II OSK 748/15

Dnia 14 grudnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka /spr./ sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. P. W. i K. w N. S. w likwidacji z siedzibą w N. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1518/14 w sprawie ze skargi R. P. W. i K. w N. S. w likwidacji z siedzibą w N. S. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 27 maja 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 listopada 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 1518/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w N. w likwidacji z siedzibą w N. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 27 maja 2014r., nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku przeprowadzonego przez organ postępowania nieważnościowego. Przedmiotem kontroli w tym postępowaniu była decyzja Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 12 listopada 1994r. utrzymująca w mocy ostateczną decyzję Wojewody N. z 14 lutego 1994r., którą Wojewoda udzielił Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w N. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z rzeki D. (km ...) w miejscowości Świniarsko w ilości maksymalnej 270 l/sek dla potrzeb komunalnych Nowego Sącza - do dnia 31 marca 2020r. W jednym z warunków udzielonego pozwolenia wodnoprawnego ustalono, że "Dno i brzegi rz. D. w rejonie ujęcia (km. ...-...) utrzymywane będą we właściwym stanie technicznym przez użytkownika ujęcia wody" (pkt III.2). Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w N. w likwidacji wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody N. z 14 lutego 1994r. w części dotyczącej punktu III.2., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia 5 marca 2014r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 listopada 1994r. W uzasadnieniu podał, że Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w likwidacji w N. kwestionując decyzję organu I instancji, zarzuca wydanie rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nałożeniu na stronę obowiązku, który nie został przewidziany w prawie materialnym - a zatem bez podstawy prawnej. Organ uznał zastrzeżenia dotyczące nałożonego w punkcie III.2 decyzji Wojewody N. z 14 lutego 1994 r. obowiązku za bezzasadne. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 22 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo wodne, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięcia Wojewody N., organ wydający pozwolenie wodnoprawne na korzystanie z wody za pomocą urządzeń do jej piętrzenia nakładał na zakład obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania koryta wody i jej brzegów w takim rozmiarze, w jakim spiętrzona woda wpływa na zwiększenie tych kosztów albo obowiązek wykonania odpowiednich robót. Przepis ten, wbrew twierdzeniu zawartemu we wniosku o stwierdzenie nieważności, nie miał zastosowania w sprawie niniejszej, gdyż przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego był pobór wody z rzeki D., nie zaś korzystanie z wody za pomocą urządzeń do jej piętrzenia. Zatem nie był on stosowany przez organ administracji w decyzji z dnia 14 lutego 1994r. Natomiast obowiązek utrzymywania we właściwym stanie technicznym przez użytkownika ujęcia wody dna i brzegów rzeki D. w rejonie ujęcia nałożony został prawidłowo na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym w pozwoleniu wodnoprawnym można nałożyć na zakład, inne niż ustawienie i utrzymywanie wodnych urządzeń pomiarowych, obowiązki niezbędne ze względu na ochronę interesów ludności, gospodarki narodowej lub środowiska. Kwestię utrzymania wód śródlądowych reguluje art. 80 w/w ustawy, zgodnie z którym polega ono na zachowaniu lub przywróceniu naturalnego stanu wody i brzegów albo na zachowaniu stanu, jaki powstał wskutek regulacji oraz na zapewnieniu swobodnego spływu wody i lodów. Art. 21 ust. 4 nie uprawnia organu wyłącznie do zobowiązania zakładu do wykonania ściśle określonych robót, a stanowi podstawę do nałożenia na zakład szeroko pojętego obowiązku. W niniejszej sprawie obowiązek ten polega na osiągnięciu konkretnego celu, jakim jest utrzymywania we właściwym stanie technicznym przez użytkownika ujęcia wody, dna i brzegów rzeki D., pozostawiając sposób osiągnięcia tego celu do dyspozycji zakładu. Fakt, że środki do osiągnięcia tego celu nie zostały wskazane w decyzji nie czyni obowiązku niewykonalnym. W ocenie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zarzuty podnoszone przez Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w N. w likwidacji nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W ocenie organu nadzorczego zarówno decyzja Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 12 listopada 1994r., jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Wojewody N. z 14 lutego 1994r., wolne są od wad, stanowiących według twierdzeń z wniosku z 28 czerwca 2012r. podstawę do ich unieważnienia. Oba rozstrzygnięcia nie są również obarczone innymi wadami mogącymi stanowić podstawę do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosło Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w N., które zweryfikowało wniosek o stwierdzenie nieważności podkreślając, że postępowanie winno się odnosić do decyzji organu odwoławczego z dnia 12 listopada 1994 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy - decyzją z dnia 27 maja 2014r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 5 marca 2014r., podzielając ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne poczynione w decyzji z dnia 5 marca 2014r. Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w N. w likwidacji w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 27 maja 2014r. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu niezgodności decyzji z prawem, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez odmowę stwierdzenia nieważności, pomimo wydania jej bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Sąd I instancji wywiódł, że przesłankami stwierdzenia nieważności rozważanymi na gruncie przedmiotowej sprawy było: wydanie aktu bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz niewykonalność aktu w dniu jego wydania i trwałość tej niewykonalności (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zaistnienie przesłanek nieważnościowych oceniano według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanego w trybie nieważnościowym aktu administracyjnego. Decyzja z dnia 12 listopada 1994r. i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia 14 lutego 1994r. wydane zostały na podstawie ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230, ze zm.). W decyzji jako podstawę prawną wskazano przepisy art. 20, art. 21, art. 53 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Sąd wskazał, że skarżące Przedsiębiorstwo wniosło - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a. - o stwierdzenie nieważności decyzji utrzymującej w mocy decyzję, którą udzielono skarżącemu pozwolenia wodno prawnego, w zakresie punktu III.2., tj. jednego z warunków przedmiotowego pozwolenia, w którym ustalono, że "Dno i brzegi rz. D. w rejonie ujęcia (km ...-...) utrzymywane będą we właściwym stanie technicznym przez użytkownika ujęcia wody" zarzucając, że postanowienie dotyczące utrzymania koryta i brzegów wody nie może znajdować swej podstawy w treści art. 22 ww. ustawy (niewskazanego w podstawie prawnej decyzji z 1994r.), jak również w ówcześnie obowiązującym porządku prawnym. W ocenie Przedsiębiorstwa, nałożenie na stronę obowiązku, który nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego, w oparciu o które organ administracyjny działał (art. 22 ustawy Prawo wodne z 1974r.) przesądza o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Określenie w decyzji z 1994r. obowiązku jako "utrzymanie w należytym stanie" jest na tyle nieprecyzyjne, że nie pozwala na wykonanie decyzji i niewykonalność ta ma charakter trwały. Z treści decyzji nie wynika bowiem jakiego rodzaju czynności ma podjąć podmiot, któremu udzielono pozwolenia wodnoprawnego oraz jaki stan koryta i brzegów wedle organu jest należyty. W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo uznał, że pozwolenie wodnoprawne z 1994r. nie zostało wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" oznacza, że nie ma ona podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z upoważnienia ustawowego, tym samym oznacza, iż brak jest przepisu uprawniającego organ administracji państwowej do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (p. wyrok NSA z 16 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 1666/12). Taka sytuacja w kontrolowanej sprawie nie miała miejsca. W 1994r. ustawa Prawo wodne z 1974r. zawierała przepisy uprawniające ówczesne organy do rozstrzygnięcia sprawy, zainicjowanej wnioskiem Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w N. w drodze decyzji administracyjnej - pozwolenia wodnoprawnego i zostały one przywołane w podstawie prawnej decyzji z 1994r. Również norma art. 21 ust. 4 ustawy Prawo wodne z 1974r. (przywołana w podstawie prawnej jako "art. 21") mogła stanowić podstawę do nałożenia na Przedsiębiorstwo innych, niż określonych w ust. 2 i 3 obowiązków niezbędnych ze względu m.in. na ochronę interesów ludności. W ramach niej został nałożony na Przedsiębiorstwo obowiązek określony w punkcie III.2 decyzji z 1994r. Obowiązek ten, jak wynika z uzasadnienia pozwolenia wodnoprawnego z 1994r. - co też zauważył organ w zaskarżonej decyzji - miał służyć zabezpieczeniu interesów osób trzecich. Przez pojęcie "osoby trzecie", wobec braku jego zdefiniowania w ustawie Prawo wodne z 1974r. bez wątpienia można rozumieć społeczność, ludność lokalną - sąsiadującą, zamieszkującą w rejonie ujęcia. Zatem utrzymanie brzegu dna i brzegu rzeki D. w rejonie ujęcia we właściwym stanie technicznym miało, m.in. na celu ochronę interesów ludności, zobowiązującą do nałożenia tego "innego" obowiązku w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym stanowi ust. 4 art. 21 ustawy Prawo wodne z 1974r. Sąd podzielił pogląd organu, że art. 22 ustawy Prawo wodne z 1974r. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego z 1994r. był pobór wody z rzeki D., natomiast przepis art. 22 dotyczy pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wody za pomocą urządzeń do jej piętrzenia. W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo uznał także, że niezasadne jest twierdzenie, iż decyzja z 1994r. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkód w jej wykonaniu, które znamionują dwie cechy: przeszkody te istniały już w dacie wydania decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. W przepisie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jako miarodajny stan rzeczy przyjęto ten, który istnieje w "dacie wydania decyzji", zaś decyzja trwale niewykonalna to taka, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Ponadto niewykonalność decyzji może być faktyczna, jak i prawna. W pierwszym przypadku wykonanie decyzji nie jest możliwe z przyczyn czysto technicznych, w drugim zaś - istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji (p.wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009r., sygn. akt II OSK 1796/07, Lex nr 597384). Nadto, nie stanowią powodu niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przeszkody ekonomiczne, finansowe, ani trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (p.wyrok NSA z 3 czerwca 2008r., sygn. akt II OSK 590/07, Lex nr 484998). W ocenie Sądu, żadna z sytuacji wyżej przedstawionych w stosunku do decyzji badanej w postępowaniu nieważnościowym nie zaistniała. Oznacza to, że i w tym zakresie decyzja kwestionowana w skardze jest zgodna z prawem. Sąd podzielił stanowisko organu, że sformułowanie jakim posłużono się w punkcie III.2 decyzji z 1994r., że dno i brzegi rzeki D. mają być "utrzymywane we właściwym stanie technicznym" nie może przemawiać za stwierdzeniem zaistnienia przesłanki nieważnościowej z punktu 5 § 1 art. 156 k.p.a. W art. 80 ust. 1 ustawy Prawo wodne zostało zdefiniowane bowiem pojęcie "utrzymywanie wód śródlądowych". Według tej regulacji utrzymywanie wód śródlądowych polega na zachowaniu lub przywróceniu naturalnego stanu wody i brzegów albo na zachowaniu stanu, jaki powstał wskutek regulacji, oraz na zapewnieniu swobodnego spływu wody i lodów. Skoro w treści ustawy Prawo wodne z 1974r. jasno określono, na czym ma polegać utrzymywanie wód, w tym dna i brzegów, to nieokreślenie działań, dzięki którym cel w postaci utrzymania dna i brzegów ma być osiągnięty, nie czyni tego obowiązku, a w konsekwencji i pozwolenia wodnoprawnego z 1994r., niewykonalnym. Ponadto Sąd zauważył, że nie można byłoby także skutecznie postawić zarzutu wydania decyzji z 1994r. z rażącym naruszeniem prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega bowiem na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną (p.wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717). Tymczasem brzmienie art. 21 ust. 4 ustawy Prawo wodne z 1974r. w zakresie możności nałożenia na zakład innych obowiązków niż określone w jego wcześniejszych ustępach (ust. 2 i 3), niezbędnych ze względu na ochronę interesów ludności, gospodarki komunalnej lub środowiska daje możliwości interpretacyjne. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014r. wniosło Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w N. zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że skarżona decyzja nie narusza rażąco prawa, jako że istniał przepis prawa dający organowi podstawę do wydania skarżonej decyzji, a w konsekwencji czego WSA odmówił stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji, - zaniechanie zastosowania przez WSA art. 134 i 135 p.p.s.a., a to wobec poprzestania na rozpoznaniu zarzutu objętego skargą (wydanie decyzji bez podstawny prawnej), a wobec uznania go za bezpodstawny, nie rozpoznaniu innych przesłanek nieważności skarżonej decyzji, w tym wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżona decyzja nie narusza rażąco prawa, jako że istniał przepis prawa dający organowi podstawę do wydania skarżonej decyzji, w konsekwencji czego WSA odmówił stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji. Skarżący kasacyjnie zarzucił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że nie można uznać, iż przytoczony przez Sąd I instancji art. 21 ust. 4 Prawa wodnego mógł być podstawą do wydania decyzji z dnia 14 lutego 1994r., zaś nałożenie obowiązku w pkt III.2 decyzji nie jest "innym obowiązkiem" w rozumieniu art. 21 ust. 4 Prawa wodnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono także, że ani organ, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadzili jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w celu wykazania istnienia przesłanek wskazanych w art. 21 ust. 4 Prawa wodnego, umożliwiających nałożenie na skarżącego kasacyjnie "innych obowiązków". Należy zatem podkreślić, że w postępowaniu nieważnościowym ani organ nadzorczy, ani tym bardziej Sąd nie prowadzą postępowania dowodowego, oceniają jedynie wystąpienie przesłanek nieważnościowych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., toteż zarzut ten uznać należy za całkowicie chybiony. Wskazany przepis art. 21 Prawa wodnego został wymieniony w podstawie prawnej decyzji Wojewody N. z dnia 14 lutego 1994r. Sąd I instancji słusznie podzielił stanowisko organu nadzorczego, że oznacza to także przywołanie ustępu 4 tego artykułu, stanowiącego, że w pozwoleniu wodnoprawnym można nałożyć na zakład obowiązki inne niż określone w ust. 2 i 3, niezbędne ze względu na ochronę interesów ludności, gospodarki narodowej lub środowiska. Do takich obowiązków organ wydający pozwolenie wodnoprawne zaliczył obowiązek użytkownika ujęcia wody utrzymania we właściwym stanie technicznym dna i brzegów rzeki D. na określonym odcinku, co miało służyć zabezpieczeniu interesów osób trzecich, czyli interesu ludności. Wynika to wprost z uzasadnienia decyzji Wojewody N. z dnia 14 lutego 1994r. Nie można zatem uznać, że przedmiotowy obowiązek, zawarty w pkt III.2 decyzji pozbawiony był podstawy prawnej, a co za tym idzie wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zastrzeżenie zawarte w pkt III.6 (omyłkowo określone jako II.6) decyzji, że Urząd zastrzega sobie prawo nałożenia innych warunków, jeżeli wymagać tego będzie interes społeczny, gospodarki wodnej lub ochrony środowiska, nie stało na przeszkodzie nałożeniu w tej decyzji na użytkownika ujęcia wody obowiązku określonego w pkt III.2 decyzji. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Istniała bowiem podstawa prawna nałożenia określonego w pkt III.2 decyzji obowiązku, która została wymieniona w podstawie prawnej decyzji jako przepis art. 21 Prawa wodnego. Słusznie uznał Sąd I instancji, że niewskazanie konkretnego ust. tego przepisu (ust. 4) nie może być utożsamione z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, a więc w warunkach przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący zaniechania zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 134 i art. 135 p.p.s.a., polegający na poprzestania na rozpoznaniu zarzutu objętego skargą (wydanie decyzji bez podstawny prawnej), a wobec uznania go za bezpodstawny, nierozpoznaniu innych przesłanek nieważności skarżonej decyzji, w tym wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, badając legalność zaskarżonej decyzji kontrolował na wstępie, czy organ nadzorczy prawidłowo uznał brak wystąpienia przesłanek nieważnościowych wskazanych przez Przedsiębiorstwo - art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a., a następnie podzielił także stanowisko organu, że nie można postawić zarzutu wydania decyzji z 1994r. z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzono, że oba rozstrzygnięcia wydane w postępowaniu zwykłym nie są również obarczone innymi wadami mogącymi stanowić podstawę do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Czyni to ten zarzut skargi kasacyjnej niezasadnym. Tym bardziej, że autor skargi kasacyjnej nie wskazuje nawet, jakie inne przesłanki nieważnościowe wystąpiły, których Sąd I instancji nie rozpoznał. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 9