VII SA/Wa 1030/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B. F. i J. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 267), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku B. F. i J. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...], decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy w/w własną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r.. Decyzja ta utrzymywała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązków nałożonych na inwestora w trybie art., 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ I instancji podjął decyzję w następującym stanie faktycznym: Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009r., znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1988r. Nr [...] (udzielającej Południowemu Okręgowi Energetycznemu [...] pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę stacji trafo, linii energetycznej 15 kV i remont kapitalny sieci niskiego napięcia we wsi [...]) w części dotyczącej działek nr [...] i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1988r. Nr [...], zaś w pozostałej części umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1988r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 126/10 oddalił skargę [...] S.A Oddział w [...] - Zakład Energetyczny [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części. B. i J. F. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wnieśli wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o przeprowadzenie stosownych działań mających na celu doprowadzenie inwestycji energetycznej do stanu zgodnego z prawem, a mianowicie o wydanie Zakładowi Energetycznemu [...] decyzji o wyburzeniu slupów i ustawienie ich w miejscu uzgodnionym z nimi. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] znak: [...] (na podstawie art. 51 ust. 1 pkl 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) nałożył na inwestora - Zakład Energetyczny [...] obowiązek przedłożenia w terminie dwóch miesięcy od daty kiedy decyzja stanie się ostateczna inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych (składającej się z części opisowej graficznej) wraz z ekspertyzą techniczną określającą niezbędne roboty budowlane, które należy wykonać, celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem wraz ze stosownymi opiniami i uzgodnieniami. Po upływie określonego w decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. terminu oraz po dostarczeniu żądanej dokumentacji do organu powiatowego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] znak: [...] (na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego) stwierdził wykonanie przez inwestora obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2012r., Nr [...] znak: [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r., Nr [...]. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] znak: [...]. Po wyeliminowaniu (decyzją Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r., znak: [...]) pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę stacji trafo, linii energetycznej 15 kV i remont kapitalny sieci niskiego napięcia we wsi [...] w części dotyczącej działek nr [...] i [...], według organu II instancji, organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały przepisy wynikające z art. 51 Prawa budowlanego, w stosunku do w/w inwestycji w części przebiegającej przez działki nr [...] i [...] w [...]. W dniu [...] maja 2013 r. Skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r., Nr [...]. znak: [...] wskazując, że nie zgadzają się z treścią tej decyzji i jej uzasadnieniem i proszą o jej unieważnienie, gdyż akceptacja jej powoduje utrzymanie na ich działkach obiektów wybudowanych z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...]. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy organ utrzymał w mocy własną decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] października 2009r., znak: [...] dotyczyła stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę stacji trafo, linii energetycznej 15 kV i remont kapitalny sieci niskiego napięcia we wsi [...] w części dotyczącej działek nr [...] i [...]. Organ I instancji podkreślił, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym. Przedmiotem tego postępowania jest ocena, czy kontrolowana w tym trybie decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 Kpa a której wystąpienie powoduje konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. Organ II instancji wyjaśnił, że organ administracji publicznej orzekający w tym nadzwyczajnym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa, nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: a) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, b) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, c) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, d) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, e) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, f) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, g) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r., Nr [...]. znak: [...], ponieważ decyzja ta nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 156 § 1 Kpa Organ I instancji podkreślił także kwestię, że w niniejszym przypadku działanie organu nadzorczego ogranicza się do oceny kwestii ściśle prawnych i rozpatrzenia sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 Kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził brak naruszeń prawa, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności kontrolowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r. [...] lutego 2014 r. B. F. i J. F. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji Głównego Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., gdyż według wnioskodawców nie można się zgodzić z decyzją na podstawie dokumentów zebranych w aktach sprawy. Według organu II instancji kwestionowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...] została wydana w trybie nadzwyczajnym. Tryb ten ma charakter wyjątkowy, służy bowiem wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w art. 156 § 1 Kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 Kpa. W postępowaniu prowadzonym w trybie nieważności, organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych wart. 156 § 1 Kpa. a zatem nie może rozpatrzyć sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Działanie organu w tym trybie ogranicza się do oceny kwestii ściśle prawnych, czyli do ustalenia czy badana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji, a organ rozpoznając sprawę w trybie nieważności nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., że będąca przedmiotem postępowania nadzwyczajnego decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r., nie jest dotknięta żadną kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 Kpa, a w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa, co zarzucają Skarżący. Przesłanka rażącego naruszenia prawa występuje wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Według organu II instancji taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Według organu II instancji w związku z tym w stosunku do wybudowanej w tej części inwestycji należało zastosować procedurę legalizacyjną przewidzianą w art. 51 Prawa budowlanego, do czego organy nadzoru budowlanego zastosowały się. Organ II instancji zaznaczył, że w wyroku z dnia 3 kwietnia 2013r., sygn. akt II SA/Kr 1374/12 (LEX nr 1310566) Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie wskazał, że "inwestor, który wybudował obiekt na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, które następnie zostało wyeliminowane z obrotu, nie może być traktowany jak osoba, która budowała nie dysponując w ogóle pozwoleniem na budowę, a zatem nie ma do niego zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego Jednak nie oznacza to, iż zrealizowana przez niego inwestycja nic podlega kontroli organów nadzoru budowlanego. Dlatego organ II instancji takiej sytuacji konieczne jest wdrożenie procedury określonej w art. 50 i 51 Prawa budowlanego". Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. została wniesiona przez B. F. i J. F. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji W uzasadnieniu swojej skargi wskazali, powołany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego ekspert dr inż. J. S. nie dopełnił nałożonego obowiązku dokonania koniecznych uzgodnień. Według skarżących ekspert powinien zwrócić się przede , wszystkim do nich, gdyż na ich wniosek miał być powołany, na polecenie władz budowlanych miał być przywrócony stan zgodny z obowiązującym w Polsce prawem. Zdaniem skarżących ekspert powtórzył dokładnie sytuację, jaka miała miejsce w 1988r., kiedy Zakład Energetyczny bez uzgodnień i bez wiedzy właścicieli postawił swoje słupy na tych działkach i nie dopuścił do żadnej dyskusji a tym bardziej do uzgodnień z właścicielami działek na ten temat. Skarżący twierdzą, że ekspert pominął w swoim opracowaniu zasadniczy fakt, że była to nie tylko wymiana słupów drewnianych na żelbetowe ale również zmiana lokalizacji słupów żelbetowych w stosunku do ich poprzedników słupów drewnianych - dotyczy to ich obydwu działek tj. dz. numer [...] i [...]. co można stwierdzić porównując inwentaryzację słupów z okresu poprzedzającego remont. Skarżący podkreślili, że ekspertyza musi być dokumentem opierającym się na prawdzie - w przeciwnym przypadku jest dokumentem niewiarygodnym i nie może być podstawą do podejmowania wiążących decyzji przez jakiekolwiek organy państwowe. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Podkreślić wyraźnie należy, że przedmiotem rozpoznania Sądu jest decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji - decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r., którą ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzającą wykonanie obowiązków nałożonych w trybie art. art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2012r. Obowiązki te nakazywały Zakładowi Energetycznemu w [...] przedłożenie w terminie dwóch miesięcy od daty kiedy decyzja stanie się ostateczna inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych (składającej się z części opisowej graficznej) wraz z ekspertyzą techniczną określającą niezbędne roboty budowlane, które należy wykonać, celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem wraz ze stosownymi opiniami i uzgodnieniami. Skarżący twierdzą, że obowiązki te nie prowadzą w istocie do "naprawienia" sytuacji jaka powstała w wyniku zabudowy ich nieruchomości słupami energetycznymi, albowiem nie prowadzą do porozumienia w zakresie możliwości zabudowy nieruchomości i miejsca posadowienia słupów. Nadto wskazują, że wykonana i złożona do akt sprawy ekspertyza nie jest poprawna, a sporządzający ją ekspert pominął w swoim opracowaniu fakt, że była to nie tylko wymiana słupów drewnianych na żelbetowe ale również zmiana lokalizacji słupów żelbetowych w stosunku do ich poprzedników słupów drewnianych. W ocenie Sądu powyższe zarzuty nie mogą być skuteczne w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że postępowanie nadzwyczajne nieważnościowe nie ma na celu ponownego wszechstronnego rozpoznania sprawy, ale wyłącznie ocenę wystąpienia podstaw nieważności z art. 156 § 1 K.p.a. (por. wyrok WSA w Białymstoku o sygn. akt li SA/Bk 25/12, LEX nr 1138348). Postępowanie administracyjne prowadzone jest bowiem w ten sposób, że od wydanej decyzji w zwykłym trybie przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu II instancji. Nie jest możliwe i dopuszczalne, aby organ prowadzący postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji orzekł merytorycznie w sprawie, w której merytoryczne rozstrzygniecie zostało już wydane. Wskazać należy, że Skarżący wnieśli w dniu 5 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r., którą ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013r. stwierdzającą wykonanie. Skargę tę jednak wycofali. W dniu 16 maja 2013 r. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że w sprawie doszło poprzez wydanie błędnej ekspertyzy do rażącego naruszenia prawa. Jak wynika z uzasadnienia wniosku Skarżący nie polemizują z istotą rozstrzygnięcia, które w istocie sprowadza się do stwierdzenia wykonania nałożonych obowiązków i znajduje swoje oparcie w przepisie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Twierdzą jednak, że nałożone obowiązki nie prowadzą do "naprawy" procesu budowlanego, stąd wydana decyzja - zatwierdzająca ich wykonanie winna być uznana za decyzję rażąco naruszającą prawo. W tym miejscu należy także wyjaśnić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym. Stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale jego przekroczenia w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r., II GSK 1056/10, LEX nr 1070197). "O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa, stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., II OSK 1521/10, LEX nr 956192). Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia decyzji będącej przedmiotem postępowania przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku. Skarżący nie wskazują w jaki sposób decyzja z dnia [...] marca 2014 r. rażąco narusza prawo. Podkreślić należy, że w badaniu w sprawie nie może podlegać uprzednia decyzja nakładająca obowiązki w trybie art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż jej nie dotyczy prowadzone postępowanie, lecz decyzja stwierdzająca ich wykonanie. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r. potwierdza okoliczność, która niewątpliwie miała miejsce - złożenie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych (składającej się z części opisowej graficznej) wraz z ekspertyzą techniczną, czyli wykonanie (choćby formalne) nałożonych obowiązków. Zawartość merytoryczna złożonych dokumentów ich prawidłowość nie może być jednak przedmiotem badania w postępowaniu nadzwyczajnym. Skarżący mieli możliwość podważania prawidłowości tej decyzji w postępowaniu zwyczajnym, w którym zarówno organ administracji prowadzący postępowanie, jak również sąd - jeśli zostanie wniesiona skarga kwestię tę mógł gruntownie badać. Takiej możliwości nie ma w toczącym się postępowaniu w trybie nadzwyczajnym. Bowiem tu o rozstrzygnięciu decyduje nie - zwykłe, lecz rażące naruszenie prawa, które może być stwierdzone tylko wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa. Decyzja będąca przedmiotem postępowania potwierdza wykonanie obowiązków przez inwestora. Stan taki, jest zgodny z rzeczywistością. Sposób wykonania tych obowiązków, oceniany jako nieprawidłowy przez Skarżących nie jest badaniem prawa, a badaniem faktów i jako taki nie może podlegać ocenie w postępowaniu nadzwyczajnym. Skarżący zarzucają nieprawidłowe wykonanie obowiązków przez organ. Zarzut ten podnoszony przez skarżących w postępowaniu nieważnościowym nie jest kwestią rozważań zarówno organu jak i sądu administracyjnego. Zarówno organ i Sąd w tym nadzwyczajnym postępowaniu bierze pod uwagę wyłącznie przesłanki enumeratywnie wyliczone w art. 156 k.p.a. Według oceny Sądu takie przesłanki w przedmiotowym postępowaniu nie mają miejsca, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Tym samym rację miał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze, to jest oceniając, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.