II SAB/Kr 345/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie sądowe umarza; III. zasądza od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie na rzecz skarżącego K. G. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia [...] września 2014 r. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w K. w przedmiocie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r., w której domagał się zobowiązania organu do rozpatrzenia tego wniosku i udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt, stwierdzenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Skarżący zarzucał organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez ich niezastosowanie, mimo, że objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d. W uzasadnieniu faktycznym skargi K. G. wskazywał, że w e-mailu z dnia [...] sierpnia 2014 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w K. (na adres e-mail wskazany na stronie internetowej tego sądu) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów tego sądu, z rozbiciem na poszczególne wydziały. Informacja zwrotna miała zostać udzielona w formie elektronicznej - na adres e-mail wnioskodawcy. W odpowiedzi na powyższe organ wskazał, że objęte wnioskiem dane nie stanowią informacji publicznej. W dalszej części uzasadnienia skargi K. G. zawarł rozważania prawne dotyczące w szczególności: charakteru żądanej informacji jako informacji publicznej; obowiązku organu jej udostępnieniem w terminie i w sposób podany we wniosku; oceny zaniechania dokonania czynności materialno – technicznej, jako bezczynności organu; dopuszczalności wniesienie skargi bez wyczerpania trybu przesądowego. W odpowiedzi na skargę Prezesa Sądu Rejonowego w K. wnosił o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, względnie o umorzenie postępowania na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Nie kwestionując okoliczności wskazywanych jako podstawa faktyczna skargi, Prezesa Sądu Rejonowego w K. podkreślał, że skarżący podniósł dwa rodzaje zarzutów, tj. zarzuty in meriti - bardziej właściwe do zastosowania w ewentualnym odwołaniu od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, oraz zarzuty sensu stricto, dotyczące bezczynności organu. Wyjaśniał, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2014 r. (nadany pocztą elektroniczną w tej samej dacie - sobota, dzień wolny od pracy i odczytany przez organ dnia 4 sierpnia 2014 r. - poniedziałek, najbliższy dzień roboczy) organ w dniu [...] sierpnia 2014 r. wystosował do skarżącego pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] (a więc w ustawowym terminie 14-dniowym), w którym poinformował go, iż wniosek ten nie został uwzględniony oraz zwięźle podał przyczyny takiego sposobu załatwienia wniosku. Treść tego pisma dała skarżącemu asumpt do sformułowania w skardze zarzutów in meriti, co wskazuje, że potraktował on przedmiotowe pismo jako sui generis decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Powyższe każe przyjąć, że organ - wbrew stanowisku skarżącego - nie dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na który to przepis sam skarżący się powołuje. Tymczasem dnia [...] września 2014 r. organ wydał w trybie tegoż art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a także wysłał do skarżącego decyzję administracyjną [...] o odmowie udostępnienia żądanej przez niego informacji publicznej. Jednocześnie w uzasadnieniu tej decyzji podał argumentację przemawiającą za takim właśnie sposobem załatwienia przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący został w tej decyzji również pouczony o sposobie i terminie wniesienia odwołania . Ponieważ od daty doręczenia skarżącemu powołanej decyzji rozpocznie się bieg 14-dniowego terminu na jej zaskarżenie oraz z uwagi na to, że podniesione w skardze (a przytoczone powyżej) zarzuty in meriti są właściwe dla odwołania od decyzji odmownej do organu drugiej instancji (nie zaś dla skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego), ich rozważanie na obecnym etapie postępowania jest z jednej strony przedwczesne, zaś z drugiej strony zbędne. Rozważenie ich będzie natomiast rzeczą organu drugiej instancji w razie podniesienia ich w ewentualnym odwołaniu od zapadłej decyzji. Ponadto należy mieć na uwadze, iż skarga nie zmierza (i nie mogłaby zmierzać) do zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, lecz do zobowiązania go do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie tejże informacji. To zaś nie musi przybrać formy udzielenia tej informacji, może bowiem polegać na wydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia. Skoro w sprawie zapadła już decyzja administracyjna, czym organ uczynił zadość skardze w rozumieniu art. 54 § 3 p.p.s.a., postępowanie zainicjowane tą skargą stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Podsumowując prezentowane stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego w K. stwierdzał, że skarga nie jest słuszna i dlatego nie powinna zostać uwzględniona. Jeżeli Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzieli wniosku o oddalenie skargi, jako merytorycznie bezzasadnej, aktualny stanie się wnioseko umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego. Na rozprawie dnia 20 listopada 2014 r. Prezesa Sądu Rejonowego dla w K. o tyle zmodyfikował poprzednio zajmowane stanowisko, że w pierwszej kolejności wnosił o umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tekst jednol. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 - art. 17 u.d.i.p. oraz art. 23g ust. 11 i 12 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. Artykuł 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia", o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu ( tak m.in. NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, zam. zb. Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 208 r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, zam. zb. LEX nr 505258). W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodziłyby przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga została należycie opłacona. Brak także przesłanek do wydania takiego orzeczenia z innych przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 p.p.s.a. - co nie było kwestionowane. Skarga w niniejszej sprawie jest skargą na bezczynność w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Adekwatne do specyfiki niniejszej sprawy pozostają w tym zakresie tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 22/13 ( zam. zb.LEX nr 1313643), w którym wskazano trafnie, że: " Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. W przypadku, gdy podmiot wezwany uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej, Sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych." Zważyć należy dalej, że specyficzna sytuacja, uniemożliwiająca wydanie wyroku co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność albo przewlekłość zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo podjęcia stosownej czynności, choćby z przekroczeniem terminów ustawowych. Stan taki zachodzi w niniejszej sprawie, z tym że wystąpienie przesłanek do umorzenia postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odnośnie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, nie zwalnia od orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albo że naruszenie prawa nie było rażące, względnie orzeczenia grzywny. Stosownie do trafnych tez wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r ., sygn. akt II OSK 1360/12 ( zam. zb. LEX nr 1219576) "1. Nie można podzielić stanowiska, według którego w przypadku gdy akt został przez organ wydany przed dniem orzekania przez sąd w kwestii przewlekłości, nie jest możliwe uwzględnienie skargi na przewlekłość, ponieważ postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. 2. Uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. 3. W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a., jeżeli nie ma podstaw do odrzucenia albo oddalenia skargi, bądź umorzenia postępowania sądowego. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie ( m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, zam. zb. Lex nr 491969 – nadal aktualne), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zaś z jego treści wstępnej wynika w ogólnym ujęciu, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Stosownie zaś do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej Prezesa Sądu Rejonowego w K. jest podmiotem, o którym mowa art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3 u.d.i.p., czego zresztą nie kwestionował ani w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...], ani w postępowaniu sądowym. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis art. 6 u.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1. Uzasadnienie skargi zawiera trafne rozważania, czynione na gruncie art. 61 § 1 pkt 5 i § 1a, art. 69 § 1, art. 95 § 1-3, art. 109 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych ( tekst jednol. Dz.U. z 2013 r., poz. 427 z późn. zm.), które wskazują na charakter informacji żądanych we wniosku K. G. z dnia [...] sierpnia 2014 r., jako informacji publicznej. Data urodzenia sędziego jest informacją mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej. Zakreśla ona bowiem w myśl ustawy cezurę czasową pełnienia funkcji sędziego, albowiem na stanowisko sędziego sądu rejonowego może zostać powołana osoba, która ukończyła 29 lat, zaś w stan spoczynku sędzia przechodzi - co do zasady - z dniem ukończenia 67 lat. Dane dotyczące miejscowości zamieszkania sędziów również wykazują takie cechy, albowiem z powyższej ustawy wynika, że sędzia powinien zamieszkiwać w miejscowości stanowiącej siedzibę sądu, w którym pełni służbę i jedynie w uzasadnionych przypadkach może otrzymać zgodę na zamieszkanie w innej miejscowości. W razie zaś uzyskania takiej zgody, przysługuje mu zwrot kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do siedziby sądu. Żądane informacje mają w tym wypadku związek z kwestią wydatków budżetowych na pokrywanie kosztów dojazdu. Artykuł 5 ust. 1 – 4 u.d.i.p. stanowi, że: 1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. 2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. 3. Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. 4. Ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności rozpatrywania spraw. Z powyższym przepisem ścisły związek ma regulacja z art. 16 ust. 1 - 2 u.d.i.p., który przewiduje, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji ( ust. 2). W tym kontekście należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy, na tle twierdzeń stron oraz dokumentów przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę, jest bezsporny, w przeciwieństwie do jego oceny pod katem bezczynności organu. Jak wynika wprost z treści z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] , informacje dotyczące dat urodzeń oraz miejscowości zamieszkania sędziów zostały uznane za informacje nie stanowiące informacji publicznej, nie zaś za informacje publiczne, nie podlegające udostępnieniu. O ile takie twierdzenia byłyby zasadne, skargę w niniejszej sprawie należałoby w całości oddalić, bez potrzeby szerszych rozważań odnoszących się do kwestii rażącego naruszenia prawa, albo wystąpienia przesłanek do wymierzenia organowi grzywny. Orzeczenie w przedmiocie rażącego naruszenia prawa oraz grzywny czyni niezbędnym rozważanie charakteru żądanych informacji, jako informacji publicznej. Nie stoi zatem na przeszkodzie dokonaniu oceny w niniejszej sprawie stanowiska organu, wyrażonego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] fakt wydania przez Prezesa Sądu Rejonowego [...] w K. decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. [...] w uzasadnieniu której wskazuje się na podstawę prawną określoną w art. 5, jak również w dalszej części, uznaje wprost sporne informacje za informację publiczną, jednakże podlegającą ochronie - co świadczy o zmianie pierwotnego stanowiska. Istota przyszłych rozstrzygnięć ma bowiem związek z zupełnie odmiennym przedmiotowo zagadnieniem niż to, czy żądane informacje są informacją publiczną. Przekraczałyby natomiast granice niniejszej sprawy rozważania kontrolne odnoszące się do samej decyzji (legalności formy i zasadności rozstrzygnięcia), czy kręgu podmiotów, którym należy doręczać decyzję wydaną ze wskazaniem na ograniczenia przewidziane w art. 5 u.d.i.p., albo udzielanie wskazówek dotyczących dalszego postępowania po wydaniu decyzji. W świetle powyższego nie można zgodzić się też z tezą odpowiedzi na skargę, w myśl której asumptem do wniesienie skargi było to, że K. G. potraktował pismo otrzymane od organu przed wniesieniem skargi, jako sui generis decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skargę wniesiono bowiem z uwagi na niedokonanie w spornym zakresie czynności materialno-technicznej oraz niewydanie decyzji. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. który stanowi w ust. 1, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2). Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z powołanych przepisów, w stanie faktycznym niniejszej sprawy znaczenie ma art. 13 ust. 1 u.d.i.p., z którego wynika nakaz udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zasadną jest zatem załatwienie wniosku niezwłocznie (co wynika również z art. 10 ust. 2 u.d.i.p.), nie później jednak niż w ustawowym, instrukcyjnym w terminie 14 dni . Analogiczne jak wyżej terminy (niezwłocznie, 14 dni ) należy przyjąć także w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p., do czego upoważnia zarówno wykładnia systemowa (np. art. 10 u.d.i.p, czy tryb z art. 14 u.d.i.p.), uwzględniająca odrębność regulacji dotyczących udostępniania informacji publicznej, jak i względy celowości. W szczególności, brak w tym przypadku podstaw do stosowania terminów załatwiania spraw z art. 35 k.p.a., do których to przepisów ustawa o dostępie do informacji publicznej w analizowanym zakresie nie odsyła adresata wniosku, wcześniej niż w momencie wydania decyzji. Przedstawione w sprawie dokumenty dowodzą, że organ nie udostępnił wnioskodawcy informacji na wniosek z dnia [...] sierpnia 2014 r., przyjmując błędnie, że sporne informacje nie są informacją publiczną, Dopiero potem, już po upływie 14 dni i po dacie wniesienia skargi zmienił pierwotne stanowisko, wydając decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. [...] w warunkach uprzedniej bezczynności. Jak wskazuje się słusznie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12 (zam. zb. LEX nr 13689640) " Aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej u.d.i.p. powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu, nie może ich udostępnić." Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894 ). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym, z uwagi na brak znamion zaniedbań ze strony organu oraz stosunkowo krótki okres bezczynności. Również skarżący nie postrzegał bezczynności w niniejszej sprawie, jako noszącej znamiona rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w pkt I. sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, natomiast w pkt II., na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym wydania nakazów związanych ze stanem bezczynności albowiem ustał on w toku postępowania. Skarżący nie składał wniosku o wymierzenie organowi grzywny, zaś podstaw do zastosowania takiej sankcji z urzędu brak w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwłaszcza w przypadku, gdy bezczynność organu ustała, nie mając cech rażącego naruszenia prawa. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, zawartego w pkt III. sentencji wyroku, stanowi art. 200 p.p.s.a., art. 201 §1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.