II GSK 667/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt VI SAB/Wa 64/14 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w W. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od [A.] Spółki z o.o. w W. na rzecz Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. II GSK 667/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 listopada 2014r., VI SAB/Wa 64/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta Miasta st. Warszawy do rozpoznania wniosku [A.] Spółki z o.o. z dnia [...] czerwca 2008r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz pisma z dnia [...] sierpnia 2008r. stanowiącego ponaglenie do rozpoznania wniosku – w terminie 30 dni od daty zwrotu akt administracyjnych organowi; stwierdził, że bezczynność Prezydenta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz orzekł w przedmiocie kosztów postępowania. W uzasadnieniu tego wyroku – przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy – Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2007r. skarżąca spółka wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie z wnioskiem o wydanie zgody na zajęcie (przedłużenia zajęcia), pasa drogowego [...], w celach reklamowych z możliwością oświetlenia – funkcjonującego dwustronnego nośnika reklamowego typu [...] o powierzchni ekspozycyjnej 2,16 m2 z każdej strony, na okres do dnia 31 grudnia 2008r. Do wniosku załączyła nieaktualizowany podkład geodezyjny, lokalizację nośnika reklamowego, uwarunkowania dla lokalizacji nośników oraz jego projekt techniczny. Rozpoznając ten wniosek pismem z dnia [...] września 2007r. Prezydent Miasta st. Warszawy wezwał wnioskującą do uzupełnienia, w terminie 7 dni braków formalnych wniosku poprzez wskazanie daty początkowej zajęcia pasa drogowego, przedłożenie aktualnego podkładu geodezyjnego oraz projektu organizacji ruchu zatwierdzonego przez właściwy organ. W odpowiedzi na powyższe skarżąca pismem z dnia [...] września 2007r. oświadczyła, iż zakres koniecznego uzupełnienia wniosku wymaga więcej czasu niż zakreślone 7 dni i w związku z powyższym wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie, zaś złożonym w dniu [...] czerwca 2008r. pismem wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jednocześnie spółka uzupełniła braki formalne wniosku z dnia [...] sierpnia 2007r. Niezależnie od tego, w dniu [...] czerwca 2008r. skarżąca złożyła – jak wskazał Sąd I instancji - kolejny wniosek o zajęcie pasa drogowego w tej samej lokalizacji, na okres od 1 sierpnia 2008r. do 31 lipca 2009r., który decyzją Prezydenta Miasta st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008r. został rozpatrzony pozytywnie, zgodnie z wnioskiem spółki. Następnie w dniu [...] września 2008r. spółka wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta st. Warszawy. Zażalenie to - po uzyskaniu stanowiska organu I instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014r. – organ odwoławczy uznał za niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła Prezydentowi Miasta st. Warszawy bezczynność poprzez niewydanie decyzji rozstrzygającej jej wniosek o zajęcie pasa drogowego, złożony w dniu [...] sierpnia 2007r. i uzupełniony w dniu [...] czerwca 2008r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta st. Warszawy wnosił o jej oddalenie wskazując, iż wniosek spółki został pozostawiony bez rozpatrzenia, z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą w zakreślonym terminie jego braków. Uznając skargę spółki za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po przytoczeniu treści przepisów art. 35 k.p.a. i art. 149 § 1 p.p.s.a. oraz odwołaniu się do art. 64 § 2, art. 9, art. 12, art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), zwanej k.p.a. - wskazał, iż istotą sporu w sprawie jest kwestia, czy wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2007r., uzupełniony pismem z dnia [...] czerwca 2008r. zobowiązywał organ do podjęcia czynności w sprawie. W ocenie Sądu w sprawie bezspornym jest, że złożony przez skarżącą wniosek z dnia [...] sierpnia 2007r. o zajęcie pasa drogowego zawierał braki formalne, które nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie. W następstwie powyższego wniosek spółki został pozostawiony bez rozpatrzenia. Niemniej jednak, z pisma skarżącej z dnia [...] czerwca 2008r. wynika, jak argumentował Sąd I instancji, że spółka popierała złożony wniosek, co wprost wynikało z treści pisma, jak i z faktu uzupełnienia jego braków formalnych. Odnosząc się do argumentacji organu (przedstawionej dopiero na etapie odpowiedzi na skargę), który podnosi, że skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku z dnia [...] sierpnia 2007r., bowiem nie załączyła projektu organizacji ruchu, Sąd I instancji wskazał, iż w sytuacji wątpliwości, co do charakteru wniesionego pisma (czy stanowi ono kolejny wniosek w sprawie), organ winien wystąpić do wnioskującej o wyjaśnienie jej intencji. Natomiast jeżeli organ uznawał, że wniosek z 2007r. nadal posiada braki formalne, winien poinformować stronę o zaistniałych okolicznościach. Ponadto, co istotne w dacie [...] czerwca 2008r. spółka złożyła kolejny wniosek o zajęcie pasa drogowego w tej samej lokalizacji, pod ten sam nośnik reklamowy, obejmujący kolejny okres. Wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie, co oznacza, że zawierał wszystkie wymagane prawem dokumenty. Tym samym w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia twierdzenie organu, że pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych wniosku z 2007r., złożone w tej samej dacie, co pismo zawierające wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres od 1 sierpnia 2008r. do 31 lipca 2009r., zawierało braki. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, iż organ od dnia [...] czerwca 2008r. był zobowiązany do podjęcia czynności w sprawie zmierzających do jej załatwienia. Określony w art. 64 § 2 k.p.a. rygor pozostawienia podania bez rozpatrzenia odnosi się bowiem jedynie do nieusunięcia braków pisma, a nie do nieusunięcia ich w zakreślonym terminie. W związku z powyższym wniosek skarżącej z [...] sierpnia 2007r. winien zostać rozpatrzony merytorycznie, z tym, że termin jego wniesienia winien być liczony od dnia [...] czerwca 2008r., tj. od daty uzupełnienia jego braków formalnych. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, iż Prezydent Miasta st. Warszawy pozostaje w bezczynności, co stanowi naruszenie art. 12, art. 35 oraz art. 36 k.p.a. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta st. Warszawy zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a., 36 k.p.a. i 12 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, na skutek błędnego uznania, że miała miejsce bezczynność Prezydenta Miasta st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego oraz, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka [A.] wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie pełnomocnika skarżącej podniesiony przez organ zarzut naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a., 36 k.p.a. i 12 k.p.a. nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści wniesionej skargi kasacyjnej. Tym samym wniesiona skarga nie odpowiada wymogom wysoce sformalizowanego pisma, jakim jest niewątpliwie skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz – o ile nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania tak jak w tej sprawie - ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna – wobec nie dostrzeżenia przesłanek skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji – podlega rozpoznaniu w granicach sformułowanych zarzutów. Skarga kasacyjna oparta została na określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawie, tj. zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego, a to art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 i § 3, art. 36 i art. 12 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie. Pomimo pewnej wadliwości skonstruowania zarzutów skarga ta zasługuje na uwzględnienie, co oznacza, że ma ona usprawiedliwione podstawy. Rozpoznając skargę kasacyjną Prezydenta Miasta st. Warszawy w pierwszej kolejności rozważyć należy spełnienie wymogów formalnych tej skargi. Zgodnie bowiem z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 96 oraz postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04; z dnia 1 września 2004 r., FSK 161/04; z dnia 24 maja 2005 r., FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek wskazania, które przepisy prawa procesowego zostały naruszone przez sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych, a więc rozwijać zarzuty kasacyjne (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014r., I GSK 1047/12, Lex nr 1487688). Uzasadnienie to musi być przy tym jasne, precyzyjne, odnosić się do realiów konkretnej sprawy (wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r., II GSK 2468/11, Lex nr 1340155). Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. uzasadnia zatem twierdzenie, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r., I GSK 482/12.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014r., I GSK 1047/12, Lex nr 1487688). Wadliwość zarzutów kasacyjnych tylko czasami jest możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka zaskarżenia. Wyodrębnienie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (np. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014r., II GSK 16/13, Lex nr 1551417). Braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną, uniemożliwiającą dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 7 marca 2014r., II GSK 2019/12, Lex nr 1495144). Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia art. 36 i art. 12 k.p.a. zostały sformułowane z naruszeniem przywołanych zasad, co wyklucza merytoryczne odniesienie się do nich. Przede wszystkim podnieść należy, że przepisy te zawierają po dwie jednostki redakcyjne w postaci paragrafów. Skarżący kasacyjnie nie wskazał jednakże, która z ich jednostek redakcyjnych została naruszona przez Sąd I instancji i w jaki sposób. Tymczasem wskazanie jednostki redakcyjnej przepisu zawierającego ich większą ilość stanowi warunek prawidłowo skonstruowanego zarzutu kasacyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013r., II GSK 2019/12, czy wyrok NSA z dnia 14 marca 2013r., I OSK 1799/12, Lex 1295809, czy wyrok NSA z dnia 22 lipca 2014r., I OSK 718/14, Lex nr 1511161). Co istotne przepisy te regulują odpowiednio obowiązek organu zawiadomienia strony postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie i podania przyczyn zwłoki oraz nowy termin jej załatwienia; oraz ogólne zasady postępowania administracyjnego: zasadę szybkości i ograniczonego formalizmu. Treść tych przepisów nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, iż ich adresatem są organy prowadzące postępowanie administracyjne, nie zaś sąd administracyjny. Skuteczny zarzut naruszenia tych przepisów przez Sąd I instancji wymagał zatem sformułowania zarzutu dokonania przez ten Sąd wadliwej oceny okoliczności faktycznych sprawy w aspekcie wynikających z tych przepisów obowiązków organu i bezzasadne zarzucenie przez Sąd organowi naruszenia tych obowiązków, a więc sformułowania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 36 i art. 12 k.p.a. (por. NSA z dnia 20 stycznia 2012r., I OSK 970/11, Lex nr 1112113). Taki zarzut nie został jednakże sformułowany w skardze kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano też, w jakim zakresie te przepisy zostały przez Sąd naruszone oraz jakie istotne dla sprawy okoliczności nie zostały wyjaśnione w konsekwencji niedochowania przez organ wynikających z tych przepisów obowiązków. Skarżący w żadnym fragmencie skargi kasacyjnej nie podnosi, iż dochował swoich obowiązków wynikających z tychże przepisów. Nie wskazuje też żadnych okoliczności faktycznych świadczących o podejmowaniu przez organ – skarżącego kasacyjnie czynności procesowych wypełniających dyspozycję tychże przepisów. Kasator ograniczył się jedynie do sformułowania zarzutu naruszenia tych przepisów, jednak w tym zakresie stwierdzenie petitum skargi kasacyjnej jest dość lakoniczne i ogólnikowe. Z uzasadnienia tej skargi wynika natomiast jedynie, że skarżący usprawiedliwia swoje postępowanie w sprawie w toku rozpoznawania wniosku [A.] Sp. z o.o. o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego na cele reklamowe w kontekście zarzucenia skarżącemu kasacyjnie przez Sąd I instancji "rażącego naruszenia prawa" w związku z jego bezczynnością w tej sprawie. Te jednak nie mogą być uznane za rozwinięcie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia tychże przepisów, są bowiem rozpoznane w ramach zarzutu wadliwego zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. Zasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Pomimo niefortunnych stwierdzeń uzasadnienia skargi kasacyjnej i częstokroć zarzucania Sądowi I instancji wadliwej oceny okoliczności faktycznych sprawy – kasator w istocie zmierza do bezpodstawnego przyjęcia przez Sąd w niespornych w sprawie okolicznościach faktycznych bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku spółki o wydanie zezwolenia na zajecie pasa drogowego na cele reklamowe podczas gdy wniosek ten z uwagi na braki formalne, które nie zostały usunięte, nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany. Wskazuje na to stwierdzenie uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym skarżący kasacyjnie po odwołaniu do przepisów prawa materialnego wyjaśnia, że "organ miał (...) podstawy do uznania, że wniosek strony z dnia [...].08.2007r. nie został uzupełniony pismem z dnia [...].06.2008r., a w konsekwencji do przyjęcia, że braki w/w wniosku nie zostały usunięte nawet z uchybieniem 7-dniowego terminu", oraz "organ miał prawo wystosowania, do strony pisma z dnia [...] sierpnia 2008r. informującego stronę, że wobec nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków wniosku z dnia [...].08.2007r. na wezwanie organu z dnia [...].09.2007r. wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania". Co istotne Sąd I instancji – co wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – również uwzględnił te okoliczności skoro przyjął, że "zdaniem Sądu, poza sporem pozostaje okoliczność, że wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2007r. (data pisma [...] lipca 2007r.) o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] pod reklamę nie był kompletny, zawierał braki formalne. Strona wezwana i pouczona w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków nie uzupełniła ich w wyznaczonym terminie, stąd ZDM działający w imieniu Prezydenta m.st. Warszawy pozostawił go bez rozpoznania". Skoro zatem skarżący kasacyjnie i Sąd I instancji zgodnie przyjmują tak ustalony stan faktyczny sprawy, to nie było podstawy do zarzucenia kasatorowi bezczynności w rozpoznaniu wniosku spółki i zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. Nie bez znaczenia jest i niesporna w sprawie, a wynikająca z akt administracyjnych, okoliczność, że spółka w piśmie z dnia [...] września 2007r. przyznała, iż wniosek zawiera braki formalne, których uzupełnienie wymaga więcej czasu niż zakreślony przez organ 7 dniowy termin. Odpowiedź na wezwanie organu spółka udzieliła - dopiero w piśmie z dnia [...] czerwca 2008r., stanowiącym – jak wynika z jego treści - uzupełnienie wniosku z dnia [...] sierpnia 2007r. nie zaś nowy wniosek o tym samym żądaniu. Sąd uznał również, że pismo spółki z dnia [...] czerwca 2008r. stanowiło uzupełnienie pierwotnego wniosku, na co wskazuje stwierdzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że "[A.] Sp. z o.o. de facto popierała ten wniosek, co wynika z jej pisma złożonego [...] czerwca 2008r.". Nie budzi też wątpliwości, że organ pismem z dnia [...] sierpnia 2008r. poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2007r. bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie, zaś pismo spółki z dnia [...] czerwca 2008r., stanowiące uzupełnienie braków wniosku z dnia [...] lipca 2007r., nadal zdaniem organu zawierało braki. W tych okolicznościach faktycznych zastosowaną przez organ formą prawną rozpoznania wniosku spółki było jego pozostawienie bez rozpoznania. Otrzymane przez spółkę pismo organu o tym informujące dowodzi więc rozpoznania spornego wniosku spółki, choć jest to zapewne sposób niesatysfakcjonujący spółkę. Wskazać też trzeba na pewną niekonsekwencję Sądu I instancji, który uznając, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2007r. zawierał braki formalne, uzupełnione pismem z dnia [...] czerwca 2008r., stwierdził jednak bezczynność organu w sprawie rozpoznania tego wniosku od dnia [...] czerwca 2008r., bowiem organ – choć poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku po złożeniu pisma z dnia [...] czerwca 2008r. bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych – nie poinformował go o okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy, mogących mieć wpływ na rozpoznanie tego wniosku. Jak bowiem wywodził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku "od [...] czerwca 2008r. organ zobowiązany był do podjęcia czynności w sprawie, zmierzających do jej załatwienia. Strona nie uzyskała żadnej informacji od organu, że do pisma z [...] czerwca 2008r. nie załączyła «projektu organizacji ruchu zatwierdzonego przez Inżyniera Ruchu m. st. Warszawy»". Tymczasem zarzucenie organowi bezczynności, a tym bardziej rażącej jej postaci, wymagało wykazania, że organ w okolicznościach sprawy nie rozpoznał wniosku w dacie podejmowania wyroku w sprawie bezczynności. Skoro zaś w tej dacie – co nie budzi wątpliwości - spółka została poinformowana o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania z uwagi na braki formalne, to nie mógł mieć zastosowania w sprawie przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. Przesłanką podjęcia przez sąd administracyjny orzeczenia na podstawie tegoż przepisu jest bowiem pozostawanie organu w bezczynności w sprawie w dacie wyrokowania. Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji, sąd jedynie kontroluje, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania czy też nie (tak np. T. Woś, Komentarz do art.149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex 5 lipca 2012r.). Jeżeli natomiast w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej podjął nakazane prawem działanie, w tej sprawie poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, choćby uczynił to z przekroczeniem ustawowych terminów określonych w art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., to organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149, lecz powinien skargę na bezczynność oddalić. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i oddalił skargę na bezczynność. O kosztach orzekł zaś na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.