I SA/Bd 969/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Protokolant Asystent Sędziego Maciej Stępień po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "D.-P." SA w B. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz "D.-P." SA w B. kwotę 217 zł ( dwieście siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego Spółka podała, że prowadzi działalność m.in. w zakresie sprzedaży wyrobów hutniczych oraz świadczenia usług transportowych. Sprzedając wyroby hutnicze klientom świadczy usługi transportu tych wyrobów we własnym zakresie lub zleca usługę transportu firmie zewnętrznej. W przypadku zakupu wyrobów hutniczych przez klienta wraz z usługą transportu tych wyrobów traktuje taką transakcję jako "świadczenie złożone" i rozlicza VAT od usługi transportu jako "świadczenia dodatkowego", tak jak od sprzedaży wyrobów hutniczych jako "świadczenia głównego", bez względu na to czy transport wykonywany był własnymi środkami transportu, czy usługa została zlecona firmie zewnętrznej. W swoim asortymencie Spółka posiada towary opodatkowane stawką VAT 23%, jak i wymienione w załączniku nr 11 do ustawy o podatku od towarów i usług, które mogą być opodatkowane zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 tej ustawy. Sprzedając jednemu nabywcy towary opodatkowane w odmienny sposób, zgodnie akapitem powyższym, "ładuje" je najczęściej na jeden środek transportu. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskująca zadała cztery pytania: 1) czy w przypadku sprzedaży towarów w ramach świadczenia złożonego, gdzie transport sprzedanych towarów jest świadczeniem ubocznym, moment powstania obowiązku podatkowego jest jeden dla całego świadczenia złożonego, w tym także dla usługi transportu, i jest nim moment powstania obowiązku podatkowego właściwy dla sprzedaży towarów, jak dla świadczenia głównego, nawet jeżeli w momencie jego powstania usługa transportu nie została jeszcze zakończona; 2) czy w przypadku sprzedaży towarów w ramach świadczenia złożonego, gdzie transport sprzedanych towarów jest świadczeniem ubocznym, Spółka może na fakturze wskazać w odrębnych pozycjach sprzedaż towarów jako świadczenie główne i usługę transportu jako świadczenie uboczne opodatkowane tak jak świadczenie główne; 3) czy w przypadku kiedy na jednym środku transportu przewożone są towary sprzedawane ze stawką VAT 23% oraz na zasadach odwróconego opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług, Spółka może opodatkować usługę transportu świadczoną jako element świadczenia złożonego, gdzie świadczeniem głównym jest sprzedaż towarów, proporcjonalnie do wagi sprzedanych i przewożonych towarów, częściowo jako opodatkowaną stawką VAT 23% i częściowo na zasadach odwróconego opodatkowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7; 4) czy w razie twierdzącej odpowiedzi na pyt. nr 3 Spółka może umieścić na jednej fakturze w odrębnych pozycjach wszystkie elementy świadczenia głównego opodatkowanego stawką VAT 23% oraz wszystkie elementy świadczenia głównego opodatkowanego na zasadach odwróconego opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskująca wskazała na art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wcześniej art. 11 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady) i zawartą w nim zasadę opodatkowania świadczeń złożonych tak, jak świadczenia głównego. Zaznaczyła, że w świetle utrwalonej linii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z transakcją stanowiącą świadczenie złożone mamy do czynienia m.in. w sytuacji, gdy jeden z elementów transakcji stanowi świadczenie główne, a pozostałe elementy mają wobec niego charakter pomocniczy. Świadczenia są uważane za pomocnicze, jeżeli nie stanowią celu samego w sobie, lecz środek służący jak najlepszemu skorzystaniu z świadczenia głównego (wyrok z dnia 15 maja 2001r., C-34/99 Primback TS, wyrok w sprawie C-349/96). Powyższe potwierdza również orzecznictwo polskich sądów administracyjnych m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2011r. sygn. akt I SA/Bd 340/11. Zatem, w ocenie wnioskującej, w przypadku świadczeń złożonych świadczenia pomocnicze mogą być opodatkowane tak jak świadczenie główne. Z podanych względów usługa transportu, która w przedstawionym stanie faktycznym jest usługą dodatkową do świadczenia głównego, tj. transakcji sprzedaży wyrobów hutniczych, może być potraktowana jako element świadczenia złożonego i może zostać opodatkowana jak transakcja sprzedaży wyrobów hutniczych. Wnioskująca wskazała również, że z dniem 1 października 2013r. weszła w życie zmiana ustawy o podatku od towarów i usług, zmieniająca m.in. treść załącznika nr 11 do tej ustawy. Stąd od tego dnia, w jej ocenie, sprzedaż części wyrobów hutniczych następuje na zasadach odwróconego opodatkowania, gdzie sprzedawca wystawia fakturę ze stawką zerową, zaś transakcja opodatkowana zostaje przez nabywcę, który wykazuje zarówno podatek należny, jak i naliczony wynikający z tej transakcji. Dzieje się tak, jeżeli spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Z podanych względów, jeżeli po dniu 30 września 2013r. Spółka dokona sprzedaży wyrobów hutniczych wskazanych w załączniku nr 11 do ustawy o podatku od towarowi usług oraz spełnione zostaną przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, to usługa transportu tak sprzedanych towarów świadczona przy okazji wskazanej umowy sprzedaży (jako element świadczenia złożonego) może zostać opodatkowana tak jak sprzedaż towarów, czyli we wskazanym przypadku na zasadach odwróconego opodatkowania. W takim zatem przypadku podatek należny oraz podatek naliczony z tytułu sprzedaży wskazanych wyrobów hutniczych oraz świadczonej w związku z tym usługi transportu rozliczyć powinien nabywca towarów. Rozważania te mają zastosowanie zarówno w razie świadczenia usługi transportu przez samą Spółkę, jak i świadczenia usługi transportu przez firmę zewnętrzną, ale na zlecenie Spółki. Mając na uwadze powyższe Spółka uznała, że: 1) w przypadku świadczenia złożonego całość świadczenia można potraktować tak jak świadczenie główne. W szczególności dla całego świadczenia złożonego obowiązek podatkowy powstawać będzie w jednym momencie, tj. tak jak dla świadczenia głównego. W przedstawionym stanie faktycznym obowiązek podatkowy dla usługi transportu świadczonej jako element świadczenia złożonego powstawać będzie w momencie powstania obowiązku podatkowego dla świadczenia głównego, tj. dla sprzedaży towarów. W związku z całościowym traktowaniem świadczenia złożonego oraz w związku z treścią art. 29a ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług powyższe będzie miało zastosowanie także wówczas, gdy obowiązek podatkowy poszczególnych elementów świadczenia złożonego traktowanych oddzielnie powstawałby w innym momencie, w szczególności gdy moment powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży towarów byłby wcześniejszy niż moment świadczenia usługi transportu, np. przy przekazaniu towaru przewoźnikowi zewnętrznemu na zasadach ogólnych; 2) traktowanie całości świadczenia złożonego tak jak świadczenia głównego nie wyklucza jednak wskazania elementów tego świadczenia głównego (sprzedaży towarów i usługi transportu tych sprzedanych towarów) w odrębnych pozycjach faktury VAT. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy elementy świadczenia złożonego będą ujmowane w jednej pozycji faktury, jako całość, czy w dwóch pozycjach faktury, jako dostawa towaru i świadczenie usługi transportu, bądź też w oddzielnych fakturach, w których zaznaczony zostanie numer faktury świadczenia głównego ze wskazaniem, że dotyczą one świadczenia wynikającego z tej faktury. W sytuacji bowiem wykazania świadczenia złożonego w jednej pozycji faktury, w kilku pozycjach faktury, bądź w oddzielnych fakturach podstawą opodatkowania i tak będzie suma kwot wykazanych przez Spółkę na fakturze/fakturach – należna za dostawę towarów i za usługę transportową; 3) sprzedaż jednemu klientowi towarów objętych stawką VAT 23% oraz towarów, do których znajdą zasady odwróconego opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług, razem z transportem tych towarów, będzie stanowić dwa świadczenia złożone, tj.: 1. świadczenie złożone, gdzie świadczeniem głównym jest sprzedaż towarów ze stawką VAT 23% a świadczeniem pomocniczym usługa transportu tych towarów; 2. świadczenie złożone, gdzie świadczeniem głównym jest sprzedaż towarów na zasadach odwróconego opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 a świadczeniem pomocniczym usługa transportu tych towarów. Jeżeli zatem w powołanym przypadku w ramach przewozu jednym środkiem transportu mamy do czynienia de facto z dwoma świadczeniami złożonymi, to usługa transportu winna być rozliczona proporcjonalnie do wielkości tych świadczeń. Wielkość sprzedaży towarów dokonanej przez Spółkę "mierzona jest w wadze towaru". Wartość usługi transportu towarów sprzedawanych przez Spółkę jako elementu dwóch świadczeń złożonych powinna być zatem rozdzielona proporcjonalnie do wagi sprzedanych i przewożonych towarów; 4) może wskazać na jednej fakturze w odrębnych pozycjach wszystkie elementy świadczenia głównego opodatkowanego stawką VAT 23% oraz wszystkie elementy świadczenia głównego opodatkowanego na zasadach odwróconego opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż żaden przepis ustawy nie zabrania takiej dokumentacji transakcji. Wskazanie zaś w art. 106e ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, że faktura nie zawiera w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 i 8, jest nabywca towaru lub usługobiorca – danych określonych w art. 106e ust. 1 pkt 12-14, dotyczy jedynie pozycji faktury opodatkowanych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o podatku od towarowi usług. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Na wstępie interpretator przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 7, art. 19a ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 146a pkt 1, art. 106b ust. 1 i art. 106e ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054, ze zm. zm.) – zwanej dalej "ustawą o VAT". Następnie podkreślił, że zasadą jest traktowanie, dla celów podatkowych, złożonych działań podatnika jako jednolitej całości. Wniosek taki wypływa m.in. z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie pomiędzy Card Protection Plan Ltd (CPP) a Commissioners of Customs and Excise (sygn. C-349/96). Natomiast zgodnie z orzeczeniem Trybunału w sprawie C-321/94 pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg, o tym, czy dana transakcja stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług powinny decydować wszystkie okoliczności zawarcia tejże transakcji. Odnosząc się do mechanizmu "odwrotnego obciążenia" podatkiem od towarów i usług Minister wskazał, że stanowi on odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 193 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.) – dalej jako "Dyrektywa" – (zgodnie z którym osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczenia usług) i przenosi obowiązek rozliczenia VAT należnego ze sprzedającego na nabywcę. Podstawą dla zastosowania tego szczególnego środka są art. 199-199a Dyrektywy zawierające zamknięty katalog transakcji, w odniesieniu do których państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik podatku od towarów i usług – odbiorca towarów i usług będących przedmiotem tych transakcji. Minister powołując się na wyrok TSUE w sprawie C-224/111 BGŻ Leasing sp. z o.o. wskazał, że każdorazowo należy brać pod uwagę ogół okoliczności, w jakich ma miejsce dana transakcja dla potrzeb ustalenia występowania lub braku świadczenia złożonego. W sytuacji, gdy cena określona dla dostawy towarów/świadczenia usług uwzględnia koszt usługi transportowej, wówczas usługę tą należy włączyć do podstawy opodatkowania w myśl art. 29a ust. 6 ustawy o VAT. Również w przypadku, gdy wyświadczenie usługi transportowej jest elementem umowy sprzedaży towaru/świadczenia usług, a towar ma zostać dostarczony w miejsce wskazane przez klienta wówczas usługę transportu należy włączyć do podstawy opodatkowania w myśl art. 29a ust. 6 ustawy o VAT. Na powyższe nie ma wpływu przyjęty sposób dokumentacji tejże usługi (odpowiednio w przypadku gdy jest to wymagane przepisami prawa lub na żądanie klienta odrębnie wykazana na fakturze dokumentującej tę dostawę). Odmiennie jednak należy podejść do omawianej kwestii, gdy w danych okolicznościach faktycznych usługa transportu nie jest wymagana umową sprzedaży towaru (dana dostawa nie wymaga transportu), jednakże do dokonywanej dostawy towaru sprzedający godzi się wyświadczyć dodatkowo usługę transportu, za którą pobiera odrębną opłatę. W takiej sytuacji usługę transportu należy traktować odrębnie. Biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku oraz treść powołanych przepisów Interpretator uznał, że w przypadku świadczenia złożonego (w rozpatrywanym przypadku obejmuje ono dostawę towarów, jako świadczenie główne oraz usługę ich transportu, jako świadczenie pomocnicze) obowiązek podatkowy – jak słusznie oceniła Spółka – powstanie w jednym momencie, tj. w momencie właściwym dla świadczenia głównego, tj. dostawy towarów. Oznacza to, że obowiązek podatkowy dla usługi transportu świadczonej jako element świadczenia złożonego powstanie w momencie powstania obowiązku podatkowego dla świadczenia głównego (dostawy towarów). Zdaniem Ministra nieprawidłowe jest natomiast stanowisko Spółki w zakresie sposobu dokumentowania świadczenia złożonego, na które składa się dostawa towarów (jako świadczenie główne) oraz usługa ich transportu (jako świadczenie pomocnicze). Nie jest bowiem zasadny jej pogląd, że jest uprawniona do wykazywania w odrębnych pozycjach faktury wartości towarów i kosztów transportu, które wliczane są do podstawy opodatkowania dostawy towarów. Jak również nie jest zasadny jej pogląd o możliwości udokumentowania wskazanych elementów jednego świadczenia złożonego w odrębnych fakturach. Organ podkreślił, że treść art. 106e ust. 1 ustawy o VAT określa jakie obligatoryjne elementy powinna zawierać faktura, zatem podmiot zobowiązany do wystawienia faktury powinien precyzyjnie określić rodzaj "fakturowanej" czynności, tj. podać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi. Źródłem tego obowiązku jest aktualnie art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy. Istotą czynności, na tle których Spółka powzięła wątpliwości wyartykułowane we wniosku, jest dostawa towarów. Z tym zastrzeżeniem, że Spółka obciąża nabywców towarów kosztami dodatkowej usługi (transportu). Nie zmienia to jednak, w ocenie organu, faktu, że świadczeniem głównym jest dostawa towarów. Zatem na fakturze dokumentującej taką sprzedaż – a precyzyjniej rzecz ujmując, w tej jej części, która odzwierciedla elementy obligatoryjne w świetle przepisów prawa – powinna widnieć tylko jedna pozycja. Przy czym w pozycji tej – co należy również wywodzić z treści art. 29a ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy – powinna być zsumowana wartość świadczenia głównego (dostawy towarów) oraz świadczenia pomocniczego (usługi transportowej). Zdaniem organu dokumentowanie dostaw w ten sposób, że Spółka wystawiałby odrębną fakturę dotyczącą towaru i odrębną dotyczącą jego transportu również nie jest prawidłowe. Doszłoby bowiem do takiej sytuacji, że Spółka wystawiłby odrębną fakturę na usługę transportową, które sama w sobie nie może być uznana za dostawę towarów. Zatem dostawy byłyby dokumentowane fakturami, które wskazywałyby jako czynności opodatkowane nie tylko towary, lecz również usługi. Odrębna faktura dokumentująca wykonanie usługi transportowej, nie wskazywałyby w swej treści towarów przesądzających o istocie czynności, lecz wyłącznie ten element kalkulacyjny współtworzący wartość dostawy. Zatem uznać należy, że model dokumentacyjny obowiązujący w systemie podatku od towarów i usług nie dopuszcza wystawienia odrębnej faktury dokumentującej wykonanie usługi transportu na rzecz nabywcy danego towaru, stanowiącej element świadczenia złożonego. Za prawidłowe Interpretator uznał stanowisko Spółki, że sprzedaż jednemu klientowi towarów objętych stawką VAT w wysokości 23% oraz towarów, do których znajdzie zastosowanie zasada odwróconego obciążenia razem z transportem tych towarów, będzie stanowić dwa świadczenia złożone. W tej sytuacji usługa transportu winna być rozliczona proporcjonalnie do wielkości tych świadczeń. Skoro Spółka określa wielkość sprzedaży poprzez wagę zbywanych wyrobów hutniczych, to miarodajnym sposobem przyporządkowania kosztów transportu do poszczególnych reżimów opodatkowania, może być ustalenie takiej proporcji według kryterium wagowego. Przepisy nie stoją na przeszkodzie, aby w powyższej sytuacji Spółka mogła wskazać na jednej fakturze w odrębnych pozycjach wartość świadczenia głównego opodatkowanego stawką VAT 23% oraz wartość świadczenia głównego opodatkowanego na zasadach odwróconego opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Jednak nie jest dopuszczalne – jak to w swoim stanowisku postuluje Spółka – aby w odrębnych pozycjach specyfikować wszystkie elementy każdego z tych świadczeń głównych (por. uwagi zawarte w pkt 2 tej części uzasadnienia interpretacji indywidualnej). Ponadto organ zaznaczył, że nie ma oparcia w przepisach z zakresu podatku od towarów stwierdzenie Spółki, że gdy sprzedaż wyrobów hutniczych następuje na zasadach odwróconego opodatkowania "sprzedawca wystawia fakturę ze stawką zerową". Jak bowiem wprost wynika z art. 106e ust. 4 pkt 1 ustawy, faktura nie zawiera – w przypadku dostawy towarów, dla której obowiązanym do rozliczenia podatku (zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy) jest nabywca towaru – m.in. danych określonych art. 106e ust. 1 pkt 12 ustawy, tj. stawki podatku. Wskutek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wydanej interpretacji zarzuciła naruszenie prawa poprzez błędną i dowolną wykładnię przepisów ustawy o podatku od towarów i usług polegające w szczególności na uznaniu, że z art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT wynika, iż skarżąca - w przypadku świadczenia złożonego polegającego na sprzedaży towarów i usługi transportu świadczonej razem z tą sprzedażą - na fakturze winna wykazać, tylko jedną pozycję świadczenia głównego, nie może zaś wykazać sprzedaży towarów i świadczenia usługi transportu w oddzielnych pozycjach. W ocenie Spółki brak jest jakiegokolwiek przepisu, zabraniającego jej postąpienia zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym we wniosku o interpretację. W szczególności podstawą tą nie może być art. 106e pkt 7 ustawy o VAT. Wynika bowiem z niego jedynie tyle, że faktura winna zawierać nazwę (rodzaj) towaru, czy też usługi. Przepis ten nie precyzuje natomiast, że w przypadku świadczeń złożonych gdzie de facto dochodzi do kilku czynności dostawy towarów i świadczenia usług, dla których jedynie podstawa opodatkowania jest jednakowa, powinny one zostać wykazane w jednej pozycji faktury. Co więcej, przepis ten w ogóle nie odnosi się do pozycji faktury. Zgodnie zaś z funkcją dokumentacyjną faktury istotne jest to, aby opodatkowana czynność, czy też czynności znalazły się na fakturze. Nie ma zatem - w ocenie skarżącej - przepisów odmawiających prawidłowości prezentowanego przez nią stanowiska. Skarżąca na poparcie stanowiska powołała interpretacje indywidualne prezentujące odmienne stanowisko niż interpretacja wydana w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ona prawo. Przedstawione we wniosku: stan faktyczny oraz stanowisko własne wnioskodawcy konstytuują faktyczny i prawny obszar sprawy, w której wydana została indywidualna pisemna interpretacja prawa podatkowego. Jak wynika ze stanu przedstawionego przez wnioskującą, w zadanym pytaniu chciała uzyskać informację, czy może na fakturze, gdzie przedstawiła jedno świadczenie złożone tj. sprzedaż wyrobów hutniczych i transport - wyodrębnić te dwa świadczenia w odrębnych pozycjach na fakturze. Ze skargi wynika, iż skarżąca nie zgadza się z opinią organu, że w przypadku świadczenia złożonego polegającego na sprzedaży towarów i usługi transportu świadczonej razem z tą sprzedażą - na fakturze winna wykazać, tylko jedną pozycję świadczenia głównego. Skarżąca w zadanym pytaniu chce uzyskać odpowiedź dlaczego w tej samej fakturze, obejmującej jedno świadczenie zbiorcze nie może wykazać sprzedaży towarów i świadczenia usługi transportu w oddzielnych pozycjach. W ocenie Spółki brak jest jakiegokolwiek przepisu, zabraniającego jej postąpienia zgodnie z powyższym stanowiskiem wyrażonym we wniosku o interpretację. Według Wnioskującej w szczególności podstawą tą nie może być przywołany przez organ art. 106e pkt 7 ustawy o VAT. Według strony z zacytowanego przepisu wynika tylko tyle, że faktura winna zawierać nazwę (rodzaj) towaru, czy też usługi. Przepis ten nie precyzuje natomiast, że w przypadku świadczeń złożonych gdzie de facto dochodzi do kilku czynności dostawy towarów i świadczenia usług, dla których jedynie podstawa opodatkowania jest jednakowa, powinny one zostać wykazane w jednej pozycji faktury. Zdaniem strony wskazany przez organ przepis w ogóle nie odnosi się do pozycji faktury. Dalej strona stwierdziła, że zgodnie z funkcją dokumentacyjną faktury istotne jest to, aby opodatkowana czynność, czy też czynności znalazły się na fakturze. Nie ma w ocenie skarżącej - przepisów odmawiających prawidłowości prezentowanego przez nią stanowiska. Końcowo strona stwierdziła, że taka praktyka jest dopuszczalna, zważywszy na fakt, iż to wyodrębnienie nie zmienia opodatkowania i nie ma prawnego znaczenia, gdyż podstawą opodatkowania i tak będzie suma kwot wykazanych przez Spółkę na fakturze/fakturach – należna za dostawę towarów i za usługę transportową. Zdaniem Sądu ta argumentacja strony zasługuje na uznanie. Strona zadając wskazane powyżej pytanie - domagała się wyłącznie potwierdzenia, czy może wykonać czynność materialno – techniczną w postaci wyodrębnienia na fakturze, osobno kwot za sprzedaż wyrobów hutniczych i osobno za transport, nie dokonując żadnych zmian w świadczeniu złożonym. Według strony wyodrębnienie to jest odpowiedzią na żądanie kontrahentów, którzy chcą znać kwoty należne za poszczególne świadczenia. Nie chodziło tu o zmianę podstawy opodatkowania, a żądana czynność nie ma wpływu na ustalone zasady opodatkowania jest tylko czynnością materialno – techniczną, czystą informacją o kosztach tych dwóch świadczeń, które razem stanowią świadczenie zbiorcze. Zatem organ winien przy ponownym rozpoznaniu sprawy mieć na uwadze wskazówki Sądu i rozważyć, czy żądanie strony co do zapisu na fakturze kwot wynikających z obu świadczeń, obejmujących jedno świadczenie złożone bez ingerencji w zasady opodatkowania jest możliwy do zaakceptowania przez organy podatkowe. Należy zauważyć, mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony przez stronę, że dla celów podatkowych złożone działania strony tj. Sprzedaż towarów i usługa transportowa stanowi, co do zasady, jednolitą całość. Oba te świadczenia są ze sobą powiązane, co oznacza, że z punktu ekonomicznego także stanowią całość. Świadczenie pomocnicze w postaci transportu jest uzupełnieniem sprzedaży towarów czyli świadczenia głównego. Transport bez sprzedaży nie stanowi celu samego w sobie bez sprzedaży a zatem usługa transportu służy, jak najlepszemu wykonaniu sprzedaży, z której ma korzystać nabywca towaru. Podobnie wyrok tut. Sądu z dnia 26 września 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 430/11. A zatem skoro zadane pytanie w opinii Sądu dotyczyło wyłącznie czynności materialno – technicznej a nie zmiany konstrukcji podatku, przy świadczeniu złożonym to należało udzielić stosownej odpowiedzi wyłącznie w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną interpretację. O jej wykonalności orzekł w oparciu o art. 152 , o kosztach na podstawie art. 200 cyt. ustawy. E. Kruppik – Świetlicka H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski