II OSK 735/15

Dnia 14 grudnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 770/14 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 770/14, oddalił skargę M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] maja 2014 r., w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Wójt Gminy Trzebiel – po rozpoznaniu sprawy z wniosku M. J. jako prowadzącego działalność gospodarczą – PPHU [...] Trzebiel ul. Ż. 12 – ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych wraz z pawilonem handlowym i zapleczem socjalnym na działce nr ew. [...]/6, położonej w obrębie S. gmina Trzebiel. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "[...]" S.A. w Świebodzinie, uznana przez organ I instancji za stronę postępowania oraz "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku. W wyniku pierwotnego rozpoznania przez organ odwoławczy odwołania "[...]" S.A. SKO w Zielonej Górze wydało w dniu [...] sierpnia 2010 r. decyzję, mocą której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta stała się także prawomocna wobec jej niezaskarżenia przez żadną ze stron postępowania do sądu administracyjnego. Z kolei rozpatrując odwołanie "[...]" sp. z o.o. Kolegium decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. umorzyło postępowanie odwoławcze wskazując, iż "[...]" sp. z o.o. nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku wniosła skargę na powyższa decyzję domagając się uznania legitymacji procesowej w toczącym się postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 9 luty 2011 r., II SA/Go 862/10 uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zdaniem Sądu organ odwoławczy powinien przeprowadzić w szerszym zakresie postępowanie wyjaśniające mające na celu wnikliwą analizę przysługujących odwołującej się "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku praw, które mogą być uznane za interes prawny w tej sprawie. SKO w Zielonej Górze ponownie rozpoznając sprawę, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., stwierdziło niedopuszczalność tego odwołania albowiem ww. decyzja organu I instancji, w związku z rozpoznaniem od tej decyzji odwołania innego podmiotu (tj. decyzja Kolegium z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji), stała się ostateczna. Ww. postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła Spółka "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., po rozpoznaniu skargi "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku, wyrokiem z dnia 5 września 2013 r. II SA/Go 504/13, uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia [...] kwietnia 2013 r. i jednocześnie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2010 r. (wydaną na skutek odwołania [...] S.A.) utrzymującą w mocy decyzję Wójta z dnia [...] czerwca 2010 r. Sąd stwierdził, iż odwołanie od decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2010 r. wniesione zostało przez uprawniony podmiot. Zdaniem Sądu nierozpatrzenie odwołania wniesionego przez skarżącą stanowi pogwałcenie zasady dwuinstancyjności. Skarżąca, podobnie jak strona postępowania – [...] S.A., złożyła odwołanie w terminie, co jednocześnie oznacza, że w tym czasie w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja ostateczna w danej sprawie administracyjnej. Błędny pogląd organu wyrażony w decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego nie może w ocenie Sądu pociągać tak dalece niekorzystnych dla strony konsekwencji prawnych. Sąd uzasadniając uchylenie również decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazał, iż było to konieczne dla prawidłowego, zgodnego z prawem zakończenia postępowania administracyjnego. Pomimo nierozpatrzenia odwołania wniesionego przez jedną ze stron postępowania organ drugiej instancji wydał decyzję merytoryczną, która posiada walor ostateczności, dopuszczając się tym samym naruszenia zasady dwuinstancyjności. Kolegium ponownie rozpoznając sprawę, wezwało "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku, do sformułowania zarzutów wobec zaskarżonej decyzji i wyznaczyło nowy termin załatwienia sprawy. Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku podniosła, że nie ma możliwości sformułowania merytorycznych zarzutów wobec zaskarżonej decyzji, gdyż nie ze swej winy nie brała dotychczas udziału w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, nadto skarżona decyzja nigdy nie została odwołującej doręczona. Powyższe skutkuje tym, że "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku, może jedynie podnieść wobec ww. decyzji zarzut naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 10 § 1, art. 28, art. 61 § 4 k.p.a., co w pełni winno uzasadnić żądanie odwołującej wydania w tej sprawie przez organ odwoławczy orzeczenia o charakterze kasatoryjnym na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., w wyniku rozpoznania odwołań "[...]" sp. z o.o. oraz [...] S.A., SKO w Zielonej Górze uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Kolegium podniesione zarzuty w zakresie istotnego naruszenia przez organ I instancji przepisów procesowych (k.p.a.) w postępowaniu poprzedzającym wydanie skarżonej decyzji - w ślad za oceną dokonana przez WSA w Gorzowie Wlkp. w prawomocnym wyroku z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II SA/Go 504/13 – są uzasadnione. W sprawie należało zastosować art. 138 § 2 w zw. z art. 10 § 1, art. 28, art. 61 § 4, art. 81 i oraz art. 106 k.p.a., gdyż z uwagi na pominięcie w tym postępowaniu "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku, jako strony postępowania, rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego (dowodowego) w całości, nie wyłączając postępowań wpadkowych (uzyskania uzgodnień i opinii organów współdziałających), czego – z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a., nie może konwalidować organ odwoławczy. Ta wada powoduje konieczność uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, gdyż decyzja ta jest dotknięta wadą skutkująca podstawą do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. SKO wskazało, iż organ administracji publicznej, podejmując działania procesowe, czy to na wniosek czy z urzędu, jest zawsze obowiązany do stosowania przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 10 § 1, art. 28, art. 61 § 4, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji całkowicie zaniechał zawiadomienia jednej ze stron postępowania, tj. "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku, o wszczęciu postępowania w tej sprawie, do czego obligował go przepis art. 61 § 4 k.p.a., jak też do zapewnienia tej stronie czynnego udziału w tym postępowaniu na każdym etapie, w tym w postępowaniach wpadkowych przed organami współdziałającymi na podstawie art. 106 k.p.a. Także przed wydaniem decyzji organ I instancji nie umożliwił tej stronie zapoznania i wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego, czym naruszył przepis art. 81 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. M. J. w skardze na powyższą decyzję zarzucił naruszenie: art. 28 k.p.a. poprzez brak jakiejkolwiek analizy prawnej i faktycznej, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; art. 138 § 2 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; art. 138 1 k.p.a. poprzez całkowite nierozpoznanie odwołania "[...]" S.A. w Świebodzinie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. również wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organ prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję uznając za konieczne ponowne przeprowadzenie postępowania z udziałem wszystkich stron w tym strony, która nie brała dotychczas udziału, a uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w wyroku WSA z dnia 5 września 2013 r., II SA/GO 504/13 powinna brać udział "[...]" sp. z o.o. w Gdańsku. Sąd wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne, podniósł, że dostrzeżenie przez organ odwoławczy wadliwości postępowania pierwszoinstancyjnego polegającej na niewłaściwym ustaleniu katalogu stron postępowania jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. przede wszystkim art. 10 § 1 k.p.a. Brak uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym wszystkich jego stron może wypełniać również przesłankę "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" i wymaga oceny w realiach konkretnej sprawy administracyjnej i z punktu widzenia specyfiki tej sprawy. W postępowaniu administracyjnym, w którym wydano zaskarżoną decyzją istotną rolę odgrywa dokument prywatny, jakim jest raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Dokument ten podlega ocenie, a m.in. na jego podstawie ustala się zakres oddziaływania inwestycji na środowisko, co przekłada się również na ustalenia w zakresie katalogu stron postępowania administracyjnego. Każda ze stron postępowania administracyjnego ma prawo do uczestniczenia w obydwu jego instancjach. Zapewnienie udziału stronie tylko w jednej instancji, w sytuacji gdy jej uczestnictwo i prezentowana argumentacja mogą mieć wpływ na ocenę przez organ raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, wskazuje, że kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały wyjaśnione. Rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej oznacza skonkretyzowanie normy prawa materialnego z uwzględnieniem interesów wszystkich jego stron (art. 7 k.p.a.). Zwłaszcza w postępowaniach dotyczących spraw wielopodmiotowych i z istoty swej budzącej konflikty, których rozstrzygnięcia mają charakter rozbudowany, wymóg wyważania interesów stron nabiera znaczenia szczególnego. Brak czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji powoduje, że postępowanie wyjaśniające obarczone jest taką wadą, że zachodzi konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na postępowanie wyjaśniające. Brak zapewnienia stronie uprawnień procesowych gwarantowanych przepisami art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. oznacza takie naruszenie przepisów procesowych, które dezawuuje przeprowadzone przed organem pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające – "choć brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy strony jest również przesłanką wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to gdy uchybienie to zostanie dostrzeżone przez organ II instancji na etapie postępowania odwoławczego, istnieje podstawa (art. 138 § 2 k.p.a.) do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Okoliczności faktyczne ustalone na podstawie dowodów przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji bez uczestnictwa wszystkich stron postępowania, nie mogą być ex lege uznane za udowodnione. Zgodnie bowiem z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. W konsekwencji nie można przyjąć, że w postępowaniu pierwszej instancji wyjaśniono zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, skoro nie brały w nim udziału wszystkie strony. Mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności Sąd podkreślił, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przez organ odwoławczy. Organ drugiej instancji nie może więc ograniczyć się do wyłącznie do kontroli pierwszoinstancyjnego orzeczenia, lecz ma obowiązek rozpatrzenia całości sprawy we własnym zakresie, gdyż organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie. Merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy z udziałem stron, które nie uczestniczyły w postępowaniu pierwszoinstancyjnym byłoby równoznaczne z pozbawieniem tych stron prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd wskazał, że w wyroku z dnia 5 września 2013 r., II SA/Go 504/13, przesądzono iż spółce "[...]" przysługuje interes prawny uzasadniający przyznanie jej uprawnienia do brania udziału w sprawie jako strona. Za nieuzasadniony uznał także Sąd zarzut dotyczący nierozpoznania odwołania [...] S.A. od decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2010 r. W samym nagłówku zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2014 r. SKO wyraźnie wskazało, iż decyzja została wydana na skutek rozpoznania odwołania zarówno spółki [...] S.A., jak i [...] sp. z o.o. W odwołaniu złożonym przez spółkę [...] podniesiony został jedynie zarzut braku udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkich stron postępowania i zarzut ten z racji tego, że był tożsamy z zarzutem podniesionym w odwołaniu złożonym przez "[...]" sp. z o.o., został rozpoznany i uwzględniony przez Kolegium w zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. M. J. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokom zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd stanowiska Kolegium o związaniu organu wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2013r., sygn. akt II SA/Go 504/13 w zakresie uznania "[...]" sp. z o.o. za stronę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd Wojewódzki niesłusznie podzielił stanowisko SKO, jakoby zawarte w wyroku z 5 września 2013 r. wnioski Sądu odnośnie statusu "[...]" sp. z o.o. wiązały WSA na podstawie art. 153 p.p.s.a. Podkreślono, że celem postępowania zakończonego wyrokiem z 5 września 2013 r. nie było ustalenie, czy "[...]" sp. z o.o. posiada przymiot strony. Postępowanie to koncentrowało się na ustaleniu czy postanowienie SKO stwierdzające niedopuszczalność odwołania wym. Spółki znajdowało oparcie w art. 134 k.p.a. Tymczasem WSA rozpoznając skargę na postanowienie z [...] kwietnia 2013 r. poddał analizie nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie przyznając spółce "[...]" legitymację do udziału w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Rzeczona ocena rzutowała na ustalenia organu II instancji, a w konsekwencji na treść zaskarżonego wyroku. Według autora skargi kasacyjnej pomiędzy "dywagacjami" WSA zawartymi w wyroku WSA z 5 września 2013 r. w zakresie statusu Spółki "[...]" a treścią rozstrzygnięcia brak logicznego związku, co przemawia za uznaniem, że ocena ta nie wiązała SKO ani Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. To oznacza, że SKO w zaskarżonej decyzji nie dokonało analizy art. 28 k.p.a. pod kątem ustalenia, czy wym. Spółka posiada przymiot strony. W rezultacie ani Sąd I instancji, ani SKO nie wykazały, że Spółka "[...]" ma interes prawny w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy. Zarzut kasacyjny, koncentrujący się zasadniczo na naruszeniu w sprawie art. 153 p.p.s.a., okazał się całkowicie niezasadny. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz Sąd Wojewódzki – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oceną prawną w rozumieniu wymienionego przepisu jest wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, zarówno materialnych jak i proceduralnych, oraz sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie. Wskazania zawarte w wyroku uchylającym decyzję organu administracji stanowią konsekwencję oceny prawnej odnoszącej się do stanu faktycznego sprawy bądź przepisów prawa materialnego mających stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Celem wskazań jest zapobieżenie błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działań organów administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Konsekwencją związania oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w prawomocnym wyroku jest to, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy ani organy administracji, ani też sąd administracyjny nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Ponadto jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, ocena prawna wyrażona przez sąd w wyroku musi pozostawać w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia sądu i tylko wtedy można mówić o związaniu tą oceną w sprawie, w której to rozstrzygnięcie zapadło. Mimo tej trafnej uwagi dalsze wnioskowanie przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – co do zakresu związania wynikającego z wyroku WSA wydanego 5 września 2013 r. – należało uznać za wadliwe. Błędnie bowiem wywodzi autor skargi kasacyjnej, że skoro w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 5 września 2013 r. przedmiotem kontroli było postanowienie SKO stwierdzające niedopuszczalność odwołania Spółki "[...]", to ocena Sądu Wojewódzkiego dotycząca legitymacji procesowej tej spółki nie miała związku z istotnymi okolicznościami, które warunkowały zastosowanie przez organ odwoławczy art. 134 k.p.a. Zaznaczyć należy, że kwestia legitymacji procesowej podmiotu korzystającego z jakiegokolwiek środka zaskarżenia musi być badana na każdym etapie postępowania administracyjnego przez organy administracji, a w postępowaniu sądowym przez sądy obydwu instancji. W wyroku z 5 września 2013 r. Sąd Wojewódzki przedstawił obszerną argumentację wyjaśniającą z jakich przyczyn ocena statusu procesowego Spółki "[...]" miała znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności Sąd Wojewódzki zaakceptował ocenę Kolegium, które przyznało wymienionej Spółce przymiot strony, a jednocześnie zanegował zasadność wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z tej przyczyny, że w obrocie prawnym pozostała decyzja SKO z [...] sierpnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Trzebiel z [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd Wojewódzki uwzględniając uwarunkowania wskazane przez Kolegium w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił z jakich powodów uchyleniu podlegało nie tylko kontrolowane postanowienie z [...] kwietnia 2013 r., ale też decyzja SKO z [...] sierpnia 2010 r. o oznaczonym numerze. Z uzasadnienia wyroku z 5 września 2013 r. wynika w sposób oczywisty, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził ocenę prawną, zgodnie z którą Spółce "[...]" przysługuje na podstawie art. 28 k.p.a. status strony w postępowaniu prowadzonym w sprawie środowiskowych uwarunkowań spornego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Ponadto Sąd Wojewódzki uchylając zaskarżone postanowienie oraz dodatkowo na podstawie art. 135 p.p.s.a. decyzję SKO z [...] sierpnia 2010 r. stworzył podstawy do ponownego rozpoznania odwołań od decyzji Wójta Gminy Trzebiel z dnia [...] czerwca 2010 r. Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z 5 września 2013 r. oraz zawarta w nim ocena prawna Sądu Wojewódzkiego, jak też wskazania co do kierunku dalszego postępowania skutkowały tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało obowiązek rozpoznać odwołanie "[...]" sp. z o.o. oraz odwołanie "[...]" S.A., jako pochodzące od podmiotów mających przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Wbrew zatem twierdzeniom zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, Kolegium nie miało obowiązku przedstawiania w decyzji z [...] maja 2014 r. analizy dotyczącej przyznania Spółce "[...]" legitymacji procesowej na podstawie art. 28 k.p.a. Wręcz przeciwnie, ponowna ocena w tym zakresie przez Kolegium bądź Sąd Wojewódzki stanowiłaby naruszenie art. 153 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.