., G. N. i M. N. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. J. N., B. W., G. N. i M. N. złożyli skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] w W., nr [...], wnosząc o stwierdzenie bezczynności organu administracji oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Uzasadnili, że mimo złożenia wniosku w dniu 17 lutego 2014 r., oraz wniesienia zażalenia do Wojewody [...] – sprawa nie została załatwiona. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] umorzył postępowanie odszkodowawcze jako bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta W., złożyli zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Ponadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływana dalej jako "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W tym miejscu zauważyć należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt I OSK 797/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni przychyla się do stanowiska i wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013., sygn. akt I OSK 17/13 oraz w postanowieniu z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 481/13, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że użycie w zdaniu drugim art. 149 § 1 p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo iż są podstawy do umorzenia postępowania sądowego, w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Wskazać też należy, iż bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., czy też nie. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. W niniejszej sprawie, po stronie organu powstał obowiązek, wynikający z art. 104 § 1 k.p.a., załatwienia w drodze decyzji, bez zbędnej zwłoki, sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 17 lutego 2014 r. skarżący złożyli wniosek o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość [...]. Organ przedmiotowy wniosek rozpoznał decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., umarzając postępowanie jako bezprzedmiotowe. Organ rozpoznając wniosek przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu powyższego wniosku uznać należało za uzasadniony. Jednocześnie wydanie ww. decyzji przez Prezydenta skutkuje umorzeniem postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji jako bezprzedmiotowej. W ocenie Sądu, mimo stwierdzonej bezczynności, brak było podstaw do stwierdzenia, że bezczynność ta miała charakter rażący. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło kwestii ustalenia odszkodowania za grunt [...] położony przy ul. [...], hip. nr [...], która to nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Powyższe wskazuje zatem, iż sprawa ma charakter o tyle skomplikowany, gdyż dotyczy wykazania przesłanek określonych w art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem wymaga, m.in. zbadania, czy za przedmiotową nieruchomość nie zostało wypłacone odszkodowanie. Powyższe oznacza zatem konieczność zapoznania się z całością materiału dowodowego w sprawie, w tym aktami archiwalnymi. W tych okolicznościach wydanie decyzji przez organ I instancji w dniu 4 sierpnia 2014 r., po niespełna 6 miesiącach od dnia złożenia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Umorzenie postępowania w części dotyczyło zobowiązania organu, które to w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.